แม่ค้าออนไลน์สู่ยุทธภพ

ตอนที่ 56 

เริ่มตั้งตัว (22)

บนถนนเส้นหลักภายในเมืองอู่หนานผู้คนมากมายเดินพลุ่งพล่านผ่านไปผ่านมา อากาศในยามปลายเดือน 9 เย็นตัวลงมาสักพักใหญ่ๆแล้ว และในตอนนี้ขณะที่ผู้คนมากมายเดินผ่านไปผ่านมาอยู่นั้นเองด้านบนท้องนภาเริ่มมีบางอย่างร่วงลงมา

ก้อนสีขาวๆที่เมื่อสัมผัสกับผิวกายนั้นจะให้ความรู้สึกเย็นเฉียบ ค่อยๆร่วงหล่นลงมาจากท้องนภา เพียงแค่พริบตาเดียวภายในแคว้นหลิวนั้นเข้าสู่ช่วงฤดูเหมันต์ในทันที

จูเฟยที่เป็นหนึ่งในผู้คนที่เดินอยู่บนถนนเส้นหลักของเมืองนางก็เงยหน้าขึ้นไปมองหิมะที่กำลังร่วงโรยตัวลงมาจากด้านบน “ หิมะตกแล้ว~ ”

ในขณะนี้รอบริเวณเหล่าชาวเมืองก็ต่างพากันวิ่งเข้าไปภายในบ้านของตนเองเพื่อไปหยิบเครื่องนุ่งห่มป้องกันความหนาวมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว มันเป็นเพราะว่าในยามฤดูเหมันต์ที่มีหิมะร่วงหล่นลงมาจากท้องนภาอากาศนั้นจะยิ่งเย็นตัวลงมากเป็นพิเศษ

ถ้าเหล่าชาวเมืองไม่รีบวิ่งเข้าไปภายในบ้านของตนเองแล้วหยิบเครื่องสวมใส่ที่ป้องกันความหนาวออกมาสวมใส่ พวกเขาก็อาจจะป่วยไข้แล้วไม่สบายได้

จูเฟยหันไปหาอวี้หลินที่อยู่ด้านหลังก่อนที่จะเปิดปากพูดออกไป “ ตามข้ามา ”

นางได้เดินเข้าไปภายในมุมซอกที่ไม่มีผู้คนเดินเข้ามา ก่อนที่จะให้อวี้หลินใช้ร่างกายของตนเองบังร่างกายของนางเอาไว้

จูเฟยกำลังจะทำอันใดบางอย่างนางได้เรียกเร้นพลังวิญญาณของนางออกมาแล้วเปิดใช้แหวนห้วงมิติ สิ่งที่จูเฟยหยิบออกมามันคือเครื่องนุ่งห่มป้องกันความหนาวประมาณ 4 ชุด นางเป็นผู้ที่ขอเก็บดูแลของเหล่านี้เอาไว้เพื่อที่จะสามารถดึงมันมาใช้ได้ตลอดเวลา 

อวี้หลินไม่ประหลาดใจมากนักเมื่อเห็นคุณหนูของตนเองใช้แหวนห้วงมิติเพราะว่านี่ก็ไม่ใช่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นคุณหนูตัวน้อยของนางใช้มัน 

จูเฟยที่นำเอาเครื่องนุ่งห่มป้องกันความหนาวที่นางได้จัดเตรียมเอาไว้ออกมาเสร็จเรียบร้อยก็ส่งให้กับอวี้หลินหนึ่งชุดและตัวของนางก็สวมใส่เองหนึ่งชุด

เครื่องนุ่งห่มป้องกันความหนาวก็เป็นคล้ายคลึงกับชุดกันหนาวที่ทำมาจากหนังสัตว์หนา แต่เมื่อสวมใส่แล้วมันก็ป้องกันความหนาวได้เพียงระดับหนึ่งเท่านั้นไม่ได้ป้องกันความหนาวได้ดีถึงขนาดที่ร่างกายนั้นจะอบอุ่น

