[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเื่ราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ระบบขอมอบรางวัล ตั๋วสุ่มรางวัลจำนวน 31 ใบ]
แอนเดอร์สันโผล่หัวขึ้นมาจากน้ำ เขารู้สึกดีใจจนฉีกยิ้มหน้าบานไม่คิดว่าตัวเองจะได้ตั๋วมากมายขนาดนี้ เดิมทีเขานึกว่าจะได้ราว 20 ใบ หลังจากวางแผนตลบหลังเฟลิกซ์แล้วประกาศว่าเขาคือผู้ลงมือขัดขวางทุกอย่างเพื่อให้อีกฝ่ายอยากฆ่าเขา ทว่าเขาไม่สามารถอยู่ในน้ำได้นานจำเป็ต้องตามโซเดียร์เข้าไปในค่ายเฟลิกซ์ที่กำลังมีการต่อสู้ชุลมุนวุ่นวาย หลังจากสำรวจจนมั่นใจว่าไม่มีใครรอเขาอยู่บนฝั่งแอนเดอร์สันจึงพุ่งตามโซเดียร์ไปในทันที
เป็โชคดีของเขาที่เวียร์น่าให้คุณค่ากับแผนการของเธอมากกว่า จึงไม่ส่งคนไล่ล่าเขา
ตุบ!
“หืม หายไปอย่างละครึ่งเลยเหรอ”
แอนเดอร์สันะโขึ้นไปบนกำแพง พลางมองไปยังรูที่กลุ่มของโซเดียร์ทุบทำลายเมื่อครู่จนสามารถเข้าไปในค่ายได้อีกครั้ง ตอนนี้ภายในค่ายเฟลิกซ์นับว่าเสียหายอย่างหนัก นอกจากบ้านเรือนจะถูกทำลายย่อยยับ นักเรียนของทั้ง 4 วิทยาลัยต่างต่อสู้กับมอนสเตอร์จนมีจำนวนนักเรียนที่สลบและาเ็ไม่สามารถต่อสู้ได้มากกว่าครึ่ง ส่วนมอนสเตอร์ที่วิทยาลัยเฟลิกซ์ขังเอาไว้หายไปครึ่งเช่นเดียวกัน แต่จำนวนพวกมันที่เหลืออยู่ยังคงน่ากลัว
“ว่าไงทุกคน สนุกไหมกับการถูกล่อให้มารวมกันแล้วปล่อยมอนสเตอร์มาโจมตี”
แอนเดอร์สันะโขึ้นไปนั่งยังหอสังเกตการณ์พลางร้องะโออกมาเสียงดังพร้อมกับนั่งแกว่งขาเหมือนกับว่าไม่มีอันตรายใดๆเกิดขึ้นที่นี่ หลายคนที่หลบจากมอนสเตอร์มาพักหายใจเหนื่อยต่างมองเขาที่เป็ผู้ส่งเสียงดังออกมา
“ไอ้หมอนั่นมันกำลังจะทำอะไร”
นักเรียนจากวิทยาลัยอาร์เดลพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ การกระทำของแอนเดอร์สันหากไปกระตุ้นความโกรธของวิทยาลัยอื่นนักเรียนที่มาจากอาร์เดลด้วยกันจะถูกเล่นงาน
“ว่าไง ยังไม่มีใครตอบฉันสักคนเลยนะว่าสนุกไหม ทุกคนสนุกหรือเปล่า!”
