ยอดเขาหยกมรกต
แสงแดดยามบ่ายทอประกายอบอุ่นลงมาบนยอดเขาหยกมรกตสายลมอ่อนๆ พัดพาความหอมของดอกไม้ป่าและกลิ่นอายของสมุนไพรลอยมาตามอากาศทว่าบรรยากาศอันเงียบสงบนี้กลับไม่สามารถปลอบประโลมจิตใจที่กำลังหงุดหงิดของชายหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่หน้ากระท่อมไม้เก่าๆได้เลย
พิธาถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็ครั้งที่ร้อยแปดสิบเจ็ดในรอบสิบวันเขากำลังพยายามฝึกฝนวิชา "กายาภูผาทมิฬ" ที่อรุณรัศมีมอบให้แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลลัพธ์ที่น่าพึงพอใจแม้แต่น้อย
"เฮ้อ...นี่มันวิชาบำเพ็ญเพียรระดับศักดิ์สิทธิ์จริงๆ หรือนี่? ทำไมข้ารู้สึกเหมือนกำลังนั่งสมาธิธรรมดาๆที่ไม่เห็นจะเกิดอะไรขึ้นเลย" พิธาพึมพำกับตัวเองใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจเขาลองทำตามเคล็ดวิชาทุกอย่างที่ระบุไว้ในคัมภีร์แต่ร่างกายของเขากลับไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ราวกับว่ามันเป็เพียงตำรานิทานปรัมปรา
'กระต่ายเ้าเล่ห์มีสามโพรง...แต่ข้ามีวิชาบำเพ็ญเพียรตั้งหลายอย่าง ทำไมแค่วิชานี้ถึงได้ยากเย็นนักนะ!หรือว่าข้าจะแก่เกินไปแล้วจริงๆ!?' พิธาคิดในใจพลางลูบคางอย่างครุ่นคิดเขายกระดับไปจนถึงขอบเขตแสวงหาวิถีอย่างง่ายดายด้วยระบบจนแทบจะลืมไปแล้วว่าความรู้สึกของการ"ติดขัด" ในการบำเพ็ญเพียรเป็อย่างไร?
ตลอดสิบวันที่ผ่านมาอรุณรัศมีเฝ้าสังเกตการณ์เขาอย่างใกล้ชิด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและสงสารเธอเห็นพิธาพยายามอย่างหนัก แต่ก็ไม่เห็นความคืบหน้าใดๆ เลยแม้แต่น้อย
"ศิษย์พี่พิธาเ้าคะ... ท่าน...ท่านไม่เป็อะไรใช่ไหมเ้าคะ?" อรุณรัศมีเดินเข้ามาหาพิธาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเห็นใจเธอเห็นแววตาที่หงุดหงิดของเขาแล้วก็อดรู้สึกผิดไม่ได้เธอเป็คนมอบวิชานี้ให้เขาแท้ๆแต่เขากลับต้องมานั่งทนทุกข์ทรมานกับการฝึกฝนที่ไม่เห็นผล
พิธาเงยหน้าขึ้นมองอรุณรัศมีก่อนจะยิ้มแหยๆ "ไม่เป็ไรหรอกศิษย์น้อง...แค่รู้สึกว่าวิชานี้มันช่างลึกล้ำซับซ้อนเกินกว่าที่ข้าจะเข้าใจได้ในตอนนี้เท่านั้นเอง"เขาพยายามพูดให้ฟังดูดี แต่ในใจกลับรู้สึกอยากจะปาตำราทิ้งไปให้พ้นๆ
อรุณรัศมีมองใบหน้าของพิธาที่พยายามจะซ่อนความผิดหวังเอาไว้เธอรู้สึกเ็ปในใจเธอเข้าใจดีว่าการที่ผู้ฝึกตนต้องเผชิญหน้ากับความล้มเหลวในการบำเพ็ญเพียรนั้นเป็เื่ที่น่าหดหู่เพียงใด
'ศิษย์พี่พิธา...ท่านช่างเป็คนดีจริงๆ!แม้จะผิดหวังเพียงใดก็ยังพยายามซ่อนมันไว้เพื่อไม่ให้ข้าเป็ห่วง!' อรุณรัศมีคิดในใจด้วยความซาบซึ้งเธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องช่วยเขาให้ได้!
