6
ฮันนีมูนจริงๆ
ในเมื่อตกปากรับคำกันเป็มั่นเหมาะแล้ววธุกาก็ไม่คิดทำตัวเองให้ทุกข์ใจมากไปกว่านี้หญิงสาวหลับตาลงแล้วพยายามนึกไว้อยู่เสมอว่าเขาคือ สามีและจะเป็ไปจนกว่าจะถึงวันนั้น วันที่เป็อิสระหย่าขาดจากกันไปท้องฟ้าสีสดใสเสียงน้ำไหลเอื่อยตามกระแสกับสามีที่ลอยตัวอยู่ด้านข้างมีบางครั้งที่ตัวของวิเนตย์จะหลุดออกห่างไป เขาก็จะดึงข้อมือของเธอเอาไว้แทน
“นานมากแล้วนะที่ผมไม่ได้ทำแบบนี้”
“ค่ะ ฉันเองก็เหมือนกันอยู่กับแม่น้ำทั้งทีกลับไปว่ายแต่ในสระ”หญิงสาวมองดูนักท่องเที่ยวที่มีบางส่วนลากกระเป๋ามารวมกันไว้ตรงแพใหญ่ส่วนกลางเหมือนกำลังจะเตรียมตัวคืนห้องพักและเดินทางกลับกัน
“อ้าวแป๊บเดียวจะถึงท้ายรีสอร์ตแล้วเร็วจัง” วธุการีบพลิกตัวขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเธอกับเขาลอยคอกันมานานพอสมควรและอีกนิดเดียวก็จะถึงปลายทางเสียแล้ว
“รีบว่ายเข้าฝั่งเถอะคุณวาทเดี๋ยวเลยไปแล้วจะยุ่ง”วิเนตย์ชวนหญิงสาวว่ายน้ำเข้าหาฝั่ง และปีนขึ้นบันไดตรงห้องสุดท้ายยื่นมือออกมาให้วธุกาจับแล้วดึงหญิงสาวขึ้นจากน้ำ
“เหนื่อยเหมือนกันนะคะว่าแต่จะต้องเดินกลับจริงๆ เหรอคะคุณวิเนตย์ขอขี่หลังกลับได้ไหมคะฉันี้เีเดิน” คนพูดทำท่าเหมือนไม่อยากเดินเอาดื้อๆ คนเป็สามีหัวเราะเบาๆแล้วเบนสายตาไปตรงด้านข้างซึ่งมีเชือกผูกเจ็ตสกีเอาไว้
“นี่คุณ...หลอกฉันนี่นาที่ว่าจะเดินกลับ”
“ถือว่าหายกันเื่ที่คุณหลอกผมว่าว่ายน้ำไม่เป็ไงขึ้นเร็วผมปรับเสียงให้เบาที่สุดเพราะไม่อยากรบกวนแขกที่มาพักถ้าไม่จำเป็ก็จะไม่ใช้หรอกเ้านี่เอาไว้เวลาที่ลูกค้าหลุดเลยแพไปให้พนักงานขี่ไปตามกลับมาแต่ก็ยังไม่เคยเกิดกรณีนี้หรอกเอาไว้เผื่อเฉยๆ”เขาบอกพร้อมกับปีนลงไปนั่งบนเจ็ตสกีแล้วดึงวธุกาให้นั่งซ้อนท้ายอยู่ด้านหลัง
“แต่ฉันเห็นตรงแพกลางอีกสองลำเหมือนกันนี่คะ”
“ครับสองลำนั้นเพื่อลูกค้าแต่ลำนี้ของผม” วิเนตย์ดึงมือทั้งสองข้างของหญิงสาวให้มากอดรอบเอวของตนเองเอาไว้แล้วบิดกุญแจสตาร์ตเครื่องยนต์ เสียงเบาอย่างที่เขาบอกเอาไว้ไม่มีผิดแต่แทนที่ชายหนุ่มจะพาภรรยากลับไปยังห้องพักกลับขี่เลยไปทางท้ายรีสอร์ตพาเที่ยวชมบรรยากาศยามสายฆ่าเวลา
“ตอนอยู่ในน้ำก็อุ่นดีนะคุณวิเนตย์แต่ขึ้นมามันหนาวเหมือนกันนะคะ”
“มีผัวให้กอดทั้งคนยังจะหนาวอีกนะคุณวาทหรือต้องให้จูบด้วยถึงจะอบอุ่นถึงใจ”