ท่าทางกวนประสาทแสดงออกมาจากแอนเดอร์สัน หลายคนที่รำคาญเสียงล้วนยิงเวทย์เข้าใส่ ทว่าเวทย์มากมายกลับถูกศรเวทย์พุ่งปะทะจนะเิก่อนจะไปถึงตำแหน่งที่แอนเดอร์สันนั่ง
[แจ้งเตือน ท่านเข้าสู่อันตราย]
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเบาๆพอให้แอชเชอร์ได้ฉีกยิ้มดีใจ การจะหาตั๋วจากนักเรียนเขาสามารถทำได้ 2 วิธีด้วยกันหนึ่งคือยั่วยุให้เกิดความ้าฆ่า หากเขาสามารถหลบหนีการไล่ล่าพ้นเขาจะได้ตั๋ว วิธีที่สองคือการเอาชนะอีกฝ่าย ดังนั้นแอนเดอร์สันจึง้ายั่วยุให้ได้ตั๋วส่วนแรกก่อน เพื่อเก็บสะสมตั๋วให้ได้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้จากการหนี
“พวกนายอยากรู้ไหมว่าทำไมถึงได้มาสู้กันที่นี่ โอ้ว พอดีฉันว่างถ้าอย่างนั้นจะเล่าให้ฟังระหว่างที่ทุกคนต่อสู้ก็แล้วกัน”
แอนเดอร์สันแคะขี้มูกจากนั้นก็เริ่มเล่าเื่ราวของวิทยาลัยเฟลิกซ์ แต่มีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยเพื่อให้เื่มันเกินจริงและมีเขาเป็ผู้อยู่เื้ั เมื่อทุกคนได้รู้ว่าแอนเดอร์สันคือผู้ยืมมือวิทยาลัยเฟลิกซ์ในการล่อให้วิทยาลัยทั้งหมดมาต่อสู้กันที่นี่เองนั้น ทุกคนต่างโกรธแค้นแอนเดอร์สันที่ออกมาประกาศฝีมือของตนเอง อย่างไรก็ตามทางฝั่งนักเรียนของอาร์เดลไม่ได้โกรธที่แอนเดอร์สันเป็คนวางแผนการทั้งหมด แต่พวกเขากำลังโกรธที่แอนเดอร์สันไปประกาศบอกทุกคนให้รู้ว่าแผนการณ์ครั้งนี้มีวิทยาลัยอาร์เดลร่วมมือเช่นกัน ส่งผลให้ทุกคนอยากจะฆ่านักเรียนวิทยาลัยอาร์เดลให้ตาย
“เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนรู้แล้วว่าใครเป็ผู้อยู่เื้ั งั้นฉันจะเล่าอะไรสักอย่างให้ฟังตอนนี้เลยก็แล้วกัน เื่นี้สำคัญมาก มันส่งผลให้อันดับวิทยาลัยเปลี่ยนไปเลยล่ะ”
แม้จะโกรธนักเรียนทั้งหมดต่างไม่มีใครสามารถโจมตีแอนเดอร์สันได้เพราะมัวยุ่งอยู่กับมอนสเตอร์ที่กำลังบ้าคลั่ง
“ตอนนี้นักเรียนของเฟลิกซ์ที่หนีไปได้พวกเขาวางแผนจะบุกโจมตีค่ายต่างๆ เริ่มต้นจากโดมินิค ตามด้วยคริสโตเฟอร์ จากนั้นก็ไปกฤติน ปิดท้ายด้วยอาร์เดล จากระยะเวลาที่นักเรียนเฟลิกซ์หนีไปตอนนี้คงกำลังต่อสู้อยู่ภายในค่ายโดมินิคแล้วล่ะ”
นักเรียนของโดมินิคที่ได้ยินล้วนแล้วเบิกตากว้าง หากค่ายของพวกเขาถูกโจมตีหมายความว่าทรัพยากรที่เก็บเอาไว้จะถูกชิงไปทั้งหมดเพราะพวกเขาทิ้งคนไว้ที่ค่ายเพียงพันคนเท่านั้น ทันทีที่รู้ว่าตอนนี้จำเป็ต้องเดินทางกลับไปยังค่ายพวกเขาก็หยุดที่จะสู้กับมอนสเตอร์พลางเปลี่ยนคำสั่งเพื่อจะเดินทางกลับ แต่แล้วแอนเดอร์สันกลับพูดบางอย่างทำให้คนที่กำลังจะหนีหยุดเคลื่อนไหว
“เดี๋ยวก่อน จะรีบไปไหน ต่อให้จะมุ่งหน้าไปโดมินิคตอนนี้ก็ไม่ทันการแล้ว ไม่สู้เดินทางไปดักที่คริสโตเฟอร์จะไม่ดีกว่าเหรอ แต่ก็นะจากระยะเวลาแล้ว หากวิ่งไปดักที่คริสโตเฟอร์ก็เท่ากับไปตายเท่านั้น นักเรียนที่วิ่งทางไกลแล้วไปเผชิญหน้ากับนักเรียนของเฟลิกซ์มีแต่จะตายเปล่า อย่าลืมสิว่าใครควบคุมนักเรียนเฟลิกซ์ในปีนี้ เอาแบบนี้ไหม ทำไมไม่ไปดักรอที่กฤตินล่ะ ในเมื่อรู้ว่าพวกเขาจะไปที่ไหนสู้ไปดักรอในสถานที่ที่ตัวเองได้พักจะไม่ดีกว่าเหรอ”
“แล้วทำไมต้องเป็กฤตินด้วย”
หนึ่งในผู้ที่ถูกเรียกว่าเป็หอกของโดมินิคร้องะโถาม แม้จะรู้ว่าคำพูดของแอนเดอร์สันเชื่อถือไม่ได้มันกลับน่าทำตาม ต่อให้พวกเขาจะเดินทางไปยังโดมินิคสุดท้ายพวกเขาก็จะพบเพียงร่องรอยเท่านั้น
“หากไปคริสโตเฟอร์จะมีโอกาสปะทะสูง และเชื่อว่าทุกคนจะต้องเหนื่อยอ่อนแน่นอน สำหรับกฤตินจะได้พักด้วย”
