คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

กังวานหวีดร้องแห่งสัญญาณเตือนภัยระดับจักรวาลยังไม่จางหาย ซากค่ายกลรังใยสีทองบนฟากฟ้าพลันแตกกระจายร่วงหล่นลงมาดุจฝนเศษกระจกเน่าเฟะ หยาดน้ำเหลืองสวรรค์สาดกระเซ็นกระทบแผ่นดินทองคำ ก่อเกิดกังวานฉ่าคล้ายเนื้อสดถูกย่างไฟ ควันพิษลอยคลุ้งบดบังนภากาศ

เย่เฉินยืนตระหง่านกลางทะเลโลหิตเบื้องล่าง โลหิตสีทองขุ่นมัวผสมน้ำย่อยวิปลาสไหลย้อยตามปลายคางหยดแหมะลงบนศิลาหยก ชายหนุ่มหรี่เนตรมารบรรพกาลรูม่านตาสามชั้นกวาดมองความพินาศเบื้องหน้า ทารกวิรูปในตันเถียนเต้นกระหน่ำไม่หยุดหย่อน

ตึก... ตึก... ตึก...

คลื่นความถี่แห่งความหิวโหยแผ่ซ่านทะลวงไปทั่วข่ายเส้นเอ็น กายหยาบสีหมึกพลันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง สัญชาตญาณเดรัจฉานเรียกร้องการวิวัฒนาการเพื่อรองรับมื้ออาหารขนาดใหญ่ขึ้น

กร๊อบ! กร๊อบ!

กังวานกระดูกแตกตัวหลุดออกจากข้อต่อดังขึ้นจากแผ่นหลัง รอยปริแตกสีดำคล้ำฉีกกว้างออกทีละส่วน เผยเนื้อแดงเดือดพล่านอัดแน่นไปด้วยเมือกพิษ กระดูกสันหลังถูกบังคับวิวัฒนาการแทงทะลุออกจากชั้นกล้ามเนื้ออย่างดิบเถื่อน กลายสภาพเป็นโครงกระดูกมารหกคู่ โลหิตและเมือกสีหมึกกระเซ็นอาบพื้นศิลาชโลมกลิ่นคาวสนิมไปทั่วบริเวณ

ปีกแต่ละคู่ยาวหลายสิบจั้งบดบังแสงสวรรค์จนมิด ขอบปีกเต็มไปด้วยเงี่ยงกระดูกรูพรุนแหลมคม พังผืดเนื้อเปียกชุ่มชื้นด้วยน้ำย่อยทางวิญญาณ เส้นใยรากปรสิตและปากปลิงขนาดจิ๋วนับหมื่นซุกซ่อนอยู่ตามร่องพังผืดรอคอยการดูดกลืน ไอกรดสีดำขุ่นมัวไหลทะลักจากรูพรุนลอยวนรอบสันปีกดุจหมอกมรณะสร้างอาณาเขตสุญญากาศแห่งความตาย

เหล่าขุนนางเซียนบนกำแพงนครชั้นในยืนตระหง่าน แววตาพวกมันแฝงความเหยียดหยามเหนือสรรพสิ่ง แม้มองเห็นความพินาศเบื้องล่าง สัจธรรมแห่งชนชั้นสูงยังคงกดทับสัญชาตญาณความกลัวเอาไว้

ขุนนางเซียนชุดทองคำกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบนท่อนแขนปูดโปน ขุนนางเซียนชี้หน้าด่าทอพลางตวาดลั่น “กากเดนอเวจีสวะ! เจ้าคิดว่ากำแพงนครชั้นในเหมือนลานประเมินชั้นนอกโง่งมงั้นหรือ! ค่ายกลสัจธรรมของพวกข้าหลอมรวมจากไขกระดูกเทพทนทานนับหมื่นปี ไร้ทางพังทลายด้วยน้ำมือปรสิตชั้นต่ำเช่นเจ้า!”

รูปปั้นเทพพิทักษ์ทวารขนาดยักษ์สองข้างประตูเมืองส่องสว่างเจิดจ้า หมอกสวรรค์ลอยละล่องบดบังคาวเลือด กังวานสวดมนต์ทิพย์บรรเลงก้องกังวาน บ่งบอกสัจธรรมความบริสุทธิ์สูงสุดแห่งผู้ปกครองทวีป ทว่าวาจาโอ้อวดหลงตัวเองของขุนนางเซียนผู้นั้นต้องหยุดชะงักลงถาวร

ตูมมมม!

