เมื่อภัทรเห็นสภาพคนที่ป่วยกับเห็นศพแล้วจึงใช้ผ้าที่เอวนำขึ้นมาปิดที่จมูกเพื่อป้องกันกลิ่นและเชื้อโรค
“เห้ยอ้ายพัดมึงจะไปไหน มึงอย่าเข้าไปนะ มึงอยากโดนลงโทษจากเทวดารึไง” แดงพูดด้วยความกลัว
“มึงอย่าเข้าไปนะ”
“เอาตัวมันออกมาเร็ว”
เมื่อผู้คนรอบข้างเห็นจึงรีบะโออกมาอย่างเร่งรีบ โดนเฉพาะแดงที่กำลังทำหน้าเหมือนเห็นคนตายเพราะเขาหวังจะพึ่งภัทรหลังจากนี้แต่กลับกลายเป็ว่าภัทรเลือกที่จะเดินเข้าไปตายเอง
“หวัดดีจ่ะพี่ฉันชื่อพัดนะ พี่เป็ยังไงบ้าง”เมื่อภัทรเดินไปถึงตรงหน้าคนที่นอนป่วยจึงได้กล่าวถาม
“ข้าปวดท้อง เหมือนท้องข้าจะทะลุออกมาเลย” ทหารที่ภัทรถามจึงรีบตอบ
“แค่นี่เองรึจ่ะพี่ ตอนพี่ปลดทุกข์มันเหลวเป็น้ำไหมจ่ะ พอปลดทุกข์แล้วจะรู้สบายขึ้นมาแต่หลังจากนั้นก็จะกลับมาเป็อีก สลับไปมาทั้งกลางวันกลางคืน หลายๆ รอบไหมจ่ะ อีกทั้งยังรู้สึกกระหายน้ำตลอดเวลาใช่ไหมจ่ะ” เมื่อภัทรพูดเสร็จจึงใช้มือจับที่หน้าผาก จึงได้รู้ว่ามีไข้ร่วมด้วย
เมื่อทหารได้ยินดังนั้นจึงใเป็อย่างมากเพราะมันคือความจริงทั้งหมด “เ้ารู้ได้เยี่ยงไร เมื่อเ้ารู้เยี่ยงนี้เ้ารู้ไหมว่าข้าจะตายตอนไหน ข้าเคยเห็นคนอื่นเป็แบบนี้ส่วนมากก็ตายกันไปหมด”
“หาเป็แบบนี้ก็ไม่ต้องห่วงหรอกจ่ะพี่ พี่ไม่ตายแน่นอนจ่ะ ฉันจ่ะช่วยพี่เอง” ภัทรจึงพูดออกมาด้วยความมั่นใจ
“เห้ยย มึงอย่าพูดมั่ว ๆ นะเว้ยนี่คือฝีมือของท่านเทวดา แล้วมึงจะช่วยได้อย่างไร”
“ถูกแล้ว ข้าเคยเห็นท่านหมอผีเคยไปรักษาอาการแบบนี้กับคนที่หมู่บ้านข้ามาก่อน ท่านทั้งสวดมนต์ ละให้กินน้ำมนต์7 ป่าช้า ยังไม่รอด แต่มึงจะบอกว่ามึงช่วยได้งั้นรึ”
“ใช่ๆ มึงเป็เทวดารึไง หรือมึงโดนเทวดาลงโทษจนบ้าไปแล้ว”
เมื่อแดงเห็นทุกคนกล่าวหาให้ภัทรจึงรีบะโออกมา “เห้ยๆๆ พวกมึงอย่าใจร้อนสิวะ พวกมึงดูหน้ามันดีๆ นี่คืออ้ายพัดที่เป็คนทำไฟแช็กนะเว้ย ขนาดเื่การติดไฟที่ยากๆ มันยังทำให้ง่ายได้ ก็หมายความว่าเื่นี้มันก็ต้องมีทางออกสิว่ะ ใช่ไหมอ้ายพัด” แดงจึงรีบโยนไปให้ภัทร
เมื่อภัทรเห็นจึงยิ่งรู้สึกดีกลับแดงมากขึ้นไปอีก “ใช่แล้วจ่ะพี่ ที่ทุกคนเป็แบบนี้อาจจะ ติดเชื้ออีโคไล หรือถ้าโชคดีหน่อยก็แค่ท้องเสียอย่างรุนแรงเท่านั้นแหละจ่ะ” ภัทรจึงรีบบอกเื่ให้นี้ทุกคนรู้
“อีอะไรของมึงพวกข้าไม่เข้าใจ”
“ใช่ๆ มึงพูดอะไรของมึง”
เมื่อภัทรได้ยินจึงรีบเอามือปิดหน้าเพราะลืมว่านี่คือสมัยอยุธยา ยังไม่เคยมีใครรู้จักมัน “เอ่ออ ถ้าจะบอกง่าย ๆ มันคือสิ่งที่ทำให้ทุกคนเป็แบบนี้ยังไงละจ่ะ”
เมื่อภัทรพูดออกไปทุกคนต่างใเป็อย่างมาก
“ก็คือเทวดาทำงั้นรึ”
“ข้าบอกแล้วว่ามีคนทำ แล้วสิ่งที่ทำได้ก็คือเทวดา”
“ใจเย็น ๆ นะจ่ะ อีโคไลมันไม่ใช่เทวดา แต่มันเป็สิ่งมีชีวิตเล็กๆ อ่อออ มันเป็สัตว์เล็ก ๆ ที่จะทำให้เราเป็แบบนี้ยังไงละพี่” ภัทรจึงรีบอธิบายให้ฟังอย่างง่าย ๆ
“มันเป็สัตว์งั้นรึ ถ้าพวกข้าฆ่ามันพวกที่เป็อยู่จะหายงั้นรึ
