สำหรับเงื่อนไขของอันหลิน หญิงสาวตอบตกลงโดยไม่ลังเล
เล่นเกมบนยอดเขาหินนิลดำราวกับได้ร่วมประลองกระบี่บนูเาหัวซาน มีกลิ่นอายของยอดฝีมือประลองยุทธ์แฝงอยู่ความรู้สึกแบบนี้หญิงสาวชื่นชอบยิ่งนัก
ด้วยเหตุนี้หญิงสาวจึงบังคับให้คฑาลอยอยู่กลางอากาศ
จากนั้นก็มีม่านบาเรียสีชมพูบางๆ ปรากฏขึ้นรอบไม้คฑา
มันเป็วิชาลี้แสงของกระบี่เหินเวหาม่านบาเรียสีชมพูบาง มีบทบาทในการตรึงร่างกายของผู้เหาะเหิน กันลมกันแดดนี่เป็เวทมนตร์ที่นักพรตระดับหล่อเลี้ยงิญญาเท่านั้นถึงจะได้เช่นกัน
เมื่อเห็นหญิงสาวโบกมือให้เขาอันหลินก็ก้าวขึ้นเหยียบคฑาอย่างวิตกกังวล
กระบี่เหินเวหาเชียวนะ บอกตามตรงเขาก็พอจะคาดหวังอยู่บ้าง
“นี่เป็ครั้งแรกของข้า เ้าช่วยอ่อนโยนหน่อย...”อันหลินพูดจาไม่เป็ธรรมชาติ
“ฮ่าๆ ไม่เป็ไร ที่รัก ข้าจะอ่อนโยนมากๆ เลยล่ะ!”หญิงสาวฉีกยิ้ม ต่อบทสนทนาโดยที่ไม่คิดอะไร
จากนั้นนางก็จงใจยกเลิกคุณสมบัติกันลมของวิชาลี้แสงทันที...
คฑาขนนกสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็พุ่งสูงขึ้นฟ้าดังฟิ้วปานธนูไฟ
“อ๊ากกกกก...”
คฑาขนนกเหาะเร็วอย่างยิ่งรอบข้างมีลมคลั่งพัดหวีดหวิว อันหลินที่ยืนอยู่บนคฑาใจนร้องลั่น
เขาแสดงปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณกอดเอวคอดกิ่วอันเนียนนุ่มของสาวน้อยนักเวทย์ที่อยู่ตรงหน้าไว้แน่นทันที
“เพี๊ยะ!”
ฝ่ามือฟาดหน้าโดยตรงหญิงสาวร้องแหวขึ้นมาว่า “ลามก!”
อันหลินปล่อยมือน้ำตาคลอหน่วย
ความเร็วในการเหาะเหินของไม้คฑาเกือบจะเทียบเท่าความเร็วเสียงแล้วจะไม่ให้เขาร้อนรนได้อย่างไร หัวใจดวงน้อยๆ แทบจะหลุดออกมาแล้ว!
และเมื่อมองลงไปความสูงที่น่ากลัวนั่นก็ยิ่งทำให้เขาใจนแข้งขาอ่อนแรง
กระบี่เหินเวหาน่ากลัวจังเลยกระบี่เหินเวหาน่ากลัวจังเลย...
อันหลินรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเมากระบี่บินขึ้นมาแล้ว
เซียนพสุธาเยว่อิ่งที่อยู่เหนือเขตแดนมองอันหลินกับหญิงสาวที่เหาะออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็ตกอยู่ในความเงียบ
“นี่มันคู่รักเหาะเหินหรือ อืม แต่รู้สึกว่าลักษณะของทั้งคู่ไม่ค่อยเหมือนกันเลย...”
นางมองสมุดในมือ้าบันทึกสถิติของนักเรียนแต่ละคน ค่าสถานะของอันหลินมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
อันหลินค่าพลัง 120 ค่าความดี 150
หลิ่วเชียนฮ่วนค่าพลัง 850 ค่าความดี 300
“อันดับปีที่แล้วของหลิ่วเชียนฮ่วนรู้สึกว่าจะอยู่อันดับสี่ หากไม่ใช่เพราะคลั่งไคล้วัตถุจนหมดความทะเยอทะยานที่จริงนางสามารถชิงสามอันดับแรกได้ด้วยซ้ำ...ช่างเถอะ ขอแค่พวกเขาสองคนไม่ได้รวมกลุ่มรังแกผู้อื่นก็ไม่นับว่าทำผิดกฎ ข้าเองก็คร้านจะยุ่งเื่พวกนี้เหมือนกัน อืมตอนนี้พวกเขาก็จวนจะออกจากเขตที่ข้ารับผิดชอบแล้วส่งข้อมูลเหล่านี้ให้อาจารย์คนอื่นก่อนก็แล้วกัน...”
