ฉันเป็นสาวน้อยหูเเมว ที่ไปติดอยู่ในต่างโลกล่ะ!

                        เมื่อพวกเราได้ใช้เส้นทางที่ติดตั้งเวทยมนตร์ย่นระยะทางพวกเราก็มาถึงกิลด์นักผจญภัยทันที เเละเมื่อเดินเข้าไปข้างในกิลด์ความวุ่นวายด้านในก็เกิดขึ้น ตอนเเรกฉันคิดว่าตัวเองกับเฟย่าเเละราฟเน่เป็๲ต้นเหตุของความวุ่นวายนั้น เเต่ต้นเหตุของความวุ่นวายนี้จริงๆคือคุณเลโอ พริบตาที่เขาเดินก้าวเข้าไปเหล่านักผจญภัยในกิลด์ต่างก็ส่งเสียงโวยวายเเละรีบถอยห่างเขา เหมือนว่าคุณเลโอจะเป็๲ที่หวาดกลัวของเหล่านักผจญภัยถึงขั้นที่ความวุ่นวายนี้อยู่ในระดับที่กิลด์มาสเตอร์ต้องรีบมาเรียกให้พวกเราเข้าห้องของเขาไปเพื่อให้ความวุ่นวายนี้สงบลง

                         เนื่องจากข้างในห้องของกิลด์มาสเตอร์มีจำกัดเฟย่าเเละราฟเน่จึงต้องรออยู่ข้างนอกห้องเพระพวกเธอเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นี้น้อยที่สุด ฉันรู้สึกเป็๲ห่วงเเต่ถ้าพวกเธอนั่งรออยู่หน้าห้องของกิลด์มาสเตอร์โดยไม่ลงไปข้างล่างตอนนี้ก็ไม่น่าจะเป็๲อะไร

                         เเละเมื่อพวกเราเข้าไปในห้องคุณซิทที่เป็๲กิลด์มาสเตอร์ก็เริ่มพูดคุยกับคุณเลโออย่างอารมณ์เสีย 

                         "เลโอนี่มันเ๱ื่๵๹อะไรกัน!?"

                         "พอดีมีเ๱ื่๵๹ใหญ่จะนำมาเเจ้ง"

                         "ไม่ๆ เ๱ื่๵๹นั้นฉันพอเข้าใจ เเต่ที่นายมาที่นี่โดยไม่ได้บอกฉันก่อนมันหมายความว่าไง นายจะมาขอใช้ที่นี่โดยไม่ขอฉันไม่ได้นะเลโอ! รู้ไหมว่าที่กิลด์ด้านล่างมันวุ่นวายกันใหญ่เพราะว่าเเกดันรีบบึ่งมาที่นี่โดยไม่ทันให้ใครได้เตรียมตัวกันเลยนะ!"

                         "โทษที เเต่นี่มันเ๱ื่๵๹ใหญ่"

                         "ฉันบอกไปกี่ครั้งเเล้วว่าช่วยพูดให้มันมีอารมณ์ความรู้สึกมากกว่านี้หน่อย!"

                         คุณซิทตะหวาดใส่คุณเลโอไปกุมขมับไป ส่วนทางคุณเลโอดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร พอคุณซิทเห็นอีกฝ่ายเป็๲เเบบนั้นก็ได้เเต่ส่ายหน้าถอนหายใจก่อนจะลดความหัวเสียของตัวเองลงเเละหันมามองฉัน

                         "เเล้ว-ทำไมคุณหนูคนนั้นถึงได้มาอยู่นี่ล่ะ? จะบอกว่าเธอเกี่ยวข้องกับเ๱ื่๵๹ใหญ่ที่ว่านั่นด้วยงั้นหรอ?"

                         "ไม่รู้...เเต่ภูติที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอบอกว่าเกี่ยว"

                         "ภูติหรอ?"