"ศิษย์พี่เ้าคะ!ข้ามีวิธีที่จะช่วยท่านได้เ้าค่ะ!"อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดวงตาของเธอเปล่งประกายแห่งความหวัง
พิธาเลิกคิ้วเล็กน้อย"วิธีอะไรหรือศิษย์น้อง?" เขาถามด้วยความสงสัย
"ข้าได้เตรียมอ่างยาบำรุงกายพิเศษให้ท่านแล้วเ้าค่ะ!มันจะช่วยกระตุ้นพลังปราณในร่างกายของท่าน และทำให้ท่านสามารถดูดซับพลังจากวิชา 'กายาภูผาทมิฬ'ได้ดีขึ้น!" อรุณรัศมีกล่าวด้วยความกระตือรือร้น
พิธาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย"อ่างยาบำรุงกายหรือ?มันจะช่วยได้จริงๆ หรือ?" เขาถามด้วยความไม่แน่ใจ
"ช่วยได้แน่นอนเ้าค่ะ!ข้าได้เรียนรู้วิธีการปรุงยาบำรุงกายสูตรพิเศษจากตระกูลของข้ามาแล้ว! แต่...ส่วนผสมบางอย่างมันหาค่อนข้างยาก ข้าจึงเพิ่งเก็บรวบรวมครบเ้าค่ะ"อรุณรัศมีกล่าวพลางหลบสายตาเล็กน้อย
พิธาสังเกตเห็นท่าทางที่ผิดปกติของอรุณรัศมีเขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี "ส่วนผสมอะไรหรือศิษย์น้อง? มันหายากแค่ไหนกัน?"
อรุณรัศมีถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "คือว่า... ข้า...ข้าแอบไปเก็บสมุนไพรบางอย่างมาจากเทือกเขาอาทิตย์อัสดงเ้าค่ะ"
คำกล่าวของอรุณรัศมีทำให้พิธาถึงกับเบิกตากว้างใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็ซีดเผือดในทันที
"เทือกเขาอาทิตย์อัสดง!? ศิษย์น้อง!เ้าไปที่นั่นมาหรือ!?" พิธาอุทานเสียงดังด้วยความใและโกรธปนกันเทือกเขาอาทิตย์อัสดงเป็สถานที่ที่อันตรายอย่างยิ่งเต็มไปด้วยสัตว์อสูรระดับสูงและสมุนไพรพิษร้ายแรง แม้แต่ผู้ฝึกตนในขอบเขตสร้างรากฐานก็ยังไม่กล้าเข้าไปโดยลำพัง!
อรุณรัศมีเห็นปฏิกิริยาของพิธาก็ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยเธอไม่เคยเห็นเขาแสดงอารมณ์รุนแรงขนาดนี้มาก่อน
"ข้า...ข้าก็แค่ไปเก็บสมุนไพรบางอย่างเท่านั้นเองเ้าค่ะ! ข้าไม่ได้เข้าไปลึกนัก!"อรุณรัศมีพยายามแก้ตัว
พิธาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ไม่ได้เข้าไปลึกนักอย่างนั้นหรือ!? เ้าคิดว่าเทือกเขาอาทิตย์อัสดงเป็สวนหลังบ้านของเ้าหรือไง!ที่นั่นเต็มไปด้วยอันตราย! หากเ้าเกิดเป็อะไรไป ข้าจะทำอย่างไร!?" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง
อรุณรัศมีมองใบหน้าของพิธาที่เต็มไปด้วยความกังวลเธอรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างประหลาดนี่เป็ครั้งแรกที่มีคนแสดงความห่วงใยเธอมากถึงเพียงนี้เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อย
'ศิษย์พี่พิธา...ท่านช่างน่ารักจริงๆ! แม้จะโกรธแต่ก็ยังห่วงใยข้าถึงเพียงนี้!' เธอคิดในใจพลางรู้สึกเอ็นดูเขา
"ศิษย์พี่ไม่ต้องเป็ห่วงเ้าค่ะ!ข้าไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น! อีกอย่าง... ตอนนี้ข้าได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายแล้วเ้าค่ะ!"อรุณรัศมีกล่าวด้วยความภาคภูมิใจหวังว่าข่าวดีนี้จะช่วยให้พิธาคลายความกังวลลงได้บ้าง
พิธาได้ยินดังนั้นก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย"สร้างรากฐานขั้นปลายแล้วรึ!? เ้า...เ้าทะลวงได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ!?" เขามองอรุณรัศมีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจเขาจำได้ว่าเมื่อสิบวันก่อนเธอเพิ่งตัดผ่านระดับไปยังขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้นอยู่เลยการทะลวงจากสร้างรากฐานขั้นต้นไปยังขั้นปลายภายในสิบวันนั้นเป็เื่ที่เหลือเชื่อ!
