ประชา : 2090 (จบแล้ว)

        วันอังคารต่อมาผมนั่งอยู่ในโคเวิร์คกิ้งสเปซของบริษัทปกติคนอินโทรเวิร์ตอย่างผมชอบทำงานในห้องส่วนตัวมากกว่าแต่วันนี้อยากเปลี่ยนบรรยากาศไปข้างนอกบ้าง ผมไปสำรวจมาแล้วหลายชั้น พื้นที่ชั้น B3 ดูปลีกวิเวกที่สุดซึ่งเหมาะกับผมกระนั้นก็มีคนนั่งประปราย มีจุดนั่งทำงานหลายรูปแบบทั้งแบบเก้าอี้วางเรียงกันเพื่อดูวิวภายนอกซึ่งเป็นภาพปลอมเพราะอยู่ใต้ดินแบบโต๊ะเก้าอี้มาตรฐาน แบบโซฟา แบบเตียงนอนทำงานโต๊ะแต่ละตัวตั้งเว้นระยะห่างกันพอควรเพื่อให้ขยับแข้งขาได้สะดวกกฎของบริษัทไม่ได้ปิดกั้นไม่ให้คนต่างแผนกใช้รอบตัวผมจึงเต็มไปด้วยคนที่ไม่คุ้นหน้า มีพนักงานจากทั้งกองบรรณาธิการแผนกข่าวเศรษฐกิจ ข่าวสังคม และข่าวต่างประเทศมีเสียงคนพูดคุยกันบ้างเป็นพื้นหลังพอให้รู้สึกตื่นตัวไม่ง่วงนอนชายคนหนึ่งสวมหมวกคล้ายหมวกกันน็อกแล้วเอนตัวบนโซฟา พูดคุยอยู่ในนั้นคนเดียวผมรู้ว่ามันคือหมวกครอบสำหรับกันเสียงรบกวนคุยโทรศัพท์บางรุ่นอาจมีหน้าจอกระจกทึบจากภายนอก เพื่อใช้วิดีโอคอลส่วนตัวได้

        พื้นที่นี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวก[1]ครบครันรวมทั้งบริการอาหารและเครื่องดื่มที่เป็นส่วนหนึ่งของสวัสดิการพนักงานแต่น้อยกว่าห้องนั่งเล่นที่ชั้นห้าเพราะไม่มีโต๊ะปิงปอง ผมเอาคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่ยกจากห้องทำงานชั้นห้ามาด้วยพร้อมกับจิบกาแฟฟรีจากเครื่องชงกาแฟที่อยู่ข้างตู้กดเลือกขนมขบเคี้ยวอาหารว่าง ผมกดปุ่มปรับความสูงของโต๊ะเก้าอี้เลื่อนลงให้พอดีที่จะวางเท้าบนพื้นได้อย่างสบายเก้าอี้สี่ตัวในบริเวณนี้ดูไฮเทคเป็นพิเศษ มันสามารถปรับให้เอนนอนได้ตามสะดวกทั้งโต๊ะและเก้าอี้ต่างก็ปรับระดับได้ผิดกับของในห้องส่วนตัวลิบลับสงสัยผมต้องย้ายมาทำงานที่นี่บ่อย ๆถ้าใช้ชีวิตอยู่ในนี้คงทำตามคำแนะนำทางการแพทย์เปลี่ยนอิริยาบถได้ทุก 20 นาทีไม่ว่าจะนั่ง ยืน หรือนอนได้หมด

-รองหัวหน้าพรรคพีเพิลชอยส์ขีดเส้นสอง สส. ชี้แจงเหตุโหวตสวนมติพรรคขณะอภิปรายไม่ไว้วางใจ รมต. การคลัง ภายในสามวันอาจลงโทษขับออกให้ประชาชนโหวตพ้น สส.

-จันทรชา สันติวงษ์ อดีตนายกรัฐมนตรี และอดีตรมต. กระทรวงศึกษาธิการ ปัดต่ออายุเกษียณราชการ ชี้เปิดช่องให้คนรุ่นใหม่

-ผลดีเบตต่อกฎหมายต่อต้านการผูกขาดฉบับปรับปรุงผ่านฉลุย70% เตรียมประกาศใช้ในราชกิจานุเบกษา

