Tenmei do:ตำนานเจ็ดสี [ nanairo ]

       หลังจากที่โยฟุดับคาเอนะออกมาเดินเล่นโยฟุก็ได้ทำการซื้อผ้าพันคออันหนึ่ง ที่มีสีม่วงอ่อน เเละมันค่อนข้างมีขนาดที่ยาวมาก

 โยฟุจึงเก็บเอาไว้ในช่องเก็บของก่อนจะเดินไปที่ร้านค้าต่างๆที่ทางโรงเรียนจัดขึ้น

 ซื้อของทานต่างๆที่สามารถทานในระหว่างตอนดูเเสดงได้

 หลังจากซื้อเสร็จโยฟุก็ทำการกลับห้องการเเสดง

 เเต่โยฟุก็เเอบเอามือของตัวเองจับมือของคาเอนะพรางพูดว่า

 "อุ่นขึ้นมั้ย"

 โยฟุพูดถามเบาๆ พร้อมเขินไปด้วย

 "อืม.."

 คาเอนะตอบเบาๆ พร้อมเขินด่วยเช่นกัน

 เเละทั้งสองก็กลับห้องเเสดงด้วยท่านั้นเเหละ

 เเละพอกลับมาถึงก็ดูเหมือนว่ากรเเสดงอันเเรกจะจบลงไปเเล้ว

 ทำให้ห้องของโยฟุต้องเตรียมตัว

 คาเอนะถึงเเม้ไม่ได้มีบทเเต่ก็ต้องไปช่วยจัดสถานที่

 ทางซึกิยุเองก็ดูเหมือนจะวางเเผนบาง

อย่าง

 คุณซุยเคียวชั้นจะเปิดทางให้คุณ เพราะงั้นอย่าทำให้โยฟุต้องลำบากล่ะ

 จากนั้นพอซึกิยุคิดเเผนการ ก็ทำท่าเหมือนข้อพลิก

 "โอ้ย.. ข้อพลิก"

 ซึกิยุพูดขึ้นเเละเเสดงไปด้วย

 โยฟุที่อยู่ใกล้ๆกับซึกินุก็ตกใจ

 "นารุกามิ เป็นอะไรมากมั้ย"

 โยฟุเดินเข้ามาถาม

 "ข้อพลิกล่ะ สงสัยคงลงเเสดงไม่ได้เเล้วล่ะ"

 ซึกิยุบอก

 "เเล้วจะให้ใครเล่นบทนี้ล่ะ"

 โยฟุถาม

 "คุณซุยเคียวไง"

 ซึกิยุบอก

 "เธอเอาจริงใช่มั้ย ว่าจะไม่เเสดงบทนี้"

 โยฟุถาม

 "อืม..  เพราะงั้นให้คุณซุยเคียวเล่นเเทนเถอะ"

 ซึกิยุบอก

 "โอเค ชั้นจะทำตามที่เธอต้องการละกัน"

 โยฟุพูดก่อนจะไปหาหัวหน้าห้อง

 "คุณอิชิเอะ"

 โยฟุเรียกชื่อ

 "มีอะไรงั้นหรอ สึกิชิบะคุง"

 หัวหน้าถาม

 "ตอนนี้นารุกามิเค้าข้อพลิก เธอไม่สามารถเเสดงละครได้ เเละเธอก็บอกว่าให้คาเอนะเล่นบทนี้เเทนเธอ"

 โยฟุบอก

 "โอเค ได้จะ"

 จากนั้นหัวหน้าห้องก็ลากคาเอนะมา

 "เดี๋ยวสิ คุณอิชิเอะ จะทำอะไรเนี่ย"

 คาเอนะถามระหว่างตอนที่ถูกลากมา

 "เราจะต้องให้เธอเล่นบทเจ้าหญิงเพรต้า"

 หัวหน้าห้องบอก

 "เเล้วคุณนารุกามิล่ะ ไม่เล่นหรอ"

 คาเอนะถาม

 "เค้าข้อพลิก"

 หัวหน้าห้องตอบ

 "งั้นชั้นเล่นบทนี้ก็ได้ เเต่ให้ชั้นเเต่งตัวเองเถอะ"

  หลังตากที่คาเอนะพูดเเบงนี้ก็ทำให้โยฟุนึกถึงเมื่อเช้า

 เพราะว่าเมื่อเช้านั้นในระหว่างที่คาเอนะออกมาจากห้องน้ำ คาเอนะได้เปิดเเผนหลังให้โยฟุดู

