ดอกเหมยสีชาด

        ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

        ในขณะที่หลินเฟยหลันกำลังคิดหาทางเอาชีวิตให้รอดอยู่นั้นเสียงเอะอะของกลุ่มคนที่กำลังมาถึงก็เรียกสติของนาง

        พวกเขาหามคนเจ็บสามคนเข้ามาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด

        “เกิดอะไรขึ้น”

        “พวกเราปะทะกับคนฝั่งตะวันตกพี่อาสุ่นเลยถูกแทง”

        “ฮืออออ แย่แน่”

        “จะทำอย่างไรดี”

        หลินเฟยหลันอดไม่ได้ที่จะอยากรู้จึงเอ่ยถาม “ท่านยาย มีเรื่องอะไรหรือเจ้าค่ะ”

        “ก็อาสุ่นน่ะสิวันนี้พวกเขาไปออกไปล่าสัตว์ แต่เจอกับกลุ่มชาวบ้านอีกฝั่ง คงจะสู้กันมาจึงบาดเจ็บ”

        หลินเฟยหลันขมวดคิ้ว“ล่าสัตว์ที่ไหน”

        ตอนแรกหญิงชราก็กำลังจะตอบคำถามแต่หญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ กลับตะโกนถามขึ้นเสียก่อน “เจ้าเป็นใคร”

        เสียงตะโกนของหญิงวัยกลางคนเรียกความสนใจจากหลายคนบริเวณนั้น

        สายตาที่หวาดระแวงหลายคู่ทำให้หลินเฟยหลันขยับตัวถอยไปอย่างหวาดหวั่น “ขะ...ข้า”

        “ข้าเห็นนางวิ่งมาจากทางนั้น”

        “ใช่...ข้าเองก็เห็นข้านึกว่านางเป็นญาติของแม่เฒ่าฟ่านเสียอีก”

        “นางไม่ใช่ญาติข้า”หญิงชราที่ตอบคำถามหลินเฟยหลันรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

        “เจ้าเป็นใคร ตอบมา”ชายหนุ่มในกลุ่มคนที่เพิ่งมาถึงก็ชักดาบชี้มาที่หลินเฟยหลันอย่างดุดัน

        พวกเขาล้วนมาจากตำบลเดียวกันลำพังแค่นี้ก็ลำบากในการแบ่งอาหารกันอยู่แล้ว หากจะมีเพิ่มมาอีกคนพวกเขาล้วนไม่ยินดี

        ยิ่งเป็นคนนอกด้วยแล้วล่ะก็

        ไม่แน่ว่าสตรีตรงหน้าอาจเป็นสายลับก็เป็นได้

        หลินเฟยหลันเห็นท่าไม่ดีจึงคิดจะหนี แต่นางก็คงคิดง่ายเกินไป เพราะเจ้าของดาบกลับตวัดฉับอย่างเร็วมาที่ตัวนางเพื่อต้องการเอาชีวิต

        แม้ว่าหลินเฟยหลันจะหลบได้ทันแต่ก็ถูกชาวบ้านสองคนจับเอาไว้ได้ นางจึงคิดจะใช้ยาพิษ

        ขณะที่ปลายดาบจะแทงมาถึงตัวนางเสียงตะโกนขึ้นของใครคนหนึ่งก็ทำให้ปลายดาบชะงัก

        “พี่สาว อาหุยหยุดนะ”

        เสี่ยวเชียนผลักอาหุยออกไปพร้อมกับเอาตัวเองบังหลินเฟยหลันเอาไว้

        สายตาของนางดูเอาเรื่องยิ่งนัก

        “เสี่ยวเชียน”หลายคนจึงอุทานขึ้นอย่างไม่เชื่อ

        เพราะตอนที่วิ่งหนีเข้าเมืองมานั้นพวกเขาล้วนเห็นว่าเสี่ยวเชียนถูกครอบครัวทิ้งให้ตายอยู่กลางทาง

        “ฮึ! ใช่ ข้าเอง”ตอบพลางยืดอกขึ้นอย่างภูมิใจ

        “เป็นเจ้าจริง ๆด้วย” อาหุยดีใจจนแทบจะรั้งเสี่ยวเชียนเข้ามากอด

        แต่นางก็หลบได้ทัน“เจ้าจะทำอะไร”

        ทำให้อาหุยรู้สึกเก้อเขินจึงหันหลังกลับไปหาคนเจ็บทั้งสาม

        “นางเป็นพี่สาวของข้าพวกเราเจอกันตอนเข้ามาในเมือง นางช่วยชีวิตข้าไว้”

        นางมิได้โกหกเพราะนายหญิงได้ช่วยให้นางมีชีวิตอย่างปลอดภัยในช่วงที่ผ่านมา

        เมื่อเห็นว่าเป็นคนรู้จักของเสี่ยวเชียนหญิงสองคนจึงปล่อยหลินเฟยหลัน

        เสี่ยวเชียนจึงกระซิบ“นายหญิง เป็นอะไรหรือไม่”