                         ราวกับเป็๲การขาลรับเสียงเรียก ฟีต้าที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อฉันตั้งเเต่เข้าเมืองมาก็บินมาอยู่ไหล่ฉันเเละโค้งทักทายคุณซิทที่เป็๲กิลด์มาสเตอร์

                         "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่อฟีต้าเป็๲ภูติที่ท่านราชินีส่งมาบอกข่าว เป็๲เกียรติอย่างมากเลยล่ะค่ะที่ได้พบกับคุณกิลด์มาสเตอร์เเห่งเมืองเเกรนเดอเรีย"

                          "อ่ะ ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรเเบบนั้นหรอก ฉันชื่อซิททางนี้เองก็เป็๲เกียรติเหมือนกัน ว่าเเต่ธุระอะไรกันที่ทำให้ราชินีภูติของน้ำตกศักดิ์สิทธิ์ส่งเ๽้ามาเเจ้งข่าวด้วยตัวเองน่ะ...หรือมันจะเกี่ยวข้องกับความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับทางน้ำในเมืองหรือเปล่า?"

                           "ความผิดปกตินั่น หรือว่าจะมีผู้เคราะห์ร้ายงั้นหรอคะ!?"

                           พอได้ยินกิลด์มาสเตอร์พูดถึงความผิดปกติของทางน้ำทั้งฉันเเละฟีต้าต่างก็เเสดงอาการ๻๠ใ๽ขึ้นมา

                           หรือว่าการชำระล้างน้ำที่มีคำสาปเจือปนอยู่จะไม่สำเร็จงั้นหรอ?

                           ตอนกำลังคิดว่าตัวเองลงมือจัดการกับปัญหานั้นช้าไปหรือเปล่ากิลด์มาสเตอร์ที่สังเกตเห็นอาการของเราก็เริ่มพูดเสริม

                           "มันก็ไม่ถึงกับมีผู้เคราะห์ร้ายหรอก ถ้าจะให้หาคำมาใช้ให้ถูกต้องจริงๆ มันน่าจะเป็๲ความวุ่นวายมากกว่า เพราะอยู่ดีๆน้ำปกติที่คนในเมืองใช้กันอยู่ทุกวันดันเปร่งเเสงสว่างออกมาระยับระยับเเละสะอาดมากขึ้นกว่าเก่าจนคนในเมืองเเย่งกันกักเก็บน้ำนั้นกันใหญ่จนเป็๲เหตุให้เกิดเ๱ื่๵๹วุ่นวายเลยน่ะ"

                            พอได้ยินเเบบนั้นฉันก็ฟีต้าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูเหมือนว่าจะยังเเก้สถานการณ์ไว้ได้อยู่เเต่กระนั้นเ๱ื่๵๹ที่ว่าพลังในการชำระล้างมันสูงถึงขั้นไม่ลดผลเลยเเม้จะไหลมาถึงเมืองนี่ก็ยังเป็๲เ๱ื่๵๹น่า๻๠ใ๽อยู่ กระทั่งฟีต้าเองพอได้ยินว่าน้ำศักดิ์สิทธิ์มันมีผลมากถึงขนาดเกิดความวุ่นวายในเมืองได้ก็หันมาเหลือบมองฉัน

                             อะไรกันน่ะสายตาเเบบนั้นคงไม่ได้คิดจะต่อว่าอะไรฉันใช่ไหม นั่นฉันช่วยเต็มที่เเล้วนะ เมืองมีน้ำสะอาดใช้มันก็ถือว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ดีไม่ใช่หรือไงกัน?

                             เนื่องจากอีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรมากฉันจึงเก็บคำเเก้ตัวนั้นเอาไว้ในใจ

                             "เเล้วสรุปคือยังไง? เคยได้ยินว่าน้ำที่ใช้ในเมืองนี้เป็๲น้ำที่ไหลมาจากน้ำตกภูติที่อยู่ไกลออกไป เเต่มันไม่เคยมีเ๱ื่๵๹เเบบนี้เกิดขึ้นกับน้ำที่พวกเราใช้มาก่อน หรือจะมีบางอย่างเกิดขึ้นที่น้ำตกของภูติงั้นหรอ?"

                             "เป็๲ไปตามนั้นค่ะ เพราะเมื่อเที่ยงวันนี้พวกเราเหล่าภูติถูกปีศาจตนนึงโจมตีค่ะ"

                             "......."

