“ฮั่นแน่ มีเื่ดีๆเหรอครับไอ ไม่เห็นบอกผมบ้างเลยแต่ยังไงก็ยินดีด้วยนะ” อากิแซวไอ
หลังจากที่อากิปฏิเสธไอความสัมพันธ์ระหว่างไอกับอากิก็กลับเข้ามาเป็เพื่อนร่วมงานกันเหมือนดิมจนเื่ไรน์ขอคบกับไอแพร่ออกไป แรกๆอากิก็ดูเหมือนจะยินดีด้วยถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดออกจากปากแต่ไอก็รับรู้ได้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกเกร็งๆแล้วหลังจากที่ปฏิเสธไอไป แต่คำพูดของอากิวันนี้ ทำให้ไอเริ่มงง
“เื่อะไรดีๆเหรอ ไอไม่เห็นมีอะไรเลยนะ อะไรเหรอ” ไอถามอย่างงงๆไม่เข้าใจว่าอากิ กำลังพูดถึงเื่อะไร
“อ้าว ...เมื่อ 3 วันก่อนผมเห็นไรน์เข้าร้านของขวัญและซื้อออกมาด้วยผมนึกว่าจะเอามาให้ไอฉลองอะไรกันไม่ใช่เหรอ” อากิพูดพร้อมทำท่าทางงงๆ
“ไม่มีนะ 3วันนี้ไอก็เจอกับไรน์ตลอดแต่ไม่มีอะไรอย่างที่อากิว่านะ”ไอตอบ ในใจเริ่มสงสัยอะไรบางอย่าง
“ไอ้ไรน์นี่มันยังไงกันนี่” อากิบ่นพึมพำเบาๆแต่เสียงนั้นก็ทำให้ไอได้ยิน อากิหันมาเห็นไอกำลังกังวล จึงพูดปลอบใจ
“คงไม่มีอะไรหรอก บางทีที่ผมเห็นอาจจะมีคนฝากซื้อน่ะ ไม่ต้องคิดมากนะ”อากิปลอบ
“อืม จ๊ะ ขอบใจมากนะ” ไอตอบอากิ แรกๆไอก็ยังสงสัยแต่สักพักไรน์ก็โทรศัพท์มาหาและคุยตามปกติ ไอจึงได้ลืมเื่นี้ไป
เวลาผ่านเลยไปประมาณ 2 อาทิตย์ วันนั้นไอก็ยังอยู่ที่ทำงาน ทำงานตามปกติ แต่ไอได้ย้ายกะมาอยู่กะบ่ายแล้วและไรน์ก็ได้ย้ายไปอยู่กะดึกมาสักพักหนึ่งแล้ว วันนี้ซังโกะ เพื่อนสนิทที่สุดในร้านของไอได้ขอลางานไปหาแฟนที่ต่างอำเภอเวลาสักประมาณ 10 โมงเช้า เสียงโทรศัพท์จากซังโกะก็ดังขึ้นไอแปลกใจมากเพราะปกติเพื่อนสาวเวลาขอลาไปหาแฟนนี่แทบจะไม่โทรหาไอเลยวันนี้มันแปลกๆ ไอก็กำลังจะแซวซังโกะอยู่พอดี แต่ว่า
“ไอ..ไรน์ล่ะ” ซังโกะถาม น้ำเสียงดูกังวลๆ
“ก็นอนหลับอยู่บ้านไง ไรน์เข้ากะดึก ตอนนี้ก็น่าจะนอนหลับอยู่ที่บ้านนั่นแหละก่อนนอนเขาก็โทรมาบอกไอนะว่าจะนอนแล้ว ทำไมเหรอ?” ไอแปลกใจที่จู่ๆซังโกะก็ถามถึงไรน์ขึ้นมา
“สงสัย ฉันคงตาฝาดมั้ง....”ซังโกะตอบเบาๆแต่ไอรู้สึกถึงความผิดปกติของซังโกะ
“แก..มีอะไร” ไอถาม น้ำเสียงจริงจัง
“คือ ..อย่าหาว่าฉันยุ่งเื่ของพวกแกเลยนะฉันว่าฉันเห็นไรน์มันมากับผู้หญิงคนหนึ่งน่ะนั่งซ้อนมอเตอร์ไซด์มากันสองคนผ่านหน้าร้านข้าว พอดีฉันกับแฟนกำลังกินข้าวกันอยู่แต่ไรน์มันไม่เห็นฉันนะ ฉันมั่นใจว่าไรน์แน่นอน ไม่มีทางจำผิดเด็ดขาด” ซังโกะพูด