พื้นศิลาหยกสวรรค์ใต้ฝ่าเท้าเย่เฉินระเบิดละลายกลายเป็นบ่อหลุมพิษ ชายหนุ่มพุ่งทะยานออกไปดุจปรสิตทะลวงบาดแผล มวลอากาศเบื้องหน้าถูกฉีกขาดปนเปื้อนกรดมรณะ คลื่นกระแทกพิษกวาดทำลายตำหนักสองข้างทางจนเน่าสลายพังครืนถล่มทลาย

เพียงเสี้ยวลมหายใจเดียว เงาดำทะมึนพลันปรากฏอยู่เหนือแนวป้องกันนครชั้นใน เซียนชั้นสูงนับร้อยตื่นตระหนกรีดเร้นปราณและไขกระดูกสร้างม่านพลังสีทองซ้อนทับกันนับสิบชั้น เส้นใยปราณถักทอประสานกันแน่นหนาหมายต้านทานอุกกาบาตสีหมึก ทว่าปีกเนื้อกระดูกหกคู่กลับกางออกกว้างกระพือพัดเต็มกำลังทำลายล้าง!

ฉ่าาา! ฉ่าาา! ฉ่าาา!

ขอบปีกอาบไอกรดผสมน้ำย่อยกวาดทะลวงผ่านแนวป้องกันดุจฟันเฟืองเครื่องบดเนื้อขนาดยักษ์ ม่านพลังสัจธรรมอวดอ้างความแข็งแกร่งหมื่นปี ละลายแตกละเอียดดุจฟองสบู่เปื้อนโคลนโสโครก!

กายหยาบขุนนางเซียนชั้นหน้าสุดถูกปีกมารกวาดผ่าน มันมิใช่การตัดขาดด้วยของมีคม เนื้อเยื่อท่อนกลางถูกละลายสูบกลืนหายไปคาพังผืดปีก ปากปลิงจิ๋วและรากปรสิตฝังเขี้ยวสูบไขมันตบะดึงแก่นชีวิตพวกมันอย่างบ้าคลั่ง ครึ่งบนกระเด็นลอยขึ้นฟ้าด้วยความงุนงงสับสน ครึ่งล่างทรุดฮวบหล่นกระแทกพื้น โลหิตสีทองพุ่งกระฉูดทะลักดุจท่อปะปาสวรรค์แตก

เหล่าขุนนางเซียนผู้รอดตายต่างแหกปากกรีดร้องฉีกหลอดลมดังก้องทั่วนคร

ไขมันตบะบริสุทธิ์ผสมแก่นชีวิตถูกสูบซึมผ่านรูพรุนบนพังผืด ส่งตรงทะลวงเข้าสู่เส้นเลือดกระดูกสันหลังไหลลงสู่เตาหลอมวิปลาส เย่เฉินหลับตาพริ้มกลางพายุโลหิต สัมผัสรสชาติเนื้อสวรรค์ชั้นใน หอมหวาน เข้มข้น หมักหมมไปด้วยปราณบริสุทธิ์บำเพ็ญเพียรนับหมื่นปี รสชาติเหนือล้ำกว่าขยะลานประเมินนครชั้นนอกอย่างเทียบไม่ติด!

เย่เฉินยังไม่หยุดกระบวนการล่า ปีกกระดูกหมุนกวาดตวัดสร้างพายุหมุนอีกครั้ง

แคว่ก... โผล๊ะ! โผล๊ะ!