                             เมื่อได้ยินเเบบนั้นคุณซิทก็เงียบไป เขากอดอกครุ่นคิดอย่างเงียบๆก่อนจะพึมพำพูดว่า"มันมากันเเล้วสินะ"โดยที่ไม่เเสดงท่าทีที่วิตกเเต่อย่างใด

                             "อาจารย์คุณดูไม่ค่อย๻๠ใ๽เท่าไหร่นะ หรือจะคาดการณ์ไว้เเล้ว?"

                             "ก็นะ พอดีได้รู้ข้อมูลอะไรมานิดหน่อยในตอนที่ฉันไปเมืองหลวง เพราะงั้นเ๱ื่๵๹ที่จะมีปีศาจบุกโจมตีเข้ามาจึงไม่ใช่เ๱ื่๵๹น่า๻๠ใ๽เท่าไหร่ ว่าเเต่นายเรียกเ๽้าเมืองมาที่นี่ด้วยหรือเปล่า?"

                             "สั่งให้ลูกน้องไปบอกเเล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดล่ะก็อีกไม่นานก็คงจะมาถึง....."

                             "งั้นหรอ ขอบใจมากนะ เเล้วก็ฟีต้าจังที่อยู่ตรงนั้น ฉันก็อยากจะรู้รายละเอียดเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นั้นนะเเต่คงต้องขอให้รอท่านเ๽้าเมืองมาร่วมประชุมกันที่นี่ก่อนเเล้วค่อยว่ากันอีกทีให้เสร็จๆไปเลย หวังว่าจะรอกันได้นะ?"

                             "ค่ะ ฉันรอได้"

                             ฟีต้าตอบกลับไปโดยไม่เเสดงท่าทีที่ต่อต้านคำขอของอีกฝ่าย ซึ่งก็ไม่รู้ทำไมคุณซิทที่เห็นท่าทางนั้นของเธอถึงได้ออกอาการประหลาดใจ

                             "ขอถามอะไรให้เเน่ใจหน่อยนะ ปีศาจนั่นถูกกำจัดไปหรือยัง?"

                             "ค่ะ คิดว่าน่าจะเป็๲เเบบนั้น"

                             "โฮ่..."

                             คุณซิททำน้ำเสียงประหลาดใจก่อนจะหันมามองฉัน

                             "อะไรหรอคะ?"

                             ฉันถามคุณซิทที่หันมาจ้องฉัน เขาเอามือขึ้นมาเกาหนวดเฟื้อมๆของตัวเองไปครุ่นคิดบางอย่างไปก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่เขาสังเกตเห็น

                             "ที่หลังมือซ้ายของคุณหนูนั่น หรือว่าจะเป็๲ตราสัญลักษณ์ของภูติงั้นหรอ?"

                             เขาสังเกตเห็นมันสินะ เพราะงั้นก็เลยชำเลืองมองมาที่มือฉันเป็๲ระยะๆ

                             "คิดว่าใช่นะคะ เเล้วมันทำไมงั้นหรอ?"

                             "เปล่า ก็เเค่เเปลกใจนิดหน่อยที่คุณหนูมีมันน่ะ เพราะปกติของเเบบนั้นราชินีภูติเขาไม่ให้ใครมั่วซั่วหรอกนะ"

                             "อย่างงั้นหรอคะ..."

                             พอได้ยินเเบบนั้นฉันก็หันไปมองฟีต้าที่นั่งอยู่บนไหล่ฉัน เธอก็เลยหันมายิ้มให้โดยไม่เอ่ยอะไรเพิ่มเติม

                             เเละในเวลาไม่นานหลังจากนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

*

                             ชายวัยกลางคนท่าทางมีฐานะเเต่งชุดคล้ายกับชุดของพวกออกงานเต็มยศที่มีทั้งเน็คไทป์เเละเสื้อโค้ทที่จัดระเบียบมาอย่างดีเดินเข้ามาในห้องเเละลงไปนั่งยังโซฟาที่อยู่ตรงกันข้ามกับฉันด้วยท่าทางสุภาพ เขาหันมาเหลือบมองฉันเล็กน้อยก่อนจะหันไปทักทายคุณซิทที่เป็๲กิลด์มาสเตอร์

                             "สบายดีหรือเปล่าครับท่านซิท?"

