เด็กหนุ่มและเด็กสาวใช้แอเรียลบินไปข้างหน้าเรื่อยๆมุ่งตรงไปยังปราสาทสีฟ้า
“เรเวลคะ..ที่จริงถ้าคุณอยากได้ชุดใหม่..ฉันซื้อให้คุณได้นะคะ”
“งั้นหรอ..ขอบใจนะ..แต่ที่จริงฉันอยากใส่เครื่องแบบโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์มากกว่า เพราะมันสามารถใช้ต่อสู้ได้ไงล่ะ”
“ชุดแบบนั้นที่จริงสั่งทำก็ได้นะคะ..ส่วนดีไซน์ของเสื้อก็แค่จ้างดีไซน์เนอร์มาออกแบบให้แค่นั้นเอง”
“ฟังแล้วรู้สึก..อิจฉาพวกราชวงศ์เลยแหะ”
“ไม่หรอกค่ะ..ขุนนางชั้นสูงหลายคนก็ทำแบบนี้เหมือนกัน…ว่าไงคะ..คุณสนใจรึป่าว?”
“อืมขอบใจนะ”
“ถ้ายังคิดสไตล์ของเสื้อผ้าที่คุณชอบไม่ออก..วันไหนว่างๆพวกเราลองไปเดินเล่นในเมืองหลวงด้วยกันมั้ยคะ..ที่นั่นมีร้านเสื้อผ้าดังๆหลายร้านเลย…แล้วก็อีกอย่าง..ฉะ..ฉันอยากลองไปเดินเที่ยวกับคุณสักครั้ง..ดะ..ดูเหมือนกัน” เซซิเลียพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา..พร้อมกับหน้าแดงเล็กน้อย
“ก็คือเธอ..อยากขอฉันไปเดตด้วยใช่มั้ยล่ะ..เรื่องแค่นี้ไม่ต้องอ้อมค้อมก็ได้มั้ง..พูดตรงๆออกมาเลยก็ได้..เพราะก่อนหน้านี้เธอรุกฉันซะหนักขนาดนั้น..แค่นี้ไม่เห็นต้องอายเลย”
“นั่นสินะคะ..”
“หะ..หะ..เห้ย..เซซิเลีย..เธออย่าพุ่งเข้ามากอดขณะใช้แอเรียลสิ..ดะ..เดี๋ยวก็ได้ร่วงลงไปทั้งคู่หรอก” เรเวลหน้าแดงพร้อมกับดิ้นไปมากลางอากาศ
‘งับ..’ เซซิเลียงับหูเรเวลเบาๆ
“0//0..วะ..เหวอออออออ…ควบคุมพลังเวทย์ไม่ได้แล้ววววววว”
‘ฟิ้วววว…ตู้มมม’
พื้นกระเบื้องแตกกระจาย..
เกิดฝุ่นควันลอยจำนวนมาก
“แค่ก..แค่ก”
เมื่อฝุ่นควันจางหายไป..ได้ปรากฎภาพเรเวลนอนอยู่กลางหลุม..ส่วนเซซิเลียนั่งคร่อมบนตัวเขาอยู่
“..ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ยเซซิเลีย…นี่ถ้าไม่ได้สเตตัสความทนทานระดับเลเวล30ช่วย พวกเราคงเจ็บหนักไปทั้งคู่แล้วนะ”
“บทลงโทษสำหรับคุณ..ที่น่ารักเกินไปมั้งคะ..อย่างน้อยวันนี้ฉันก็รู้จุดอ่อนของคุณแล้วค่ะ..ฮิฮิ” เซซิเลียเอามือปิดปากตัวเองพร้อมกับหัวเราะคิกคัก
“เธอเนี่ยนะ..” เรเวลมองเซซิเลียพร้อมกับทำหน้าเอือมระอา
“ท่านเซซิเลียครับบ!..” องครักษ์ทหารสองคนเรียกชื่อเซซิเลียแล้วรีบวิ่งเข้ามา
เรเวลกับเซซิเลียหันไปมองทางนั้นทันที
“เห้อออ..ร่วงลงมาตรงหน้าปราสาทพอดีเลยนะ"
“นั่นสินะคะ..ฮึฮึ”
“ไม่ต้องมาหัวเราะเลยย”
“ท่านเซซิเลียครับ..ท่านไปไหนมาหรอครับ…?”
