ระบบพารวย

นางเดินมาถึงเรือนปีกซ้ายห้องนอนของท่านพ่อรองแล้วแต่ว่า…นางดันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างมันเดินเล่นอยู่ภายในสวนของท่านพ่อรองด้วยความคับแค้นใจวันนี้ล่ะนางจะถอดขนมันไม่เหลือเลย

กระต๊าก กระต๊าก กระต๊าก

“หึ ๆ แกบังอาจมาทำลายสวนดอกไม้ของข้ายอมรับโทษทัณฑ์จากข้าซะโดยดี”ลี่เอ่อร์ค่อยๆลงมือถอกขนเจ้าไก่ตัวเมียออกทีละอัน ๆ จนมันไม่เหลือแม้แต่ขนสักเส้น ไก่ตัวเมียมันร้องไห้น้ำตาไหลรินอย่างน่าสงสารมันไม่น่าเลยยัยเด็กปีศาจมันได้แต่ร่ำร้องอยู่ในใจ

“ไม่ต้องห่วงข้าจะเอาขนของแกไปประดับเอาไว้ในสวนผักของข้าจงดีใจซะเถอะ”นางเก็บขนไก่ตัวเมียใส่ลงในแหวนมิติก่อนจะเข้าไปหาท่านพ่อร้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เชิญ”

“ลี่เอ่อร์ขอคาราวะท่านพ่อร้องเจ้าคะ”นางทำความเคารพท่านพ่อรองเหมือนอย่างที่เคยทำ

“ลี่เอ่อร์มาหาพ่อด้วยอะไรอีกละหึ!”

“ลี่เอ่อร์ขอมีน้องสาวบุญธรรมได้ไหมเจ้าคะ”นางถูกท่านพ่ออุ้มขึ้นมานั่งบนตักแบบที่เคยทำตอนอยู่แคว้นหงส์กับท่านแม่

“ได้สิว่าแต่ลี่เอ่อร์ลูกไปทำอะไรมาถึงได้มีขนไก่ติดมาแบบนี้”

“ลี่เอ่อร์เดินผ่านเล้าไก่มาเจ้าค่ะ”ความจริงนางตั้งใจเดินเข้าไปเองต่างหากแถมก็ไม่ใช่เล้าไก่ด้วยแต่เป็นตัวที่เดินเล่นอยู่ในสวนของท่านพ่อรอง

“ไม่น่าละ”

“ท่านพ่อรองท่านแม่จะกลับมาทันวันเกิดลี่เอ่อร์ไหมเจ้าคะ”นางอยากให้วันสำคัญ ๆ ของนางมีท่านแม่อยู่ด้วยถึงจะได้แค่หวัง แต่นางก็อยากให้ทุกอย่างเป็นความจริงดั่งที่นางหวังเอาไว้

“ลี่เอ่อร์ถึงท่านแม่จะไม่อยู่พ่อรองคนนี้ก็จะดูแลลี่เอ่อร์ให้ดีที่สุดเลยนะลูก”นางรู้ว่าท่านพ่อรองเป็นให้นางได้หมดทุกอย่าง นางก็ได้แค่ยิ้มออกมาให้ท่านพ่อเห็นว่านางไม่ได้เป็นอะไรยังมีความสุขดี

“ยิ้มเยอะลี่เอ่อร์ของพ่อต้องมีความสุขให้มาก ๆ เข้าใจไหม”เขาอยากบอกลูกสาวเหลือเกินว่าตนนั้นคือพ่อที่แท้จริงของนางหาใช่แค่พ่อบุญธรรมไม่แต่เขาก็ทำได้แค่รอเวลาเท่านั้น

“เจ้าค่ะ”

เช้าวันใหม่

นางตื่นขึ้นมาในห้องนอนของท่านพ่อเพราะเมื่อคืนนางเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ จำได้แค่ว่าท่านพ่อชวนคุยเรื่องที่นางไปทำอะไรมาบ้าง แล้วได้น้องสาวบุญธรรมมายังไงและนางก็บอกด้วยว่านางมีพี่ชายบุญธรรมอยู่กี่คน ถ้าพูดถึงการมีครอบครัวใหญ่ก็ดูจะใหญ่จริง ๆ นางมีท่านแม่หนึ่งคน ท่านพ่อบุญธรรมอีกสี่ พี่ชายร่วมสายเลือดหนึ่งคน ลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ หนึ่งคน ลูกพี่ลูกน้องบุญธรรมสองคน พี่ชายบุญธรรมหนึ่งคน น้องสาวบุญธรรมอีกสอง รวมท่านตาท่านยาย ท่านลุง ก็ถือว่าตอนนี้นางเป็นคนที่รวยมากคนหนึ่ง รวยครอบครัวนะสิโคตรอภิมหารวยเลยทั้งอำนาจเงินทองครอบครัวนางโชคดีที่ได้มาเกิดใหม่และได้มีครอบครัวที่น่ารักชาตินี้ต่อให้ตายไปก็ไม่นึกเสียดายแล้ว