                             "จะไปสบายได้ยังไงล่ะ พักนี้มีเเต่ปัญหาเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อน"

                             "ฮะๆๆ เเสดงว่ายังสบายดีสินะครับ"

                             "ฮึ่ม...ทางเ๽้าเองก็คงไม่ต่างกันล่ะสิ ขอโทษด้วยนะที่เรียกมาทั้งๆที่งานของเ๽้ายังล้นมืออยู่"

                             "ไม่เป็๲ไรครับ งานผมไม่ได้หนักมือขนาดนั้น ที่สำคัญกว่าคือการที่ท่านเลโอเป็๲คนเรียกผมมาตังหาก การที่เขาเอ่ยปากเรียกผมเองเลยเเสดงว่ามีเ๱ื่๵๹ใหญ่มากเกิดขึ้นสินะครับ?"

                              "โอ้ว เข้าใจถูกเเล้วล่ะนะ ส่วนรายละเอียดนั้นภูติที่อยู่กับคุณหนูเเมวท่านนี้จะเป็๲คนเล่าให้ฟังเอง"

                              "ฉันฟีต้าค่ะ เป็๲ภูติที่ถูกส่งมาโดยท่านราชินีภูติ เป็๲เกียรติอย่างมากเลยล่ะค่ะที่ได้พบกับท่านเ๽้าเมืองของเเกรนเดอเรีย"

                              "ทางนี้เองก็เช่นกันครับ ไม่บ่อยเลยที่จะได้เจอภูติตัวเป็๲ๆเเบบนี้ เเล้วก็ได้โปรดเรียกผมว่า เฟาธ์เถอะครับ"

                              ท่านเ๽้าเมืองเเละฟีต้าโค้งทักทายกันอย่างมีมารยาทโดยที่การออกท่าทางการโค้งของทั้งสองคนนั้นดูสวยงามเเละเชี่ยวชาญเป็๲อย่างมาก ฟีต้านั้นน่าจะเคารพราชินีของตัวเองบ่อยอยู่เเล้วเลยน่าจะโค้งได้สุภาพอ่อนช้อยจนเคยตัว ส่วนท่านเฟาธ์ที่เป็๲ท่านเ๽้าเมืองนั้นเคยได้ยินผ่านหูมาว่าเขาเป็๲ถึงขุนนางระดับสูงของเมืองหลวงจึงไม่เเปลกใจที่การออกท่าทางนั้นจะสุภาพสวยงามสมกับเป็๲การทักทายของคนชั้นสูงได้ขนาดนี้

                              "เเล้วเด็กผู้หญิงเผ่ามนุษย์คนนี้มีนามว่าอะไรกันครับ?"

                               ที่น่าเเปลกใจคือหลังจบการทักทายเขาก็หันมาพูดกับฉัน ฉันว่าตัวเองทำตัวนิ่งๆไม่ให้สะดุดตาเเล้วนะ จะมองว่าฉันเป็๲เเค่ที่เกาะของฟีต้าก็ได้เเท้ๆไม่เห็นต้องมาทักทายกันเลยนี่ เเต่ก็นั่นเเหละในเมื่อคนใหญ่คนโตของที่นี่เขาถามขึ้นมาเเล้วฉันก็คงต้องตอบ

                               "ฉันชื่อฟรานเป็๲นักผจญภัยค่ะ ฉันไม่ถนัดการเเนะนำตัวเเบบที่พวกท่านทำเพราะงั้นอย่าถือสากันเลยนะคะ"

                               ฉันเเนะนำตัวไปง่ายๆพร้อมกับพูดเสริมว่าตัวเองไม่ถนัดการเเนะนำตัวยากๆของพวกคนชั้นสูงไป ก็นะปกติฉันเป็๲พวกติดบ้านไม่ค่อยออกไปไหนข้างนอกถ้าไม่จำเป็๲ เลยไม่ค่อยเจอคนใหญ่คนโตเเบบนี้มาก่อน เคยเห็นการทักทายคนใหญ่คนโตจากในหนังสือหรือโทรทัศน์อยู่หรอกเเต่กลัวว่าทำไปเเล้วจะทำผิดจนขายขี้หน้าเลยไม่กล้าพอจะลองโค้งสวยงามเเบบฟีต้า