 เเละโยฟุก็พบกันรอยที่มันจะมีเฉพาะเอลฟ์เป็นรอยสีม่วงๆออกดำำ เป็นสัญลักษณ์ของเอลฟ์ที่เป็นเผ่าครึ่งปีศาจ ครึ่งเอลฟ์ ในอดีตเหล่าเอลฟ์นั้นเคยมีลูกหลานที่สืบทายาท ขอครึ่งปีศาจ ครึ่งเอลฟ์ 

 เเละในเวลาต่อมาเหล่าเอลฟ์พวกนี้ถูกเรียกว่า

 | purgatory elfs |

 (เอลฟ์เเห่งการชำละ)

 ด้วยสัญลักษณ์เฉพาะตัวของพวกมันก็คือ มีรอยสีม่วงออกดำอยู่ตรงเเผนหลัง

 โยฟุที่่่เห็็็็นอย่างงั้นจึงเดินเข้าไปหาหัวหน้าห้อง

 "คือว่าคุณ อิชิเอะ คาเอนะเค้ามีสิ่งไม่อยากให้คุณเห็นน่ะ ให้ผมเข้าไปช่วยให้เเทนมั้ย"

 โยฟุถาม

 "ไม่ได้ๆ เธอเป็นผู้ชายให้เค้าไปช่วยผู้หญิงเเต่งตัวไม่ได้"

  หัวหน้าห้องบอก

 "เเต่ว่า"

 โยฟุพูดยังไม่ทันจะจาดคำ หัวหน้าห้อง ก็เอาคาเอนะเข้าห้องเเต่งตัวไปซะเเล้ว 

 ก่อนที่จะกรี๊ด

 "อรา!!"

 หัวหน้าห้องกรี๊ด

 "นี่มันรอยอะไรเนี่ย"

 หัวหน้าพูดอย่างตกใจ

 จากนั้นหัวหน้าห้องจึงโผล่หน้ามานิดหน่อยก่อนจะพูดว่า

 "นี่ๆสึกิชิบะคุง ทำไมไม่บอกก่อนล่ะว่าคุณซุยเคียวเค้ามีรอยเวทย์มนตรงเเผนหลังน่ะ"

  หัวหน้าห้องบอก

 "ก็ผมถึงได้บอกไง ว่าจะทำเเทน เพราะพวกมอนเตอร์น่ะจะไม่ถึงคำสาปทำร้ายกันเอง เว้นเเต่จะเป็นตำสาปในด้านลบอ่ะนะ"

  โยฟุอธิบาย

 ตแนนี้ถ้าหัวหน้าห้องยังช่วยเธออยู่อาจโดนไฟฟ้าช๊อตก็ได้ เพราะรอยที่อยู่เเผนหลังของคาเอนะมันคือคำสาปที่ติดตัวมาตั้งเเต่เกิดเเละมันก็อัตรายกับมนุษย์ด้วย

 ถ้ามนุษย์ไปทำอะไรกับรอยนั่น อาจโดนเวทย์ยิงเข้าใส่ตัว เเต่ว่าทางกลับกันมอนเตอร์ที่ไปเเตะตรงรอยคำสาปนั่นจะไม่เป็นอะไร

 "งั้นช่วยทำเเทนชั้นทีนะ"

 หัวหน้าห้องขอโยฟุก่อนจะสลับตัวกัน

 เเละเเน่นอนว่าตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในห้องเเคบๆ โยฟุก็พยายามทำอย่างไม่เสียสมาธิ

เเต่สุดท้ายก็ต้องเสียเมื่อคาเอนะหันมาทสงโยฟุ

 ก่อนที่โยฟุจะเห็น...

 "คาเอนะอย่าหันมาเซ่"

โยฟุบอกก่อนที่คาเอนะจะรู้ตัว

 "หันไปทางอื่นเลยนะ!"