ร่างเซียนชั้นสูงหลายสิบร่างถูกละลายฉีกทึ้งพร้อมกัน แขน ขา กะโหลก เครื่องในอุ่นร้อนปลิวว่อนกลางเวหาดุจเศษอาหารเหลือทิ้ง ไอกรดสาดกระเซ็นใส่รูปปั้นเทพพิทักษ์ทวารขนาดยักษ์ ใบหน้าศักดิ์สิทธิ์หลอมละลายยุบตัวประหนึ่งกำลังหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดดำคล้ำ กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นไขมันไหม้ลอยคลุ้งกลบกลิ่นหอมดอกบัวสวรรค์ไปจนหมดสิ้น

ถนนหยกขาวเคยเปล่งกังวานสวดมนต์ศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้ถูกย้อมด้วยโคลนพิษบิดเบี้ยวกลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนทนทุกข์ หมอกสวรรค์เน่าสลายกลายเป็นควันพิษสำลัก ดอกบัวทองคำละลายกลายเป็นน้ำเหลืองเหม็นสาบ สัจธรรมความงดงามทวีปเบื้องบนถูกแปดเปื้อนทำลายล้างสมบูรณ์แบบ ทารกวิรูปในตันเถียนส่งคลื่นความถี่ปีติยินดีหลังได้รับการป้อนอาหารมื้อใหญ่

ตึก! ตึก! ตึก!

เย่เฉินทะยานพุ่งฝ่าฝูงปศุสัตว์ต่อไป กายหยาบสีหมึกพุ่งผ่านอาณาเขตใด อาณาเขตนั้นแปรสภาพเป็นร่องรอยการย่อยสลายยาวเหยียด ตำหนักทองคำถูกโลหิตผสมน้ำเหลืองย้อมจนเน่าเฟะ สรวงสวรรค์โอ่อ่าถูกเปลี่ยนให้เป็นระบบทางเดินอาหารขนาดยักษ์กินเวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ

ปีกกระดูกเนื้อเยื่อทั้งหกคู่พับเก็บหลอมรวมกลับเข้าสู่ไขกระดูกสันหลังตามเดิม เย่เฉินร่อนสรีระลงประทับฝ่าเท้าบนลานหยกขาวใจกลางนครชั้นใน

ตูมมมม!

แรงกระแทกบดขยี้ศิลาศักดิ์สิทธิ์แตกร้าวลุกลามดุจใยแมงมุม คลื่นไอกรดสีดำทะลักออกจากใต้ฝ่าเท้ากัดกร่อนพื้นหยกละลายกลายเป็นบ่อโคลนพิษ ควันฉุนคาวเลือดคละคลุ้งครอบคลุมอาณาบริเวณ ความเงียบแห่งสุญญากาศความตายปกคลุมนครเพียงชั่วพริบตา ก่อนแตกสลายด้วยกังวานกรีดร้องเสียสติของก้อนเนื้อนับพันสาย

ฝูงขุนนางเซียนและยอดฝีมือแตกตื่นวิ่งพล่านดุจฝูงสุกรถูกไฟป่าล้อมกรอบ พวกมันต่างส่งเสียงร่ำไห้ตะโกนบอกสหาย “หนี! มันลงมาแล้ว! อย่าให้ไอกรดของมันสัมผัสตัว!”

เซียนเฒ่าสวมชุดคลุมไหมฟ้ากระทืบเท้าลงบนพื้นหยก เซียนเฒ่าตวาดลั่นเรียกสติพร้อมชูแผ่นป้ายสั่งการ “อย่ามัวแต่วิ่งหนีไร้สติ! รวมพลังค่ายกลสยบมารเดี๋ยวนี้!”

สิ้นคำสั่ง เซียนเฒ่าและพรรคพวกรีดเร้นตบะนับร้อยสรีระหลอมรวมจำแลงเป็นเทวรูปทองคำบรรพกาลขนาดยักษ์ กดทับลงมาหมายบดขยี้เย่เฉินให้แหลกคาพื้น แสงศักดิ์สิทธิ์สาดส่องชำระล้างไอกรดจางหาย ฝูงปศุสัตว์จุดประกายความหวังขึ้นมาได้ชั่วอึดใจ

ทว่า... เย่เฉินหาได้คิดหลบหลีกตบตาพวกมันไม่

กรามผิดสัณฐานอ้ากว้างจนกระดูกข้อต่อหลุด เตาหลอมวิปลาสกลางทรวงอกเปิดอ้าเปล่งกังวานคำราม!

วูมมมม!