'นี่มันศิษย์น้องหรือสัตว์ประหลาดกันแน่!ทะลวงขอบเขตเร็วยิ่งกว่าจรวดอีก!' พิธาคิดในใจพลางส่ายหน้าเล็กน้อยแต่ในใจเขาก็รู้สึกโล่งใจที่เธอแข็งแกร่งขึ้นมาก ทำให้เขาวางใจได้ในระดับหนึ่ง
"ถึงแม้เ้าจะทะลวงถึงขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายแล้วแต่ก็ยังประมาทไม่ได้นะศิษย์น้อง!เทือกเขาอาทิตย์อัสดงไม่ใช่ที่ที่ผู้ฝึกตนระดับเ้าจะเข้าไปได้ง่ายๆ!หากมีครั้งหน้า ข้าจะลงโทษเ้าจริงๆ นะ!" พิธาพยายามทำเสียงดุแต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
อรุณรัศมีหัวเราะคิกคัก "เ้าค่ะๆศิษย์พี่! ข้าจะไม่ทำอีกแล้วเ้าค่ะ! ทีนี้...ศิษย์พี่พร้อมที่จะแช่อ่างยาบำรุงกายของข้าหรือยังเ้าคะ?"
พิธาถอนหายใจเล็กน้อย "เฮ้อ...เอาเถอะ! ไหนๆ เ้าก็อุตส่าห์เสี่ยงชีวิตไปหามาแล้ว ข้าก็คงต้องลองดูสักหน่อย"
ไม่นานนักอรุณรัศมีก็เตรียมอ่างไม้ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำสีเขียวมรกตเข้มกลิ่นหอมของสมุนไพรนานาชนิดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ทำให้รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย
"ศิษย์พี่เ้าคะ!อ่างยาพร้อมแล้วเ้าค่ะ!" อรุณรัศมีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
พิธาเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะมองลงไปในอ่างยา "กลิ่นหอมดีเหมือนกันนะ...ไม่รู้ว่าจะช่วยให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นได้จริงหรือเปล่า" เขาพึมพำกับตัวเอง
"ช่วยได้แน่นอนเ้าค่ะ!นี่คือสูตรพิเศษที่ข้าคิดค้นขึ้นมาเองเลยนะเ้าคะ!"อรุณรัศมีกล่าวด้วยความมั่นใจ
พิธาถอดเสื้อผ้าออกก่อนจะก้าวลงไปในอ่างยาอย่างช้าๆ ทันทีที่ร่างกายของเขาัักับน้ำยาบำรุงกายเขาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นซาบซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายก่อนที่ความเย็นนั้นจะเปลี่ยนเป็ความร้อนระอุราวกับมีไฟลุกไหม้อยู่ภายใน
"อื้อหือ! ร้อนจริงๆ!"พิธาอุทานเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเขากลับไม่แสดงอาการเ็ปใดๆ เลย
อรุณรัศมีที่ยืนเฝ้าดูอยู่ห่างๆถึงกับเบิกตากว้างเธอคาดหวังว่าพิธาจะต้องแสดงอาการเ็ปหรือทรมานจากการดูดซับพลังของยาบำรุงกายเพราะยาบำรุงกายสูตรนี้มีฤทธิ์รุนแรงมากแม้แต่ผู้ฝึกตนในขอบเขตโอสถทองคำก็ยังต้องทนทุกข์ทรมานจากการดูดซับพลังของมัน
แต่พิธากลับนั่งนิ่งอยู่ในอ่างยาใบหน้าของเขาดูสงบเยือกเย็น ราวกับกำลังนั่งสมาธิอยู่ในสระน้ำอุ่นๆไม่ใช่ในอ่างยาที่มีฤทธิ์รุนแรง!
'เป็ไปได้อย่างไร!? ศิษย์พี่พิธาไม่แสดงอาการเ็ปเลยแม้แต่น้อย!หรือว่าร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิดเอาไว้!?' อรุณรัศมีคิดในใจด้วยความตกตะลึง
ขณะที่อรุณรัศมีกำลังยืนงุนงงอยู่นั้นเองเธอก็ััได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติพลังปราณรอบตัวพิธาเริ่มก่อตัวหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆราวกับพายุหมุนที่กำลังจะก่อตัวขึ้น
จู่ ๆ ก็มีแสงสีทองอ่อนๆเปล่งประกายออกมาจากร่างกายของพิธา แสงนั้นค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อย ๆก่อนจะแผ่ออกไปโดยรอบอย่างช้าๆ
อรุณรัศมีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเธอััได้ถึงกลิ่นอายอันศักดิ์สิทธิ์และลึกล้ำที่แผ่ออกมาจากแสงสีทองนั้นมันไม่ใช่แค่พลังปราณธรรมดา แต่มันคือ "อำนาจแห่งกฏ"!
