เมิ่งฝาน จักรพรรดิไร้เทียมทาน

          จากนั้นเมิ่งฝานก็ชี้นิ้วออกไป พลังจิตมากมายถาโถมเข้าไปไหลเวียนอยู่ในกระจกปราณธาราเมื่อพลังปราณสอดผสานเข้าไปเมิ่งฝานก็วาดตราเวทย์ของกระจกปราณธาราขึ้นมาใหม่

          การวาดตราเวทย์ในครั้งนี้เขาหาได้รับการช่วยเหลือจากรั่วสุ่ยอีไม่จำต้องพยายามด้วยตนเองทั้งหมด!

          นิ้วของเขาขยับเบาๆส่วนที่ฝ่ามือก็มีพลังจิตมากมายปรากฏขึ้น มันไหลเวียนตามนิ้วของเมิ่งฝานไปยังกระจกปราณธาราเพื่อวาดตราเวทย์ซึ่งการทำเช่นนี้นับว่าเป็นการท้าทายพลังจิตเป็นอย่างยิ่ง หากไม่มีพลังจิตในขั้นจิตก็คงไม่มีแม้สิทธิ์ที่จะได้ลอง

          ต่อให้เป็นเมิ่งฝานก็ยังรู้สึกว่าตนเองนั้นเสียพลังจิตไปอย่างรวดเร็วการผสานพลังเช่นนี้เป็นการสูญเสียพลังอย่างยิ่งใหญ่แต่ถึงกระนั้นเมิ่งฝานก็ยังคงกัดฟันแน่นแล้วทำต่อไปหลังจากที่เวลาผ่านพ้นไปตราเวทย์ที่เคยเสียหายก็ถูกซ่อมแซมด้วยพลังจิตจากปลายนิ้วของเมิ่งฝาน

          เมื่อพลังจิตไหลเวียนผ่านไปตราเวทย์พลันกลับมามีชีวิตอีกครั้งทว่าเหงื่อที่หน้าผากของเมิ่งฝานก็มากขึ้นรื่อยๆ ด้วยเช่นกัน

          นี่เป็นการสูญเสียพลังที่มากกว่าการบำเพ็ญตนไม่น้อยเมื่อเวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วยามเมิ่งฝานที่ยังคงนั่งนิ่งก็ซ่อมแซมตราเวทย์ในกระจกปราณธาราไปได้กว่าครึ่ง

          ทว่าพลังจิตในร่างกายของเด็กหนุ่มกลับแห้งเหือดจนทำให้เขารู้สึกคล้ายดั่งว่าตนเองไม่อาจยืนหยัดได้อีกต่อไป

          ให้ตายสิ ดูท่าพลังจิตในตัวข้าคงยังไม่มากพอสินะ!

          หลังจากที่สบถด่าในใจเมิ่งฝานก็สัมผัสถึงพลังในร่างกายแล้วพบว่าการที่จะซ่อมแซมตราเวทย์ของกระจกปราณธารานี้ให้ได้ในครั้งเดียวคงจะเป็นไปได้ยาก

          เพราะหากเป็นเช่นนี้ต่อไปผู้ที่จะไม่ไหวก็คือตัวเมิ่งฝานเอง! การสูญสิ้นพลังไปเช่นนี้น่าสะพรึงกว่าการฝึกฝนหลายเท่าตัวเมื่อใดที่ฝืนทำจนพลังจิตได้รับความเสียหาย เกรงว่าแม้แต่รั่วสุ่ยอีก็ยังไม่อาจช่วยเขาได้

          ดูท่า...คงจะต้องทิ้งไว้ก่อนเสียแล้ว!

          ความสับสนปรากฏขึ้นที่นัยน์ตาแล้วในขณะที่เมิ่งฝานกำลังลังเลอยู่นั้นผนึกที่อยู่ในสมุทรจิตของเขาพลันเปล่งประกายขึ้นมาจากนั้นความรู้สึกของการเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ก็แผ่ซ่าน

          ผนึกนั้นมันคือผนึกที่หลับใหลอยู่ในหัวของเมิ่งฝานมาโดยตลอด!

