ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

"เจ้าคาดการณ์ได้ถูกต้อง เป็นเพราะให้เกียรติ แก่พระราชาเหยียนต้าหลัวที่เสียสละเพื่อปกป้องอาณาจักรนี้เอาไว้ แต่หลังจากที่ข้าไม่มีรัชทายาท ก็เริ่มมีการเคลื่อนไหวของเหล่าอำนาจหลักทั้ง 4 ขึ้น แต่ก็ยังโชคดีที่ทั้ง4อำนาจยังไม่มีใครกล้าก่อกบฎขึ้นก่อน เพราะถ้าแสดงตัวออกมาก็จะทำให้ที่เหลือใช้โอกาสนี้จัดการทันที""แล้วกระหม่อมมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้อย่างไรพะยะค่ะ ฝ่าบาท" ชิงหลงกล่าวถามออกไปตรง"อืม..ข้าก็คิดไว้อยู่หลายทาง จึงได้เรียกเจ้ามาที่นี่เพื่อจะบอกให้เจ้าได้รู้เอาไว้ หลังจากที่งานพิธีเสร็จลง ข้าจะประกาศให้เจ้าเป็นผู้สืบทอดบัลลังค์ต่อจากข้า แต่เพราะเจ้ายังอายุน้อยอยู่จึงยังไม่อาจทำได้ในตอนนี้ และอาจมีการคัดค้านการตัดสินใจของข้าด้วย ว่าเจ้าไม่ใช่คนตระกูลเหยียนถึงแม้เจ้าจะมีแหวนมังกรทองก็ตาม มันจึงเป็นเรื่องยากที่จะใช้วิธีนี้ แต่ข้าไม่คิดยอมแพ้แน่นอน" ชิงหลงนิ่งค้างอยู่นาน เมื่อสติกลับมาก็อุทานออกมาด้วยตวามตกใจไม่อยากเชื่อ"หาาา...ฝ่าบาทจะให้กระหม่อมสืบบัลลังค์ต่อจากพระองค์ จะเป็นไปได้ยังไง พะยะค่ะ""เรื่องนี้ได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ตั้งแต่ที่เจ้าได้รับแหวนมังกรทอง"ชิงหลงมองไปที่แหวนมังกรทองที่สวมอยู่ที่นิ้วของตนเอง ก่อนจะถอนหายใจยาว บ่นพึมพำออกมา"เฮ้อ...นี่ข้าโชคดีหรือว่าโชคร้ายกันที่ไปพบแหวนมังกรทองนี่"เจ้ากรมเมืองร่างกายสั่นไม่หยุดไม่ใช่เพราะกลัวแต่เป็นเพราะกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหวที่เห็นสภาพของพระราชาในอนาคต ที่ได้รับฉายา เด็กต้องห้าม จากเหล่าตระกูลทั้งหลายที่ตั้งให้ ถ้าพวกตระกูลเหล่านั้นรู้ว่า เด็กต้องห้าม ที่พวกเขาตั้งให้ จะกลายเป็นพระราชาคนต่อไป คงอกสั่นขวัญแขวนกันไปอีกนานเลยทีเดียว ชิงหลงคิดอย่างรวดเร็วเพื่อจะไม่รับสืบทอดบัลลังค์ต่อจากพระราชาเหยียนต้าจื่อ เพราะเขาไม่ชอบเรื่องวุ่นวาย จึงกล่าวถามออกไปว่า"ไม่มีทางอื่นอีกแล้วหรือพะยพะค่ะ ฝ่าบาท ""โอ้...ย่อมมีแน่นอน แล้วเจ้าต้องการยอมรับรึเปล่า? ""เอ่อ...กระหม่อมอยากลองฟังดูก่อนจะตัดสินใจ พะยะค่ะ""ได้ยินมาว่า เจ้าค่อยรักษาเด็กสาวคนหนึ่ง ที่โรงเตี๊ยมใบหลิว ที่เมืองหมอกนภาไว้อย่างนั้นสินะ""ใช่แล้ว พะยะค่ะฝ่าบาท"หลังจากที่ตอบกลับไป ชิงหลงก็ขมวดคิ้วแน่นทันที แล้วเอ่ยพึมพำถึงชื่อเด็กหญิงคนนั้นเบาๆไปมา"เหยียนฉื่อชิง เหยียน... หืม..อย่าบอกนะว่า....""ฮ่าๆ ฮ่าๆ ใช่แล้ว อย่างที่เจ้าคิดนั่นล่ะ ทั้งเรื่องแหวนมังกรทอง ช่วยรักษาบุตรข้าจนหาย เจ้าคิดว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรอ?" ชิงหลงพูดอะไรไม่ออก และไม่รู้จะกล่าวแย้งเรื่องพวกนี้ยังไง ขณะที่ชิงหลงกำลังคิดอะไรอยู่นั้นพลันได้ยินเสียงเล็กใสเรียกชื่อ ของเขา"ชิงหลง เจ้ามาแล้วอย่างนั้นหรอ" ชิงหลงหันควับไปทางเสียงนั้นทันที ก็พบกับเหยียนฉื่อชิงที่เป็นบุตรสาวของพระราชาเหยียนต้าจื่อ กำลังมองมาที่เขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแสดงท่าทางดีใจออกมา รอยยิ้มนั้นทำให้ดูน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนนางฟ้าน้อยแสนสดใสร่าเริง"เอ่อ...