จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

       "ฉันไม่ใช่หมอเทวดา แล้วก็ที่ฉันสามารถรักษาอาการของชายแก่คนนั้นได้เพราะว่าฉันรู้จักกับโรคที่แกเป็น"หลินเทียนกล่าวอธิบายออกมาเขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่แสดงความมหัศจรรย์อะไรสุ่มสี่สุ่มห้าอีก

       "เป็นอย่างนั้นหรอ"เป่ยหยวนกล่าวถามออกมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่ ถึงยังไงตอนนี้เขาก็ปักใจเชื่อไปแล้วว่าหลินเทียนคือหมอเทวดาแน่นอน

       "ไม่ใช่ว่านายโกหกพวกเราน่ะ"เจิ้งฟานเลิกคิ้วและถามออกมา เขาคิดว่าหลินเทียนตั้งใจจะรักษาโปรไฟล์ของตัวเองให้ต่ำเพื่อไม่ให้ชีวิตของตัวเองยุ่งยากก็ได้

       "ฉันจะโกหกพวกนายไปทำไมล่ะ การที่ฉันสามารถรักษาชายแก่ได้เป็นเพราะเรื่องบังเอิญจริงๆ"หลินเทียนกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่ค่อนข้างจริงจัง

       "จริงหรอ?" เจิ้งฟานกับเป่ยหยวนกล่าวถามพร้อมกันเครั้งนี้เสียงของพวกเขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ด้วยเสียงที่จริงจังของหลินเทียนไม่แปลกที่ความคิดของพวกเขาจะสั่นคลอน

       "เอาล่ะๆพวกนายจะเซ้าซี้ถามอะไรนักหนา หลินเทียนก็บอกแล้วว่าบังเอิญรักษาได้ ไปๆรีบกลับมหาลัยกันเถอะวันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว"และแล้วเหลียงเหว่ยก็ได้เป็นคนมาช่วยหลินเทียนเอาไว้ เหลียงเหว่ยสามารถรับรู้ได้ว่าหลินเทียนนั้นไม่อยากที่จะเปิดเผยความสามารถของตัวเอง

       "เห้อ ไปกลับกันเถอะ"เจิ้งฟานกล่าวออกมาพร้อมกับปรากฏความผิดหวังในดวงตา อุตส่าห์คิดว่าจะมีเพื่อนเป็นหมอเทวดาซะอีก เป่ยหยวนก็ไม่ต่างจากเจิ้งฟานมากนักปรากฏความผิดหวังในดวงตาของเขาเช่นกัน

       ............

       "อะไรน่ะ!!! ผิดพลาดอย่างนั้นหรอ"ภายในห้องทำงานของบริษัท ฉางเหวินได้ตบโต๊ะในห้องด้วยความไม่พอใจในขณะที่คุยกับคนในสาย

       "แค่เด็กน้อยธรรมดาๆทำไมพวกเเกถึงผิดพลาดไปได้ พวกแกไม่มีน้ำยาขนาดนั้นเลยอย่างงั้นเหรอ"ฉางเหวินกล่าวออกมาด้วยความหัวเสีย แค่เด็กน้อยธรรมดาไปแค่นี้ยังจับตัวกลับมาไม่ได้แล้ว จะไปทำการใหญ่ได้อย่างไร

       "เออ...มันไม่ใช่อย่างนั้นครับนายน้อยพอดีว่ามีคนมาช่วยมันเอาไว้ครับ"ปลายสายพูดออกมาด้วยความระมัดระวัง เภื่อป้องกันไม่ให้ฉางเหวินโกรธมากกว่าเดิม

       "มีคนมาช่วย?ใครมาช่วยมัน?"ฉางเหวินแปลกใจและกล่าวถาออกมา มีคนมาแส่หาเรื่องอย่างงั้นหรอ กล้ามาช่วยคนที่เขาคนนี้เพ่งเล็งเอาไว้อย่างงั้นหรอ สงสัยคงอยากจะตายตามไปด้วย

       "เป็น...เอ่อ..คือ.." ปลายสายอึกอักพูดไม่ออก

       "มีอะไรติดคอนายงั้นหรอ? พูดมา!!!"ฉางเหวินตะโกนใส่ปลายสายด้วยความหัวเสีย

       "เป็น..บอดี้การ์ดของมันครับ"ปลายสายพูดเสียงสั่นออกมา

       "อะไรน่ะ!! บอดี้การ์ด?"ฉางเหวินโพลงออกมา เด็กน้อยคนนั้นมีบอดี้การ์ดคอยปกป้องอยู่? เรื่องนี้มันไม่ค่อยดีแล้ว

       "เด็กน้อยนั่นมีบอดี้การ์ดคอยปกป้อง?"