          เก่าแก่ไม่ไหวติงยิ่งใหญ่ดั่งฟากฟ้า ทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมากมายเพียงชั่วพริบตาที่ผนึกนั้นเปล่งประกาย เมิ่งฝานพลันรู้สึกว่ารูขุมขนของร่างกายขยายตัวขึ้นอย่างฉับพลันแล้วพลังแห่งการดูดกลืนก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

          เพียงชั่วพริบตาอากาศรอบกายพลันบิดเบี้ยวก่อนพลังแห่งฟ้าดินที่อยู่รอบกายจะถาโถมไปยังเมิ่งฝาน

          นี่เป็นการดูดกลืนพลังแห่งฟ้าดินโดยตรง!

          รูม่านตาของเมิ่งฝานหดเล็กลงเขานึกไม่ถึงเลยว่าผนึกโบราณดวงนี้จะมีประโยชน์เช่นนี้อยู่ด้วย

          ตราผนึกของคัมภีร์ทวนเทพนั้นอยู่ที่สมุทรจิตของเมิ่งฝานอย่างแน่นิ่งดูเหมือนไร้ประโยชน์มาโดยตลอดทว่าเวลานี้มันกลับทำให้ร่างกายของเขาอัดแน่นไปด้วยพลังแห่งฟ้าดิน เมื่อดูดกลืนมันเข้ามาในร่างกายอย่างไม่ลดละร่างกายของเมิ่งฝานก็ดูเหมือนว่ากำลังพองโต

          ความรู้สึกที่คล้ายดั่งว่าร่างกายจะระเบิดนั้นทำให้แม้แต่เมิ่งฝานก็ยังตกใจเพราะหากไม่อาจควบคุมได้ตัวของเขาคงต้องระเบิด!

          เพราะถึงอย่างไรแล้วจอมยุทธ์ขั้นเกลาวิญญาณโดยทั่วไปก็หาได้มีผู้ใดกล้าที่จะดูดกลืนพลังแห่งฟ้าดินเข้าไปเช่นนี้ไม่อย่างไรแล้วร่างกายของมนุษย์เราก็มีขีดจำกัด ซึ่งหากเกินขีดจำกัดนั้นไปร่างกายก็จะรับไม่ไหวต่อให้เป็นจอมยุทธ์ขั้นเกลาวิญญาณที่แข็งแกร่ง ในยามที่ดูดกลืนพลังแห่งฟ้าดินก็ยังต้องระมัดระวังและให้อยู่ในระดับที่ตนเองสามารถรับมือได้

          แต่ในขณะนี้เมิ่งฝานคล้ายดั่งลูกโป่งที่ใกล้แตกแต่กลับยังคงดูดกลืนพลังต่อไปหลายอึดใจต่อมาพลังแห่งฟ้าดินภายในห้องลับแห่งนี้ก็หมดไปดอกไม้ที่จัดวางเอาไว้เริ่มร่วงโรยเพราะพลังงานภายในถูกเมิ่งฝานดูดกลืนไปจนหมดสิ้น!

          การดูดกลืนเช่นนี้เป็นเรื่องที่น่าสะพรึงอย่างยิ่งสิ่งมีชีวิตรอบกายของเมิ่งฝานล้วนแต่เป็นเป้าหมายของเขาทั้งสิ้น!