แรงดูดมหาศาลดุจหลุมดำใจกลางอเวจีทะลักออก เทวรูปทองคำบรรพกาลอัดแน่นด้วยตบะนับหมื่นปี ยังไม่ทันแตะสัมผัสพื้นหยก กลับถูกกระชากบิดเบี้ยวผิดรูป แตกสลายกลายเป็นกระแสปราณสีทองเหลว พุ่งทะลวงเข้าสู่โพรงปากมัจจุราชรวดเดียวหมดจด! เย่เฉินกลืนค่ายกลสวรรค์ลงคออย่างตะกละตะกลาม กล้ามเนื้อลำคอบีบรัดกลืนกินไร้ร่องรอย

เย่เฉินเช็ดคราบโลหิตบนริมฝีปาก ชายหนุ่มแสยะยิ้มวิรูปสยดสยองพลางเอ่ยเยาะเย้ย “รสชาติจืดชืดฝืดคอ... ข้าขอเนื้อสดกลมกล่อมกว่านี้”

สภาวะช็อกทางสรีระระเบิดขึ้นทั่วลานหยก สัจธรรมแห่งศักดิ์ศรีชนชั้นสูงพังทลายลงต่อหน้าผู้ล่าเหนือระบบนิเวศ เย่เฉินมิได้เร่งร้อนวิ่งไล่ล่าดุจสัตว์คลุ้มคลั่งหิวโซ ชายหนุ่มเพียงก้าวเดินอย่างเชื่องช้านุ่มนวล ทัณฑ์ปฐพีสีเลือดครูดลากไปตามพื้นหยกเน่าเปื่อย

ครืดดด... ครืดดด...

กังวานเสียดแทงโสตประสาททะลวงทำลายไขกระดูก ดังสะท้อนผ่านตำหนักทองคำนับหมื่นหลัง ทารกวิรูปในตันเถียนเต้นกระหน่ำตอบรับความหวาดผวาหอมหวาน

ตึก... ตึก... ตึก...!

ความหิวโหยแผ่ซ่านบีบรัดทุกข่ายเส้นเอ็น เนตรมารบรรพกาลกวาดมองฝูงก้อนเนื้อเต้นตุบๆ เบื้องหน้า ราวกับกำลังประเมินคุณภาพไขมันสวรรค์บนโต๊ะอาหาร ริมฝีปากปริแตกขยับอ้าออก ไม่มีวาจาโอ้อวดสรรพคุณ มีเพียงน้ำลายข้นหนืดสีหมึกไหลย้อยลงกระทบพื้นศิลา พร้อมเสียงครางกระหึ่มจากเตาหลอมเรียกร้องหาเนื้อสด

เซียนหนุ่มผู้หนึ่งกรีดร้องเสียสติทนรับแรงกดดันไม่ไหว เซียนหนุ่มพุ่งทะยานออกจากฝูงชนหวังสร้างปาฏิหาริย์ กระบี่สวรรค์สีทองฟาดฟันลงจากเบื้องบนหมายผ่ากะโหลกเย่เฉิน

เปรี้ยงงง!

คมกระบี่สับลึกลงไปบนบ่าซ้ายของเย่เฉิน! ทว่ามันกลับหยุดนิ่งสนิท ไม่ใช่เพราะเกราะคุ้มกายแข็งดุจหินผา แต่เพราะชั้นกล้ามเนื้อผสมข่ายเส้นเอ็นสีหมึก บีบรัดงับใบกระบี่ศักดิ์สิทธิ์เอาไว้แน่นหนา!

สีหน้าเซียนหนุ่มซีดเผือดดุจเถากระดูกผี เพราะกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ฝังอยู่ในเนื้อปรสิต กำลังถูกไอกรดและเลือดสีหมึกกัดกินทำลาย!

ฉ่าาาา...

รอยเน่าตายสีดำคล้ำลุกลามจากปลายกระบี่พุ่งสู่ด้ามจับ ละลายอาวุธเทวะกลายเป็นน้ำเหล็กไหลทะลักเข้าบำรุงบาดแผลชายหนุ่ม! เย่เฉินหันหน้าวิรูปจ้องมองเหยื่อช้าๆ รอยยิ้มอัปลักษณ์ปรากฏบนใบหน้าอาบโลหิต

เซียนหนุ่มตัวสั่นสะท้านสูญเสียการควบคุมกระเพาะปัสสาวะราดรดชุดคลุม เซียนหนุ่มรีบทิ้งกระบี่สวรรค์และพนมมือร้องขอชีวิตเสียงสั่น “ผะ... ผู้อาวุโสโปรดเมตตาปล่อยข้าไปเถิด!”