“พูดบ้าๆมาจงมาจูบอะไรกันกลางป่ากลางน้ำแบบนี้”วธุกาเหลียวไปมองด้านหลังก็พบว่าเป็ทางเลี้ยวโค้งที่ไม่สามารถมองเห็นท้ายรีสอร์ตได้แล้วที่สำคัญมันเงียบสงบเป็อย่างมาก เพราะที่นี่ไม่ใช่เส้นทางสัญจรผ่านไปไหนได้จึงไม่มีเรือโดยสารแล่นผ่านแต่อย่างใด
“เห็นเกาะไหมคุณวาท”วิเนตย์ขี่เจ็ตสกีช้าๆ เพื่อวนรอบเกาะกลางน้ำซึ่งวธุกาไม่เคยเห็นมาก่อน
“ไม่เคยเห็นเกาะกลางแม่น้ำแบบนี้เลยคุณวิเนตย์สวยมากค่ะ ไม่คิดว่าที่นี่จะมีสถานที่แบบนี้ด้วย” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นรอยยิ้มผุดพรายเต็มใบหน้าที่เปียกชื้นจนเส้นผมบางปอยหลุดออกมาแนบกับพวงแก้มด้านซ้าย
“ไม่เคยเห็น งั้นก็ไหว้ซะสิคุณวาท”
“คุณวิเนตย์”หญิงสาวเรียกชื่อเขาลากเสียงยาว กำลังจะเคลิ้มๆกับบรรยากาศและภาพที่เขาอยากให้เห็นแต่ก็เขาอีกนั่นแหละที่ทำลายความโรแมนติกลงเสียเอง ‘ตาบ้านี่รู้จักคำว่าโรแมนติกหรือเปล่าก็ไม่รู้’
แต่ขณะที่เจ็ตสกีจะวนรอบเกาะกลางน้ำแห่งนี้เพื่อเลี้ยวกลับทางเดิมเครื่องยนต์ก็เกิดดับขึ้นมาดื้อๆ คนขี่พยายามสตาร์ตเครื่องอยู่สองสามทีก่อนจะดึงกุญแจออกแล้วหันหลังกลับมามองภรรยา
“มีอะไรคะ อย่าบอกนะว่าน้ำมันหมด”
“น้ำมันไม่หมดหรอกครับแต่เครื่องสตาร์ตไม่ติดและเราก็อยู่ในมุมอับสงสัยต้องว่ายน้ำกลับไปที่รีสอร์ตแล้วล่ะคุณวาท”
“ว่ายน้ำกลับ! ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ ให้ว่ายทวนกระแสน้ำกลับคงได้เป็ตะคริวตายก่อนถึงรีสอร์ตพอดีแล้วทำไมคุณไม่ตรวจอะไรให้มันรอบคอบก่อนที่จะขี่ออกมา”หญิงสาวต่อว่าเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ความสนุกสนานพลันหายวับไปกับตาเพียงแค่ได้รู้ว่าจะต้องว่ายทวนกระแสน้ำกลับไปยังรีสอร์ต
“คุณวาท...”
“หรือว่าคุณแกล้งฉัน อยากให้ฉันว่ายน้ำกลับใช่ไหมล่ะ”วิเนตย์พูดไม่ทันจบภรรยาก็แทรกขึ้นเสียก่อน
“คุณวาทเงียบได้แล้ว”
“คุณนั่นและที่ต้องเงียบมือถือก็ไม่พกติดตัวมาอย่างน้อยมีปุ่มฉุกเฉินบ้างก็ยังดีบนเจ็ตสกีนี่”พูดพร้อมจับโน่นนี่ตามบริเวณที่นั่งเผื่อจะเจอบ้าง ปุ่มฉุกเฉิน
“ลงน้ำใครเขาพกมือถือกันปุ่มไอ้ที่คุณว่าก็ไม่มีหรอกไม่ต้องหา”
“นั่นไงก็เพราะความประมาทของคุณคนเดียวเลยแล้วอีกอย่างฉันก็แทบจะไม่มีแรงเหลืออยู่แล้วด้วย ถึงจะลอยตัวเฉยๆแต่ก็เหนื่อยเป็เหมือนกันนะคุณ อุ๊บ...”ยังบ่นไม่จบก็ถูกวิเนตย์คว้าท้ายทอยเข้ามาแล้วบดขยี้ริมฝีปากใส่อย่างรุนแรงวธุกาดิ้นฮึดฮัดทุบตีเขาเป็การใหญ่จนเจ็ตสกีโคลงเคลงไปมาบนผิวน้ำ