 คาเอนะพูด

 ก่อนที่เวลาเเสนสวีทนี้จะจบไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ก็เข้าสู่การเเสดงลำดับสาม

 จากนั้นเเน่นอนว่าทุกคนก็ต้องขึ้นไปบนเวที

 "ต่อไปนี้ คือการเเสดงของปี 3 ขอให้ทุกคนสนุกกับการเเสดง"

  คนพากย์งานพูดขึ้น

 เเละคนที่มีหน้าที่ต้องดูเเลการบรรยายของละครเรื่องนี้ก็คืืือ ซึเนคิจิ มิซึโอะ เค้าจะอธิบายในส่วนของฉากเนื้อเรื่องต่างๆ

 เเละละครก็็็็็็็็เปิดม่านขึ้น

 "ผนานมาเเล้วได้มีชายคนนึงชืื่ื่ื่ เเอนเซลอต เค้าได้ตกหลุมรักองค์หญิง เพรต้า"

 มิสึโอะบรรยาย

 จากนั้นบทก็ไปถึงบทที่คาเอนะต้องพูด

 "เจ้าน่ะชืื่ื่อ เเอนเซลอต สินะ"

 คาเอนะพูดตามบทที่ได้ฝึกไปเมื่อครู่

 "ข้ามีชื่อว่า เเอนเซลอต ครับ"

โยฟุเองก็็็็็็็็็็็็พูดตามบทเช่นกัน

 "งั้นจงลองชิมผลไม้นี้สิ ผลไม้นี้ชื่อ--"

 เเละตอนนี้ก็คือวิกฤิตเมื่อคาเอนะลืมบท

 เเย่เเล้ว ผลไม้นี้ชื่ออะไรนะ

 "ผลไม้ เอเเซน"

 คาเอนะคิดอะไรไม่ออกจึงผวนคำเเอนเซ จากเเอนเซลอต

 "พุ พุ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ"

 โยฟุหัวเราะกลางเวที

 "หัวเราะอะไรยะ"

 คาเอนะพูด

 "นั่นมันไม่มีในบทซักหน่อย"

 โยฟุพูดก่อนที่คนทั้งห้องการเเสดงจะข้ำตามๆกันไป

 เเละในที่สุด มันก็กลายเป็นละครตลก หลักจากที่คาเอนะพูดขื่อผลไม้ออกไป

 ซึเนคิจิิิิิิิิิิเริ่มบรรยายละครมั่วที่ไม่มีในบท

 หัวหน้าห้องเองก็ไม่ได้โกรธเเถมสนุกอีกตังหาก

 หลังจบการเเสดงคยในห้องการเเสดงก็ข้ำกันเต็ม เรียกได้ว่าข้ำจนเกือบตายเลยก็ว่าได้

 เเละมันก็ได้เริ่มการเเสดงลำดับ 4

 ในระหว่างที่ละครกำลังเเสดงอยู่นั้น คาเอนะที่นั่งข้างๆโยฟุก็รู้สึกหนาว โยฟุที่สังเกตุจึงเอาผ้าพันคอที่ซื้อมาใส่ให้คาเอนะ เเต่ไม่ใช่เเค่คาเอนะคนเดียว ด้วยความที่ผ้าพันคอมันยาวโยฟุจึงใส่คู่กับคาเอนะไปด้วย

 คาเอนะก็เขินนิดๆก่อนจะจับผ้าพันคอ

 จากนั้นก็เป็นเวลา 15:28 เวลากลับบ้าน

 "ชั้นขอไปบ้านของซาจังก่อนนะ"

 คาเอนะบอกโยฟุ

 "ถ้าของมันเยอะให้ชัั้นไปช่วยก็ได้นะ"

 โยฟุุุุุุุุพูดก่อนที่คาเอนะจะส่ายหัว

  "ไม่เป็นไรๆ นายไปผักผ่อนเถอะ"

 คาเอนะบอกก่อนจะเดินไปที่บ้านของซาโยริ

 เเละเเล้วก็ถึงเวลาส่วนตัวของโยฟุ

 "เอาล่ะ ตะลุยเกทเหวเเห่งสวรรค์กัน"

 โยฟุก็จะมุ่งหน้าไปที่เดิมที่เคยเปิดเกทเหวเเห่งสวรรค์

 ในเวลาต่อมาโยฟุก็เดินทางมาถึง

 เปิดเกทก่อนจะเดินเข้าไป

 เเละเเน่นอนว่าภายหน้าคือ ลูเกียร์ ที่โยฟุเคยฆ่าทิิ้ิ้งไป ดูเหมือนว่าพวกมันจะรีตัวใหม่มา

 "เอาล่ะ เชือดทิ้งให้หมด"

