จองรักเด็กข้างบ้าน

        อัญญารินทร์และมีนาเดินตามภามมาถึงลานจอดรถของห้าง

        “แน่ใจนะว่าจะกลับกับพี่เขา” มีนาซุบซิบถามอัญญารินทร์พร้อมกับมองแผ่นหลังของภามที่เดินนำไปสามสี่เมตรด้วยความไม่ไว้วางใจ เพราะเธอไม่รู้จักอีกฝ่าย และไม่รู้ว่าอัญญารินทร์รู้จักเขาดีแค่ไหนถึงได้วางใจขนาดนั้น

        ถ้าไม่ติดว่าบ้านของมีนาอยู่คนละทาง เธอคงจะไปส่งอัญญารินทร์แล้ว แต่วันนี้เธอต้องนั่งรถแท็กซี่กลับบ้านเอง ไม่มีคนมารับจึงไม่สะดวกไปด้วย

        “แน่ใจสิ เขาอยู่บ้านข้าง ๆ อัญนะ” อัญญารินทร์ตอบกลับไปด้วยความมั่นใจ

        มีนาดูแล้วรู้สึกว่าเพื่อนสนิทของเธอไว้ใจเพื่อนบ้านใหม่เป็๲อย่างมาก จนเธอไม่สามารถขัดได้อีก

        “ถ้าถึงแล้วก็โทรมาด้วยล่ะ” เห็นอย่างนั้นแล้วมีนาก็ทิ้งท้ายไว้ด้วยการกำชับให้อัญญารินทร์โทรหาหลังจากที่ถึงบ้าน จะได้เบาใจว่าเพื่อนปลอดภัยจริง ๆ

        เมื่อมาถึงรถของภาม เขาก็กดเปิดรถและหันมาหาเด็กสาวทั้งสองที่เดินตามมาห่าง ๆ

        “ฝากอัญด้วยนะคะ” มีนาฝากฝังอัญญารินทร์ไว้กับภาม

        “ไม่ได้กลับด้วยกันเหรอ” ภามก็ขมวดคิ้วและถามกลับไปทันที เขานึกว่าเพื่อนของอัญญารินทร์จะกลับด้วยกันเสียอีก

        “ไม่ค่ะ พอดีบ้านมีนอยู่อีกทาง” มีนาตอบกลับไปด้วยความเสียดาย

        “อื้ม งั้นขึ้นรถ” ภามพยักหน้าเข้าใจแล้วหันไปบอกอัญญารินทร์ จากนั้นเขาก็เดินไปเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับรอเด็กสาว

        “ค่ะ ไปนะ” อัญญารินทร์ยิ้มรับ เธอโบกมือลาเพื่อนสนิทอย่างร่าเริงและเดินขึ้นรถไปในทันที

        “บาย” มีนายืนรอส่งรถของภามและมองตามไปจนสุดสายตา จากนั้นเธอจึงหมุนตัวเดินไปรอรถที่หน้าห้างเพื่อเดินทางกลับบ้าน

        “ขอบใจ” ในขณะที่ขับรถจู่ ๆ ภามก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

        “เอ๋ อะไรเหรอคะ” อัญญารินทร์ไม่เข้าใจที่ภามพูด

        เขาจะมาขอบคุณเธอเ๱ื่๵๹อะไรกัน

        “ก็วันนี้อัญช่วยพี่ได้มากเลย” ภามพูดขึ้น

        เ๱ื่๵๹ในวันนี้บังเอิญเป็๲อย่างมาก ตอนแรกที่เขาตั้งใจจะกลับไปบอกเชอร์รีว่าขอตัวกลับก่อน ยังคิดอยู่เลยว่าอีกฝ่ายคงหาทางให้เขาอยู่ต่อและไปทานข้าวด้วยกัน หรือไม่ก็เกาะติดเขาหนึบไม่ยอมปล่อยเป็๲แน่ แต่เพราะอัญญารินทร์โผล่มาเสียก่อน เขาจึงหาเ๱ื่๵๹ปลีกตัวออกมาได้

        “อัญยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ” แต่เด็กสาวก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

        “หึ ๆ แล้วนี่มาซื้ออะไร” ภามเองก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้เธอฟัง เขาถามถึงสาเหตุที่ทำให้อัญญารินทร์มาโผล่ที่ห้างนี้แทน

        “มีนาจะมาซื้อของค่ะ เลยไปพาอัญมาด้วย” อัญญารินทร์ตอบคำถามพลางมองเสี้ยวหน้าหล่อของภามตาแป๋ว

        “มีอะไร” ภามรับรู้ถึงสายตาที่มองมาจึงหันไปถามเธอแวบหนึ่งแล้วกลับมามองถนนตรงหน้าต่อ

        “แล้วพี่ภามล่ะคะ พาแฟนมาเที่ยวแล้วทิ้งเธอไว้แบบนั้นจะดีเหรอ” อัญญารินทร์ถามเขากลับ เห็นควงกันขนาดนั้นเธอจึงคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคือแฟนของภาม

        “ไม่ใช่แฟน!” ภามรีบปฏิเสธทันควันเพราะกลัวว่าอัญญารินทร์จะเข้าใจผิดว่าเขามีแฟนแล้ว

        แต่เขาก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมต้องเสียงดังด้วย

        “อ้าว” อัญญารินทร์ชะงักด้วยความไม่เข้าใจ

        สนิทสนมกันขนาดนั้น ไม่ใช่แฟนหรอกเหรอ

        “ไม่มีอะไรหรอก อย่าไปสนใจเลย” ภามไม่อยากอธิบายเ๱ื่๵๹ราวซับซ้อนของเขาที่ถูกคุณย่าหาห่วงมาคล้องคอให้ตลอด จึงพูดปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ

        “ค่ะ” เมื่อเห็นเขาไม่๻้๪๫๷า๹พูด อัญญารินทร์ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ

        จนกระทั่งรถของภามมาจอดเทียบหน้าบ้านของเขา

        “ขอบคุณที่ให้ติดรถมาด้วยนะคะ” อัญญารินทร์หันไปยิ้มแฉ่ง และเอ่ยขอบคุณที่เขาให้เธอติดรถมาด้วย

        “ครับ” ภามพยักหน้ารับและจอดรถ

        จากนั้นทั้งสองคนก็ลงมาจากรถ อัญญารินทร์ร่ำลาภามแล้วขอตัวกลับบ้าน

        “อัญไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

        ภามมองตามแผ่นหลังเล็กที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปบ้านหลังข้าง ๆ เขาด้วยสายตาที่อ่านยาก