บุรุษหนึ่งเหรียญทอง

ผม ยืนประจันหน้ากับหมีขาวอัคคี ซามอเทียน

ในขณะที่ผมเป็นฝ่ายโจมตีก่อน ซามอเทียน ก็ใช้ไฟคลุมกาย ประกอบกับหนังอันหนาหนักของมันทำให้ผมแทงมันไม่เข้า

ผมค่อยๆถอยห่างออกมาด้วยการเขย่งขาหยองแหยง แล้วเตะไปที่ก้านคอของซามอเทียน แต่มันก็เป็นแรงเตะของมอนสเตอร์ก็อบลินสุดอ่อนธรรมดา ซึ่งทำอะไรซามอเทียนไม่ได้ นอกจากทำให้มันโกรธ

ผมค่อยๆถูกซามอเทียน รุกไล่จนหลังไปติดต้นไม้

[ จะให้ยืมพลังนะ ] มิซึนะ กล่าวแล้วเปล่งแสงออกมา

จู่ๆ Blade king ก็ลงมาอยู่ในมือผม ในขณะที่ ซามอเทียนประมาท จึงถูกผมฟันไปที่ซี่โครงซ้าย

โฮกกกกกกกกกก มันร้องอย่างเจ็บปวด เพราะมันไม่เคยถูกสัตว์ใดทำร้ายมาก่อนในชีวิต

" เผด็จศึกละนะ " ผมตะโกน แล้วเหวี่ยง Blade King ที่มีพลังของเหรียญทองฟันฉับเดียวไปที่ต้นคอของซามอเทียน แต่ซามอเทียน ไม่ยอมตายไปเฉยๆ มันโต้กลับในวินาทีสุดท้าย ด้วยกรงเล็บลมสุดน่าสะพรึงกลัว ก่อนจะล้มลงไปขาดใจตาย

ฉัวะ!!! เสียงกรงเล็บลมตัดแขนซ้ายผม ยาวลงมาถึงข้อแขน

อ๊าคคคคคคคคคคคค ผมร้องอย่างเจ็บปวดก่อนจะรีบใช้เวทย์ห้ามเลือด แต่Mpของก็อบลินบ้านี่ ก็โคตรจะน้อย ผมมองแขนซ้ายผมที่ขาดไป จนถึงข้อมือ

[ จะรักษาให้นะ ] มิซึนะกล่าว

แต่ยังไม่ทันที่มิซึนะจะรักษา ร่างกายผมก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

วิ่ง วิ้ง วิ้ง เกิดแสงขึ้นรอบๆตัวผม

...วิวัฒนาการ

ร่างกายของผมค่อยๆใหญ่ขึ้น ผมดกดำขึ้น และมีพลังมากขึ้น หลังลำแสงนั้นหายไป ผมก็พบว่า ผมวิวัฒนาการเป็นก็อบลินแชมเปี้ยน

ผมค่อยนั่งลงใช้Blade king หั่นเนื้อ ซามอเทียนแล้วกิน ปรากฏว่าอร่อยมาก ผมจึงลากมันกลับไปที่รัง เพื่อให้ทุกๆคนได้ลิ้มรส หมีเจ้าป่า

เมื่อผมกลับมา พวกก็อบเซียง และลุงก็อบกะ กำลังระดมพล ก็อบลินประมาณ 20-30 ตัวเพื่อไปช่วยผม แต่เมื่อเห็นผมกลับมาแล้วทุกคนก็ดีใจ

" ชุน นายไม่เป็นไรขอบคุณพระเจ้า " ก็อบเซียงโผเข้ากอดผม ในขณะที่ ก็อบลินทุกตัวพากันสรรเสริญผม และเรียกผมว่า แชมเปี้ยน

ผมค่อยๆนั่งลง และมองมือซ้ายที่ขาดไปจนถึงข้อแขน แล้วถอนหายใจ

ลุงก็อบกะเมื่อเห็นดังนั้น จึงรีบวิ่งกลับเข้าไปในถ้ำ แล้ววิ่งกลับออกมาพร้อมกับอาติแฟกร์แรร์ระดับเวิร์ลไอเทม

มันคือไอเทมที่มีชื่อเรียกว่า [ แขนมัจจุราช ] อาติแฟกซ์แรร์ที่สามารถเอาชีวิตมอนสเตอร์ได้ทันที เมื่อสัมผัสถูกตัว แต่ต้องแลกด้วยพลังชีวิตของผู้ใช้ครึ่งหนึ่ง

ผมนำ อาติแฟกซ์ต้องสาปนี้ใส่ที่มือซ้ายทันที แล้วลองใช้มันขยำนมก็อบเซียงดู ...ผมล้อเล่นนะ อย่าซีเรียส

ก็อบเซียง นั่งทำแผลให้ผมตามภาษาก็อบลิน แล้วคืนนั้น พวกเราก็จัดงานฉลองกันอย่างยิ่งใหญ่ โดยการชำแหละ ซามอเทียน แล้วแบ่งชิ้นเนื้อกินกัน

ช่างเป็นค่ำคืนที่สนุกจริงๆ จนกระทั่ง มีก็อบลินตัวหนึ่งเสนอให้นำผู้หยิงชาวบ้านที่จับมา มาสนุกกัน ผมจึงเงียบลง แล้วทุบลงไปบนพื้นเสียงดัง ตูมมมม!!!

ก็อบเซียงดูประหลาดใจกับการกระทำของผมมาก

" ขอตัวก่อนนะก็อบเซียง แล้วก็ทุกคนด้วย " ผมกล่าว แล้วเดินหายเข้าไปในรัง

ก่อนเดินไปเรื่อยๆจนถึงห้องของผู้หยิงที่ถูกจับมาโดยหวังจะช่วยพวกเธอ

แต่ทว่า...

ผู้หยิงพวกนี้ทุกคนหมดสภาพแล้ว พวกเธอถูกข่มขืนมานับไม่ถ้วน บางคนก็กำลังท้องลูกอยู่ ผมมองเข้าไปในแววตาที่ไร้แววของพวกเธอแล้วรู้สึกสงสาร จึงได้ทำการ การุณฆาต ปลิดชีพพวกเธอโดยไม่ให้เจ็บปวด ด้วยการใช้ แขนมัจจุราชแตะตัวพวกเธอคนละที ถึงแม้ผมจะรู้สึกว่าพลังชีวิตของผมลดลง แต่ก็สามารถให้มิซึนะ ฮีลให้ได้

และแล้วทุกคนก็ตายหมด อย่างไม่เจ็บปวด ผมสวดส่งวิญญาณพวกเธอ แล้วก็ต้องสะดุดกับกระเป๋าใบหนึ่งของหญิงนักผจญภัยที่เป็นเอลฟ์ ข้างในมีแผนที ของปราสาทร้างที่มีสมบัติอยู่มากมาย และกับดักที่รอต้อนรับผู้บุกรุกอยู่

************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป