ใบหน้ามะปรางแดงระเรื่อ ก่อนที่เธอจะรีบเดินไปเตรียมของสำหรับการเช็ดตัว หัวใจข้างซ้ายเต้นรัวจนเหงื่อไหล เธอจะได้เห็นมันอีกครั้งแล้ว ร่างกายเปลือยเปล่าของตาเฒ่าหัวหงอก กับลำเอ็นแท่งั์ที่แข็งจนเส้นเืโอบล้อมเป็เส้น!
สายตาของไอ้เฒ่าฤทธิ์จ้องมองอาการของสาวรุ่นหลานอย่างไม่ละสายตา ท่าทางของเธอบ่งบอกถึงอะไรบางอย่างที่คุณปู่เองก็รู้เป็อย่างดี เพราะประสบการณ์มากมายที่สะสมมาก็เยอะจนแทบจะเป็ปรมาจารย์อยู่แล้ว แถมตอนนี้ไอ้เฒ่าก็ทำหน้าที่นั้นอยู่อย่างต่อเนื่องไม่มีแ่...
นี่เป็เหตุผลที่เขาปฏิเสธการไปเที่ยวกับครอบครัว...เพราะจะเอาเวลาหนึ่งเดือนที่ได้...มาละเลงตัณหากับสาวๆที่หลงเพลงกามทั้งวันทั้งคืน...แต่แผนของปู่ฤทธิ์ก็ต้องปรับเปลี่ยนเล็กน้อย...เพราะตอนนี้ได้มีหญิงสาวอกโตมาประเคนถึงในบ้าน!
“คุณปู่คะ.....ผ้าเช็ดตัว.....พร้อมแล้วค่ะ”
“เดี๋ยวปู่จะตามไป”
เสียงเข้มตอบกลับก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน โซฟาและเครื่องอาบน้ำถูกเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย เมื่อร่างสูงนอนลง มือเรียวก็รีบปลดกระดุมเสื้อให้อย่างเร่งรีบ ท่าทางของมะปรางดูร้อนร้นไปหมด จนเธอรีบเช็ดส่วนบนเสร็จสับไวกว่าครั้งที่แล้ว...
“เดี๋ยว....เดี๋ยวมะปรางจะถอดกางเกงนะคะ.....จะได้เช็ดส่วนที่เหลือ”
“เอาสิ”
ผู้แดแลสาวกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนที่เธอจะค่อยๆรูดซิปกางเกงลง ลำเอ็นที่เคยเห็นั้แ่เมื่อวาน เธอจะได้ััมันอีกครั้ง....และครั้งนี้....มะปรางก็อยากจะลองเอามือของเธอครอบงำมันทั้งลำให้เต็มกำ ไอร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วนั้น มันทำให้หัวใจเต้นแรงจนมือสั่นไปหมด!
“อ้าว ไอ้ฤทธิ์ ยังไม่ตายหรอวะ”
“อ๊ะ??”
เสียงพูดที่ดังมาจากห้องโถงทำให้มะปรางหยุดการกระทำทุกอย่าง...
เธอถอนมือออกมาจากเป้ากางเกงด้วยความเสียดาย ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาเอาผ้าชุบน้ำในกะละมังไปเรื่อยๆ อีกแค่นิดเดียวเธอก็จะได้เห็นมันแล้ว แต่เมื่อได้สติ....มะปรางก็รีบสะบัดความคิดนั้นออก และบอกกับตัวเองในใจ....ว่าห้ามรู้สึกกับผู้ป่วยเช่นนั้น!
“ไอ้ศร มาจนได้นะ”
“แล้วนี่สาวที่ไหนอีกล่ะ”
“เบาๆหน่อย นี่พยาบาลคนที่มาดูแลข้า”
“อ้อ”
มะปรางยกมือไหว้ชายเฒ่าตรงหน้า ก่อนจะได้รับรู้ว่าคือเพื่อนสนิทของปู่ฤทธิ์ รูปร่างหน้าตาของคนที่มาใหม่แก่สมวัยกับอายุจริงๆ ผิดกับคนที่เธอพึ่งจะเช็ดตัวให้ รูปร่างและน้ำเสียงของเขายังดูแข็งแรง โดยเฉพาะลำเอ็นที่ได้เห็นมาเมื่อวานนี้!
“หนูมะปราง”
“คะ”
“วันนี้หนูกลับไปพักเถอะ เพื่อนปู่มันบอกจะมาดูแลเอง”
“เอ่อ….แต่....แต่ใครจะเป็คนเช็ดตัวให้คุณปู่...ตอนเย็นล่ะคะ”
“ปู่ไม่เป็ไรมากแล้ว น่าจะเช็ดเองได้”
“ก….ก็ได้ค่ะ”
น้ำเสียงเล็กกล่าวออกมาอย่างเสียดาย ก่อนจะรีบปรับสีหน้ายิ้มแย้มกับสองเฒ่าที่นั่งอยู่บนโซฟา ร่างระหงเดินไปหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมทับให้อีกฝ่าย พร้อมกับจัดแจงอาหารและยาตามเวลาที่ต้องรับประทาน ร่องสวาทด้านล่างเสียดายจนน้ำแฉะไปหมด...
วันนี้ทั้งวัน.....เธอคงจะไม่ได้เห็นแท่งลำนั้นอีก และคงจะไม่ได้เห็นอีกต่อไป.....เมื่อร่างสูงผู้เฒ่าคนนั้นบอกว่าตัวเองสามารถเช็ดตัวได้แล้ว!
“นี่เบอร์ติดต่อของหนูนะคะ ถ้าคุณปู่้าอะไร โทรเรียกหนูได้เลย”
“ขอบใจหนูมากนะ”
“ถ้าอย่างนั้นหนูกลับก่อนนะคะ”
“เดินทางปลอดภัยด้วยล่ะ”
“ค่ะ”
มะปรางสะพายกระเป่าของตัวเองขึ้นไหล่ ก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน ท่าทางของปู่ฤทธิ์ไม่ได้ดูมีพิษมีภัยอย่างที่เธอคิดไว้ั้แ่ต้น ชายแก่คนนั้นเป็คนยิ้มง่าย ใจดี และไม่เื่มากเหมือนคนป่วยที่เธอเคยไปฝึกงานที่โรงพยาบาล...เธออยากดูแลตาเฒ่าคนนี้ให้เต็มที่ เพื่อสมกับเงินตอบแทนที่เธอได้รับ...
แม้ว่าปู่ฤทธิ์จะหายดีแล้ว มะปรางก็จะยังคงมาดูแลชายแก่คนนี้อยู่ดี เขาเป็ชายเฒ่าคนเดียวในบ้านหลังใหญ่ ถ้าเกิดลื่นล้มหรือเกิดเหตุอื่น ว่าที่พยาบาลสาวจะได้รีบช่วยเหลือให้ทันท่วงที...
มะปรางคิดเช่นนั้นขณะที่นั่งบนรถแท็กซี่...สมองของเธอกำลังหาข้ออ้างเพื่อจะได้ใกล้ชิดตาเฒ่าลำโตมากกว่าเดิม...
![ข้ามยุคมาพบรักท่านแม่ทัพ [Mpreg] [พีเรียดจีนโบราณ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706196583_2838347.webp)
663
