ประลอง 3
เมื่อการประลองรอบแรกจบลง อาจารย์เดธสตาร์ก็ให้เวลาพัก สิบห้านาทีก่อนที่จะเริ่มการประลองในรอบที่สอง
คู่แรกของรอบที่สองเป็นการพบกันเองของแมกนัส และไกโร ที่ดูเหมือนจะเป็นการประลองแบบออมมือทั้งคู่ ก่อนที่ไกโรจะขอยอมแพ้ไป ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ส่วนแมกนัสเองเมื่อชนะก็มองมายังไอรีนด้วยแววตาเป็นประกาย
ในที่สุดการต่อสู้ครั้งแรกของจงลั่วก็มาถึง และคู่ต่อสู้เขาคือ รอนหนึ่งเดียวจากศาสตร์นักรบ ที่ดูเหมือนจะไม่เห็นจงลั่วอยู่ในสายตา แต่เมื่อเขาเดินขึ้นมาบนเวที ก็ทำให้รอนถึงกับน้ำลายหก เสียงฮือฮา ดังขึ้นเมื่อจงลั่วไปอยู่ท่ามกลางแสงไฟ ร่างที่เติบโตเกินวัยของชุดมายา ส่วนเว้าส่วนโค้งชนิดที่นางงามยังอาย หุ่นผอมเพรียวถูกอวดเมื่อจงลั่วสลัดชุดคลุมนักเวทออก เผยให้เห็นชุดนักสู้สั้นเท่าเข่าสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าที่ฉาบด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา ยิ่งเพิ่มพูนเสน่ห์ให้น่าค้นหายิ่งนัก
"มีดสั้นในมือรุ่นน้องพี่ไอรีน ดูคุ้น ๆ นะคะ"วาวาเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นจงลั่วถือมีดสั้นในมือขวา
"มันก็แค่มีดสั้นฝึกหัดไม่ใช่เหรอ" เจนเอ่ยขณะที่พยายามเพ่งดูมีดในมือจงลั่ว
"แต่..."วาวายังคงสงสัย
"อืม...มีดมันคงคล้าย ๆ กันละนะ"ไอรีนตัดบทพร้อมชี้ให้ดูบนเวที
"ว้าว...วิชาศาสตร์มืดนี่อุดมไปด้วยสาวสวยจริง ๆ" รอนเอ่ยแซว
แต่ดูเหมือนจงลั่วจะไม่ได้มีอารมณ์จะตอบโต้ เพราะตอนนี้เขากำลังนึกถึงการต่อสู้ พีวีพีในสมัยก่อน และมันนานมากแล้วในช่วงที่จงลั่วยังคงเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบสามสิบสี่ ในช่วงที่ระดับพลังของเลเวลสิบยังคงอยู่ในเกณฑ์ปกติทั่วไป แม้คู่ต่อสู้ในวัยนั้นจะไม่แข็งแกร่งนัก แต่ก็นับเป็นประสบการณ์ที่ฝังแน่นอยู่ในจิตใจ
"ถ้ายอมให้พี่รอนหอมสักฟอด เดี๋ยวพี่จะอ่อยให้ ดีไหมจ๊ะคนสวย"
"ไอ้นักรบหน้าวัว เดี๋ยวแกได้รู้สึกแน่" จงลั่วคิดในใจก่อนจะตอบออกไป "หอมเหรอ...อืมพี่เข้ามาใกล้ ๆ สิ"จงลั่วทำท่าเอามือแตะแก้มแดงเปล่งปลั่ง ที่หากชายหนุ่มคนไหนได้เห็นคงรู้สึกจั๊กกะจี้หัวใจเป็นที่สุด
"จริง ๆ นะ" จงลั่วพยักหน้ารับ
ไอรีนและพวกที่อยู่ใกล้ขอบเวที ได้ยินเสียงสนทนาของทั้งคู่ รู้สึกไม่สบอารมณ์กับการต่อรองของทั้งคู่ เพราะมันดูเหมือนเป็นการลดศักดิ์ศรีของความเป็นผู้หญิงลง แถมจงลั่วยังเป็นนักเรียนของศาสตร์มืดอีกด้วย "ชิ พวกสวยแต่ไร้สมอง" ไอรีนสบถก่อนจะหันไปมองค้อนทาง อาจารย์นาโอมิที่อนุญาตให้จงลั่วลงแข่ง
รอนยิ้มกริ่มเดินตรงเข้าไปหาจงลั่วโดยที่ไม่ได้ระวังตัว
ป๊าบบบ!!!...ป๊าบบบ!!!...ป๊าบบบ!!!