“พูดมากชะมัดพอใจหรือยังบ่นเป็ยายแก่ไปได้”ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกแล้วมองอีกคนด้วยสายตาล้อเลียนซึ่งคนถูกมองก็กัดปากตัวเองเอาไว้แน่นราวกับจะสร้างกำแพงไม่ให้เขารุกรานเข้ามาได้อีก แต่ที่ทำให้วธุกาโมโหหนักยิ่งกว่าเดิมก็คือเขาเสียบกุญแจแล้วสตาร์ตเครื่องติดในครั้งเดียว
“อ๊ายยย!!!” เธอกรีดร้องอย่างขัดใจ ในขณะที่เขาหัวเราะลั่นอย่างสบายอารมณ์กว่าจะขี่เจ็ตสกีมาถึงห้องพักได้วิเนตย์ก็ถูกภรรยาทั้งหยิกทั้งข่วนมาตลอดทางก่อนที่ฝ่ายหญิงจะเก็บไม้เก็บมือไว้นิ่งยามเจ็ตสกีแล่นผ่านหน้ารีสอร์ตยังไงเสียเขาก็คือเ้าของรีสอร์ตและเธอก็คือภรรยาผู้ที่ควรจะไว้หน้าสามีต่อหน้าทุกคน
กลับมายังห้องพักก็เกือบสิบเอ็ดโมงแล้วทั้งคู่ต่างเข้าไปอาบน้ำเพื่อที่จะได้รับประทานอาหารมื้อเที่ยงแต่ใช่ว่าการอาบน้ำจะราบรื่น วธุกาถูกสามีบังคับให้ลงไปอยู่ในอ่างน้ำอุ่นเดียวกันแล้วผลัดกันถูสบู่ให้ทั่วตัวแรกๆ ก็เขินอายที่จะต้องเปลือยกายต่อหน้าเขายามกลางวันแสกๆ เช่นนี้แต่สักพักความหนาบนหน้าก็เริ่มมีมากขึ้นระหว่างที่ถูสบู่ให้เขาทางข้างหลังหญิงสาวก็รับรู้ได้ถึงปฏิกิริยาของผู้ชายที่กำลังตื่นตัวขึ้นมา
‘เอาอีกแล้วนะคุณวิเนตย์’รีบลุกขึ้นจากอ่าง แล้วเอื้อมมือไปคว้าเสื้อคลุมบนราว
“หยุด! เอาไว้ที่เดิมเดี๋ยวนี้คุณวาท”คนในอ่างก็ใช่จะยอมลุกยืนตามภรรยาแล้วดึงเสื้อคลุมเก็บไว้ที่เดิม
“คุณเก่งนะ คุณรู้ด้วยว่าผมกำลัง...”เขากระซิบชมติดใบหูแล้วหอมแก้มนุ่มๆ เสียฟอดใหญ่คนถูกหอมก็ผิวเนื้อแดงซ่านไปทั้งตัววิเนตย์เห็นแล้วก็ครางฮือในลำคอถ้าไม่รู้อายุจริงของหญิงสาวเขาก็คงคิดว่าตัวเองได้เมียเด็กเป็แน่แท้เพราะไม่ว่าจะจับจะชิมตรงไหนก็หวานละมุนนุ่มลิ้นไปเสียทุกสัดส่วน
กว่าจะออกมาจากห้องน้ำได้ก็ร่วมหนึ่งชั่วโมงวิเนตย์เลยต้องโทรศัพท์สั่งให้คนงานนำอาหารมาเสิร์ฟที่ห้องพักแทนระหว่างนั่งรับประทานมื้อเที่ยงตรงหน้าระเบียงวธุกาก็แทบไม่กล้ามองสบตากับสามีตรงๆ สักครั้งความขวยอายก่อเกิดขึ้นเพราะว่าก่อนหน้าในห้องน้ำนั้นเร่าร้อนจนเดือดพล่านกันเลยทีเดียวยิ่งคิดก็ยิ่งหน้าร้อนผ่าวจนปรากฏเด่นชัดออกมาให้สามีได้เห็น
“คุณวาทเป็อะไรทำหน้าแปลกๆ”
“เปล่าค่ะ”
“กินข้าวเถอะวันนี้มีต้มยำปลาคังของโปรดของผมด้วยนะ” เขาใช้ช้อนชี้ไปที่ถ้วยต้มยำ
“ของโปรดของคุณ? มิน่าล่ะ กินข้าวมื้อเย็นทีไรมีต้มยำปลาคังทุกทีเลย” เอ่ยแล้วก็นึกไปถึงเมนูอาหารแต่ละมื้อของที่นี่
“เมนูประจำของรีสอร์ตน่ะคุณวาทอร่อยจริงๆ นะ”