“แล้วเฟลิกซ์จะไม่เหนื่อยเลยหรือไง เราแค่เดินทาง ส่วนพวกมันบุกโจมตี ใครกันแน่ที่จะเหนื่อย ไม่ใช่ว่าแกหลอกให้เราไปกฤตินส่วนอาร์เดลก็บุกไปหาเฟลิกซ์หรอกใช่ไหม”
“แล้วแต่จะคิดเลยก็แล้วกัน อาร์เดลของเราไม่มีความสามารถพอจะวิ่งไปดักตีหัวใครได้หรอก ดูผู้นำของเราก่อนสิ มีแค่ 2 คนพลังเวทย์ของพวกเขาก็แค่ 25 และ 26 ปีเท่านั้น ”
“แต่เดี๋ยวก่อนนะ ในเมื่อรู้ว่าเฟลิกซ์จะเดินทางไปไหนทำไมเราไม่ไปรอที่อาร์เดลล่ะ ในเมื่ออาร์เดลเป็กลุ่มที่ปล้นทรัพยากรไปมากกว่าเฟลิกซ์ หากเราบุกไปรอที่อาร์เดลแล้วทำาที่นั่นไม่ใช่ว่าเราจะได้ทรัพยากรทั้งจากการปล้นของอาร์เดลและจากเฟลิกซ์ที่กำลังไปชิงมาจากค่ายอื่นๆเหรอ”
หนึ่งในคนของคริสโตเฟอร์เสนอความคิด แอนเดอร์สันกลับทำสีหน้าใเมื่อการชักนำนักเรียนไปทำาใหม่ที่กฤตินไม่ได้ผล ทันทีที่ทุกคนรู้ว่าพวกเขาจะได้ทรัพยากรหากไปดักรอที่ไหน นักเรียนของโดมินิคก็ได้ใช้เส้นทางที่โซเดียร์ทุบทำลายพุ่งออกจากค่ายไปในทันที เพื่อมุ่งหน้าไปยังค่ายของอาร์เดล
“ไป อย่าไปเชื่อที่มันพูด เราต้องรีบกลับ”
คนของกฤตินพุ่งกลับไปยังค่ายด้วยความรวดเร็วตามหลังนักเรียนของโดมินิคโดยไม่สนใจการต่อสู้กับมอนสเตอร์ ทางฝั่งคริสโตเฟอร์พวกเขาเดินทางไปยังค่ายของตัวเอง ไม่คิดจะไปตามคำพูดของแอนเดอร์สัน หลังจากที่นักเรียนทั้งหมดวิ่งจากไปนี้เองนั้นแอนเดอร์สันได้มองไปยังสัญญาณถอยที่โซเดียร์ยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า ทันใดนั้นแอนเดอร์สันกลับเบิกตาเมื่อจู่ๆมีธนูพุ่งเข้ามาเสียบกลางหลังของเขาส่งผลให้ร่วงตกลงมาจากหอสังเกตการณ์
“บ้าเอ๊ย มัวแต่ดีใจจนลืมไปว่ามีมันอยู่”
แม้จะเ็ปแต่ก็ยังพอลุกไหม ลูกธนูที่ปักเข้ามาในร่างกายไม่ถูกส่วนสำคัญ นับว่าชุดเกราะช่วยเขาเอาไว้มาก ทันใดนั้นมอนสเตอร์มากมายที่ไม่สามารถไล่ตามนักเรียนคนใดได้เลยนั้นก็ได้หันมองแอนเดอร์สันด้วยท่าทางดุร้าย
“ให้ตายสิ หวังว่าจะได้ตั๋วเยอะๆนะ”
แอนเดอร์สันลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางเ็ป ภายในใจของเขาล้วนระลึกว่าตัวเองสมควรจะหาทางเรียนรู้เวทย์รักษาให้ได้เพราะมันสามารถช่วยเขาให้รอดพ้นจากอันตรายถึงแก่ชีวิต ทันทีที่มอนสเตอร์เข้ามาใกล้เขาทีละนิด แอนเดอร์สันก็ได้นำเอากระดาษวาดวงเวทย์ออกมากระตุ้นใช้งาน ซึ่งกระดาษที่นำออกมาคลี่อ่านเป็กระดาษที่เขาซื้อมาด้วยเงินหมื่นเหรียญ ทันทีที่วงเวทย์ประจำตระกูลที่สลักลงไปบนกระดาษเปล่งแสง ร่างจำแลงขนาดเท่าเม็ดทั่วก็ได้ปรากฎตัวบนหัวของเขา แอนเดอร์สันที่รู้ว่าตอนนี้ได้เวลาหนีแล้วเขาจึงใช้เวทย์ลมพัดตัวเองให้ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าหลีกหนีจากทุกๆอย่างที่กำลังจ้องจะเล่นงาน พลางพยายามมองหานักฆ่าที่ลงมือยิงเขาเมื่อครู่นี้
“หวังว่าจะได้ผลอีกนะ”
แม่น้ำขนาดใหญ่อยู่ห่างไปไม่ไกล แอนเดอร์สันจึงใช้เวทย์ลมพัดตัวเองไปที่นั่นหวังจะปล่อยให้ตัวเองจมลงไปในน้ำเพื่อหนีอีกครั้ง เหล่ามอนสเตอร์ที่ไม่สามารถวิ่งตามแอนเดอร์สันล้วนถอดใจปล่อยให้ระบบของเขาแจ้งเตือนถึงตั๋วที่ได้รับมาจำนวน 10 ใบ ทันใดนั้นแอนเดอร์สันก็แสดงท่าทางดีใจอีกครั้งหลังจากระบบแจ้งเตือนให้เขารู้ว่าตัวเอง หลุดรอดจากการจ้องมองทั้งหมดจากนักเรียนที่คิดจะฆ่าเขาเมื่อครู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นักเรียนโดมินิค คริสโตเฟอร์ กฤติน หรือว่าอาร์เดล ล้วนไม่มีใครจับตามองเขาได้ แม้แต่นักฆ่าเมื่อครู่ก็เช่นกัน
จ๋อม!