          ในเวลานี้เมิ่งฝานที่นั่งอยู่กับที่ดูราวกับเป็นหลุมดำที่คอยดูดกลืนทุกสรรพสิ่งก็ไม่ปานหลังจากนั้นเพียงไม่กี่อึดใจเมิ่งฝานก็พบว่าเมื่อได้พลังของผนึกในร่างกายคอยสยบจึงทำให้พลังของฟ้าดินนั้นกลายเป็นพลังปราณทั้งหมดซึ่งนี่ก็คือความน่าสะพรึงของคัมภีร์ทวนเทพ

          มันเป็นดั่งยาบำรุงก็ไม่ปานเวลาเพียงครึ่งก้านธูปหลังจากนั้นพละกำลังและพลังจิตของเมิ่งฝานที่เคยจางหายต่างฟื้นตัวกลับมาทั้งสิ้นนัยน์ตาคู่นั้นเปล่งประกาย ขณะเดียวกันปลายนิ้วของเขาก็ขยับอย่างรวดเร็วดุจดั่งมังกรแหวกว่ายไปในท้องฟ้าและหงส์ที่เริงระบำ

          ด้านนอกห้องลับ

          หลิงไต้โยวและผู้อาวุโสโม่วขมวดคิ้วเพราะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในอากาศพวกเขาแปลกใจขึ้นมาเล็กน้อย หรือการหลอมศัสตราวุธจะส่งผลกระทบต่อพลังของฟ้าดินด้วย?

          “ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กน้อยผู้นี้จะมีเรื่องประหลาดมากมายเลยสินะ!”หลิงไต้โยวลูบเส้นผมแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา

          ข้างกันนั้นผู้อาวุโสโม่วส่ายหน้าแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ต่อให้เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่เลวข้าก็ยังไม่เชื่อว่าเขาจะสามารถซ่อมแซมกระจกปราณธาราได้ มันเป็นของของเจ้าแก่แห่งเมืองซ่างจิงผู้นั้นเกรงว่าคงต้องใช้เวลาสักระยะ เป็นแค่ชนรุ่นหลัง....”

          เมื่อสิ้นเสียงนั้นอากาศรอบตัวพลันสั่นไหวระลอกคลื่นแห่งพลังฟ้าดินในห้องลับสงบลงประหนึ่งว่าสูญสิ้นไปจนหมดก็ไม่ปาน

          “เกิดอันใดขึ้น?”

          เพียงชั่วพริบตาผู้อาวุโสโม่วก็เดินออกไปเบื้องหน้าพร้อมกับพลังปราณภายในร่างกายที่ถาโถมสำหรับผู้ที่ไม่เคยพบเจอกันมาก่อนนั้นเขาย่อมต้องระมัดระวังอย่างมากอยู่แล้ว

          หลังจากนั้นไม่นานประตูห้องลับพลันเปิดออกก่อนที่เมิ่งฝานก็ปรากฏตัวขึ้นเขาสวมชุดสีม่วงและมีใบหน้าที่ราบเรียบ ขณะเดียวกันก็มอบกระจกปราณธาราให้แก่หลิงไต้โยวก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ“ความต้องการของท่านนั้น ข้าได้จัดการให้แล้ว”

          เมื่อสิ้นเสียงนั้นสีหน้าของหลิงไต้โยวและผู้อาวุโสโม่วก็เปลี่ยนไปจากนั้นจึงรับกระจกปราณธาราไปตรวจสอบอย่างละเอียด

          บนบานกระจกอันราบเรียบนั้น เวลานี้มีแสงสีน้ำเงินอันคุ้นเคยเปล่งประกายขึ้นและเมื่อหลิงไต้โยวได้ผสานพลังปราณเข้าไปภายในก็พบว่าตราเวทย์ปราณธาราก็ปรากฏขึ้นมาบนกระจกบานนั้น

          นึกไม่ถึงว่ามันจะ...สมบูรณ์ไร้ที่ติ!