[ระบบให้แต้มบุญแก่ท่านเพื่อเสริมดวงชีวิตขอรับ]

“ตะ แต้มบุญระบบแกขี้เกียจมากเลยใช่เปล่า”ไม่มีงานทำละรั่วใหญ่เลย

[ช่วงนี้ภารกิจเงียบเหงาระบบนับเงินรออย่างเดียว]

“เงียบเหงามาก…”ไม่อยากจะบ่นว่ามันเป็นเพราะแกเลยระบบที่ทำให้นางต้องไปปืนเาเก็บเห็ดหลินจือมาต้มยากิน นางต้องลำบากแค่ไหนกว่าจะเก็บเห็ดหลินจือมาได้น่าทุบทิ้งจริง ๆ

[ระบบไม่ได้ขี้เกียจแค่ขยันพักผ่อน]

“เดี๋ยวนี้เถียงเป็นด้วย”นางถึงกับกุมขมับเลยระบบเถียงเป็นแถมร้อนตัวเก่งไปอีก…

[ภารกิจปีนกำแพงเก็บไก่เข้าเล้าสิบตัวกำลังจะเริ่ม]

“นึกไว้แล้วไม่มีผิด”นี่หรือที่บอกว่าไม่มีภารกิจเงียบเหงามาก เงียบบ้านแกสิแล้วดูภารกิจแต่ละอย่างเหมือนมีไว้แกล้งนางเลย

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

กระต๊าก กระต๊าก กระต๊าก

พรึ่บ!

กระต๊าก กระต๊าก!!!!

ลี่เอ่อร์ก็มาทำภารกิจจับไก่เข้าเล้าให้หมดทุกตัวแต่สภาพไก่คือหนาวมาก น้องถูไก่ตีหน้าตบหัวจิกแขนเตะท้องบินเหยียบหัวด้วยความโมโหนางจึงสำเร็จโทษพวกมันด้วยการถอนขนไก่ให้เกลี้ยงไม่เหลือขนเลยสักตัว มันจึงเป็นไก่หนาวเพราะขนหายไปหมด

“พวกแกอย่าเสียใจไปเลยนะเดียวขนมันก็งอกออกมาเองและ”

ไก่แต่ละตัวได้แต่พากันหันหลังใส่นางและพากันไปยืนหลบนางอยู่ในมุมหนึ่งของเล้าไก่ พวกมันหวาดกลัวเด็กหญิงมากเหมือนนางเป็นสิ่งชั่วร้ายก็ไม่ปาน

“น้องลี่เอ่อร์เจ้ามายืนทำอะไรตรงนี้”

“ลี่เอ่อร์ดูไก่หนาวอยูเจ้าค่ะ”นางหันไปตอบศิษย์พี่หญิงรองของสำนักหุบเขาสี่ทิศด้วยน่าตาใสซื่อไร้เดียงสา

“ไก่หนาว”

“นั่นไงเจ้าคะ”

“ตายแล้วขนของพวกมันหายไปไหนหมด”

“ขนไก่มันคงร่วงนะเจ้าคะ”

“น่าแปลกจริงคงต้องไปรายงานผู้แลสัตว์เสียหน่อย"

“ศิษย์พี่หญิงรองลี่เอ่อร์ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”นางรีบขอตัวออกมาก่อนใครบ้างจะรู้ว่าเป็นนางเอกที่ถอนขนไก่ออกทั้งหมด แต่ด้วยความเป็นเด็กจึงไม่มีใครสงสัยในตัวนางอีกอย่างเป็นถึงหลานสาวเจ้าสำนักต่อให้ทำอะไรผิดก็ไม่มีสิทธิ์สั่งลงโทษ ทุกคนจึงคิดว่าไก่พวกนี้คงกลัวอะไรสักอย่างขนจึงร่วงหายไป ทั้งที่ความจริงมีแค่นางเท่านั้นที่รู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น