เพราะเช่นนี้จูเฟยเลยมั่นใจเป็นอย่างมาก ว่าสิ่งที่นางคิดจะกระทำในหน้าหนาวนี้มันจะต้องทำกำไรให้นางได้เป็นอย่างดีอย่างแน่นอน หลังจากที่สวมใส่อาภรณ์ชุดคลุมของตนเองเรียบร้อยเสร็จหมดแล้วก็ได้นำอีก 2 ชุดมุ่งตรงไปที่ร้านผักของท่านยายหวัง

มันเป็นเพราะว่าทั้งสองยังคงค้าขายผักอยู่ และยังคงกลับไปในตอนนี้ไม่ได้ เดินมาถึงร้านผักที่ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าตลาด แม้ว่าหิมะนั้นจะเริ่มตกลงมาแล้วแต่ผู้คนด้านหน้าร้านเองก็ยังคงหนาแน่น

จูเฟยใช้ร่างกายเล็กๆของนางลอดผู้คนมากมายเข้าไปหาท่านยายหวังและท่านแม่ก่อนที่จะมอบเครื่องนุ่งห่มป้องกันความหนาวให้ เมื่อมอบให้เสร็จเรียบร้อยนางก็รีบเดินออกมาจากจุดนั้นอย่างทันทีเพราะว่าไม่อยากจะเกะกะ

วันนี้เด็กทั้งสองเมื่อขายสมุนไพรเสร็จแล้วก็มีเวลาเหลืออีกสักพักก่อนที่จูเฟยจะไปฝึกวิชากับท่านอาจารย์ของนาง พวกนางเลยมาเดินภายในเมืองเพราะว่าจูเฟยจะหาทำเลในการเปิดร้านให้บริการในช่วงฤดูเหมันต์ที่นางตั้งใจไว้ 

เพราะว่ารอบสมุนไพรที่พึ่งมาส่งให้ก็เป็นรอบสุดท้ายของปีแล้ว นางเลยไม่จำเป็นต้องไปซื้อเมล็ดจากร้านของท่านเถ้าแก่หวงแล้ว 

มาเดินดูภายในเมืองจูเฟยนางจำเป็นต้องเลือกจุดที่มีผู้คนเดินพลุ่งพล่านมากที่สุดเพื่อเป็นการตั้งแผง 

มาเดินดูอยู่สักพักนึงก็ได้แล้วจุดที่มันมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมามากที่สุด มันคือบริเวณใจกลางเมืองที่เป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอ 

จูเฟยมองดูพื้นที่บริเวณนี้บริเวณส่วนตรงข้ามของที่ว่าการอำเภอมันก็มีแผงเล็กๆที่ตั้งเอาไว้และยังไม่มีผู้คนเช่า การจะเช่าที่บริเวณริมทางนั้นต้องติดต่อกับที่ว่าการอำเภอ แน่นอนว่าจูเฟยไม่รีรออยู่แล้วเพราะมันอยู่ฝั่งตรงข้ามของนางนี่เอง นางได้รีบเข้าไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับไปติดต่อการขอเช่าแผงนั้น 

ที่ว่าการอำเภอผู้คนส่วนใหญ่ก็รู้จักนางดี การติดต่อซื้อขายหรือเช่าอันใดมันก็เลยไม่ใช่เรื่องที่อยากเย็นนัก

ติดต่อเช่าเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาดูบริเวณด้านหน้า มันเป็นแผงเล็กๆจูเฟยมองดูก็รู้ได้ทันทีว่าตัวของนางจะต้องตกแต่งแผงนี้อย่างไร นางจะนำผ้าสีดำมาปกคลุมเพื่อไม่ให้ผู้คนนั้นมองเห็นว่านางเป็นผู้ที่วาดค่ายกลขึ้นมาแล้วใส่เข้าไปภายในอาภรณ์

เมื่อมองดูจนเสร็จเรียบร้อยและสัญญาเช่าเองก็เสร็จเรียบร้อยแล้วก็ได้เดินออกไปจากเมืองเพื่อไปฝึกฝนค่ายกลกับท่านอาจารย์ของนางต่อทันที 

