ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

         อี้เฉินขมวดคิ้วมุ่นครั้นเห็นว่า เทพสวรรค์ทั้ง4ตน ไล่ล่าตัวเขา เข้ามาไม่ห่าง ภายในเวลาไม่ถึงชั่วยาม หากเป็นเฉกเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าไม่ช้าก็เร็วเขาได้ ถูกปิดล้อมอีกคราเป็นแน่ ปราณพลังในร่างของเขาเองก็หดหายออกไปมาก หากให้ไปต่อสู้กับเทพสวรรค์ทั้ง4ตน คงจะเป็นการฆ่าตัวตายเป็นแน่ ในยามนี้
 

          เมื่อไร้ซึ่งทางเลือก อี้เฉินจึงคิดจะใช้สถานที่บูชายัญ ภายในชั้นใต้ดินของซากปรักหักพัง เป็นจุดมุ่งหมายหลัก คิดใช้มันยื้อเหล่าเทพสวรรค์ เมื่อคิดเช่นนั้นได้ เขาเบนเส้นทางที่จะหนีออกไปจากแดนนรกสีขาวในทันที มุ่งหน้าขึ้นเหนือไปในทิศทางซากปรักหักพัง อย่างไม่ลังเล แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

         เหล่าเทพสวรรค์ มีสีหน้าแปลกใจ "หืม!! มันเปลี่ยนทิศทางอย่างงั้นหรือ พวกเราตามมันไปเร็วเข้า ดูซิ ไอ้เด็กเวรนั่นมันจะเล่นแง่อะไรอีก …หยุนเทียนส่วนเจ้า คอยคุมเชิงอยู่ด้านหลัง แล้วอย่าได้ประเมิน บุรุษผู้นั้นต่ำเกินไปอีกล่ะ"

         หยุนเทียน ที่ตามหลังมาเขา พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ทว่าประกายตาในกรอบสายตา ยังแฝงด้วยอายสังหาร อย่างไม่มีเก็บออม พร้อมกับโทสะที่ยังคุกรุ่นไม่หาย หากไม่ได้เห็นอี้เฉินตายตกเองกับตาของเขา

         ในช่วงที่อี้เฉินบินทะยานลัดเลาะเทือกเขา กลับไปยังซากปรักหักพัง จู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นร่างเงาตะคุ่ม ของบางสิ่ง จ้องมองเขาจากเทือกเขาสูง อย่างไม่วางตา มันก็ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น ใครกันที่จ้องมองเขา ทว่ายามนี้เขาไม่มีสมาธิมาจับจ้องยอดเขาสูง ทำได้แค่สลัด ให้หลุดการไล่ล่าของ เหล่าเทพสวรรค์ เท่านั้น

         …เมื่อความเร็ว พวกเขาเหล่าเทพสวรรค์ เริ่มที่จะตามอี้เฉินทัน การโจมตีต่างๆ จึงถูกสำแดงออกมา ไม่ขาดปราณพลังความมืด ที่ปลดปล่อยออกมา ส่งเสียงดังกัมปนาท พุ่งปราดเข้าใส่อี้เฉิน ชนิดไม่เก็บออม ซากปรักหักพังโดยรอบ แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ส่งคลื่นระเบิดออกไปทั่วทิศ ส่งผลให้อี้เฉินที่หลบเลี่ยงการโจมตี ร่างน้อยๆ ลอยกระเด็นกระดอนไปอยู่หลายครา จากแรงระเบิดที่รุนแรง

          ร่างอี้เฉิน เริ่มเกิดรอยแตกร้าวลุกลามไปทั่วกายา ริมฝีปาก เปรอะเปื้อน ไปด้วยเลือด ทว่าฝีเท้าของเขาไม่อาจหยุดนิ่งได้ ตะเกียกตะกายเดินทางไปด้วยความลุกลี้ลุกลน หากเขาถูกล้อมจับเมื่อใด ชีวิตน้อยๆ ของเขา คงจบเห่ หัวสมองครุ่นคิดอย่างหนัก กลัวว่าสถานที่บูชายัญชั้นใต้ดินจะถล่มลงมา จากแรงระเบิดของเทพสวรรค์ ทว่าสุดสายปรายตา เห็นช่องทางลงไปยังชั้นใต้ดินยังอยู่ดี อี้เฉินไม่รอช้า พุ่งปราด สืบเท้าลงไปด้านล่างในทันที

          เทพสวรรค์ ทั้ง4ตน พวกเขา ขมวดคิ้วมุ่น ครั้นเห็นอี้เฉิน ลงไปยังชั้นใต้ดิน แถมพวกเขายังรู้สึกถึงบางอย่างที่อันตราย อยู่ด้านใต้ ครั้นเมื่อพยักหน้าให้กันเป็นสัญญาณ พวกเขาก็บุกทะลวงลงไปด้านล่าง ไล่ล่าอี้เฉินต่อในทันที โดยไม่มีท่าทีหวาดเกรง