“ท่านรู้มั้ยครับเนี่ย..ว่าท่านไอรีนรอท่านตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”
“ขออภัยมากๆเลยนะคะ..พอดีฉันติดธุระนิดหน่อยน่ะค่ะ..ช่วยไปแจ้งท่านแม่ให้หน่อยได้มั้ยคะ..ว่าฉันมาแล้ว แถมพาเรเวลมาด้วย”
“เข้าใจแล้วครับ..เดี๋ยวผมจะรีบไปแจ้งให้นะครับ” ทหารคนหนึ่งรีบวิ่งไปเข้าไปในปราสาททันที
“ท่านเซซิเลียกับแขกท่านนี้..เรียนเชิญพวกท่านเข้าไปข้างในปราสาทได้เลยครับ..ถึงแม้จะดึกแล้วแต่เดี๋ยวผมจะแจ้งเมจกับพ่อบ้านคนอื่นไว้ให้..พวกท่านมีอะไรต้องการเพิ่มมั้ยครับ?”
“คือว่าช่วยแจ้งพ่อครัวช่วยเตรียมมื้ออาหารให้พวกเราสองคนได้มั้ยคะ..พอดีพวกฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลยค่ะ”
“เอ๋!..ตั้งแต่เช้าเลยหรอครับบ!?” ทหารคนนั้นดูตกใจอย่างมาก
“ค่ะ..รบกวนด้วยนะคะ”
“เข้าใจแล้วครับ..เดี๋ยวผมจะรีบไปแจ้งให้ทันที” ทหารคนนั้นทำท่าวันทยาหัตถ์..แล้วรีบวิ่งเข้าไปในปราสาท
เซซิเลียได้ก้มลงไปมองเรเวลที่ตัวเธอนั่งทับเขาไว้อยู่
“พวกเราไปกันเถอะค่ะ” เธอกล่าวแบบนั้นพร้อมกับยิ้มให้เรเวล
“เข้าใจแล้ว..แต่ว่าเธอช่วยลุกออกไปจากตัวฉันก่อนได้มั้ย?”
“ค่ะ><” เซซิเลียลุกออกจากตัวเรเวลทันที
เรเวลยืนขึ้นมา..แล้วปัดฝุ่นออกจากตัวเล็กน้อย..หลังจากนั้นเซซิเลียก็เข้ามาเกาะแขนเขาเหมือนเดิม
ทั้งคู่เดินตรงเข้าไปข้างในประสาททันที
“นี่เซซิเลีย..ที่จริงฉันสงสัยมานานแล้ว..ว่าทำไมบางคนถึงเรียกเธอว่า 'ท่าน' ในขณะที่บางคนเรียกเธอว่า 'องค์หญิง'ล่ะ”
“องค์หญิงคือบรรดาศักดิ์ของฉันค่ะ..มักเป็นคำเรียกแบบทางการ..แต่ถ้าไม่ได้อยู่สถานะแบบทางการส่วนมากเลยเรียกนำหน้าชื่อว่า 'ท่าน' เฉยๆ”
ความจริงแล้ว'บุตรสาว' ของตระกูลเชื้อพระวงศ์ทุกตระกูลจะมีบรรดาศักดิ์เป็น ‘องค์หญิง’หมด..ส่วนบุตรชายก็จะมีบรรดาศักดิ์เป็น ‘องค์ชาย’ นั่นเอง ..แม้กระทั่งเซเลน่าเองก็มีบรรดาศักดิ์เป็น ‘องค์หญิง’ เหมือนกัน
“แล้วองครักษ์เฝ้าหน้าปราสาทสองคนนั่นรวมทั้งคนอื่นๆเป็นใครกันงั้นหรอ..เพราะพลังเวทย์ของพวกเขาที่ฉันสัมผัสได้เมื่อกี้..ก็สูงไม่ใช่น้อยๆเลยนะ”
“พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่ได้รับการคัดเลือกจากกองทหารอาณาจักรค่ะ..โดยหลังคัดเลือกมาแล้วก็จะได้ยศศักดิ์ใหม่เป็น ‘ไนท์’ หรือก็คืออัศวินพิทักษ์ราชวงศ์นั่นเอง..และแน่นอนว่าพวกเขาทุกคนเป็นผู้ได้รับเลือกจากอาร์ติเฟกซ์หมดนะคะ”
“ถ้าได้รับเลือกจากอาร์ติเฟกซ์..ก็แสดงว่าเคยเข้าโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์มาก่อนอย่างงั้นหรอ?”
