ไม่เทพแล้วไงครับ...จอมมาร!!!

ในที่สุด ฤดูใบไม้ผลิก็มาถึงสักที ฮ่าๆๆๆ! หลังจากที่ฉันแอบมองเธอมาตั้งนาน ในที่สุดก็ได้จับมือสักที่ หนุ่มซิง...เอ้ย! หนุ่มน้อยประสบการณ์อย่างฉันตอนนี้สั่นไม่หายเลย ฮ่าๆๆๆ!

เธอเป็นแวมไพน์ปีศาจที่ผิวขาวและมีเรียวผมสีแดงเพลิงเหมือนกับดวงตาของเธอ เมื่อสบตาหัวใจก็ปานจะดับดิ้นเสียอย่างงั้น และในที่สุด กกกกก็ ได้จับมือสักที!!!!!

แต่ที่จะเล่าให้ฟัง ไม่ได้อยากจะอวดหรอกนะ ไม่ได้อยากจะอวดเลยสักนิด! จริงๆ นะ!

พอดีช่วงนี้มีปีศาจหน้าใหม่ไฟแรงที่พวกปีศาจว่ากันว่าอาจจะท้าประลองกับจอมมารคนปัจจุบัญอยู่ ชื่อ...กราส...แกรส หรือกรอสนี่แหละ ทายาทของจอมมารแมมอน ทั่วทั้งเมืองก็พากันตื่นเต้นกันมากเลย ไม่ใช้เพราะอยากเห็นจอมมารถูกโค่นหรอกนะ แต่นานๆ ที จะมีเรื่องตื่นเต้นในเมืองเท่านั้นเอง

เพราะในเมืองต่างดูแตกตื่นวุ่นวาย ร้านเหล้าและร้านอาหารต่างก็มีปีศาจคับคั่ง ส่วนฉันมีนัดจะกินข้าวเย็นนี้กับเธอ แต่ไม่รู้ว่าถ้าจะตั้งชื่อให้เธอ เธอจะยอมไหมนะ? 

หลังจากนี้อีกสองวัน พวกฉันรวมทั้งเด็กๆ คิดว่าจะไปหาไวเวิร์นสักตัวเสียที ทั้งๆ ที่วางแผนจะไปมานานแล้ว แต่วันนี้ต้องเตรียมตัวสำหรับมื้อเย็นที่พิเศษนี้ก่อนนะ ขอบอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ได้อวดแฟนหรอกนะ!!!

แต่ที่สังเกตุมานานแล้วก็คือ พวกสินค้าที่มีการซื้อขายในเมืองมันน้อยเกินไปนะ สินค้าแต่ละอย่างราคาค่อนข้างสูง ถ้าไม่มีกำลังประมาณหนึ่งก็ต่อสู้ไม่ได้และอดตายในที่สุด 

ตัวฉันก็พอจะนึกวิธีแก้ไขเรื่องพวกนี้ได้อยู่หรอกนะ แต่ก็จบลงที่ว่า...ถ้าฉันไม่ได้เป็นจอมมาร ก็แก้ปัญหาพวกนี้ไม่ได้แน่ๆ เพราะหน่วยงานที่ดูแลเรื่องพวกนี้ในตอนนี้...ไม่มี และดูท่าจอมมารเพราด์ ลูซิเฟอร์ที่ 7 จะไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย ปีศาจอ่อนแอก็ต้องตายไป นี่มัน โคโดกุ (ไหแมลงพิษ) ชัดๆ และจะให้ฉันไม่เป็นจอมมารนะเหรอ...ไม่มีทางซะล่ะ!

เอาเป็นว่านอกจากเธอคนนี้แล้ว การเขียนเรื่องระบายอะไรพวกนี้ มันไม่ใช่ฉันเลยสักนิด การจะมาทำท่าทีอวดแฟนนะเหรอ หึหึ เอาเป็นว่าถ้าได้ไวเวิร์นดีๆ จะมาเล่าให้ฟังอีกทีแล้วกัน