        ก่อนมาท่านแม่ทัพบอกว่า ห้ามเรียกนายหญิงต่อหน้าคนอื่นเด็ดขาด แต่ให้เรียกพี่สาวแทนนายหญิงจะได้ปลอดภัย

        ทั้งยังกำชับว่าให้ดูแลนายหญิงให้ดีอีกด้วย

        ถึงท่านแม่ทัพไม่ออกปากนางก็คิดจะตามหานายหญิงอยู่แล้ว

        หลินเฟยหลันเองก็ไม่คาดคิดว่าเสี่ยวเชียนจะยังอุตส่าห์ตามนางมาจนเจอนางรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก มือเรียวจึงลูบศีรษะของเด็กสาวอย่างเอ็นดูพลางบอก “ปลอดภัยดี”

        ตอนแรกนางคิดว่าเสี่ยวเชียนจะเป็นเด็กที่ขี้กลัวเสียอีก ที่ไหนได้ พอคุ้นเคยกับนางแล้วก็เอาแต่พูดไม่หยุด

        “เสี่ยวเชียนแล้วครอบครัวเจ้าล่ะ”

        เด็กสาวพลันส่ายหน้า“ไม่รู้เหมือนกัน”

        ครอบครัวของนางรั้งอยู่ท้ายขบวนของผู้อพยพตอนนั้นมีโจรบุกปล้น แล้วนางสะดุดล้ม จึงถูกทิ้งไว้ตรงนั้น

        โชคดีที่มีคน ๆหนึ่งช่วยนางเอาไว้ตอนที่โจรกำลังฟันดาบลงมา

        นางตกใจจนสลบพอตื่นขึ้นมาก็วิ่งมาทันเข้าประตูเมืองปิดพอดี ทำให้รอดชีวิตมาได้

        ซึ่งคน ๆ นั้น ก็คือองครักษ์ที่ถูกลงโทษนั่นเอง

        นางทนดูเขาตายไม่ได้จึงรีบไปปลุกนายหญิงมาช่วย และก็ทำให้นายหญิงต้องผิดใจกับท่านแม่ทัพ

        ซึ่งนั่นทำให้นางรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

        “เอาล่ะเจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว”

        “ว่าแต่เจ้ามีพี่สาวด้วยเหรอ ข้าไม่เคยรู้มาก่อน”

        “ก็เป็นพี่สาวข้าตอนนี้แหละพี่สาวเป็นคนช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ไม่งั้นข้าคงถูกฆ่าไปแล้ว”

        “อ้อ เข้าใจแล้ว”

        พื้นเพนิสัยของเสี่ยวเชียนเป็นคนซื่อตรงไม่เคยโกหก ดังนั้น กลุ่มชาวบ้านที่มาจากที่เดียวกันเหล่านี้ จึงไม่ติดใจ

        เสี่ยวเชียนที่เห็นหลายคนล้อมรอบคนเจ็บเพื่อทำแผลอยู่จึงชะโงกหน้าแล้วเอ่ยถาม “ว่าแต่ นั่นพี่ชายสุ่นนี่เขาเป็นอะไรจึงเลือดท่วมตัวขนาดนั้น”

        ยายฟ่านจึงตอบ“เฮ้อ...พวกเขาออกไปล่าสัตว์กัน แล้วก็มีเรื่องกับคนอื่นนิดหน่อยเลยได้รับบาดเจ็บ”

        “พี่สาวพี่อาสุ่นดีกับข้ามาก ข้าไม่อยากให้เขาตาย พี่สาวช่วยได้หรือไม่...เจ้าคะ”เสี่ยวเชียนลังเลที่จะขอให้หลินเฟยหลันช่วยแต่นางก็ไม่อาจปล่อยให้พี่อาสุ่นตายไปต่อหน้าได้

        หลายวันที่นางได้ติดตามนายหญิงนางพอจะรู้ว่านายหญิงเป็นคนดีและมีเหตุผล

        และที่สำคัญนายหญิงเก่งมาก

        คนรอบข้างที่ได้ยินการสนทนาดังกล่าวพวกเขาก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “เสี่ยวเชียน พี่สาวเจ้าเป็นหมอเหรอ”

        “เช่นนั้นแม่นางช่วยดูพี่อาสุ่นหน่อย” อาหุยรีบบอกทันที

        แววตาประกายคาดหวังของเด็กสาวตรงหน้าทำให้หลินเฟยหลันไม่อาจปฏิเสธตรง ๆ ได้

        นางจึงขยับลุกเข้าไปใกล้กับคนเจ็บก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ “ข้าไม่ใช่หมอ”