                                อย่างดีสุดที่ทำได้ก็คือโค้งให้เเบบธรรมดาๆขณะนั่งอยู่

                                หยาบคาบไปหรือเปล่านะ เเต่เหมือนท่านเ๽้าเมืองกับคนอื่นๆจะไม่ได้ถือสาอะไรเพราะงั้นก็ไม่ต้องคิดมากล่ะกัน

                                "นักผจญภัยสินะ เเถมเป็๲มนุษย์เเมวด้วยหรือว่า..."

                                ท่านเ๽้าเมืองหันไปมองคุณซิทที่เป็๲กิลด์มาสเตอร์เเล้วอมยิ้ม ส่วนกิลด์มาสเตอร์ก็รับสายตานั้นไว้เเล้วยักไหล่ มันอะไรกันน่ะท่าทางเเบบนั้น

                                 "เอาล่ะๆ เพื่อไม่ให้เสียเวลาได้โปรดเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้พวกเราฟังด้วยนะคุณฟีต้า"

                                 "ค่ะ"

                                 หลังจากนั้นฟีต้าก็เล่าเ๱ื่๵๹ทั้งหมดเกี่ยวกับการโจมตีของปีศาจให้คนในห้องนี้ฟังกัน

*

                             ฟีต้าได้บอกเล่าทุกอย่างตั้งเเต่ตอนที่อัศวินต้องสาปอาเรสต้าบุกเข้ามาโจมตีพวกเธอ มันทำลายเกาะเวทยมนตร์ของราชันย์๬ั๹๠๱ที่พวกภูติเคารพบูชาเเล้วบุกเข้าไปที่น้ำตกจากนั้นก็ปล่อยคำสาปเล่นงานทั้งพวกภูติเเละทำลายน้ำตกศักดิ์สิทธิ์ไปพร้อมๆกัน พวกเขาเกือบจะถอดใจกันเเล้วเเต่เพราะการมาของฉันทำให้อาเรสต้านั้นถูกจัดการลงไปได้ เเม้จะมีปัญหาเกิดขึ้นอย่างน้ำตกนั่นมีพิษของคำสาปอยู่เเต่นั่นก็ถูกคลี่คลายด้วยวิธีของฉัน นั่นคือการสร้างน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังสูงมากกว่าเดิมมาชำระล้างคำสาป

                              ความเสียหายของการถูกโจมตีนั้นกำลังพยายามจะเเก้ไข นั่นคือเหตุผลว่าทำไมราชินีภูติถึงมาเเจ้งเ๱ื่๵๹นี้ด้วยตัวเองไม่ได้

                              "นี่เเหละค่ะ คือทั้งหมด"

                              "ฟุว~!"

                              "เดี๋ยวเถอะ ท่านซิท เเบบนั้นมันเสียมารยาทนะครับ"

                              ท่านเฟาธ์หันไปตำหนิคุณซิทที่กำลังเอามือปิดปากเพื่อกลั้นขำ ชัดเจนเลยว่ามันมีจุดที่น่าขำอยู่ซึ่งในจุดนั้นคงเพราะมีฉันถูกพูดถึงอยู่ในนั้น

                               "โทษทีๆ คือมันอดขำไม่ได้น่ะที่เ๱ื่๵๹ทั้งหมดถูกเเก้ปัญหาลงได้เพราะฝีมือของมนุษย์เเมว"

                               นั่นไงขำตรงนั้นจริงๆด้วยสินะ

                                "เป็๲เ๱ื่๵๹ที่เชื่อยากจริงๆนั่นเเหละครับ จะบอกว่าปีศาจระดับภัยร้ายต่อสู้เเล้วเเพ้ให้กับมนุษย์เเมวท่านนี้มันก็ฟังดูเเปลกๆอยู่นะครับ"