-โหวตถ่วงน้ำหนักแพ้ประชาชนชาวทิวาเวหาเลือกขยายถนนแทนปรับปรุงห้องน้ำเพื่อคนพิการ

        ผมอ่านหัวข้อข่าวที่ไมตรีมอบหมายให้สรุปพอเลือกเรื่องที่จะทำก่อนได้ก็ทยอยอ่านจากหลายแหล่งข่าวปฐมภูมิที่เอไอช่วยรวบรวมมาให้ผ่านแอปวอทส์อัพทูเดย์ ใจความที่เหมือนและที่ต่างกันจะถูกไฮไลต์ให้เสร็จสรรพเหลือแค่ขั้นตอนรวบรวม ตรวจเช็กอีกรอบ สรุปใจความ และเติมความคิดเห็นตอนท้ายโดยเฉพาะจุดที่ขัดแย้งกันชัดเจนต้องประเมินความน่าเชื่อถือของหลักฐานที่แต่ละสำนักข่าวยกมาอ้างนับเป็นเรื่องดีที่มีสิ่งนี้ไม่บ่อยนัก ประสบการณ์ทำงานสองสามเดือนที่ผ่านมาทำให้ผมช่ำชองขึ้นมากไม่คร่ำเคร่งจนปวดตาเหมือนเมื่อก่อน

        { ผมอ่านออกเสียงข่าวที่ตนเองเพิ่งสรุปเสร็จวิธีนี้จะช่วยขจัดความง่วงและตรวจเช็กความถูกต้องไปในตัวนี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมทำข่าวการโหวตถ่วงน้ำหนักซึ่งพ่ายแพ้มันไม่ใช่เครื่องมือวิเศษที่การันตีความสำเร็จของชนกลุ่มน้อยเสมอไป

        “...ในการดีเบตประชามติระดับตำบลในการใช้งบประมาณ104 ล้านบาท ประชาชนโหวตเลือกใช้กับโครงการปรับปรุงขยายถนนแทนที่จะปรับปรุงห้องน้ำสาธารณะให้เอื้อต่อคนพิการ นำห่างด้วยคะแนน 61 ต่อ 38 เปอร์เซ็นต์ซึ่งตัวเลขนี้ผ่านการใช้การโหวตถ่วงน้ำหนักแล้วจากการสัมภาษณ์ผู้พิการทางการเคลื่อนไหวที่ไม่เห็นด้วยกับการปรับปรุงห้องน้ำสาธารณะมองว่าสามารถไปใช้อันที่อยู่ใกล้ ๆ กันได้ซึ่งไม่ไกลจากกันมากนัก และหากขยายถนนจะเกิดประโยชน์ต่อส่วนรวมมากกว่าทั้งแก้ปัญหาการจราจรที่คับคั่งในช่วงไพรม์ไทม์ เพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจได้มากกว่าและช่วยลดอุบัติเหตุส่วนผู้ที่โหวตเลือกการปรับปรุงห้องน้ำส่วนใหญ่ให้เหตุผลไปทางเดียวกัน คือเสรีภาพที่ไม่อยากรักษาความพิการให้หายขาด โดยเฉพาะกลุ่มคนที่กลัวเทคโนโลยีหรือโรคกลัวหุ่นยนต์บางส่วนก็ยกเรื่องความเท่าเทียมมาอ้าง ไม่ควรเป็นภาระของผู้พิการที่ต้องหาข้อมูลก่อนว่าห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดในขณะนั้นสะดวกต่อตนหรือไม่...ทั้งนี้...” }

        “ว่าไง” เสียงใส ๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นผมหยุดชะงักในฉับพลัน แล้วเงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ

        ร่างผู้หญิงร่างหนึ่งยืนอยู่ต่อหน้าผมคงจดจ่อกับงานมากไปจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าตอนที่เธอเข้ามา

        “ขออนุญาตนั่งได้ไหม” หญิงสาวเอ่ย

        ผมพยักหน้าโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นว่าเป็นอิสราความรู้สึกพิเศษของผมที่มีต่อเธอตอนนี้เริ่มจืดจางลงตั้งแต่ที่อิสรากลับไปพูดคุยกับสหายอย่างถูกคอ ตั้งแต่ตอนที่ไปเอฟอีเอในเซนทรัลพาร์กด้วยกันวันก่อนหญิงสาวหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ตรงข้ามผม

        “งานท่านเสร็จแล้วเหรอ”