          เวลานี้ใบหน้าของหลิงไต้โยวเต็มไปด้วยความตกตะลึงที่ยากจะปิดบังนางนึกไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนว่ามีอายุเพียงไม่มากผู้นี้จะเป็นถึงปรมาจารย์จิตศัสตราระดับสี่ซึ่งการเป็นปรมาจารย์จิตศัสตราระดับสี่นั้นต่อให้อยู่ในอาณาจักรต้าก้านก็ยังถือว่าควรค่าแก่การเคารพเป็นอย่างยิ่ง  

          เพราะถึงอย่างไรแล้วราชครูผูซางผู้เป็นปรมาจารย์จิตศัสตราขั้นสูงที่สุดของอาณาจักรต้าก้านนั้นก็ยังอยู่แค่ระดับที่หกเมิ่งฝานมีอายุเพียงไม่ถึงยี่สิบปีแต่กลับเป็นถึงปรมาจารย์จิตศัสตราระดับสี่ ยามนี้ทางฝั่งของราชครูผูซางอายุเจ็ดสิบปีแต่เมิ่งฝานยังมีอายุไม่ถึงยี่สิบปี หากให้เวลาเมิ่งฝานอีกสักยี่สิบปีจะประสบความสำเร็จไปถึงขุ้นใดกัน

          เวลานี้แม้แต่ผู้อาวุโสโม่วที่อยู่ข้างกายหลิงไต้โยวก็มีใบหน้าที่สงสัยไม่น้อยเขานึกไม่ถึงเลยว่าเมิ่งฝานจะสามารถซ่อมแซมกระจกปราณธาราให้กลับมาเป็นเช่นเดิมได้ในเวลาที่สั้นถึงเพียงนี้

          เมิ่งฝานลูบปลายจมูกของตนเองก่อนจะยิ้มส่งไปในสีหน้าของเขาก็ยังคงบ่งบอกได้ถึงความเหนื่อยล้า

          เขารู้ดีว่าการซ่อมแซมกระจกปราณธาราของตนเองในครั้งนี้นับว่ามีเรื่องของความโชคดีแฝงอยู่ด้วยไม่น้อยเพราะหากไม่ได้ผนึกแห่งคัมภีร์ทวนเทพที่อยู่ในหัว เมิ่งฝานก็คงไม่อาจทำให้สำเร็จได้การดูดกลืนพลังแห่งฟ้าดินจำนวนมากมายเข้ามาฟื้นฟูพลังในร่างกายตนเองนั้นเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงเสียยิ่งกว่าการบำเพ็ญตนด้วยซ้ำ

          ยามนี้เมิ่งฝานเพิ่งจะได้รู้ถึงความน่าสะพรึงของคัมภีร์ทวนเทพเขาไม่แปลกใจเลยว่าเพราะเหตุใดแม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งดั่งเช่นรั่วสุ่ยอีก็ยังหวาดกลัวต่อพลังของมันทั้งที่ในเวลานี้มันเป็นเพียงวิชายุทธ์ระดับอักษรหงเท่านั้น หากภายหน้ามันได้พัฒนาขึ้นไปถึงระดับอักษรฮวงและอักษรตี้จะทำให้มันน่าสะพรึงได้ถึงเพียงใด

          เมื่อขยับก็ดูดกลืนพลังแห่งฟ้าดินทั้งมวลทำให้พลังปราณที่อยู่ในอาณาบริเวณนับหมื่นเมตรสูญสิ้นไป!

          เพียงแค่คิดเมิ่งฝานก็ยังรู้สึกสะพรึงแต่มันก็อยู่ในการควบคุมของตนเองและกลายเป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ของตนเองอีกเรื่องหนึ่งสิ่งนอกเหนือจากเรื่องราวของรั่วสุ่ยอี

          หลังจากนั้นเพียงไม่นานหลิงไต้โยวก็เก็บกระจกปราณธาราเอาไว้พลางเอ่ยขึ้นเสียงเบา“น้องชาย ไม่ทราบว่าเจ้านั้นมีนามว่าอย่างไร?”

          “ข้าน้อยเมิ่งฝาน!”