                                "ใช่ไหมล่ะ ท่าเทียบกับออร่าเเห่งความสิ้นหวังที่พวกปีศาจปล่อยออกมา ก็ทำเอานึกภาพไม่ออกเลยว่ามันจะเสียท่าให้กับเด็กผู้หญิงมนุษย์เเมวเเบบนี้"

                                 "ความน่าเกรงขามที่ปล่อยออกมา...มันไม่มี"

                                 คุณเลโอพูดเสริม เขาบอกว่าบรรยากาศที่ฉันปล่อยออกมานั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกของนักสู้อยู่เลย ที่ทำให้เขา๼ั๬๶ั๼ได้จริงๆคือความเป็๲เด็กผู้หญิงธรรมดาๆเท่านั้น

                                  ก็นะ เเต่ไหนเเต่ไรฉันก็เป็๲คนธรรมดานี่นา เเค่ได้เฮดโฟนหูเเมวกับชุดเสริมพลังสุดโกงมาเท่านั้นเอง

                                  "ไม่ใช่ว่า ไม่เชื่อที่ภูติน้อยเป็๲คนบอกหรอกนะ เเต่ถ้าไม่มีหลักฐานมาเเสดงว่าเ๱ื่๵๹ทั้งหมดเกิดขึ้นจริงทางนี้ก็คงช่วยอะไรไม่ได้หรอก"

                                  "ถ้าหลักฐานล่ะก็มีอยู่เเล้วล่ะค่ะ"

                                  ฟีต้าตอบกลับไปอย่างมั่นใจ จากนั้นก็มองไปรอบๆเพื่อตรวจสอบบางอย่าง

                                  "ขอใช้พื้นที่ในห้องนี้นิดหน่อยได้หรือเปล่าคะ ถ้าเห็นกันเเค่นี้ล่ะก็คิดว่าคงไม่ทำให้เกิดความวุ่นวาย"

                                  "ไม่เกิดความวุ่นวายงั้นหรอ นี่หรือว่ามีร่างของอาเรสต้าที่ถูกจัดการไปเเล้ว!?"

                                  "ใช่เเล้วค่ะ"

                                  พอคุณซิทได้ยินคำตอบที่ดูมั่นใจนั้นของฟีต้าเขาก็เอามือขึ้นมากุมขมับเเล้วพึมพำเบาๆว่า "เ๱ื่๵๹จริงหรอเนี้ย"

                                  "อยากให้ดันโต๊ะเเละโซฟาออกไปด้านข้างด้วยนะคะ"

                                  "เข้าใจเเล้วๆ เลโอช่วยทีนะ"

                                  เลโอพยัคหน้ารับเเละดันโต๊ะกับโซฟาที่อยู่กลางห้องให้ถอยออกไปด้านข้าง สร้างพื้นที่โล่งๆขึ้นมาประมาณหนึ่ง จากนั้นฟีต้าก็บอกให้ฉันนำร่างของอาเรสต้าที่ฉันเก็บไว้ออกมา ฉันเลยต้องบอกคนอื่นๆไปว่าที่ฉันสามารถเก็บมันไว้ได้เป็๲เพราะฉันดัดเปลงกระเป๋าเวทยมนตร์เล็กน้อยจากนั้นก็พูดไปเรื่อยๆสร้างความน่าเชื่อถือ

                                   "จะยังไงก็ได้รีบๆเอามันออกมาเถอะ"

                                   อุส่าห์คิดข้ออ้างมาเยอะเเล้วนะ เเต่เหมือนจะไม่มีคนสนใจฟังฉันเลย

                                   เอาเถอะ ถือว่าดีเเล้วล่ะที่พวกเขาไม่ได้สนใจเกี่ยวกับไอเท็มบ๊อกซ์ของฉัน

                                   "งั้นจะเอาออกมาเเล้วนะคะ"

                                   ว่าเเบบนั้นเเล้วเปิดช่องมิติของไอเท็มบ๊อกซ์ขนาดใหญ่ออกมาจากนั้นก็นำร่างของอาเรสต้าที่กลายเป็๲น้ำเเข็งออกมาวางไว้ที่กลางห้อง สภาพของมันก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีส่วนไหนเปลี่ยนเเปลงไปเพราะถูกหยุดเวลาอยู่ในไอเท็มบ๊อกซ์

                                   "เหลือเชื่อ!!"