        “ยังหรอก เดี๋ยวเราต้องลงพื้นที่แต่อีกสัก 15 นาทีค่อยออกก็ได้”อิสราตอบ ผมจำได้ว่าเธอต้องไปสัมภาษณ์พิเศษ สส.ภาคภูมิเรื่องจุดประสงค์ของการลงพื้นที่เขตการเลือกตั้งของตนเพราะโดนสงสัยว่าทำเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวรอบนี้สำนักข่าวเราสุ่มได้เป็นหนึ่งในสามตัวแทนของสภาวิชาชีพนักข่าวทุกครั้งที่มีข่าวเรื่อง สส. ลงพื้นที่จะถูกสังคมตั้งคำถามถึงความเหมาะสมทุกครั้งแต่ สส.ภาคภูมิ ไม่น่าจะโดนอะไรเพราะลงพื้นที่ในจังหวัดของตนเองไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งของผลประโยชน์ ซึ่งแตกต่างจาก สส.สิทธิกรที่มีข้อครหาว่าลงพื้นที่ไปขอบคุณประชาชนที่เลือกตั้งเขามาครั้งก่อนคิดแล้วก็น่าขำ ยุคผมประชาชนอยากพบปะนักการเมืองแทบตายก็ดันได้เจอแค่ตอนหาเสียงก่อนเลือกตั้ง พอมายุคนี้ที่มีการกระจายอำนาจสูงการพบปะประชาชนในเขตใดเขตหนึ่งกลับถูกมองว่าเป็นการสร้างเครือข่ายอุปถัมภ์ เพราะสส. ทำงานเพื่อประเทศ หากชาวบ้านเจอปัญหาถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ น้ำประปาขุ่นก็แค่ไปบอกผู้ว่าราชการจังหวัด

        “แล้วทำไมท่านถึงมาชั้นนี้ล่ะปกติห้องพักที่ชั้นพวกเราก็ไม่ได้แออัดขนาดนั้น”

        “เราแค่มาเล่นเกมซิมูเลชันฆ่าเวลา” อิสราชี้ไปที่เครื่องเล่นเกมที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของโซนพักผ่อนเครื่องนี้ต่างจากโซนห้องนั่งเล่นบนชั้นห้าที่เน้นเสพสื่อเงียบ ๆ ผมเห็นป้ายติดว่าขอความกรุณางดใช้เสียงหากฝ่าฝืนจะตัดสวัสดิการคณะกรรมการบริหารสามารถดูได้จากกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ทุกมุมห้องถึงไม่มีกล้องก็ต้องล็อกอินด้วยบัตรพนักงานก่อนใช้อยู่ดี

        ผมพยักหน้ารับทราบแล้วทำทีเป็นทำงานต่อ ตอนนี้ผมมีกะจิตกะใจทำงานมากกว่าคุยกับเธออีกไม่อยากทำให้ประโยคเขียนสรุปขาดตอนอีกอย่างไม่รู้ว่าอิสรามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอีกหรือไม่ ผมยังจำเหตุการณ์ที่เธอคอยสังเกตท่าทีผมที่หมู่บ้านบงชัยได้ดีผมยังเดาใจนักข่าวสาวคนนี้ได้แค่ 50%

        “แล้วงานท่านเหลืออีกเยอะไหม”หญิงสาวเอ่ยขึ้น

        “เหลืออีกสามข่าวให้สรุป” ผมตอบตามจริง

        “โห! เร็วมากเลย สมแล้วที่ทีมฟีดแบ็กเขาชมท่าน”

        “ไม่เท่าไหร่หรอก” ผมอมยิ้มแอบภูมิใจเล็ก ๆ ที่ไมตรีกล่าวชมผมต่อหน้าที่ประชุมเมื่อเช้านี้ เขายกผมเป็นแบบอย่างให้นักข่าวปฐมภูมิหน้าใหม่อย่าง‘อัษฎางค์’ฟัง เขาเข้ามาทำงานที่ซัมนิวส์หลังจากผมไม่นาน หัวหน้าบอกว่าผมมีพัฒนาการดีเยี่ยมปรับตัวได้ไว โชคดีที่ผมพอมีความรู้พื้นฐานด้านการเมืองพอสมควรเลยไม่ได้เหมือนเริ่มนับหนึ่งใหม่สักทีเดียว

        อิสราเงียบไปสักพักทีแรกผมนึกว่าเธอจะขอตัวลุกไปเล่นเกมซิมูเลชันอย่างที่บอกแต่หญิงสาวก็ยังนั่งอยู่กับที่ มองตรงแน่วมาเบื้องหน้า ผมพยายามหลบตาเธอแสร้งทำเหมือนจดจ่อกับงานของตนเองทั้งที่อ่านข้อความบรรทัดเดิมเดิมซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ คงต้องรอหญิงสาวไปก่อนสมาธิผมถึงจะกลับมา

        “ประชา...”จู่ ๆ หญิงสาวก็เอ่ยขึ้น ทำผมสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ

        “เรา...“เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงเรื่อเม้มเล็กน้อยราวกับว่ากำลังครุ่นคิดหาคำพูดที่ดีที่สุดผมไม่อาจคาดเดาคำพูดนั้นได้ทว่าหัวใจกลับเต้นระริกรอล่วงหน้าจินตนาการบรรเจิดของผมโลดแล่นไปถึงฉากที่หญิงสาวสารภาพว่าชอบผมถ้าเป็นแบบนั้นจริงจะวางตัวอย่างไรดี ในเมื่อผมทำใจปล่อยเธอไปแล้วหรือเธอจะตำหนิพฤติกรรมบางอย่างที่น่ารังเกียจของผมเนื่องจากไม่อาจทนเห็นความเลวร้ายนั้นอีกต่อไป ดวงตาของเธอยังคงจ้องมองมาอย่างแน่วแน่ผมนั่งตัวแข็งทื่อ กำหมัดแน่นใต้โต๊ะ วินาทีนั้นช่างยาวนานราวกับชั่วกัลป์

        ทันใดนั้นก็มีเสียงชายผู้หนึ่งดังโพล่งมาจากขวามือของผม

        “สวัสดีครับอิสรา”ชายคนหนึ่งยืนอยู่ห่างจากผมไปราวสองเมตรคลับคล้ายคลับคลาว่าเขาจะนั่งอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรกแต่เพิ่งเห็นนักข่าวสาวจึงลุกเดินมาทักทายผมมองชายตัวใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นด้วยความหงุดหงิด กางเกงสแล็คสีกรมท่าตัวหลวมๆ ขยับเป็นจังหวะตามการก้าวของรองเท้าผ้าใบสีดำคู่นั้น

        “อ้าวสันติ มาทำอะไรที่นี่” อิสราหันไปโบกมือให้อีกฝ่าย

        พอชายผู้นั้นย่างเข้ามาใกล้ผมจึงเห็นหน้าตาได้ชัด ดูแล้วน่าจะอายุแก่กว่าอิสราไม่เกินสิบปีแว่นตาเอวีเอสอีที่คาดบนผมสั้นสีน้ำตาลดูล้ำสมัย โดดเด่นกว่าทุกคนที่ผมเคยเห็น เลนส์ของมันใหญ่และโค้งมนใต้กรอบสีดำเงาวับมองเห็นภาพสะท้อนสีม่วงอ่อน ๆ ในเลนส์ซึ่งมีเซนเซอร์ขนาดเล็กติดตั้งอยู่หลายจุดสายคาดศีรษะที่ต่อจากขาแว่นมีลวดลายเส้นเล็ก ๆ เรืองแสงขยับไปมาคล้ายมีชีวิต

        “นักข่าวของสำนักข่าวท่านเชิญเรามาสัมภาษณ์ออกรายการ...เอ่อ...ชื่ออะไรนะ”เขาพูดอย่างนอบน้อม น้ำเสียงฟังดูสุภาพอ่อนโยนกว่าภาพลักษณ์ภายนอกที่เห็น

        “ไอทีรายวันรายการของ ‘แจ๊บ อลงกต’ ใช่ไหม” อิสราช่วยต่อประโยคให้คงเป็นผู้ผลิตรายการข่าวสองมิติหรือสามมิติซึ่งผมไม่รู้จักผมยอมรับว่าขนาดคนในแผนกเดียวกันบางคนยังจำชื่อไม่ได้ เพราะในวันหนึ่ง ๆจะเห็นหน้าตากันแค่ครั้งเดียวตอนประชุมช่วงเช้า

        “ใช่ครับๆ” ชายผู้นั้นพยักหน้ารัว ๆ “พอออกจากสตูดีโอห้า เดินผ่านตรงนี้เห็นว่าสงบดีเลยแวะพักผ่อนนิดหน่อยก่อนกลับครับ”

        เขาหันมาหาผมผมแสยะยิ้มตอบตามมารยาท มาถึงความประทับใจครั้งแรกก็ติดลบแล้วไม่ใช่ว่าผมมีปัญหาส่วนตัวอะไรกับเขา ใบหน้าแย้มยิ้มนั้นดูอบอุ่นเป็นมิตรดีเพียงแต่ชายผู้นี้มาขัดจังหวะอะไรบางอย่างที่อิสราจะบอกผมหญิงสาวคงสังเกตเห็นเครื่องหมายคำถามบนหน้าผม เลยแนะนำให้รู้จัก

        “นี่คือสันติ พี่ชายของอัญชัน” 

[1]Facility