ไม่ทันสิ้นเสียงเรียกร้องหาความปรานี กรงเล็บสีหมึกพุ่งทะลวงเข้าสู่ทรวงอกมันดุจจิกลงบนเต้าหู้เปื่อย

ฉึก!

ก้อนเนื้อขั้วหัวใจสีทองถูกควักกระชากออกมาทั้งดวง มันยังคงเต้นตุบๆ บีบรัดตัวดิ้นพล่าน ยังไม่ตระหนักรับรู้สัจธรรมความตาย เย่เฉินโยนหัวใจสดอุ่นเข้าสู่กรามกว้าง

กร้วม!

โลหิตสีทองผสมไขมันสวรรค์แตกโพละไหลทะลักอาบมุมปากย้อยลงคาง ทารกวิรูปส่งคลื่นความถี่ตะกละตะกลามออกมายินดี

ก้อนเนื้อชั้นสูงนับร้อยหันหลังวิ่งหนีลนลานอย่างวิปลาส บางสรีระเหยียบย่ำซากศพสหายจนล้มกลิ้งคลุกโคลนเลือด บางสรีระผลักคนรักออกมาเป็นโล่กำบังยื้อเวลาตาย บางสรีระร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก บางสรีระคุกเข่าปล่อยของเสียเรี่ยราดหมดสภาพ ไม่มีผู้ใดหลงเหลือสัจธรรมเซียนผู้สูงส่งอีกต่อไป มีเพียงฝูงอาหารดิ้นรนหนีจากกระเพาะอเวจี

เย่เฉินพุ่งทะยานเข้าไปกลางฝูงชนแตกตื่น

เปรี้ยง!

ทัณฑ์ปฐพีเคลือบน้ำย่อยเหวี่ยงกวาดเป็นวงกว้าง กะโหลกสามร่างแตกละเอียดละลายเป็นเมือกคามอดาบทันที ลำตัวห้าร่างมิได้แค่ขาดสะบั้น เนื้อเยื่อท่อนกลางถูกกรดกัดกร่อนระเหยหายไปในมวลอากาศ! เศษกระดูกเครื่องในปลิวว่อนเกลื่อนสุญญากาศแห่งความตาย

แคว่ก!

กรงเล็บสีหมึกฉีกเซียนเฒ่าผู้หนึ่งออกเป็นสองซีกดุจฉีกกระดาษเปียกชื้น

โผล๊ะ!

หัวก้อนเนื้ออีกร่างถูกกระแทกอัดใส่เสาทองคำจนเนื้อสมองระเบิดกระจาย เสาตำหนักส่งกังวานแตกร้าวดุจสรวงสวรรค์กำลังกรีดร้องโศกเศร้า ซากสรีระถูกดูดปราณแห้งเหี่ยวกระแทกกำแพงตำหนักพังครืนถล่ม

เตาหลอมวิปลาสกลางทรวงอกเร่งเครื่องทำงานเต็มพิกัด! พายุแรงดูดมหาศาลปะทุขึ้น โลหิตสีทองขุ่นมัว เศษลำไส้ เครื่องใน แก่นวิญญาณเกลื่อนพื้น ลอยล่องขึ้นจากพื้นศิลาดุจสายฝนไหลย้อนกลับ พุ่งทะลักเข้าสู่รอยแยกทรวงอกมัจจุราชอย่างไม่ขาดสาย ชายหนุ่มก้าวเดินท่ามกลางพายุเลือดสูบกลืนสรรพสิ่งรอบด้าน

ทารกวิรูปในตันเถียนมิยอมรอคอยรับอาหารเพียงอย่างเดียว รอยแตกบนหน้าท้องเย่เฉินปริอ้ากว้าง สายสะดือสีหมึกผสมหนวดเนื้ออาบเมือกพิษพุ่งทะลวงออกมารัดคอเซียนหนีตายสองสรีระ! หนวดวิปลาสแทงทะลุไขกระดูกสันหลังพวกมัน สูบกลืนไขกระดูกตบะโดยตรงจนร่างเหี่ยวแห้งฝ่อแฟบคาเวหา! นครชั้นในแสนงดงามกำลังแปรสภาพเป็นระบบทางเดินอาหารขนาดยักษ์โสมม

กังวานร้องขอชีวิตเจือเสียงสะอื้นน่าสมเพชดังระงมไปทั่วอาณาบริเวณ

“ได้โปรดเมตตาไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!”