“เ้าบอกพวกข้ามา พวกข้าจะไปจัดการสัตว์พวกนั้น”
ใช่ๆๆๆ เหล่าทหารรอบๆ จึงรีบะโออกมาเพราะหากจัดการมันได้ชีวิตพวกเขาก็จะปลอดภัยขึ้น
“สัตว์ที่มันทำมันก็อยู่ในท้องของคนที่ไม่สบายนี่จ่ะพี่”ภัทรตอบอย่างเป็ห่วง
“อะไรว่ะ แล้วพวกข้าจะจัดการมันได้อย่างไรหรือจะต้องผ่าท้องไอ้พวกนี้”
“ต้องเสียสละสินะพวกแก”
“มาๆ เ้าได้ตายเพื่อพวกข้าเลยนะ”
“หยุดนะ!! ข้ายังมีแม่ที่ต้องเลี้ยงดูอย่าผ่าท้องข้าเลยนะ นะๆ” ทหารที่ภัทรเดินเข้าไปถามคนแรกร้องะโออกมาด้วยความกลัว
เมื่อภัทรเห็นดังนั้นจึงรีบพูดออกมา”เราไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละพี่ คนที่เป็ จะสามารถหายเองได้แหละจ่ะ เพราะในเมื่อพวกสัตว์เล็ก ๆเข้าไปในตัวเราได้ ตัวเราก็มีสิ่งป้องกันเหมือนกันละจ่ะ “
“พูดอะไรของมึงวะ พวกข้าไม่เข้าใจ”
“ถ้าจะให้พูดง่าย ๆ ก็เหมือนพวกพม่าคือสัตว์เล็ก ๆ ที่บุกเข้ามาในตัวเรา อยุธยาที่เปรียบเหมือนตัวเรา อยุธยาก็จะมีการส่งกองทัพป้องกันออกมา เพื่อต่อสู้กับพม่าที่บุกเข้ามายังไงละจ่ะ” ภัทรจึงอธิบาย
“ถ้าเ้าบอกอย่างนี้ พวกที่เคยเป็แบบนี้จะต้องไม่ตายไม่ใช่รึ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากหลังคนที่มุงและจะเป็ใครไปไม่ได้จะต้องเป็พระราเมศวรคนเดิม เมื่อเหล่าทหารเห็นจึงรีบนั่งคุกเข่าอย่างรวดเร็ว
เมื่อภัทรได้ยินในตอนแรกยังไม่รู้ว่าใครจึงคิดว่ามีคนที่พอมีหัวคิดอยู่ในทัพด้วยงั้นเหรอเนี่ย แต่พอเห็นหน้าแล้วจึงเข้าใจได้ทันที แต่ว่าอะไรกันละเนี่ยย พระราเมศวรทำไมโผล่มาแบบนี้ตลอดเลยแหะ เจอบ่อยไปแล้วนะเว้ยย ข้าก็อยากเจอคนอื่นด้วยนะ
“อย่างที่เ้าชายพูดขอรับ แต่ว่าเ้าชายสามารถส่งคนไปสืบได้ขอรับว่าคนที่เคยเป็โรคนี้ บางคนก็ยังรอดมาได้” ภัทรกล่าวตอบ
เมื่อได้ยิน นายทหารบางคนจึงบอกกลับพระราเมศวรว่าแม่ตัวเองเคยเป็แบบนี้แต่รอดมาได้ แต่ก็เพราะไปขอพรมน้ำมนต์จากหลวงพ่อ
“ใช้แล้วขอรับที่ข้าเปรียบเปรยไว้หากกองทัพที่ส่งออกมาอ่อนแอกว่าก็จะพ่ายแพ้ หากแข็งแกร่งกว่าก็จะชนะ ตัวเราก็เหมือนกันหากอ่อนแอก็จะตายขอรับ” ภัทรจึงตอบ
“หากเป็ดังที่เ้าว่าก็ปล่อยให้คนที่อ่อนแอตายไปเหลือแค่คนแข็งแกร่งไว้ก็พอแล้วไม่ใช่รึ” พระราเมศวรจึงพูดสวนขึ้นมา
เมื่อภัทรได้ยินจึงเจ็บใจเป็อย่างมาก แต่ก็เป็เื่ธรรมดาของคนในยุคนี้ที่คนแข็งแกร่งเท่านั้นที่รอด ธรรมชาติคัดสรร สินะ “แต่เ้าชายกองทัพหากอ่อนแอกว่าสามารถเสริมอาวุธชุดเกาะต่าง ๆ เพื่อที่จะทำให้กองทัพเรากลับมาเป็ต่อได้ ดังนั้นคนที่เป็โรคเราก็สามารถหาทางรักษาให้ร่างกายแข็งแรงสู้กับโรคได้นะขอรับ” ภัทรจึงอธิบายให้พระราเมศวรฟัง
“แล้วไอ้ที่เ้าว่าใช้รักษามันคืออะไรงั้นรึ” พระราเมศวรพูดด้วยความอยากรู้
เหล่าทหารที่ฟังอยู่ต่างก็ตั้งอกตั้งใจฟังด้วยความอยากรู้
“มันคือเกลือขอรับ” ภัทรตอบเพื่อให้ทุกคนรู้