“ฉันไม่เถียงว่าอร่อยค่ะแต่ฉันชอบผัดผักรวมมิตรมากกว่า”
“งั้นผมตักให้”
“ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าคะที่คุณจะตักให้ฉัน”
“เราตกลงกันแล้วไงว่าจะฮันนีมูนอย่างมีความสุขจำได้ไหมคุณวาท ผมพยายามอยู่นะคุณนี่ก็ชอบขัดจังหวะอยู่เรื่อย”ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่มือก็ยื่นออกไปตักผัดผักรวมมิตรให้ภรรยา
“ขอบคุณค่ะว่าแต่นี่เรียกว่าพยายามแล้วใช่ไหมคะ” วิเนตย์ถึงกับถอนหายใจดังๆ ที่ได้ยิน
“หรือคุณว่าผมไม่ได้พยายามเลย”
“ก็ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นสักหน่อย แล้ววันนี้จะมีโปรแกรมอะไรอีกไหมคะตอนบ่ายๆเย็นๆ ค่ำๆ” วธุกาไล่เวลาให้เขาฟัง ้าบอกว่ามีเวลาเหลือเฟือเลยในวันนี้
“ผมไม่ไปกับแพแล้วนะ”
“อ้าวก็ไหนว่าจะใช้โปรแกรมเดียวกันกับลูกค้ายังไงคะ”
“ผมอยากนอนกอดคุณอยู่บนเตียงมากกว่า”ได้ยินคำพูดของสามีวธุกาถึงกับถือช้อนค้างไว้กลางอากาศก่อนจะวางลงบนจานเช่นดังเดิม
“เอ่อ แบบนี้ไม่ดีมั้งคะ”
“ดีที่สุดเลยคุณวาทการพักผ่อนที่ดีที่สุดก็คือได้นอนกอดเมียอยู่บนเตียงนี่แหละ์ของการมาฮันนีมูน” วิเนตย์ขยิบตาให้ภรรยาหนึ่งทีก่อนจะตักข้าวในจานเข้าปาก ส่วนอีกคนน่ะหรือกลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคออย่างฝืดเคือง
‘ยัยวาทแกช้ำในตายแน่งานนี้’
พ่อเ้าประคุณรุนช่องช่างช่ำชองเหลือเกินตลอดสองวันสองคืนในห้องพักบนแพ ตะวันแทบไม่เห็นเดือนอย่าหวังว่าจะได้มองไม่อยู่บนเตียงก็ลงไปอยู่ในอ่างอาบน้ำ เข้าๆ ออกๆ อยู่แค่สองที่นี่แหละอาหารก็โทรเรียกพนักงานเข้ามาบริการให้เรียบร้อยเสร็จสรรพวธุกาหน้าแดงทุกครั้งที่ต้องเป็คนออกไปรับถาดอาหารจากคนของเขาซึ่งแน่นอนว่าผลัดหน้ากันมาทุกมื้อประหนึ่ง้าสอดส่องดูความเป็ไปของเธอกับเขา
“คุณวิเนตย์ฉันหนัก คุณออกไปก่อนได้ไหม”หญิงสาวบอกคนที่นอนฟุบหน้าบนตัวของเธอ
“หืม พอเสร็จแล้วก็บอกว่าหนักก่อนหน้าไม่เห็นว่าอะไร” ผู้เป็สามีพลิกตัวออกไปนอนเหงื่ออาบตัวอยู่ด้านข้างชายตามองคนที่ลนลานหาผ้าห่มขึ้นมาปิดเนื้อตัวที่แดงเถือกไปทั่วจากน้ำมือของเขาเอง
“ค่อยสมกับเป็วันฮันนีมูนหน่อยคุณว่าไหม”พูดพร้อมกับรอยยิ้มอิ่มอกอิ่มใจเป็ที่สุด
“มันสมมากไปหน่อยค่ะ”อีกคนแทบจะกัดฟันพูดกันเลยทีเดียว ขยับทีก็เคล็ดยอกไปหมดทั้งตัวมองค้อนสามีซึ่งกำลังเลื่อนตัวขึ้นใช้หมอนมาหนุนหลังเอนตัวอยู่ตรงหัวเตียง
