(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 47:พ่อมดสายโล่

แม็คเคนหันศีรษะกลับมาด้วยความตื่นตระหนกแต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงประกายดาบยาวที่แวบผ่านดวงตาไปอย่างเยือกเย็นคมดาบเฉือนผ่านลำคอของเขาอย่างแม่นยำจนไม่อาจเปล่งเสียงร้องใดๆเลือดสีแดงฉานพุ่งทะลักออกมาดั่งน้ำตก ฟองเลือดผุดพรายออกจากริมฝีปากที่สั่นระริก

เขาล้มลงกองกับพื้นสายตาพร่าเลือนจ้องมองไปยังเฮรัคที่ยังคงถูกห่อหุ้มด้วยม่าน พลังเวทมนต์ หลายชั้นที่ซ้อนทับกันอย่างหนาแน่นแม็คเคนสิ้นลมไปพร้อมกับความสับสนว่าศิษย์พ่อมดระดับหนึ่งคนนี้ทำเช่นนี้ได้อย่างไร

“พลังเวทมนต์ คงเหลือ 3%”

เชนหลาน ส่งสัญญาณเตือนสีแดงวาบในโสตประสาท

เฮรัคถอนหายใจยาวความเหนื่อยล้าทางจิตใจจู่โจมเขาอย่างหนัก

“เวทประกายแสงใช้พลังงานมากเกินไปจริงๆการใช้เพียงครั้งเดียว กินพลังไปถึง 49%”

เฮรัคไม่รอช้ารีบเข้าค้นร่างของแม็คเคนและซันนี พบวงแหวนสีเขียวหนึ่งวงกับหินเวทอีกสี่ก้อนก่อนจะหลบหนีออกจากป่าจันทราอย่างรวดเร็วท่ามกลางความเงียบงันของพงไพรที่พร้อมจะกลบฝังทุกความลับ

สองวันต่อมา

ณ ระเบียงที่พักอันสงบเงียบ เฮรัคเอนกายลงบนเก้าอี้ไม้พลางจิบกาแฟกลิ่นหอมกรุ่นช่วยปลุกความสดชื่นหลังจากผ่านศึกหนักมาได้เขาเริ่มวางแผนพัฒนาตัวเองทันที

“เชนหลาน สามารถปรับปรุงเวทประกายแสงเพื่อลดการสิ้นเปลืองพลังเวทมนต์ ได้หรือไม่?”

“กำลังวิเคราะห์ข้อมูล...วิเคราะห์เสร็จสิ้นค่ะ หากปรับเปลี่ยนโครงสร้างแบบจำลองเวทบางส่วนคาดว่าการร่ายหนึ่งครั้งจะลดการใช้พลังงานจาก 49% เหลือ 37%”

“ดีมาก! แล้วระยะการเคลื่อนย้ายล่ะ?”

“ข้อมูลด้านเวทมิติพื้นฐานไม่เพียงพอแนะนำให้โอนถ่ายหลักการเวทมิติเพิ่มเติมเข้าสู่ ชิปพันธุกรรม เพื่อการคำนวณที่แม่นยำขึ้น”

เฮรัคพยักหน้าเข้าใจ เขาจึงสั่งให้ เชนหลานเริ่มปรับปรุงเวททั้งหมดที่มีตลอดสี่วันถัดมา ไม่ว่าจะเป็นโล่มานา โล่น้ำแข็งหรือแม้แต่ลูกศรกัดกร่อน ผลลัพธ์ที่ได้นั้นน่าทึ่งมาก

เขาลุกขึ้นยืนเพื่อทดสอบผลลัพธ์ทันที

“โล่น้ำแข็ง!”

ม่านน้ำแข็งเย็นยะเยือกแผ่ออกมา

“โล่มานา!”

แสงสีขาวนวลสว่างวาบทับซ้อน

“โล่พลังมืด!”

พลังงานสีดำทมิฬโอบล้อมเป็นชั้นสุดท้าย

เขาร่ายโล่สามชั้นซ้อนกันอย่างลื่นไหลแล้วรีบตรวจสอบค่าพลังผ่าน ชิปพันธุกรรม

“พลังเวทมนต์ คงเหลือ 68%”

ก่อนหน้านี้เพียงแค่กางโล่เขาก็แทบหมดแรงแต่ตอนนี้เขาใช้พลังไปเพียง 32% เท่านั้นประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้นนี้ทำให้เขากลายเป็น พ่อมดสายโล่ที่ยากจะต่อกรในระดับเดียวกัน

ทันใดนั้น หินยันต์สื่อสารในกระเป๋าก็ส่องแสงสีเขียวเป็นข้อความจากแลร์รี

“ข้าเปิดรับสมัครชั้นเรียนปรุงยาวิเศษแล้วหากสนใจก็มาลงทะเบียนได้”

“ค่าเรียนยี่สิบเหรียญทอง...ไม่แพงเลยสำหรับความรู้ที่จะช่วยให้ข้าเลื่อนระดับ” เฮรัคตอบตกลงทันที

แลร์รีส่งข้อความเสริมด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“ไม่ต้องซื้อหนังสือใหม่นะใช้เล่มเดิมของข้านั่นแหละ ข้าจดโน้ตสำคัญไว้ให้แล้วจะช่วยให้เจ้าเรียนรู้ได้ไวขึ้น”

เฮรัครับรู้ได้ถึงความหวังดีที่แฝงอยู่ในโลกของพ่อมดที่ยึดถือการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียมการที่แลร์รีหยิบยื่นโอกาสให้เช่นนี้ย่อมหมายความว่าเขาเห็นศักยภาพที่ไร้ขีดจำกัดในตัวเฮรัค และในอนาคตเมื่อเฮรัคแข็งแกร่งขึ้นเขาพร้อมที่จะตอบแทนบุญคุณนี้อย่างแน่นอน