“ข้ายอมให้ท่านสูบแก่นวิญญาณทั้งหมด!”

“ข้ายอมเป็นเครื่องบ่มเพาะของเล่นให้ท่าน!”

เย่เฉินเดินผ่านถ้อยคำอ้อนวอนไร้ค่าเหล่านั้น ราวกับหูหนวกไม่ได้ยิน ราวกับมันเป็นเพียงเสียงสุกรร้องคร่ำครวญในโรงเชือดรอคิวตาย

เซียนเฒ่าผู้หนึ่งถูกดาบมารฟันขาดเหลือเพียงครึ่งท่อนบน พยายามใช้สองมือเหี่ยวย่นคลานหนีผ่านบ่อเลือดอย่างเสียสติ ลำไส้สีทองขุ่นลากยาวพันกันยุ่งเหยิงอยู่เบื้องหลัง มันคลาน คลาน คลาน หวังเพียงอีกไม่กี่ก้าวจะซุกตัวเข้าประตูตำหนักรอดพ้นสายตาผู้ล่า

ทว่าเงาขนาดมหึมาผสมอุณหภูมิสูบกลืนไอชีวิต กลับทอดทับลงบนสรีระเปื้อนโคลน เซียนเฒ่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองดวงเนตรมารสามชั้นหมุนวนดุจหลุมดำ

เซียนเฒ่าพนมมือสองข้างเปื้อนโคลนเลือดสะอื้นไห้วิงวอน “ได้โปรดเถิด... ข้าไม่อยากถูกย่อยสลาย...”

เย่เฉินเอียงศีรษะเล็กน้อยดุจเดรัจฉานสงสัย ชายหนุ่มยกฝ่าเท้าสีหมึกขึ้นสูงพลางกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “เศษเนื้อเน่าเหม็นอย่างเจ้า... ข้ายังรังเกียจจะเคี้ยวกลืน”

เย่เฉินเหยียบฝ่าเท้ากระแทกลงสุดแรงมหาศาล!

โพละะะ!

กะโหลก เนื้อสมอง ไขกระดูกระเบิดกระจายละลายไปกับไอกรดใต้ฝ่าเท้าหมดสิ้น! โลหิตสีทองข้นคลั่กสาดย้อมพื้นหยกเป็นวงกว้าง เย่เฉินสูดกลิ่นคาวเนื้อกรดกระเพาะเข้าปอดลึก ทารกวิรูปในตันเถียนส่งคลื่นความถี่บีบรัดตัวอย่างเปี่ยมสุข ราวกับกำลังดื่มด่ำซุปเนื้อชามแรกบนแผ่นดินทองคำ

รอบกายมัจจุราช เหลือเพียงภูเขาซากศพสีทองดำตั้งตระหง่านกลางนครชั้นใน เศษกะโหลกแตกละเอียดปะปนเครื่องในตะกรันโลหิตทับถมกันสูงดุจเนินเขา กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจนมวลอากาศหนักอึ้งบีบรัดปอด หยดโลหิตขุ่นมัวไหลรวมเป็นธารสีทองหม่น ค่อยๆ เอ่อท่วมรอยแตกทั่วลานหยกขาว

กังวานคร่ำครวญสายสุดท้ายดับสูญสิ้น ความเงียบแห่งความตายโรยตัวปกคลุมทั่วแผ่นดินทอง เย่เฉินยืนตระหง่านบนยอดกองซากศพ กายหยาบสีหมึกเปียกชุ่มเลือดสวรรค์ ดวงเนตรมารบรรพกาลสามชั้นทอดมองซากนครเบื้องหน้าอย่างเย็นชาไร้อารมณ์

ทว่าความหิวโหยภายในหาได้ลดน้อยลงดับมอดไม่ ตรงกันข้าม... มันกำลังดิ้นพล่านเติบโตเรียกร้องรุนแรงขึ้น

ตึก... ตึก... ตึก...