เื่ที่ได้ยินมันยิ่งทำให้ไอกังวลหนักขึ้นเพราะก่อนหน้านี้ก็เคยมีเพื่อนที่ทำงานมาถามไอเหมือนกันว่านัดกับไรน์ที่สวนสาธารณะเหรอทำไมกลับมาไวจัง ซึ่งตอนที่เขาบอกไอไม่ได้ไปไหนเลยเพิ่งออกจากบ้านแล้วมาที่ทำงานเท่านั้นและมั่นใจได้ว่าไอยังไม่ได้เจอไรน์ด้วยในตอนนั้น
แรกๆ ไอคิดว่าอาจจะมีการเข้าใจผิดอะไรกันสักอย่างจึงไม่ติดใจอะไรและไม่คิดที่จะถามไรน์ด้วย เพราะตอนที่ไรน์อยู่กับไอ ก็ไม่มีอะไรผิดปกติแถมไรน์ก็ยังดูเสมอต้นเสมอปลายเป็อย่างดีแต่พอมีคนมาบอกเกี่ยวกับเื่ของไรน์เยอะขึ้นไอจึงเริ่มรู้สึกไม่สบายใจแต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับเื่นี้ยังไง
่เวลานี้เป็่ที่ไอไม่มีกะจิตกะใจทำงาน ไม่มีสมาธิและเหม่อลอยมากยิ่งขึ้น เพื่อนๆในร้านหลายคนรู้สึกสงสารไอเป็อย่างมากเพราะเห็นว่าจากที่ไอเป็คนร่าเริงและกระตือรือร้นมาก อาการของไอตอนนั้นคงจะหนักหนาสาหัสเอาการจึงทำให้อากิทนไม่ได้
“ไอ ก่อนกลับบ้าน ผมขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ “ อากิพูด น้ำเสียงจริงจัง
เมื่อเลิกงาน ไอที่กำลังเตรียมของทุกอย่างไว้แล้วกำลังเดินออกมาด้วยอาการเหม่อลอย ก็เห็นอากิยืนรออยู่ก่อนแล้วซังโกะเองที่ยืนอยู่ใกล้ๆก็สงสัยเหมือนกัน เพราะวันนี้ซังโกะสังเกตเห็นว่าอากิดูเครียดมากและถอนหายใจอยู่บ่อยๆ
“ ไอกับไรน์เป็ยังไงบ้างตอนนี้” คำถามของอากิดูเหมือนจะจี้จุดในใจของไอไอสบตากับอากิสีหน้าแสดงความกังวลชัดเจนมาก น้ำตารื้นๆมาที่ขอบตายังไม่ทันที่ไอจะตอบอะไร อากิก็เริ่มพูด
“จริงๆผมก็ไม่ได้อยากจะพูดเื่นี้หรอกนะ ยังไงไรน์มันก็เพื่อนผมแต่ผมว่ามันทำอย่างนี้ไม่ถูก ผมจึงอยากบอกเื่นี้กับไอ หลังจากที่รู้แล้วผมอยากให้ไอเคลียร์กับไรน์ให้รู้เื่ไปเลย”อากิเสียงขึงขังขึ้น ไอเริ่มใจคอไม่ดี
“ไอยังจำวันที่ผมถามไอเื่ของขวัญที่ไรน์มันซื้อได้ไหม”อากิถาม
ไอพยักหน้าวันนั้นไอเองก็สงสัยทั้งคำพูดและท่าทางของกากิแต่ไม่ได้ติดใจอะไร
“ตอนแรกผมก็คิดว่ามันจะซื้อให้ไอแต่อีกสองวันผมไปหามันที่บ้าน ผม...ผม..”อากิเหมือนลำบากใจที่จะพูด
“ผมเห็นไรน์มันอยู่กับเรโกะที่บ้านของมันสองคนผมพูดได้เท่านี้ ผมว่าถ้าไอยังอยากคบกับไรน์มันอยู่เคลียร์เื่นี้ก่อนนะ ว่าจะเอายังไง” อากิพูด................................
293