โพล๊ะ!...เสียงไข่แตกดังก้องเต็มสองหูของเด็กหนุ่ม ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอย...จุดยุทธศาสตร์ของรอนโดนเตะผ่าหมากเต็มที่แบบไม่ทันระวังตัว
"ฮะ ฮะ ฮะ"จงลั่วและกลุ่มของไอรีนหัวเราะร่า
"กรรมการเขาให้สัญญาณเริ่มต่อสู้แล้ว หากไม่ระวังจะโดนหลอกเอานะ" จงลั่วชี้ไปที่อาจารย์เดธสตาร์ "จำไว้ละ ไอ้นักรบหน้าวัว" ก่อนที่จงลั่วจะกระหน่ำสหบาทาให้รอนที่ยังนอนตัวงออยู่ โดยไม่ยั้งจนหมดสภาพการต่อสู้ ทำเอาทั้งห้องอาหารถึงกับเงียบกริบ เพราะไม่มีใครคิดว่านักเรียนเวทน้องใหม่ จะใช้วิธีสู้แบบนี้ เพราะมันไม่ต่างกับพวกนักเลงที่วิวาทกันริมถนนเลย แต่พวกเขากลับลืมคิดไปว่ารอนนั้นเป็นถึงนักรบ แต่กลับถูกเตะจนหมดสภาพได้ด้วยแรงของผู้หญิงที่บอบบางคนหนึ่ง
แม้จะไม่ถูกใจในวิธีการของจงลั่ว แต่มันก็ช่วยให้นาโอมิมีความหวังขึ้นมาอีกนิดหน่อย แต่เมื่อคิดถึงแมกนัสที่จะเป็นคู่ต่อสู้คนถัดไปของจงลั่ว ความหวังของหล่อนก็พังทลายลง
"ระวังตัวไว้ให้ดีละ ยัยหนูตัวแสบ" ก่อนลงจากเวทีรอนยังกล่าวอาฆาตจงลั่วเอาไว้ แต่จงลั่วไม่แม้แต่จะหันไปมองเพราะตอนนี้ เขากำลังขนลุกกับสายตาที่หื่นกระหายของแมกนัสที่เบิกตากลมโต จ้องมองดูจงลั่วราวกับเสือโหย ที่เห็นลูกกวางตัวน้อยที่กำลังพลัดหลงจากฝูง
"เธอ จงหลิงสินะ"ไอรีนที่ยังสะใจไม่หายจากการกระทำของจงลั่วเอ่ยทักขึ้น
จงลั่วที่ไม่ค่อยถูกชะตากับกลุ่มของไอรีน เพราะเหตุการณ์ก่อนหน้า ทำให้เขาเพียงพยักหน้ารับ และเดินจากไป ทำให้ไอรีนที่เป็นดั่งราชินีของโรงเรียน รู้สึกถูกเมิน ทำให้หล่อนรู้สึกไม่พอใจ "ชิ...ยัยน้องใหม่คนนี้ แค่ชนะคู่ต่อสู้กระจอก ๆ คนเดียวทำเป็นหยิ่ง" หล่อนหันไปมองสมาชิกในกลุ่ม "เรารึอุตส่าห์หวังดี จะเตือนให้ถอนตัวเพราะดูท่าจากสายตา ไอ้โรคจิตนั่น" หล่อนมองไปทางแมกนัสแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาเม้าท์มอยกับเพื่อน ๆ ต่อ
"ยัยตัวแสบนั่น ครั้งก่อนเล่นเราไว้ถ้าเราแสบ แต่ถ้าจะเอาผลึกของดูลาฮานคงต้องเอาชนะยัยนั่นด้วย ดีถ้าเจอกันพ่อจะจัดให้หนัก ๆ เลย" จงลั่วพูดเบา ๆ กับตัวเองก่อนจะรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เมื่อหันไปกลับไป เขายังพบสายตาที่หื่นกระหายของแมกนัสจ้องมองดูอยู่เช่นเดิม "แต่ก่อนจะเจอกับยัยตัวแสบ คงต้องผ่านไอ้โรคจิตยักษ์นี่ก่อน"
"เยี่ยมมาก" โซอี้เดินมากอดคอจงลั่ว "ลูกเตะของน้องหลิง สะใจพี่จริง ๆ เลย"
จงลั่วไม่ตอบคำเพียงยิ้มให้ เพราะตอนนี้สายตาของเขากำลังจับจ้องไปที่คู่แค้นทั้งสองบนเวที