'อำนาจแห่งกฏ!?' อรุณรัศมีอุทานในใจด้วยความสั่นะเื เธอรู้จักกลิ่นอายนี้ดี!มันเป็กลิ่นอายเดียวกับที่เธอเคยััได้ในคืนที่เกิดเพลิงไหม้และเป็กลิ่นอายเดียวกับที่เธอเคยกล่าวกรอกหูตัวเองมาตลอดว่า มันเป็ของเธอเอง!
แต่ตอนนี้...มันกลับแผ่ออกมาจากร่างกายของพิธา!
ใบหน้าของอรุณรัศมีซีดเผือดราวกับกระดาษความใของเธอแปรเปลี่ยนเป็ความตะลึงงันโลกทัศน์ที่เธอเคยสร้างไว้กำลังพังทลายลงตรงหน้า!
เธอเคยเชื่อมาตลอดว่าพิธาเป็เพียงผู้ฝึกตนที่อ่อนแอเป็เพียงศิษย์พี่ที่้าการดูแลและปกป้องจากเธอเธอเคยเชื่อว่าพลังอันลึกล้ำที่เธอััได้ในคืนนั้นคือพลังของเธอเองที่กำลังตื่นขึ้นมา
แต่ตอนนี้...หลักฐานที่ปฏิเสธไม่ได้กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ!
'ไม่จริง! นี่มันไม่จริง!ศิษย์พี่พิธา... เขา... เขาไม่ใช่อย่างที่ข้าเห็น! เขาไม่ได้อ่อนแอหรอกรึ!'อรุณรัศมีพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ขณะที่อำนาจแห่งกฏยังคงแผ่ออกมาจากพิธาอย่างต่อเนื่องอรุณรัศมีก็สังเกตเห็นว่าร่างกายของพิธาเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงิัของเขาดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยกล้ามเนื้อของเขาดูเหมือนจะกระชับขึ้น และที่สำคัญที่สุดคือเธอมองเห็นเส้นสายพลังปราณสีทองจางๆ วิ่งวนอยู่ใต้ิัของเขาราวกับรากแก้วของต้นไม้โบราณที่หยั่งลึกเข้าไปในผืนดิน
'นี่คือ... นี่คือผลลัพธ์ของวิชา"กายาภูผาทมิฬ" หรือนี่!?' อรุณรัศมีคิดในใจด้วยความตกตะลึงเธอไม่เคยคิดว่าวิชานี้จะสามารถแสดงผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์ได้ถึงเพียงนี้!
แต่สิ่งที่ทำให้เธอใยิ่งกว่านั้นคือการที่พิธาสามารถดูดซับพลังของวิชานี้ได้อย่างรวดเร็วและง่ายดายราวกับว่าเขาไม่ได้กำลังฝึกฝนวิชาระดับศักดิ์สิทธิ์แต่กำลังหายใจเข้าออกอย่างเป็ธรรมชาติ!
พิธาที่กำลังนั่งอยู่ในอ่างยาไม่รู้เลยว่าศิษย์น้องของเขากำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตทางจิตใจครั้งใหญ่เขากำลังเพลิดเพลินกับการดูดซับพลังของยาบำรุงกายและรู้สึกได้ถึงความคืบหน้าของวิชา "กายาภูผาทมิฬ"ที่กำลังดำเนินไปอย่างรวดเร็ว
[ระบบ ยินดีด้วย! ท่านได้รับพลังบำเพ็ญ40 ปี!]
เสียงระบบดังขึ้นในหัวของพิธาทำให้เขายิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ
'เยี่ยมไปเลย!แค่แช่อ่างยาไม่กี่นาทีก็ได้พลังบำเพ็ญตั้ง 40 ปี!นี่มันดีกว่านั่งตัดฟืนตั้งเยอะ! ศิษย์น้องนี่ช่างเป็ผู้ช่วยที่ดีจริงๆ!' พิธาคิดในใจพลางรู้สึกขอบคุณอรุณรัศมี
แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่าอรุณรัศมีกำลังยืนนิ่งอยู่ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผี
"ศิษย์น้อง! เ้าเป็อะไรไป?" พิธาถามด้วยความสงสัย
อรุณรัศมีไม่ตอบเธอเพียงแต่ชี้มือไปที่ตัวเขาด้วยมือที่สั่นเทาดวงตาของเธอยังคงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนยกมือขึ้นนวดขมับราวกับว่าเธอตาฝาดไป
แม้นว่า้าสอบถามแต่ก็ไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไปทุกอย่างเต็มไปด้วยความสงสัยแต่มันก็เลือนราง ยังไม่แน่ชัดพอที่จะถามออกไปตรง ๆ
ทำให้เวลานี้มีแต่คำถามที่วิ่งวนอยู่ในใจ
'ศิษย์พี่พิธา... เขา...เขาเป็ใครกันแน่!?'
699