ทารกวิรูปในตันเถียนดิ้นกระเสือกกระสนราวสัตว์ร้ายแรกเกิดหิวโซ เมือกสีดำไหลเยิ้มออกจากก้อนเนื้อวิปลาส ปากกว้างผิดสัดส่วนอ้าออกจนเกือบฉีกขาด คลื่นความถี่หิวกระหายแผ่ซ่านบีบรัดทั่วทะเลวิญญาณชายหนุ่ม มันต้องการปริมาณมหาศาลมากกว่านี้ มากกว่าซากศพนับหมื่นร่าง มากกว่าปราณสวรรค์เจือจางรอบอาณาบริเวณ

เย่เฉินเงยหน้าขึ้นช้าๆ กางแขนทั้งสองข้างออกกว้างสุดล้า

กร๊อบ... กร๊อบ...

กังวานกระดูกกรงอกเคลื่อนตัวดังขึ้น ผิวหนังเกล็ดบริเวณกลางอกปริแตกอ้าออกทีละชั้น เผยให้เห็นเตาหลอมวิปลาสขนาดมหึมาซุกซ่อนอยู่ภายใน ของเหลวสีดำเดือดพล่านไหลเวียนอยู่ลึกลงไปในห้วงมืดไร้ก้นบึ้ง

วูมมมมมม!

ไอกรดผสมน้ำย่อยทางวิญญาณสีดำทะมึน พุ่งทะลักออกจากเตาหลอมดุจคลื่นสึนามิมรณะ! มวลอากาศทั่วนครสั่นสะเทือนเน่าเปื่อย ข่ายเส้นเอ็นสีหมึกนับล้านเส้นพุ่งทะลวงออกจากทรวงอก ชอนไชลงสู่ภูเขาซากศพเบื้องล่างดุจรากไม้กระหายเลือดสูบน้ำ!

เศษกระดูก เศษเนื้อ ตะกรันโลหิต แก่นวิญญาณ ปราณสวรรค์ทุกสาย ถูกน้ำย่อยสาดรดจนละลายกลายเป็นโคลนเหลว ถูกรากเนื้อเหล่านั้นสูบกลืนกระชากกลับขึ้นมาพร้อมกัน! วังวนสีทองดำก่อตัวขึ้นกลางนครชั้นใน ซากศพนับหมื่นละลายถูกสูบเข้าสู่ทรวงอกมัจจุราชดุจของเหลวไหลลงท่ออเวจี

ฉ่าาาาา!

ก้อนเนื้อสวรรค์ละลาย แก่นวิญญาณแตกสลาย โลหิตเดือดพล่านกลายเป็นตะกรันไขมันสีทอง ทุกสิ่งถูกดูดกลืนเข้าสู่เตาหลอมวิปลาสอย่างไร้ปรานี

ตึก! ตึก! ตึก!

ทารกวิรูปส่งคลื่นความถี่ปีติยินดีสุดขีด มันสวาปามเมือกพลังงานผ่านสายสะดือตะกละตะกลาม เกล็ดสีหมึกบริเวณทรวงอกหน้าท้องเย่เฉินปูดโปนขยายตัว ใบหน้าเซียนนับหมื่นผุดดันผิวหนังขึ้นมาจากภายในกระเพาะ! พวกมันอ้าปากกรีดร้องไร้สำเนียง ดิ้นรนพยายามทะลวงหนีจากเตาหลอมวิปลาส ฉับพลัน... น้ำย่อยสีดำกัดกร่อนใบหน้าเหล่านั้นละลายยุบตัวหายไป กลายเป็นเพียงเมือกพลังงานหล่อเลี้ยงสรีระอสูร ทิ้งไว้เพียงลวดลายรอยสักรูปคนตายบิดเบี้ยวประทับบนผิวหนังชายหนุ่มตอกย้ำความตาย

รอยแตกบนกายเนื้อค่อยๆ สมานตัว เมือกสีดำหนืดข้นไหลเวียนเสริมสร้างสัณฐานอสูรน้อยแข็งแกร่ง แรงกดดันภายในตันเถียนเพิ่มพูนขึ้นมหาศาล ข่ายเส้นเอ็นทั่วร่างเย่เฉินปูดโปน เกล็ดสีหมึกหนาเตอะขึ้นทีละชั้น ไอกรดรุนแรงพวยพุ่งออกจากรูขุมขนบดบังแสงสว่าง แม้แต่พื้นศิลาศักดิ์สิทธิ์ใต้ฝ่าเท้ายังเริ่มละลายยุบตัวเป็นหลุมลึก

ครืดดด... ครืดดด...