          พวกเขาเป็นถึงเทพสวรรค์ จะให้ถอยแล้วรอโอกาส คงจะไม่ใช่เรื่อง ในเมื่อชายหนุ่มผมขาว ยังเข้าไปได้ พวกเขามีหรือจะหวาดเกรง ถอยหนี "ดูสิ เจ้าจะทำอะไรได้หนุ่มน้อย เมื่ออยู่ต่อหน้าเทพสวรรค์ทั้ง4ตน เจ้าก็ไม่ต่างอะไรจากมดปลวก รอให้พวกเราบดขยี้"

          ครั้นพวกเขาสืบเท้าลงไปด้านล่างได้ กายาก็รู้สึกเย็นเยือกในฉับพลัน ครั้นเห็น ผลึกน้ำแข็งของสถานที่แห่งนี้มีอยู่ด้วยกันไม่น้อย นำพาให้สถานที่แห่งนี้ อุณหภูมิลดลงอย่างฮวบฮาบ "เจ้าจะหนีไปไหนได้อีกหนุ่มน้อย สถานที่แห่งนี้แม้ว่าจะทำให้กายาพวกเรารู้สึก เย็นเยือกแต่ก็ไม่ถึงตาย …พวกเราฆ่ามันเสีย" ฉับพลัน ที่ชายหนุ่มเอ่ยพูด พวกเขาก็รู้สึกกายาหนาวสั่น ครั้นเห็นอี้เฉินไม่ได้ คิดหนีแต่อย่างใด

          อี้เฉิน ยกยิ้มกว้าง "หากผลึกน้ำแข็งเหล่านี้ ระเบิดมันจะเป็นเช่นไร พวกเจ้าลองคิดดูสิ" สิ้นเสียงของอี้เฉิน เขาโจมตีลงไปด้านล่าง ที่เต็มไปด้วย ผลึกน้ำแข็งในทันที แรงระเบิดเพียงหนึ่ง ส่งผลให้ผลึกน้ำแข็งโดยรอบแตกกระจาย ออกเป็นวงกว้าง ราวกับเป็นลูกโซ่ส่งผลให้ สภาพอากาศโดยรอบยิ่งหนาวเย็นอย่างหนัก แม้แต่เทพสวรรค์ก็ไม่อาจต้านทานได้ ส่งผลให้กายเกิดอายหนาวกัดกิน โลหิตที่ไหลเวียนภายในกายแทบจะแข็งตัว กายาเจ็บปวดอย่างรุนแรง ราวกับจะถูกแช่แข็ง

         "เจ้า! เจ้า! ไอ้เด็กเวร มันคิดหรือว่าแค่นี้จะหยุดพวกเราได้ ...พวกเจ้ารีบขับเคลื่อนปราณพลังสลายอายเย็นเร็วเข้า แล้วตามมันไปด้านในเสียมันไม่เหลือทางหนีอีกต่อไป"

          หยุนเทียนเขาถึงกับกำฝ่ามือไว้จนแน่น เมื่อเห็นเทพสวรรค์ทั้ง 4บาดเจ็บกันไม่น้อย จากการถูกอายหนาวเย็น กัดกินร่าง เขาไม่คิดว่าอี้เฉิน ผู้นี้จะสามารถทำให้ เทพสวรรค์บาดเจ็บได้

           ด้านอี้เฉิน ที่พุ่งปราดสืบเท้าเข้าไปด้านในสุดของชั้นใต้ดิน ยิ่งเขาเห็นแท่นบูชายัญ จิตวิญญาณภายในร่างของเขายิ่งรู้สึกหวาดกลัว แล้วยิ่งเห็น ศีรษะของมังกรถูกตัดขาด ถูกโซ่กฎเกณฑ์ตรึงไว้ กลางแท่นบูชายัญ อย่างแน่นหนา มันก็ทำให้ วิญญาณภายในร่าง อี้เฉินกรีดร้องอย่างรุนแรง แต่เลือดภายในร่างกับตอบรับกับสถานที่แห่งนี้อย่างประหลาด

          ทว่าเท้าของอี้เฉิน ไม่กล้าที่จะสืบเท้าเข้าไปใกล้กว่านี้ ทำได้เพียงยืนรอเหล่าเทพสวรรค์มาถึงเท่านั้น แววตาในยามก่อน ที่ไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน เริ่มฉายแววหวาดหวั่น ใบหน้าอดไม่ได้ที่จะฉายความกังวล เมื่อเห็นเทพสวรรค์ไล่ตามเข้ามา ในกรอบสายตาของเขา

           ครั้นเทพสวรรค์ทั้ง4ตน มายืนประจันหน้ากับอี้เฉินได้ เทพสวรรค์ องค์หนึ่งสบถด่าออกมาในทันที "ไอ้เด็กเวร ในที่สุดเจ้าก็ถึงทางตันแล้วสินะ ข้าจะแล่เนื้อเถือหนังเจ้าเอง" พวกเขาเหล่าเทพสวรรค์มาด้วยโทสะ จึงไม่ได้มองสิ่งรอบๆ ให้ดี ทว่าเมื่อสัมผัสถึง บางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลของสถานที่แห่งนี้ ก็เหมือนว่าจะสายเกินไป ครั้นเห็นใบหน้าเด็กหนุ่มที่พวกเขาตามล่า

