เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

หลังจากทุกคนทานอาหารกลางวันเรียบร้อยแล้ว ภามเดินไปจ่ายเงินให้กับนาเดียที่กำลังยืนอยู่หลังโต๊ะเคาท์เตอร์ข้างประตูพอดี ภามแนะนำครอบครัวของอลันให้รู้จักกับนาเดีย แต่เนื่องจากเป็นช่วงเวลาที่ลูกค้าในโรงแรมเยอะ จึงไม่อยากรบกวน ทักทายกันเพียงครู่เดียว ภามก็เอ่ยขอตัว เมื่อทุกคนขึ้นเกวียนกันครบแล้ว ภามก็บังคับเกวียนออกจากโรงแรม มุ่งหน้าสู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองซึ่งเป็นที่ตั้งของสมาคมการค้า ยิ่งเข้าใกล้ที่ตั้งอาคารสมาคมการค้า ก็เริ่มพบผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่มากขึ้น บรรยากาศรอบตัวเริ่มคึกคัก พาให้เด็กๆ ที่นั่งอยู่ในเกวียนมองตามอย่างตื่นตาตื่นใจ ภามนำม้ามาจอดที่มุมหนึ่งของลานกว้างหน้าอาคารสมาคมการค้า บอกให้พวกอลันรออยู่ข้างนอกก่อน ส่วนเขาเดินเข้าไปหาฮาคิมที่ด้านในสมาคม “ไง ฮาคิม หน้าดำคร่ำเครียดเชียว” ภามเอ่ยทักทายฮาคิมที่กำลังนั่งก้มหน้านับเหรียญบนโต๊ะของตนเองอยู่“...” ฮาคิมเคยหน้าขึ้นมามองโดยไม่ได้กล่าวอะไร“... เอ่อ เครียดจริงสินะ ...ข้าเอาของมาส่งแล้ว เจ้าพอจะว่างออกไปตรวจของหรือไม่” ภามเปลี่ยนประเด็นไปเอ่ยเข้าเรื่องงานเรื่องการทันที เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าท่าทางจะเครียดจริงๆ“เจ้าเอาของไปเก็บในโกดังห้องเดิมเลย นี่กุญแจ” ฮาคิมตอบกลับมาพร้อมกับยื่นกุญแจมาให้“เจ้าไม่ตรวจนับหน่อยเหรอ”“ไม่เป็นไร เราค้าขายกันมาหลายรอบแล้ว ข้าเชื่อเจ้า เอาไปเก็บเลย เดี๋ยวข้าเตรียมเงินไว้ให้” ฮาคิมยืนยันคำเดิม เมื่อคนตรงหน้ายืนยันเช่นนั้น ภามจึงรับกุญแจมาอย่างเสียไม่ได้ และก้าวออกจากอาคารตรงไปที่เกวียน ตอนนี้เมมี่กับเด็กๆ ลงไปนั่งเล่นกันอยู่ใต้ร่มไม้ โดยมีอลันนั่งอยู่หน้าเกวียน ภามจึงบอกให้เมมี่ และเด็กๆ รอตรงนี้ ส่วนเขากับอลันช่วยกันนำของไปเก็บในโกดังให้ฮาคิม ก่อนจะนำเกวียนกลับมาจอดที่ลานด้านหน้าเช่นเดิม “อ่ะนี่” ภามยื่นกุญแจคืนให้ฮาคิม“รอบนี้ ผักกาดขาวกับกะหล่ำปลี รวม 8,000 หัวใช่หรือไม่” ฮาคิมรับกุญแจไปก็เอ่ยถามต่อ“ใช่แล้ว ว่าแต่ทำไมวันนี้เจ้าถึงได้ดูยุ่งนักล่ะ”“เรื่องนี้ก็ต้องยกความชอบให้เจ้านั่นแหละ ผักของเจ้าหัวใหญ่ไร้ตำหนิ ช่วงนี้ข้าติดต่อค้าขายกับพ่อค้าปลีกต่างเมือง ขายผลผลิตพวกนี้ได้ราคาไม่เลวเลยล่ะ” ฮาคิมตอบด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องเงินที่ได้รับ ก่อนจะกล่าวต่อ “แต่ก็เพราะขายต่อได้ดีนี่แหละ พ่อค้าปลีกทั้งในเมือง ต่างเมืองก็จะเอา ข้าเลยวุ่นไปหมด”“ถ้าเจ้าขายนี่ขนาดนี้เพราะข้า คงต้องหาเวลาไปเลี้ยงอาหารข้าบ้างแล้วล่ะ” ภามเอ่ยแซวเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าอารมณ์ดีขึ้นแล้ว“ได้สิ ไว้หาโอกาสว่างๆ ข้าจะเลี้ยงอาหารเจ้าเอง” ฮาคิมตอบรับ พร้อมกับยื่นเงินค่าผลผลิต 8 เหรียญทองมาให้ภาม“ดี งั้นวันนี้ข้าไม่กวนเจ้าแล้ว ข้าพาเด็กๆ มาด้วย จะพาไปเดินจัตุรัสการค้าก่อนล่ะ” ภามรับเงิน และกล่าวลา เมื่อเห็นฮาคิมพยักหน้าจึงเดินออกจากตัวอาคารกลับไปที่เกวียน แสงแดดยามบ่ายแรงอยู่ไม่น้อย แต่ยังดีที่อากาศเย็นสบาย มีลมพัดตลอดเวลา ไม่น่าจะเป็นอุปสรรคต่อการเดินเที่ยวในจัตุรัสการค้า และเนื่องจากที่จัตุรัสการค้ามีคนเดินพลุกพล่าน ภามจึงตัดสินใจจะเดินไป โดยจอดเกวียนทิ้งไว้ที่นี่ก่อน “ป่ะ ได้เวลาไปเที่ยวกันแล้ว” ภามบอกกันทุกคนเมื่อเดินกลับมาถึงเกวียน“เย้!!” อามินกับแอนเน่ที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้า ลุกขึ้นกระโดดจนตัวลอย“แต่จัตุรัสการค้าคนเยอะ ไม่น่าจะมีที่จอดเกวียน พวกเราเดินไปก็แล้วกันนะ” ภามพูดต่อ พร้อมกับเดินนำออกจากลานกว้างหน้าอาคาร เข้าสู่ถนนที่ตัดผ่านหน้าสมาคมการค้า“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบรับพร้อมกับเดินตามไป ทั้งห้าคนเกาะกลุ่มเดินไปยังทิศทางเข้าสู่ใจกลางเมือง เมื่อเดินห่างออกมาจากโซนที่ตั้งสมาคมการค้า ผู้คนก็เริ่มบางตาลง ก่อนจะมีผู้คนกลับมาเดินขวักไขว่อีกครั้งเมื่อเข้าใกล้เขตจัตุรัสการค้า จนกระทั่งเมื่อเดินมาถึงหน้าทางเข้าจัตุรัสการค้า ภามก็เรียกทุกคนมายืนที่มุมถนนก่อนจะกล่าวกำชับอีกสองสามประโยค “ข้ากับน้าอลันจะไปหาดูทาสหรือคนงานสักหน่อย น้าเมมี่พาเด็กๆ ไปเดินเล่นได้ตามสบาย อีกไม่เกินชั่วโมงครึ่งกลับมาเจอกันที่หน้าทางเข้าตรงนี้นะ” ภามกล่าว พร้อมกับหยิบเงินออกมาจากถุงใส่เหรียญ 30 เหรียญเงิน และยื่นให้เมมี่ “ส่วนนี่เงิน ถ้าเจ้ากับเด็กๆ ต้องการซื้ออะไรก็ซื้อได้เลย”“ท่านภาม!! ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แค่ได้มาเดินเล่นเปลี่ยนเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดีพอแล้วเจ้าค่ะ” เมมี่รีบกล่าวอย่างเกรงใจ“ข้าให้ เจ้าก็รับไปเถอะ ข้าเองก็ไม่ได้พาเข้าเมืองมาบ่อยๆ” ภามยังคงยืนยัน“ขอบคุณเจ้าค่ะ เด็กๆ ขอบคุณท่านภามสิ” เมมี่กล่าวขอบคุณ พร้อมกับสั่งให้เด็กๆ รีบกล่าวขอบคุณด้วย“ขอบคุณขอรับ/เจ้าค่ะ” อามินกับแอนเน่รีบกล่าวออกมาพร้อมกัน“ไม่เป็นไร ไปเถอะ อีกชั่วโมงครึ่งเจอกัน” ภามกล่าวพร้อมกับเดินนำอลันเข้าไปในจัตุรัสการค้า ส่วนเมมี่เองยืนกำชับอามิน และแอนเน่ให้เดินตามดีๆ ระวังพลัดหลงกัน ซึ่งเด็กทั้งสองก็พยักหน้ากันอย่างขันแข็ง เมมี่จึงพาเด็กๆ เข้าไปจัตุรัส โดยเดินแยกไปอีกทาง ทางด้านภาม ก็เดินตรงไปยังมุมที่เขาจำได้ว่าเป็นร้านค้าทาส ซึ่งเขาซื้ออามิน และแอนเน่มา ตั้งใจว่าจะเดินดูทาสชายจากที่นั่นก่อน หากไม่มีคนที่เข้าตา ก็อาจจะต้องหาจ้างแรงงานเป็นรายเดือนไปเอา “ในเมืองนี้มีพวกคนงานที่รับจ้างเป็นรายเดือนอยู่หรือไม่” ภามเอ่ยถามอลัน ขณะที่ทั้งยังคงเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ ไม่ได้ชะงักฝีเท้า“มีขอรับ” อลันตอบ“ส่วนใหญ่คนงานที่นี่ได้ค่าแรงเท่าไหร่บ้าง” ภามถามต่อ“อืม... ถ้าเป็นคนงานระดับแรงงานทั่วไป ค่าแรงจะอยู่ที่ 18-24 เหรียญเงิน ต่อเดือนขอรับ” อลันอธิบาย“แล้วถ้าข้าให้เขาแค่ 15 เหรียญเงิน ต่อเดือน แต่มีทั้งที่พัก และอาหารให้ เหมือนอย่างที่พวกเจ้าอยู่ในตอนนี้ เจ้าว่าค่าจ้างน้อยไปหรือไม่” ภามยังคงถามต่อ“ไม่น้อยไปหรอกขอรับ แม่หม้ายข้างบ้านที่ข้าเคยรู้จัก เป็นคนรับใช้ในจวนเศรษฐีผู้หนึ่ง กินอยู่ในจวนเจ้านาย ได้เงินเพียงเดือนละ 11 เหรียญเงินเองขอรับ” อลันตอบพร้อมกับยกตัวอย่างให้ภามฟัง ในขณะที่เดินไปพลาง พูดคุยกันไปพลาง ยังไม่ทันถึงหน้าร้านค้าทาส ภามก็สังเกตเห็นเด็กหนุ่มอายุประมาณ 17-18 ปีคนหนึ่ง จ้องมาทางเขา ยิ้มดีใจ และวิ่งพุ่งเข้ามาหา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 71

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 71

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้