เซียนพสุธาเยว่อิ่งยุ่งมากนางใช้พลังจิตตรวจสอบสนามรบสิบกว่าแห่งในเขตนี้พร้อมกันดังนั้นหลังพวกอันหลินเหาะออกไปไกลแล้ว นางจึงไม่ได้สนใจอีกต่อไป
่นี้จับตามองอันหลินเป็พิเศษอันที่จริงนางก็ได้ประโยชน์ไม่น้อยเลย จึงพึงพอใจเป็อย่างมาก
มีแรงบันดาลใจที่ดียิ่งยวดในสมองรอนางกลับไป ค่อยยื่นคำร้องให้สำนักดำเนินการ
...
ระหว่างที่เหาะเหินอันหลินก็รู้ชื่อของสาวน้อยนักเวทย์แล้ว
นางชื่อหลิ่วเชียนฮ่วนเป็นักเรียนปีสามห้องหนึ่ง
ในขณะเดียวกันนางก็เป็ผู้เชี่ยวชาญวิชาแดนมนุษย์คนหนึ่งเช่นกันชื่นชอบวัฒนธรรมความบันเทิงของโลกมนุษย์เป็ล้นพ้น โดยเฉพาะเกมอิเล็กทรอนิกส์
สำหรับความชอบทางด้านนี้อันหลินมีประสบการณ์อย่างลึกซึ้งจากเกมลีกออฟเลเจนด์เวอร์ชั่นมือถือของนาง
“รีบดูเร็วเข้าข้างหน้าก็คือยอดเขาหินนิลดำ!” หลิ่วเชียนฮ่วนร้องะโอย่างตื่นเต้น
ขณะที่พูดนางก็เพิ่มความเร็วของกระบี่เหินเวหาอีกหนึ่งระดับ
อันหลินมองยอดเขาดำทะมึนดุจน้ำหมึกสูงร่วมร้อยหมี่ที่อยู่เบื้องหน้าน้ำตารื้นขอบตา อุทานในใจว่าในที่สุดก็ถึงสักที
จากประสบการณ์การขี่กระบี่เหินเวหาอันเลวร้ายครั้งแรกนี้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็โรคกลัวความสูงกับโรคความเร็วไปโดยปริยายแล้ว...
บนยอดเขาหินนิลดำมีเขตที่ราบกว้างนับห้าจั้งผิวดินเรียบลื่น ประหนึ่งถูกของมีคมฟันจนเรียบอย่างไรอย่างนั้น
อันหลินกับหลิ่วเชียนฮ่วนลงสู่ยอดเขากลับพบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งนั่งทำสมาธิอยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว
“เขาเป็ยอดฝีมือระดับหล่อเลี้ยงิญญาหรือ”อันหลินจัดผมเผ้าที่ถูกสายลมคลั่งพัดจนเป็ทรงโมฮอก แล้วถามหญิงสาวข้างกายด้วยความประหม่า
ตามหลักแล้วมีแค่นักพรตระดับหล่อเลี้ยงิญญาเท่านั้น ที่จะมีปัญญาขึ้นมาถึงยอดเขาแห่งนี้ได้
แต่อันหลินกลับรู้สึกถึงพลังกายแห่งมรรคขั้นแปดจากร่างกายของคนคนนั้น ถึงได้ถามเช่นนี้
หลิ่วเชียนฮ่วนส่ายหน้าพูดว่า “เขามีพลังยุทธ์แค่กายแห่งมรรคขั้นแปด น่าแปลกข้ารู้สึกเหมือนเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน...”
ขณะนั้นเองชายที่ทำสมาธิอยู่ตรงนั้นก็ลืมตาขึ้น มองมาทางอันหลินกับหลิ่วเชียนฮ่วน
รูปลักษณ์ภายนอกของเขาเหมือนชายหนุ่มอายุสิบสี่สิบห้ารูปโฉมงดงามอย่างยิ่ง ดวงตาสุกใสเป็ที่สุด
ชายหนุ่มลุกขึ้นยกสองมือขึ้นเสมออก ก้มตัวคำนับอันหลินกับหลิ่วเชียนฮ่วน
อันหลินเห็นดังนั้นก็คำนับกลับไม่รู้เพราะเหตุใด เขาไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายจากชายหนุ่มคนตรงหน้านี้เลยแม้แต่นิด
สีหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉยพูดเสียงอ่อนโยนว่า “พวกเ้าอย่าทำร้ายข้าเลยข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”
อันหลิน“…”
หลิ่วเชียนฮ่วน“…”
ต่อมาชายหนุ่มก็ล้วงเชือกเส้นหนาหนึ่งมัดออกมาคล้องบนเสาสีขาวที่เขาใช้วิชาเซียนสร้างขึ้นมา
เสาปักลงดินจากนั้นเขาก็จับเชือกแล้วค่อยๆ ไถลลงไป
อันหลินกับหลิ่วเชียนฮ่วนมองร่างที่จากไปอย่างไม่สะทกสะท้านของชายหนุ่มตกอยู่ในภวังค์ความเงียบ
“ข้ารู้สึกว่าเขาพิลึกยิ่งนัก”ผ่านไปครู่ใหญ่ อันหลินก็พูดขึ้นมา
หลิ่วเชียนฮ่วนพยักหน้าเห็นด้วยแค่กายแห่งมรรคขั้นแปดก็สามารถขึ้นมาทำสมาธิบนยอดเขาหินนิลดำได้ก็นับว่าแปลกมากแล้ว
ใต้ยอดเขาหินนิลดำชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองยอดเขาแวบหนึ่ง แล้วถอนหายใจด้วยความเสียดาย “ซวยนัก ไม่ง่ายเลยกว่าจะหาสถานที่เงียบสงบเจอ...”