          เมิ่งฝานประสานมือแล้วบอกไปเสียงเรียบ

          หลิงไต้โยวย่นคิ้วเล็กน้อยเพราะนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาเพียงสั้นๆเช่นนี้ ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าผู้นี้จะมีสิ่งที่ต่างไปจากผู้อื่นเมื่อฝ่ามือสวยขยับพลันมีบัตรปรากฏขึ้นบนมือของนางสองใบ จากนั้นนางก็เอ่ยว่า “นี่คือบัตรมูลค่าสองแสนเหรียญทองคำ ถือว่าเป็นของตอบแทนให้แก่น้องชายส่วนอีกใบคือบัตรของบ้านตระกูลหลิง ขอเพียงมีบัตรนี้เจ้าสามารถซื้อของทุกสิ่งในกิจการของตระกูลหลิงในราคาที่หักลบไปสองส่วน!”

          เมื่อสิ้นเสียงนั้นนัยน์ตาของเมิ่งฝานก็มีความดีใจปรากฏ

          สตรีรูปงามที่ตรงหน้าชำนาญวิธีการซื้อใจคนอย่างยิ่งมูลค่าสองแสนเหรียญทองคำนั้นนับว่าสูงกว่าราคาของบุญคุณในเรื่องของกระจกปราณธาราแล้วดูท่าอีกหนึ่งแสนเหรียญทองคำที่เกินมานั้นถือเป็นน้ำใจที่ไม่น้อย ที่มากไปกว่านั้นก็คือยังสามารถกระตุ้นการค้าของตระกูลหลิงได้อีกด้วย

          ดูท่าการที่นางได้เป็นตัวแทนของตระกูลหลิงในครั้งหาใช่เพราะความงามไม่

          หลังจากที่ยิ้มส่งไปเล็กน้อยเมิ่งฝานก็พยักหน้าจากนั้นจึงเอ่ยว่า“ขอบคุณมากขอรับ!”

          ในระหว่างที่เอ่ยวาจาเขาก็รับบัตรทั้งสองมาใบหนึ่งเขียนเอาไว้ว่าตระกูลหลิง ส่วนอีกใบก็คือตัวเลขเงินสองแสนเหรียญทองคำ

          เขายังไม่ทันได้เก็บบัตรนั้นเอาไว้เสียงของรั่วสุ่ยอีกก็ดังขึ้นมาในหัวเสียก่อน “เจ้าหนู หึหึ ร่ำรวยแล้วสินะ!”

          เมื่อสิ้นเสียงนั้นเมิ่งฝานพลันรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งร่างก่อนจะเอ่ยถามไปด้วยความสงสัย “ท่านคิดจะทำอันใดขอรับ?”

          “หึหึ ก็ต้องซื้อของอยู่แล้ว!”

          รั่วสุ่ยอีหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจจากนั้นจึงเอ่ยออกเสียงเรียบ “กระดูกมังกรหนึ่งชิ้นชิงหลิงเฉ่าสองต้น ไอเหมันต์หนึ่งขวด...”

          ชื่อของวัตถุดิบทั้งหลายที่ออกมาจากปากของรั่วสุ่ยอีจำนวนมากนั้นทำให้มุมปากของเมิ่งฝานกระตุกขึ้นมานึกไม่ถึงว่าเมื่อครู่รั่วสุ่ยอีที่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาในยามที่เขาร้องขอความช่วยเหลือแต่ยามนี้กลับทำให้เขาสูญสิ้นเงินทองไปมากมาย

          ในบรรดาสิ่งของที่รั่วสุ่ยอีเอ่ยออกมาเมื่อครู่นั้นกระดูกมังกรเพียงชิ้นเดียวก็เป็นถึงวัตถุศักดิ์สิทธิ์ระดับสี่แล้วเกรงว่าเงินสองแสนเหรียญทองคำของตนเอง...คงจะอยู่ได้ไม่นานแล้ว!