ร่างถูกทิ้งลงไปในแม่น้ำจากนั้นก็ใช้เวทย์ลมที่เหลือพัดร่างกายตัวเองไปกับน้ำไหลไปยังค่ายของโดมินิค สาเหตุที่เขาต้องไปที่นี่ก็เพราะว่าแผนทั้งหมดที่ได้วางเอาไว้ใหม่คือการเดินทางไปหลบที่โดมินิคโดยล่องไปตามแม่น้ำหลบสายตาของนักเรียนกลุ่มอื่นๆ
“ระบบ ฉันมีตั๋วเท่าไหร่”
[แจ้งเตือน ท่านมีตั๋วสุ่มรางวัลทั้งหมด 123 ใบ]
“ถ้าอย่างนั้น สุ่มมันทั้งหมด”
ตอนนี้เขาไม่จำเป็ต้องเก็บตั๋วเอาไว้แล้วเพราะวิธีแรกในการหาตั๋วนับว่าทำสำเร็จ การหลอกล่อให้ศัตรูโกรธจนอยากจะฆ่าแล้วหนีให้พ้นเขาทำสำเร็จแล้ว ดังนั้นต่อไปจึงเป็การจัดการกับผู้ที่เขาเคยทำให้โกรธเพื่อรับตั๋วจากคนเ่าั้อีกครั้ง ต่อให้ตั๋วจะน้อยลงมากเพราะเขาอาจจะแข็งแกร่งขึ้น แอนเดอร์สันกลับไม่สนใจเพราะตอนนี้ได้เวลาแล้วที่เขาจะโต้กลับคนที่ลอบสังหารเขาภายในการทดสอบแห่งนี้หลังจากอดกลั้นมาเป็เวลานานเพื่อเก็บตั๋วจำนวนมาก
[แจ้งเตือน ท่านได้รับบะหมี่สำเร็จรูป 1 ชาม]
[แจ้งเตือน ท่านได้รับบะหมี่สำเร็จรูป 1 ชาม]
[แจ้งเตือน ท่านได้รับพลังเวทย์ 1 ปี]
[แจ้งเตือน ท่านได้รับบะหมี่สำเร็จรูป 1 ชาม]
[แจ้งเตือน ท่านได้รับฉายาเ้าแห่งพืชพรรณ]
…
ในระหว่างดำน้ำแอนเดอร์สันได้แวะเข้าไปหลบใต้ตลิ่งเพื่อตรวจดูสิ่งที่เขาได้จากการสุ่ม ตั๋วของเขาพึ่งใช้ไปยังไม่ถึง 10 ใบเขากลับได้ของดีมา ทันทีที่เขาได้อ่านรายละเอียดเกี่ยวกับฉายาเ้าแห่งพืชพรรณบนใบหน้าของเขาถึงกับมีความสุข ถึงแม้ตอนนี้จะยังหาโอกาสใช้ไม่ได้ แต่ด้วยความสามารถของฉายาที่ทำให้เขาปลูกอะไรก็ไม่ตายและยังใช้เวทย์ธาตุไม้ได้รุนแรงกว่าเดิม 1 เท่า ส่งผลให้เขาฉีกยิ้มไม่หุบ หลังจากได้ยินเสียงแจ้งเตือนว่าเขาได้รับบะหมี่รัวๆแอนเดอร์สันก็ปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามน้ำมุ่งหน้าสู่ค่ายโดมินิค ที่เพื่อนๆจากอาร์เดลหลบไปที่นั่น
1K
![[END] BAD FRIEND เพื่อนรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609765659_97929517.webp)