คือ..."เจ้าพูดเหมือนทุกทีก็ได้ ข้าไม่ว่าอะไรเจ้าหรอก""อืม..ว่าแต่ท่านรู้ได้ยังไงว่า ข้ามาที่นี่""อิอิ! พระบิดาข้าบอกว่าเจ้าจะมาวันนี้ ข้าเลยมาพบกับเจ้าไง""อย่างนี้นี่เอง"ชิงหลงหันไปมองที่ฝ่าบาทก่อนจะถามถึงทางเลือกที่ สอง"ฝ่าบาทแล้วทางเลือกที่สองของกระหม่อมคืออะไรหรือ พะยะค่ะ ""เอ๋..ข้านึกว่าเจ้ารู้แล้วซะอีก" ชิงหลงทำหน้า งุนงง คิดคิดในใจอย่างรวดเร็ว "อืม..ทางเลือกที่หนึ่งก็ตัดไปแล้ว จะหลือทางไหนกันล่ะ ตั้งแต่อดีตก็มีรัชทายาทสืบต่อกันมา รัชทายาท.....?"เมื่อนึกถึงจุดนี้ เหงื่อก็เริ่มผุดขึ้นที่หน้าผาก ลุกลี้ลุกลน ขมวดคิ้วไปมา "อย่าบอกนะว่า......""ฮ่าๆ ฮ่าๆ ไม่มีใครเหมาะเท่าเจ้าอีกแล้ว ห้ามปฎิเสธเด็ดขาด"แต่ว่า....เมื่อเห็นชิงหลงกำลังจะหาข้ออ้าง ก็รีบแสร้งทำเป็นเศร้าสร้อย แสดงละครออกมา ก่อนจะมองไปที่บุตรสาวของตน ก่อนจะกล่าวว่า"ถึงแม้เจ้าจะไม่เห็นแก่ข้า ก็ขอให้เห็นแก่บุตรสาวข้าก็แล้วกัน หรือว่าเจ้ารังเกลียดบุตรสาวข้าอย่างนั้นหรอ"ชิงหลงถึงกับพูดอะไรไม่ออกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดคอ จะปฎิเสธหรือหาข้ออ้างมาแย้งก็ดันมีดวงตาใสแจ๋วคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่ ยิ่งเห็นแววตาชิงหลงก็ยิ่งหมดหนทาง "ไม่ว่าจะเลือกทางไหนมันก็ไม่พ้นอยู่ดี" ชิงหลงคิดในใจ ก่อนจะเอ่ยตอบรับคำของพระราชา เหยียนต้าจื่อ ออกไป"กระหม่อมตกลง พะยะค่ะ"เมื่อเป็นไปตามที่วางแผนเอาไว้ พระราชาเหยียนต้าจื่อก็ยิ้มออกมา ก่อนจะกล่าวว่า"หลังจากเสร็จงานพิธีของพระราชาเหยียนต้าหลัวแล้ว ข้าจะเรียกเหล่าขุนนางและแม่ทัพทั้ง 4 มาประชุม และหาลือการจัดงานหมั้นให้กับพวกเจ้าทั้ง 2 คน มันย่อมดีกว่าที่ข้าจะให้เจ้ารับการสืบทอด บัลลังค์จากข้าโดยตรง เพราะเจ้าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์เหยียนของข้าเลย พวกกลุ่มอำนาจย่อมไม่เห็นด้วยแน่นอนแต่ถ้าเป็นการหมั้นพวกเจ้าทั้ง 2 ไว้ พวกกลุ่มอำนาจคงไม่อาจอ้างได้ นอกจากพวกเขาจะอ้างคุณสมบัติว่าเจ้าไม่คู่ควรกับบุตรสาวข้า ข้าให้เจ้าจัดการคนเหล่านั้นได้เลย" "มันจะดีหรือ พะยะค่ะ""ดีแน่นอน ถึงแม้ข้าจะไม่ได้ออกไปไหน แต่ข้าก็ได้ยินเรื่องมาบ้างเหมือนกัน ถ้าเป็นเจ้าล่ะก็อาณาจักรต้าหลัวไม่มีทางล่มสลายแน่นอน"ส่วนเหยียนฉื่อชิงเมื่อได้ยินพระบิดาตนเองกล่าวเรื่องงานหมั้นออกมาก็หน้าแดงทันที ก้มหน้ายิ้ม บิดตัวไปมาด้วยความเอียงอาย และแอบจ้องมองชิงหลงในบางครั้ง ถึงแม้จะถูกจับหมั้นแบบไม่ทันตั้งตัว ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะคัดค้านไม่ยอมรับชิงหลงแน่นอน แต่สำหรับเหยียนฉื่อชิงที่ถูกชิงหลงช่วยเอาไว้นั้นกับไม่คัดค้านอะไรเลย บางที่เหยียนฉื่อชิงอาจจะชอบพอชิงหลงตั้งแต่ที่อยู่เมืองหมแกนภาแล้วก็ได้ เมื่อพระราชาเหยียนต้าจื่อมองไปที่บุตรสาวของตนก็เข้าใจ และกล่าวหยอกล้อบุตรสาวตนทันที"ดูเหมือนเจ้าจะชอบพอชิงหลงไม่น้อยเลยนะ ฮ่าๆ ฮ่าๆ""พระบิดาล่ะก็.....""