พลิกชะตาชันสูตรรัก (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 16 มีคนเห็น (2)

        ฉืออันถอนหายใจหันกลับไปมองเหล่าแม่ชีของอาราม “อามิตาพุทธ พวกเราออกบวชถือศีลห้า ไม่คิดพูดปดยิ่งผู้ตายเป็นเว่ยฮูหยินแล้ว เมื่อครั้งยังมีชีวิต นางช่วยเหลืออารามฉืออวิ๋นไว้หลายครั้งหากพวกเจ้าคนใดเห็นหรือได้ยินอะไร โปรดรายงานหนิงอ๋องตามความจริง วางใจเถิดพระพุทธองค์จะต้องคุ้มครองพวกเจ้า!”

        ใครก็คิดไม่ถึงว่าละครฉากนี้จะเกิดการพลิกผันรอบด้านเงียบสนิท เว่ยเซิ่งเห็นดังนั้นก็ส่งรอยยิ้มท้าทายแกมดูถูกให้เว่ยเยียนหรานแผนการของเขาไม่มีช่องโหว่ ไม่มีใครรู้เห็นอะไรแน่นอน นังเด็กสารเลวนั่นแค่แสร้งทำเป็นมั่นใจไม่ช้าก็เร็ว เขาจะต้องฆ่านางให้ตายด้วยน้ำมือของตนเอง!

        จริงๆแล้วเว่ยเยียนหรานก็ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นคือใคร นางเห็นเงาร่างอันเลือนรางของแม่ชีน้อยนางหนึ่งเพียงเสี้ยววินาทีจากความทรงจำสุดท้ายของเจ้าของร่างเท่านั้นแต่นางแน่ใจว่านั่นไม่ใช่ภาพหลอน จะต้องมีคนเห็นการกระทำชั่วช้านี้แน่เพียงแต่ไม่กล้าเอ่ยปากออกมา โชคดีนี่ไม่ใช่ไพ่ตายของนาง ไม่ว่าคนผู้นั้นจะออกมาเป็นพยานให้หรือไม่นางก็มีวิธีพิสูจน์เรื่องทั้งหมดนี้อยู่ดี

        ผ่านไปสักพักเว่ยเยียนหรานก็ถอนหายใจเบาๆ “เข้าข้างคนได้เปรียบแล้วหลีกเลี่ยงเรื่องอันตรายเป็นสัจธรรมของมนุษย์ข้าจะไม่โทษและไม่โกรธแค้นเจ้า เพียงแต่หวังว่าจิตใจอันดีงามของเจ้าจะไม่มัวหมอง ไม่โทษตัวเองที่กระทำเช่นนี้! ทุกท่านต่างก็ศรัทธาในพุทธศาสนา ท่านผิดศีลไปหนึ่งข้อแล้ว มิรู้ว่าต่อไปยังจะบำเพ็ญเพียรต่อหน้าพระพุทธองค์ได้อีกหรือไม่!”

        เว่ยเยียนหรานคำนับให้เจียงอวิ่นจือ“ท่านอ๋อง หม่อมฉันขอกรีดร่างมารดา เพื่อพิสูจน์ว่าสาเหตุการตายของนางมิได้มาจากการจมน้ำ!”

        “รอ...รอเดี๋ยว!” แม่ชีน้อยอายุราวสิบปีนางหนึ่งเดินออกมาด้วยใบหน้าซีดขาวนางมองไปที่เว่ยเซิ่งอย่างหวาดกลัว แล้วกล่าวกับฉืออันเสียงสั่นว่า “อาจารย์ข้า...”

        “ไปเถิด!” ฉืออันกล่าวกับนางอย่างอ่อนโยน “นักบวชอย่างพวกเราไม่พูดปด สิ่งที่กล่าวออกมาต้องเป็นเรื่องที่เจ้าเห็นกับตาตัวเองเท่านั้นกล่าวความจริงออกมาเถิด พระพุทธองค์จะคุ้มครองเจ้า!”

        “เจ้าค่ะ! อาจารย์!” แม่ชีน้อยมีท่าทีคล้ายตัดสินใจครั้งใหญ่นางมองเจียงอวิ่นจืออีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋อง...หม่อม...หม่อมฉันมีเรื่องจะกล่าว!”

        “เชิญ!” เจียงอวิ่นจือมองไปที่เว่ยเซิ่ง พลางกล่าวเสียงเย็นในใจเว่ยเซิ่งรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

        “พลบค่ำวันนั้นหม่อมฉันไม่ได้ไปทำกิจภาคค่ำ แต่หลบอยู่บนเรือเล็กในสระบัว ไม่มีใครมองเห็นว่าหม่อมฉันอยู่บนนั้นเพราะมีใบบัวบังไว้ภายหลังหม่อมฉันถูกเสียงทะเลาะและเสียงร้องไห้ของเว่ยฮูหยินกับคุณหนูใหญ่ปลุกจนตื่นหม่อมฉันไม่สะดวกออกไปจึงได้แต่นอนอยู่บนเรือลำนั้น ต่อมาก็เห็นคุณหนูโมโหและวิ่งออกไปส่วนเว่ยฮูหยินก็ยืนอยู่ริมสระบัว ขณะที่หม่อมฉันกำลังลุกขึ้นยืน พลันมีชายผู้หนึ่งผุดขึ้นมาจากสระบัวดึงเว่ยฮูหยินลงไปในสระ จากนั้น...”

        เว่ยเซิ่งเบิกตากว้างอย่างตกใจและร้อนรนเขาหรี่ตาลงแล้วมองแม่ชีน้อยนางนั้นอย่างดุดัน

        ไม่! เป็นไปไม่ได้!

        ตอนนั้นเขาตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วริมสระบัวไม่มีคนอยู่ แต่ใครจะคิดว่าเรือในสระบัวกลับกลายเป็นปลาที่ลอดตาข่ายไปได้และปลาตัวนี้ก็กำลังจะเอาชีวิตเขา!

        “ชายที่ขึ้นมาจากน้ำผู้นั้นคือใคร”เจียงอวิ่นจือถามเสียงเด็ดขาด

        “เป็น...เป็นเขา!” แม่ชีน้อยชี้ไปยังเว่ยเซิ่งที่คุกเข่าอยู่ตรงนั้นพลางกล่าวเสียงดัง“ตอนนั้นชายที่ตามคุณหนูใหญ่มาที่อารามมีเพียงเขา!”

        “จากนั้นเล่า”เจียงอวิ่นจือมองสีหน้าดั่งผู้พ่ายแพ้ของเว่ยเซิ่ง เขาแค่นเสียงขึ้นจมูกออกมาอย่างเย็นชาแล้วถามต่อไป

        “จากนั้นหม่อมฉัน...ได้ยินเสียงน้ำดัง ‘ตูม’...ตอนนั้นหม่อมฉันกลัวมากจึงไม่กล้าเอ่ยอะไรได้แต่อยู่บนเรือลำนั้นจนกระทั่งเขาขึ้นฝั่งถึงรีบหนีไป”

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655