       "ใช่แล้วครับนายน้อยมันมีบอดี้การ์ดสองคนคอยปกป้องมันอย่างลับๆครับ อีกอย่างบอดี้การ์ดทั้งสองคนของมันก็ฝีมือดีเป็นอย่างมากครับ พวกที่ผมส่งไปห้าคนไม่สามารถสู้กับพวกมันสองคนได้เลย"ปลายสายพูดออกมา

       คิ้วของฉางเหวินขมวดขึ้นมาเมื่อได้ยินว่าบอดี้การ์ดของหลินเทียนสองคนสามารถล้มคนทั้งห้าคนได้ ความสามารถระดับนี้ค่าจ้างคงไม่ใช่น้อยๆ และอีกอย่างยังส่งคนมีฝีมือระดับนี้มาปกป้องเด็กน้อย สามารถการันตีได้เลยว่าตระกูลหรือองค์กรที่หนุนหลังเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา

       "น้อยนายจะเอายังไงต่อดีครับ"ปลายสายได้ยินฉางเหวินเงียบเป็นเวลานานเขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาออกมา

       "เดี๋ยวฉันจะจัดการเอง ไม่ได้เรื่องเลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ"ไม่รอให้ปลายสายตอบสนองฉางเหวินก็ได้กดตัดสายไป

       หลังจากที่ตัดสายฉางเหวินก็ครุ่นคิด เขากำลังคิดว่าจะจัดการกับหลินเทียนยังไงต่อดี จะปล่อยหลินเทียนไปอย่างงั้นหรอ?แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เขาไม่ปล่อยคนที่มาให้เขาเจ็บต้องลอยนวลไปได้ ถึงแม้คนผู้นั้นจะมีพื้นหลังที่แข็งแกร่งก็ตาม

       ฉางเหวินครุ่นสักพัก ไม่นานนัยตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมาอย่างระยิบระยับ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายไปยังเบอร์หนึ่ง

       "ฮัลโล นายน้อยมีอะไรครับ"เสียงที่ฟังดูแก่ชราดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ของฉางเหวิน

       "ปู่มู่ ผมมีเรื่องให้ปู่ช่วยนิดหน่อย"

       "นายน้อยมีอะไรเชิญกล่าวมาเลย" เสียงแก่ชรากล่าว

       "ปู่มู่ช่วยไปจับคนๆหนึ่งมาให้ผมหน่อย"

       "จับคน?นายอยากจะจับใครครับ"เสียงแก่ชราถามออกมาด้วยความแปลกใจ ใครบังอาจกล้ามีปัญหากับนายน้อยตระกูลฉาง

       "เป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง เดี๋ยวรายละเอียดผมจะให้เลขาเป็นคนบอกกับปู่มู่"

       "เดี๋ยวผมจะจัดการให้ครับนายน้อย"เสียงแก่ชราตอบออกมาด้วยท่าทางที่เคารพเล็กน้อย

       "ขอบคุณมากครับปู่มู่ เดี๋ยวผมจะบอกพ่อให้ตบรางวัลคุณ"ฉางเหวินตัดสาย

       'ถึงแม้แกจะมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ แต่ฉันก็ไม่สน ขอแค่ฉันทำเรื่องนี้อย่างเงียบๆถึงภูมิหลังแกจะยิ่งแต่ก็ไม่สามารถสืบมาถึงฉันได้'

       ........

       พรรคพวกของหลินเทียนได้ไปเที่ยวสถานที่ต่างๆของเมืองเจียงไห่สักพัก ก่อนจะพากันกลับไปที่หอพัก

       "วันนี้สนุกมากไปเลย เอาไว้วันหลังพวกเราค่อยไปกันอีกน่ะ" เป่ยหยวนกล่าวในขณะที่เอนตัวลงบนเตียงอยาางสบายใจ

       "นายคนคนเดียวแหละที่สนุก ฉันเหนื่อยแทบตาย"เจิ้งฟานกล่าวพร้อมกับทิ้งตัวลงไปนอนกับพื้นด้วยความหมดแรง วันนี้เล่นเครื่องสนุกเขาแทบจะกรีดออกมาสุดเสียง ดีที่เขามีสติไม่ทำตัวเสียหน้าต่อหน้าเป่ยหยวนไม่งั้นโดนล้อกลับแน่

       "เหอะ เหนื่อยอะไรกัน ไม่ได้ไปทำอะไรที่ใช้กำลังสักหน่อย"เป่ยหยวนเบะปากกล่าวออกมาขณะที่มองไปที่เจิ้งอย่างไม่พอใจ

       หลังจากนั้นทั้งสองก็เปิดปากทะเลาะกันออกมา

       หลินเทียนและเหลียงเหว่ยมองทั้งสองที่กำลังทะเลาะกันจากนั้นก็หันมายิ้มให้กันและกัน

       "เห้อ...พวกนายนี่เผลอกันไม่ได้เลย"เหลียงเหว่ยกล่าวออกมาอย่างจนใจ

       หลินเทียนทำได้เพียงแค่ยิ้ม ในขณะนั้นเองจู่ๆโทรศัทพ์ในกระเป๋าของหลินเทียนก็สั่นขึ้นมา

       หลินเทียนมองและเห็นว่ามันเป็นสายที่โทรจากวีแชท เขาสงสัยเล็กน้อยจากนั้นก็กดรับสาย

       "สวัสดีค่ะ"เสียงใสๆดังขึ้นมาจากปลายสาย หลินเทียนมึนงงเล็กน้อย คนที่โทรหาเขาเป็นผู้หญิง?

       "คุณเป็นใคร?"หลินเทียนเอ่ยปากถามออกมา เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เสียงคุ้นๆ 

       "เอ่อ..ฉันคือคนที่คุณช่วยไว้ตอนที่อยู่คลับเทียนหลงค่ะ"เสียงใสๆตอบออกมา