ตอนนี้ข้าคงได้เวลาพักผ่อน ข้าคงต้องฝากเจ้าดูแลอาณาจักรต้าหลัวและบุตรสาวข้าแล้วล่ะ ข้าเชื่อว่าเจ้ามีความสามารถพอ""ฝ่าบาทคาดหวังในตัวกระหม่อมมากเกินไปแล้ว พะยะค่ะ""หืม...เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านพ่อตาสิถึงจะถูก""เอ่อ...ชิงหลงอ้ำอึ้งเล็กน้อย" แต่ก็ยอมเรียกออกมา"ท่านพ่อตา ข้าอยากกลับไปที่เมืองหมอกนภา ไปหาท่านพ่อท่านแม่ก่อนได้หรือไม่""ก็ได้อยู่หรอก แต่เจ้าจะมาทันงานพิธีพระราชาเหยียนต้าหลัวหรอ อีก 2 วันก็จะเริ่มแล้ว""ไม่มีปัญหา ท่านไม่ต้องกังวล ข้ามาทันเวลาแน่นอน""ถ้าอย่างนั้นข้าจะสัั่งให้ทหารเตรียมรถม้าสำหรับเดินทางในครั้งนี้ให้ จะได้สะดวกสบาย" "ไม่เป็นไรท่านพ่อตา ข้าเดินทางเร็วกว่ารถม้าของท่านแน่นอน""หืม...เจ้าพูดจริงอย่างนั้นรึ "เจ้ากรมเมืองเงียบมาตั้งนานในที่สุดก็เอ่ยปากออกมา"ฝ่าบาทไม่ต้องห่วงเรื่องการเดินทางของราชบุตรเขยของท่านหรอก พะยะค่ะ" "แล้วแต่เจ้าล่ะกัน ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าทำได้ยังไง แต่เจ้าน่าจะพาคู่หมั้นของเจ้าไปแนะนำบิดา มารดาของเจ้าหน่อยก็ดีนะ จะได้ทำความรู้จักกันด้วย"ชิงหลงหันไปมองเหยียนฉื่อชิง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากชวน เธอก็ตอบชิงหลงว่า"ข้าอยากไปเจ้าพาข้าไปด้วยนะ ชิงหลง""แล้วเจ้าไม่พาคนติดตามไปด้วยหรอ จะได้คอยดูแลเจ้าด้วย""งั้น รอข้าซักครู่" เหยียนฉื่อชิง วิ่งออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับมาพร้อมกับ หยุนฮวา"เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว ก็ออกเดินทางกันเลย"ชิงหลงร่ายเวทย์สร้างประตูวาปเกจขึ้นมา ทุกคนต่างตกตะลึง อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน เมื่อเห็นสิ่งที่ชิงหลงทำ ยกเว้น เจ้ากรมเมืองที่รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว "หืม...พวกท่านจะไม่ไปกันหรอ ข้ายืนรอนานแล้วนะ" "เอ๊ะ! เจ้าทำแบบนี้ก็ได้หรอ ข้านึกว่าเจ้ามีวิชาแพทย์ อย่างเดียวซะอีก" เหยียนฉื่อชิงกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึง"เอ่อ...ยังมีอีกหลายอย่างที่พวกท่านยังไม่รู้เกี่ยวกับข้า อยู่ด้วยกันบ่อยๆเดี๋ยวพวกท่านก็ชินเองล่ะ"

เมื่อกล่าวจบ ชิงหลงก็เดินเข้าประตูวาปเกจไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 26 คู่หมั้น

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 26 คู่หมั้น

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้