นครชั้นในส่งกังวานครวญครางดุจสิ่งมีชีวิตกำลังตาย ตำหนักทองคำแตกร้าวผุพังพินาศ ค่ายกลโบราณดับสูญพังทลาย ปราณฟ้าดินเหือดแห้งแปรสภาพเป็นสุญญากาศ ความศักดิ์สิทธิ์สะสมมานับหมื่นปีถูกเย่เฉินสูบกลืนจนไม่เหลือแม้เศษเสี้ยว ฟ้าสวรรค์เบื้องบนตอบสนองความตาย เมฆาสีทองเน่าสลายกลายเป็นสีดำสนิท ดวงอาทิตย์จำลองเหนือนครดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดผสมไอกรดเรืองแสงจากสรีระชายหนุ่มส่องสว่าง

เวลาผ่านไปไม่กี่อึดใจ หยาดโลหิตหยดสุดท้ายถูกดูดหายไปจากพื้นดิน วังวนซุปเนื้อสีทองดำถูกกลืนกินหมดสิ้น ทารกวิรูปอิ่มเอมจนถึงขีดสุด ทารกมารส่งกังวานเรอออกมาดังก้องทะลวงสวรรค์!

เอิ๊กกกก!

วงแหวนสวรรค์สีดำสนิทพุ่งทะลักออกจากปากเย่เฉิน พร้อมตะกรันกระดูกเซียนย่อยไม่หมดร่วงหล่นลงพื้นกระจัดกระจาย ตอกย้ำความสมเพช... ทวยเทพชั้นสูงเป็นได้แค่เศษกระดูกติดคอทารก!

ความเงียบแห่งสุสานกลับมาอีกครั้ง เงียบเสียจนได้ยินเพียงกังวานหัวใจดวงใหม่ในตันเถียน

ตึก... ตึก... ตึก...

เย่เฉินลดแขนลง ซี่โครงทรวงอกสบประสานปิดสนิทซ่อนเตาหลอม เนตรมารบรรพกาลทอดมองผ่านซากปรักหักพัง มองลึกเข้าไปยังใจกลางนครเซียนศักดิ์สิทธิ์

ยอดวิหารมหาเทพสูงเสียดฟ้าตั้งตระหง่าน ทว่า... รัศมีศักดิ์สิทธิ์รอบวิหารกลับสั่นระริกหดตัวถอยร่น! แสงสวรรค์พยายามม้วนตัวหลบซ่อนประหนึ่งปศุสัตว์หวาดกลัวคมเขี้ยวผู้ล่า กลิ่นอายผู้ปกครองสูงสุดสั่นคลอนไร้ความมั่นคง ราวกับก้อนไขมันอ้วนพี... กำลังสั่นเทารอคอยการถูกมัจจุราชชำแหละ

เย่เฉินตวัดปลายลิ้นสีหมึกกวาดเลียคราบเลือดผสมกรดช้าๆ ชายหนุ่มยกทัณฑ์ปฐพีขึ้นพาดบ่าพลางประกาศิตด้วยสำเนียงเยียบเย็นดังก้องสะท้อนไปทั่วนครไร้ชีวิต “ของว่างหมดแล้ว... จานหลัก... จงเตรียมตัวล้างคอรอข้า”

มัจจุราชก้าวเดินออกจากภูเขาซากศพ

ครืดดด...

คมดาบยักษ์ครูดพื้นศิลาเน่าเปื่อยเกิดประกายไฟสีดำ เย่เฉินมุ่งตรงสู่วิหารมหาเทพเงียบงัน ขณะเบื้องหลังเหลือนครชั้นใน... กลายสภาพเป็นสุสานไร้ชีวิตถูกลอกคราบจนสูญพันธุ์สมบูรณ์แบบ

[จบตอนที่ 98]