          เมิ่งฝานกัดฟันแน่น ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์“เป็นไปไม่ได้หรอกนะขอรับ เงินพวกนี้...ข้าเพิ่งจะได้มันมาแท้ๆ!”

          “เจ้าจะไม่ซื้อก็ได้แต่มันเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับวิชายุทธ์ระดับอักษรฮวง เจ้าเลือกเองก็แล้วกัน!”

          คำพูดที่ฟังดูคล้ายบอกให้กระทำได้ตามใจทว่ากลับทำให้เมิ่งฝานพูดไม่ออกอีกเลย เมิ่งฝานพลันรู้สึกโกรธขึ้นมาในทันใดเงินที่เขาเพิ่งจะได้มาไม่นานจะต้องหมดไปในชั่วพริบตาอีกแล้วหรือว่าเขาจะต้องเป็นคนจนไปตลอด?

          เมื่อหลิงไต้โยวได้เห็นใบหน้าอันอยู่ไม่สุขของเมิ่งฝานจึงย่นคิ้วแล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย“น้องชาย ไม่ทราบว่าเจ้ามีเรื่องอันใดหรือไม่?”

          เมิ่งฝานเงยหน้าแล้วไหวไหล่ แม้ว่าเขาจะอยากได้เงินอย่างมากแต่วิชายุทธ์ระดับอักษรฮวงก็ทำให้เด็กหนุ่มหวั่นไหวเช่นกัน

          เมิ่งฝานพยักหน้าส่งไปพร้อมกับเอ่ยอย่างจนปัญญา“ขออภัยด้วยขอรับ ไม่ทราบว่าท่านจะช่วยเหลือข้าเสียหน่อยได้หรือไม่?”

          เมื่อได้ยินเช่นนั้นนัยน์ตาของหลิงไต้โยวก็เปล่งประกายขึ้นก่อนจะยกยิ้มอย่างจนปัญญาดูท่าเขาคงจะไม่ต่างไปจากบุรุษข้างนอกเหล่านั้นจริงๆ ไม่ว่าผู้ใดที่ได้มายืนใกล้นางนั้นต่อให้ในตอนต้นสามารถเก็บซ่อนความรู้สึกของตนเองได้อย่างดี แต่หลังจากนั้นก็จะตามตื้อนางไม่เลิกทั้งเฝ้าถามว่านางมีคนรักแล้วหรือไม่ ไม่ก็ชวนนางออกไปเดินเล่น

          แต่อีกฝ่ายเพิ่งจะซ่อมแซมกระจกปราณธาราให้ตนเองไม่นานเช่นนี้หลิงไต้โยวจะปฏิเสธได้อย่างไร

          ผู้อาวุโสโม่วที่อยู่ข้างกายนางส่ายหน้าเล็กน้อยโดยปกติแล้วหากบุรุษใดได้พบหลิงไต้โยวก็หาได้อยากที่จะปฏิเสธนางไม่ไม่ว่าจะเป็นเหล่าผู้ภาคภูมิแห่งสวรรค์ของเมืองซ่างจิงหรือจอมยุทธ์อัจฉริยะผู้แข็งแกร่งทั้งหลายก็ตามไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจต้านทานเสน่ห์ของนางได้

          แล้วในวินาทีต่อมาเมิ่งฝานก็บอกสิ่งที่ตนเองต้องการออกไปทว่ามันกลับทำให้หลิงไต้โยวถึงกับย่นคิ้วและมีความประหลาดใจปรากฏขึ้นที่ใบหน้า

          นางนึกไม่ถึงว่า...เขาจะต้องการวัตถุดิบ!

          เมื่อได้ยินในสิ่งที่เมิ่งฝานเอ่ยออกมานางจึงทำได้เพียงยกยิ้มส่งไปเท่านั้นเด็กหนุ่มผู้นี้....ช่างต่างไปจากผู้อื่นเสียจริง!