"เธอสู้ได้ดีนะ" ไอรีนเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นวิโอล่าที่ยืนนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ดูเหมือนฝั่งตรงข้ามจะไม่ยินดีที่จะพูดคุยด้วย
เพราะวิโอล่าเพียงกระแทกลมหายใจดัง "หึ"โดยไม่ได้สนใจจะสนทนากับไอรีนแต่อย่างใด
"หนอย...เจ้าพวกเด็กใหม่ปีนี้ มันหยิ่งผยองกันทุกคนเลยสินะ" อารมณ์เสียก่อนหน้าจากจงลั่ว สมทบเข้ากับสิ่งที่วิโอล่าแสดงออก ทำให้ไอรีนคิดจะแสดงพลังที่เหนือกว่าเพื่อข่มเด็กใหม่ทั้งสองคน และตอกย้ำให้ทุกคนได้รู้ว่า หล่อนคือราชินิหมายเลขหนึ่ง ที่ทั้งเพอร์เฟคและน่ากลัวขนาดไหน
เมื่อเสียงสัญญาณการประลองเริ่มขึ้น ไอรีนจึงไม่ออมมือเช่นเดียวกับการประลองในรอบแรกอีก ไอเวทสีดำระเหยขึ้นมาจากพื้นอย่างเห็นได้ชัด ผู้ชมที่อยู่ด้านล่างต่างเฝ้าดูด้วยความตื่นตะลึง เพราะไอเวทที่ฟอร์มตัวเป็นรูปร่างให้เห็นเด่นชัดได้ขนาดนี้ แสดงว่าไอรีนมีพลังเชื่อมโยงกับศาสตร์มืดสูงมาก แม้พลังของหล่อนในตอนนี้จะอยู่แค่ระดับของนักเรียนเวทก็ตาม แต่หากเป็นการจู่โจมนั้นมีความสัมพันธ์กับความมืดสูง ความรุนแรงของเวทที่ส่งออกไปก็อาจจะเท่ากับนักเวทฝึกหัดได้เลย
เหงื่อเม็ดเป้งปรากฏขึ้น บนหน้าผากของไอรีน ซึ่งการเรียกศรมืดถึงแปดดอกนั้น เป็นลิมิตสูงสุดที่หล่อนทำได้ในตอนนี้แล้ว แถมการจู่โจมครั้งนี้หล่อนยังใส่พลังเข้าไปในศรแต่ละดอก มากกว่าในรอบก่อนหน้าเสียอีก
"เยี่ยมระดับการเข้าถึงที่ไม่ธรรมดา" ศาสตราจารย์ลูเซียโน่เอ่ยชม
"ระวัง!" อาจารย์เอลลี่ที่เห็นไอเวทที่ลอยอยู่รอบ ๆ ตัวไอรีนถึงกับเอ่ยขึ้นออกมาอย่างลืมตัว แต่ดูเหมือนว่าคำเตือนนั้นจะไม่ทันการณ์เสียแล้วศรมืดแปดดอก ปรากฏขึ้นที่กลางอากาศ สี่ดอกลอยอยู่ที่ด้านหน้าของไอรีน ส่วนที่เหลือพุ่งอ้อมไปที่ด้านหลังของวิโอล่าอย่างรวดเร็ว
"ทำลาย!" ไอรีนไม่อาจรั้งศรทั้งแปดให้คงรูปได้นานกว่านี้อีก หล่อนจึงสั่งโจมตีในทันที เพียงแค่เสี้ยววินาที ศรสี่ดอกแรกก็พุ่งตรงเข้าใส่วิโอล่าทางด้านหน้า และอีกสี่ดอกที่เหลือ ก็พุ่งวนอ้อมไปโจมตีจากทางด้านหลัง
เสียงหวีดของศรมืดที่แหวกอากาศเข้าใส่วิโอล่า สร้างความกดดันให้ผู้ที่มองดู จนบางคนถึงขั้นลืมหายใจไปชั่วขณะ แต่คู่ต่อสู้เพียงหนึ่งเดียวบนเวทีกลับเผยรอยยิ้มที่มุมปาก แวบหนึ่งก่อนที่จะหายไป แต่การกระทำนั้นก็ไม่อาจรอดพ้นจากสายตาที่กำลังจ้องจับผิดของจงลั่วไปได้
"หึ...ยัยจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์"
![ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/11a7fd270f3b88178230a9706d9f19dd.webp)
2.35M