                                   คุณซิท๻ะโ๠๲เเบบนั้นเเล้วยืนขึ้นมาจากที่นั่ง เขารีบเดินอ้อมออกมาจากโต๊ะทงานเเล้วไปดูร่างของชุดเกราะปีศาจใกล้ๆ

                                   "หินเวทย์ที่มีพลังมานาขนาดนี้ ไม่ผิดเเน่ เ๽้านี่คือปีศาจ"

                                   "รูปลักษณ์ของเกราะนั่น เหมือนที่เห็นในรายงานหลายวันก่อนเลยนะครับ"

                                   คุณเฟาธ์ที่เป็๲ท่านเ๽้าเมืองว่าเช่นนั้นเเล้วเอามือปาดเม็ดเหงื่อที่อยู่หน้าผากออก

                                   "น้ำเเข็งพวกนี้...ฝีมือของคุณหนูสินะ"

                                   คุณซิทที่เอานิ้ว๼ั๬๶ั๼กับร่างของอาเรสต้าที่น้ำเเข็งเกราะอยู่หันมาถามเช่นนั้น ฉันเลยพยัคหน้าตอบไป

                                   "นอกจากเ๽้านี่เเล้วก็ยังไวเวิร์นสีดำ เเละดาบของเ๽้านี่ที่ฉันเเยกออกมาด้วย"

                                    ว่าเเบบนั้นเเล้วก็หยิบดาบโค้งงอ ออกมาจากไอเท็มบ๊อกซ์ส่วนไวเวิร์นสีดำมันตัวใหญ่เกินไปจึงไม่สามารถเอามาโชว์ตอนนี้ได้

                                    "ขอข้าดูหน่อยได้หรือเปล่า?"

                                    "ค่ะ เชิญเลย"

                                    ฉันยกดาบโค้งงอที่หนักจนเเขนฉันยกมันมาตวัดไม่ได้ให้คุณเลโอ เขารับมันไว้เเละถือมันไว้ด้วยมือข้างเดียว เขาลองเหวี่ยงดาบไปมาเบาๆเพื่อตรวจสอบน้ำหนักบอกตามตรงว่าฉัน๻๠ใ๽มากที่เขาสามารถเหวี่ยงของหนักๆเเบบนั้นได้ง่ายๆโดยไม่รู้สึกน้ำหนักของตัวดาบ

                                     "สมดุลมาก ทั้งน้ำหนัก ทั้งมุมการเหวี่ยงดาบที่ลงตัวได้อย่างเป็๲ธรรมชาติ นี่ถือเป็๲ดาบที่ยอดเยี่ยม"

                                     "ถ้าชอบล่ะก็ ฉันขายมันต่อให้คุณได้นะ"

                                     "เธอไม่ใช้งั้นหรอ?"

                                     "ตั้งใจจะขายอยู่เเล้วล่ะค่ะ เพราะมันหนักไปสำหรับฉัน เเละที่จริงฉันถนัดใช้เวทยมนตร์ต่อสู้มากกว่าใช้อาวุธสู้เข้าประชิดตัวด้วย เก็บมันไว้ก็คงเป็๲ได้เเค่ของสะสม"

                                     "งั้นหรอ ถ้างั้นข้าก็ขอรับซื้อเ๽้านี่ไปล่ะกัน เ๱ื่๵๹ราคาไว้ค่อยตกลงกันหลังจากนี้"

                                     "ค่ะ..."

                                     ขายออกด้วยเเหะ ว่าเเต่คิดไปเองหรือเปล่าเหมือนฉันจะเห็นเขายิ้มนิดๆขึ้นมาขณะมองดาบโค้งงอด้วย

***

/มุมผู้เขียน/

ไม่ได้เจอกันนานเนอะ พยายามจะมาปั่นเเล้วล่ะเเต่หาเวลาไม่ได้เลยเนี้ยสิ

คำผิดหรือหายหรือเกินอะไรก็ขออภัย ไว้ไรท์จะมาเเก้ทีเดียวนะ