           อี้เฉิน ยกยิ้มกว้าง "โทสะของพวกเจ้า ทำให้พวกเจ้าไม่ทันฉุกคิดสินะ ว่าสถานที่แห่งนี้อันตรายถึงเพียงใด แม้แต่เทพสวรรค์ก็อาจตายตกได้ ครั้นคำพูดอี้เฉินเอ่ยเสร็จสิ้น เขาดีดหยดเลือดออกไป ใส่แท่นบูชายัญในทันที

"เจ้า! เจ้า!"เหล่าเทพสวรรค์ครั้นเห็นอี้เฉินดีดหยดเลือดออกไป ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทว่ามันก็ทำให้ใบหน้าของเขามืดทะมึนไม่น้อย

          หัวมังกรที่ถูกตัดศีรษะ ถูกโซ่กฎเกณฑ์ตรึงไว้อย่างแน่นหนา ราวกับมันนั้นได้ตายมาเป็นพันปีแล้ว แต่เมื่อได้หยดเลือดของอี้เฉินเข้าไป มันก็ราวกับ กลับมามีชีวิตอีกครา ส่งเสียงโซ่กฎเกณฑ์ถูกกระชาก ดังออกมากึกก้อง

           เมื่ออี้เฉินที่เห็นประตูสีทองที่อยู่ด้านหลัง แท่นบูชายัญ ปรากฏออกมา เขาดวงตาเบิกกว้าง จดจำมันได้เป็นอย่างดี ไม่คิดว่าประตูไปยังดินแดนเบื้องล่าง จะมาซ่อนอยู่ยังสถานที่แห่งนี้ เลือดในกายของเขาเดือดพล่านตอบสนองไม่น้อย เหล่าเทพสวรรค์พวกเขาเองก็ตกตะลึงเช่นกัน ทว่าจู่ๆ จิตวิญญาณ ภายในร่างพวกเขาก็กรีดร้องอย่างหนักถือความตาย เมื่อเห็นปากของมังกร อ้าออกกว้างปล่อยแสง ศักดิ์สิทธิ์เก่าแก่บรรพกาลที่น่าคร้ามเกรงออกมา ราวกับอยู่ในยุคสมัยเบิกฟ้า ส่งผลให้เทพสวรรค์ ที่โดนแสงศักดิ์สิทธิ์ ร่างแตกสลายพังทลาย กลายเป็นธุลี อย่างรวดเร็ว แทบไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมา

           หยุนเทียน ที่ตามมาคุมเชิงอยู่ห่างๆ เขาถึงกับดวงตาเบิกกว้าง จนรูม่านตาขยายจนสุด รีบเผ่นหนีหลบแสง ศักดิ์สิทธิ์นั้นในทันที "บัดซบ! บัดซบ! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ครั้นเมื่อ แสงศักดิ์สิทธิ์ ที่พร่างพราวจางหายไป หยุนเทียน เขาถึงกับต้องหนังตากระตุกถี่ยิบ เมื่อยังเห็นอี้เฉิน ยืนสบายไม่ได้บาดเจ็บแต่อย่างใด ทว่าเหล่าเทพสวรรค์พวกเขาตายตกกันจนสิ้น เมื่อถูกแสงศักดิ์สิทธิ์พร่างพราว "เป็นไปได้อย่างไร เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอะไร" ชายหนุ่มตะโกนก้องออกมาด้วยความตกใจ

           อี้เฉินยกยิ้มกว้างในทันที ครั้นเห็นหยุนเทียนในกรอบสายตา "เจ้าจะอยู่ตายที่นี่เหมือนเทพสวรรค์องค์อื่นๆ หรือจะหนีไปเยี่ยงหมาจนตรอกเจ้าเลือกเอา"

          หยุนเทียน เขากำฝ่ามือไว้แน่นไม่เคยอับอายเฉกเช่นนี้มาก่อน ครั้นสืบเท้าออกไปจากสถานที่อันตรายแห่งนี้ได้ เขาคำรามก้องออกมาในทันที "เจ้าอย่าทำเป็นได้ใจไป เตรียมรอรับโทสะของ องครักษ์ราชันสวรรค์ได้เลย"

         อี้เฉินเขาเองก็ไม่ได้คิดอยู่ยังสถานที่แห่งนี้ ครั้นได้ยินเสียงของ หยุนเทียนคำรามออกมากู่ก้อง มันก็ทำให้อี้เฉินหน้ามืดทะมึน เขารีบเร่งบินทะยาน หมายจะออกจากแดนนรกสีขาว ไปยังด่านผ่าแต้มโลหิตให้ไวที่สุด หากมีขั้นพลังเซียนสวรรค์ หรือราชันสวรรค์ ตัวเขาได้กลายเป็นปุ๋ยในดินแน่