“เดี๋ยวเราต้องย้ายไปพักห้องพูลแอคเซสกันแล้วนะคุณวาทรีบไปอาบน้ำแต่งตัวกันเถอะ เดี๋ยวผมจะให้คนเอาข้าวเที่ยงไปเตรียมไว้ที่ห้องโน้นเลย”
“คุณอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ ฉันยังเพลียๆอยู่ อยากงีบต่อสักหน่อย”
“ไปงีบที่ห้องโน้นก็ได้ ไปเร็วคุณวาท”วิเนตย์กระชากผ้าห่มจนหล่นไปอยู่บนพื้น เขากวาดสายตามองรูปร่างของภรรยาอีกรอบแววตาไหววิบขึ้นต่อความเย้ายวนตรงหน้า
“คุณวิเนตย์ไม่เอานะ เพิ่งทำไปหยกๆเองนะ” แค่เห็นสายตาของเขาหญิงสาวก็รู้ว่าเขาคิดเื่ไหนอยู่
“ลุกไปอาบน้ำพร้อมๆ กันไม่อย่างนั้นไอ้คำว่าหยกๆ ของคุณมันจะเกิดขึ้นอีก”
“ก็ได้ๆ”คนถูกขู่ลุกพรวดข่มความอายวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว วิเนตย์มองตามอย่างขำๆเขาสำรวจจนแทบจะไม่มีที่ซ่อนเร้นเหลือรอดก็ยังจะอายอีก คนหน้าหล่อโคลงศีรษะช้าๆแล้วเดินเข้าห้องน้ำตามภรรยาไป
“คุณวิเนตย์ทำไมไม่ให้ฉันอาบให้เสร็จก่อนล่ะ”
“มันช้า อาบพร้อมๆ กันนี่แหละ”
“แต่ฉันว่า...”วธุกาพูดพลางเลื่อนฝ่ามือขึ้นปิดทรวงอกอวบเอาไว้ สายตาก็มองเขาแบบไม่ไว้วางใจ
“ดูทำเข้าคิดว่าผมเป็ไอ้หื่นตั้งหน้าตั้งตาทำแต่เื่อย่างว่าหรือไงคุณวาทจะบอกให้นะว่าผมไม่ทำอะไรคุณตอนนี้หรอก...เอาไว้ไปต่อกันที่ห้องโน้น”เริ่มต้นเหมือนจะดีแต่ลงท้ายแบบนี้วธุกาแทบจะกรี๊ดใส่หน้าเขาแทน
“มานี่มาเดี๋ยวผมอาบน้ำให้”คำพูดนี้ทำให้หญิงสาวต้องยืนนิ่งแทนหนีบขาเข้าหากันแน่นมือทั้งคู่ก็กุมปทุมมาลย์เอาไว้ทั้งสองข้าง
“ฉันอาบเองก็ได้ไม่ต้องหรอกค่ะ”
“ทำอย่างกับไม่เคยในอ่างนี่ก็กี่รอบแล้ว”ได้ยินแล้ววธุกาก็จิกตาใส่เขาอย่างเหลืออดจะพูดจาไพเราะเสนาะหูสักครั้งจะตายหรือยังไงกันจำต้องยืนทนให้เขาลูบโลมเนื้อตัวเพื่อ อาบน้ำ
เสร็จธุระกันเรียบร้อยแล้ววิเนตย์ก็หิ้วกระเป๋าให้ภรรยาเดินกลับขึ้นไปพักบนห้องพูลแอคเซสที่อยู่้าและเนื่องจากเป็วันธรรมดาลูกค้าไม่เยอะห้องทั้งสิบห้องจึงว่างเปล่ามีเพียงเขากับภรรยาที่เข้ามาใช้บริการ เปิดเข้ามาภายในห้องพักก็มีอาหารมื้อเที่ยงวางไว้รอวธุการีบเข้าไปลากเก้าอี้ออกมาแล้วหย่อนตัวลงนั่งส่วนสามีของเธอกลับเดินไปยังตู้เสื้อผ้า รื้อบางส่วนออกมาแขวนเอาไว้และตัวไหนที่สวมแล้วก็ใส่ตะกร้ารอแม่บ้านนำกลับไปซักที่บ้านหลังใหญ่
“ดูคุณหิวนะ” เขาเย้าภรรยาซึ่งนั่งรับประทานมื้อเที่ยงแบบไม่เรียกสามีเลย
4K
![เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698747658_10815704.webp)