“แค่บางคนเท่านั้นเองค่ะ..เพราะว่าคนที่จบจากโรงเรียนอัศวินเวทย์ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ไปเข้ากองทหารอาณาจักรกันหรอกนะคะ”
“นั่นสินะ..ก็หน่วยอัศวินเวทย์มนต์ กับ สภาเวทย์มนต์ มันดูดีกว่ากองทหารตั้งเยอะนี่นา..แต่ถึงอย่างงั้นหัวหน้ากองทหาร และ ระดับแม่ทัพของอาณาจักรหลายคน ก็มาจากโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ทั้งนั้นใช่รึป่าว”
“ใช่แล้วล่ะค่ะ”
“ว่าแต่..ไนท์ งั้นหรอ?..องค์รักษ์ประจำราชวงศ์..” ประโยคนี้คุ้นๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ..เรเวลหวนนึกถึงความทรงจำในที่แห่งหนึ่ง
“พวกเราคืออดีตองค์รักษ์ประจำราชวงศ์ที่เคยรับใช้คนๆนึง”
“ตายซะเถอะเจ้าหนู”
‘เวทย์ความืด-’
‘เวทย์ลม-’
เห้ยยย..ไอพวกนั้นมันคือโจรที่มาปล้นรูอันแล้วอัดผมจนเกือบตายเลยนิหว่าาา…รู้สึกอาร์ติเฟกซ์ที่พวกนั้นใช้จะเป็น ‘ดาบคาตานะ’ สินะ แต่เห็นว่าพวกมันถูกไล่ออกไปแล้วนิ
“นี่เซซิเลียย..ตระกูลแคทเทอรีนนี่เคยไล่พวกไนท์ออกไปบ้างมั้ย?…แบบไล่ออกจริงๆเลยน่ะ เมื่อไม่นานมานี้น่ะ?”
“เอ๋..ตั้งแต่ฉันเกิดมายังไม่เคยมีเรื่องแบบนั้นเลยนะคะ..แต่ถ้าเป็นตระกูลราชวงศ์อื่นๆฉันเองก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”
“เห้ออ..ช่างเถอะ”
“มีอะไรงั้นหรอคะ”
“ไม่มีหรอก..เดินไปห้องอาหารต่อเลยละกัน”
‘หงับ’
“0//0..เห้ยย..อย่ามาซี้ซั้วงับหูคนอื่นเล่นแบบนี้นะ..” เรเวลหน้าแดงแล้วดิ้นไปดิ้นมาทันที..โดยที่เซซิเลียยังเกาะแขนเขาไว้อยู่
“คุณโกหกฉันไม่ได้หรอกนะคะ..เล่าให้ฉันฟังเถอะค่ะ….ดะ..ได้มั้ยคะ?" เซซิเลียที่กำลังเกาะแขนเรเวลอยู่อมนิ้วตัวเองแล้วทำสายตาหวานแหววใส่เขาทันที
‘0//0..นะ..นะ..น่ารักวุ้ยยย..’ เรเวลคิดในใจพร้อมกับมองภาพนั้นด้วยความหวั่นไหว..จนหัวใจแทบกระเด็นออกมา
“พวกลูกเล่นอะไรกันอยู่ละเนี่ยย!!!!..ทำไมมาช้าแบบนี้” ไอรีนปรากฎตัวขึ้นทันที พร้อมกับเมจอีก2คนที่เดินตามมาด้านหลัง
เรเวลกับเซซิเลียที่เห็นดังนั้นจึงตัวแข็งเป็นตะเกียบในพริบตา
“สะ..สะ..สวัสดีครับ..ท่านไอรีน”
“สะ..สะ..สวัสดีค่ะ..ท่านแม่..หนูขออภัยที่มาช้านะคะ..พะ..พอดีติดธุระน่ะคะ”
“เอาเถอะ..พวกเรารีบไปคุยกันที่ห้องอาหารละกัน..เห็นพวกไนท์แจ้งมาว่าลูกกับเรเวลยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลยไม่ใช่หรอ”
“ครับผมหิวมากๆเลยล่ะครับ..แหะๆ”
“ค่ะ><”
“งั้นก็ตามมาละกัน..เดี๋ยวแม่นั่งเป็นเพื่อน..แล้วก็จะได้คุยเรื่องนั้นด้วยเลย..”
เซซิเลียเกาะแขนเรเวล..แล้วเดินตามไอรีนไป
“ท่านไอรีนครับ..คือว่า..เรื่องนั้นที่ว่านี่..ใช่เรื่องเกี่ยวกับคำสาปรึป่าวครับ” เรเวลลองถามไปแบบนั้น
“อา..ใช่แล้วล่ะค่ะ..เพราะว่าตอนนี้น่ะ..คำสาปนั่นได้กลายเป็นเรื่องใหญ่ระดับอาณาจักรไปแล้ว”
“เรื่องใหญ่!?/ระดับอาณาจักร!” เรเวลกับเซซิเลียกลืนน้ำลายลงคอทันที