 โยฟุก่อนที่เหล่าอัศวินมืดก็โผล่มาจากเงาหมด

 เเละเหล่าอัศวินเเห่งความตายก็โผล่ตามๆกันมา

 "จะว่าไปเเล้วเหมืิอนว่า ตอนที่ชั้นใส่อาชีพเนโครเเมนเซอร์ อยู่ ขั้นของอัศวินมืดทุกตัว +1 สินะ ไหนลองดูหน่อยสิ"

 โยฟุพูดก่อนจะให้ระบบเช็คค่าสเตตัสของฟีกิส

 "ชื่อ ฟีกิส

  เผ่า : ชาโดว เอ็็็็็็็กซ์เซล ออฟ /

      (Shadow exel of)

       จอมปีศาจสายฟ้า 

  สถานะ : อัศวินเเห่งความมืด

  ขั้น : ผู้พิทักษ์มืด ขั้น 2 

  ระดับ : มืดคลั่ง 

  | พิเศษ |ฉายา : หอกสิ้นหวัง "

 ระบบเช็คให้

 "เดี๋ยวนะ มันควรจะเป็นระดับ ดาบประกายมืด ไม่ใช่หรอ"

  โยฟุถาม

 "ค่ะ ตอนที่ขึ้นขั้นใหม่ เเรงค์ของอัศวินเเห่งความมืดทุกตัวจะรีไประดับที่หนึ่งของขั้นนั้นอย่างเช่นขั้น ผู้พิทักษ์มืด ขั้้้น 2 มีระดับเเรกสุดคือ มืดคลั่ง อัศวินเเห่งตวามมืดตัวนั้นก็จะไปอยู่ระดับนั้นค่ะ"

 ระบบตอบ

 "งั้นหรอเนี่ย'

 โยฟุพูด

 "งั้นก็ฆ่าเต็มที่เลย พวกมันมีเยอะเจอตัวอะไรที่เป็นมอนเตอร์ฆ่าทิ้งให้หมด"

 โยฟุพูดก่อนที่เหล่าอัศวินเเห่งความมืดทุกตัวจะฆ่าลูเกียร์อย่างเมามัน

 "นี่ท่านจักรพรรดิ ขอผมไปสู้ด้วยได้มั้ย"

 เดียร์รอธที่โผล่มาหลังอัศวินมืดพูด

 "อยากสู้ก็ไปสู้สิ"

 โยฟุพุดก่อนที่เดียร์รอธจะทำสีหน้าเอาจริง

 จิตสังหารเเรงขึึ้ึ้น

 สายตามีความอาฆาตขึ้น

 "เอาล่ะ - revenge from - "

 เดียร์รอธพูดสกิลก่อนที่ร่างกายทั้งร่างกายจะมีออร่าเเรงขึ้น

 มีมงกุฏครึ่งมงกุฏโผล่ที่หัวเดียร์รอธ ร่างกายจากสีีีีีีีีีีเนื้อกลายเป็นสีดำ3/4 มือของเดียร์รอธได้มีอาวุธาสงอย่างโผล่ขึ้นมันคลายกำไร เเต่มันคืออาวุธจำพวก เอสเตอร์ เวพอน 

ร่างกายจากที่เหมือนเด็กตอนนี้กลายเป็นผู้ใหญ่ไปซะเเล้ว

 เเละเดียร์รอธก็เดินเข้าไปหาจ่าฝูงพวกมันก่อนจะใช้สกิลบางอย่าง

 " - เคทาริโอ้ ชาร์จเเมด - "

 เดียร์รอธพูดภาษายางอย่างขึ้นที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษ

 เดียร์รอธชาร์จก่อนที่จะมีวัตถุยางอย่างมารวมกันที่ข้างหน้าเดียร์รอธ เเละเดียร์รอธก็ปล่อยไปทางด้านหน้าทำให้เกิดเสียงลมที่ดังมาก

 ปึง!!!!

เเละสกิลน้้นก็โดนจ่าฝูงพวกมัน

 วัตถุที่เดียร์รอธปล่อยใส่จ่าฝูงนั้นมันเป็นรูปคล้ายๆ เข่าปีศาจที่ทีรูปร่างตรงไม่งอ

 เมื่อเเทงเสร็จ จ่าฝูงตัวนั้นก็ตายพอดี

 เเละเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ จนถึงเวลากลับบ้าน

 โยฟุก็กลับมาบ้าน

 โปรดติดตามตอนต่อไป