ขณะนั้นเองหญิงสาวหน้าตาสะสวย มือถือกระบี่เปลวอัคคีคนหนึ่ง ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขา
“สวีเสี่ยวหลานปีหนึ่งห้องหนึ่ง ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”
ชายหนุ่มชะงักก่อนจากนั้นก็ทำหน้าขมขื่น “เฉินเฉินปีห้าห้องหนึ่ง จะว่าไปศิษย์น้องสวีเสี่ยวหลาน เ้าปล่อยข้าไปได้หรือไม่”
“ข้าจะเพิ่มค่าความดีฉะนั้นต้องขออภัยด้วย ศิษย์พี่เฉินเฉิน”
หลังสวีเสี่ยวหลานพูดจบก็ยกกระบี่เปลวอัคคีฟันไปทางเฉินเฉินอย่างไม่ปราณี
แสงกระบี่เปลวเพลิงร้อนระอุพุ่งออกจากกระบี่ประชิดตัวในพริบตา ฟันเฉินเฉินเป็สองท่อนทันที
จากนั้นร่างของเฉินเฉินที่ถูกฟังเป็สองท่อนก็กลายเป็ไอหมอกสีขาว หายลับไปต่อหน้าต่อตานาง
สวีเสี่ยวหลานใกับฉากตรงหน้าจนสะดุ้งโหยงร่างกับกลิ่นอายของชายหนุ่มคนนั้นหายไปหมดสิ้น เสมือนไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน
“น่าแปลกหรือจะเป็คาถาหลบลี้อันวิเศษ” สวีเสี่ยวหลานทำหน้าสงสัย
ชายคนนั้นมีระดับพลังยุทธิ์แค่กายแห่งมรรคขั้นแปดแต่กลับหนีไปต่อหน้าต่อตานางได้อย่างไร้ร่องรอย มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!
หลังยอดเขาที่ไกลออกไปจากสวีเสี่ยวหลานหนึ่งร้อยจั้งมีไอหมอกปรากฏขึ้นกะทันหัน
จากนั้นร่างของเฉินเฉินก็เดินออกมาจากไอหมอก
“เฮ้อเสียพลังชีวิตไปเปล่าๆ ซวยยิ่งนัก...” เฉินเฉินทอดถอนหายใจ
เหนือเขตแดนขึ้นไปชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนน้ำเต้า กำลังหรี่ตามองชายหนุ่มข้างล่างอย่างฉงนสนเท่ห์
ในสมุดของเขามีข้อมูลค่าสถานะของเฉินเฉิน
เฉินเฉินค่าพลัง ??? ค่าความดี 0
สวีเสี่ยวหลานค่าพลัง 260 ค่าความดี 160
“จะว่าไปเ้าหนุ่มเฉินเฉินคนนี้มีระดับกายแห่งมรรคขั้นแปดั้แ่เข้าเรียน จนบัดนี้จวนห้าปีแล้วยังคงเป็กายแห่งมรรคขั้นแปดเช่นเดิม...อีกอย่างเขาก็เข้าร่วมศึกแห่งอิสรภาพหลายครั้งแล้วไม่เคยมีการต่อสู้เกิดขึ้นเลยสักครั้ง แม้นักเรียนระดับหล่อเลี้ยงิญญามาหาเื่ก็สามารถหลบหนีได้อย่างง่ายดายอย่างอื่นไม่ว่า ฝีมือหลบหนีนับว่าชั้นหนึ่ง”
ชายชราพยักหน้าเงียบๆคิดในใจว่าสมกับเป็ลูกศิษย์ที่ผู้เที่ยงแท้ให้ความสำคัญแต่ละคนล้วนน่าสนใจถึงปานนี้
ในบรรดาศิษย์ห้าหมื่นคนของสำนักผู้ที่มีจดหมายรับรองจากผู้เที่ยงแท้มีเพียงห้าคน
นอกจากนักเรียนสามคนของปีหนึ่งแล้วมีคนหนึ่งที่คว้าอันดับหนึ่งของอันดับเซียนและคนสุดท้ายก็คือเฉินเฉิน
“หวังว่าเ้าจะลงมือสักครั้งคงไม่ซุ่มเงียบไม่เป็ที่รู้จักไปจนจบเช่นนี้หรอกนะ”
ชายชรามองเฉินเฉินที่อยู่ข้างล่างด้วยใบหน้าเปี่ยมความคาดหวังเอื้อนเอ่ยเสียงเบา
5K