ฝึกฝนค่ายกลจนเสร็จเรียบร้อยก็เดินกลับมาที่บ้านเหมือนเช่นทุกวัน วันนี้ที่เดินกลับมาถึงที่บ้านจูเฟยก็มีบางอย่างที่จะต้องกระทำนั่นก็คือการสลักค่ายกลลงไปบนเครื่องนุ่งห่มและเสื้อผ้าต่างๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่ตัวของนางนั้นลองสลักค่ายกลลงไปบนเครื่องสวมใส่และเครื่องนุ่งห่มต่างๆ และผลที่มันได้ออกมาก็ดีเป็นอย่างมากโดยระยะเวลาในการสลักแต่ละชิ้นมันก็ขึ้นอยู่กับความละเอียดและความใหญ่ แต่โดยประมาณเสื้อแต่ละตัวนางจะสามารถสลักได้โดยใช้เวลา 10-15 นาที 

และคาดการณ์จากพลังวิญญาณของนางในตอนนี้เมื่อลองได้สลักค่ายกลหลายๆอย่างลงไป มันก็ทำให้ตัวของจูเฟยรู้ได้ว่านางอาจจะสามารถสลักได้เพียงแค่ประมาณ 30 ตัวต่อวันเท่านั้น ถ้ามากกว่านั้นร่างกายของนางก็อาจจะอ่อนล้าและล้มป่วยได้

ตอนนี้พลังวิญญาณของนางอยู่ในระดับสีขาวขั้นกลางถ้าไปในระดับที่สูงกว่านี้ก็อาจจะสลักได้มากกว่านี้ 

วันถัดมาวันนี้ไม่มีงานที่จะต้องทำภายในแปลงสมุนไพร แปลงผักของท่านยายหวังเองก็มีพืชผักบางชนิดที่พอจะเพาะปลูกและที่พอจะขายได้ แน่นอนว่างานในส่วนร้านผักนางไม่จำเป็นจะต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืออยู่แล้ว 

ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เดินทางเข้าไปภายในเมืองอู่หนานกับอวี้หลิน วันนี้สิ่งที่นางคิดจะกระทำไม่ใช่การเปิดร้านแต่เป็นการจัดการและตกแต่งร้านให้มันเสร็จต่างหาก 

เมื่อเดินมาถึงก็ได้เริ่มทำการตกแต่งแผงทันทีนางได้ซื้อผ้าพื้นสีดำที่มีราคาถูกจากร้านผ้าไหมใกล้ๆมาแล้วเริ่มตกแต่งแผง มันเป็นแผงไม้เล็กๆที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนักด้วยแรงของเด็กทั้งสองสามารถกระทำได้อย่างแน่นอน 

โดยการที่นางนั้นจะนำผ้าสีดำมาปกปิดพื้นที่ส่วนใหญ่ของแผงเพื่อไม่ให้ผู้คนนั้นมองเห็นด้านใต้ว่านางกำลังทำอันใด 

จูเฟยคิดเอาไว้แล้วนางตัวเล็กน่าจะมุดเข้าไปอยู่ใต้แผงที่มีผ้าสีดำปกปิดเอาไว้ทั้ง 4 ด้านแล้วใช้สถานที่แห่งนั้นเป็นที่สลักค่ายกล ส่วนด้านหน้าร้านก็ให้อวี้หลินดูแลและรับทุกอย่างเอาไว้

ทั้งสองช่วยกันจะทำนู่นจะทำนี่กันจนเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้มันก็เหลือเพียงแค่ป้ายร้านที่จะบอกจุดประสงค์ของร้านนี้เท่านั้น จูเฟยได้ซื้อพู่กันและหมึกมาชุดนึงพร้อมกับนางคิดจะใช้แผ่นไม้เก่าแผ่นเล็กเพื่อเอามาเขียนแล้วตั้งประดับไว้หน้าร้านเฉยๆเท่านั้น 

อย่างไรเสียร้านแห่งนี้ก็เปิดขึ้นมาเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น เพราะมันสามารถกระทำได้ในฤดูเหมันต์ เมื่อผ่านฤดูเหมันต์ไปนางเองก็คงจะต้องเลิกกิจการนี้ และเพราะเช่นนั้นก็เลยไม่มีความจำเป็นจะต้องลงทุนเป็นจำนวนมาก 

ยามนี้กระทำในสิ่งที่ตัวเองนั้นกระทำได้เพียงแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว เมื่อจัดแต่งแผงเสร็จทั้งหมดเรียบร้อยแล้วก็เดินกลับมาที่บ้าน จูเฟยหิ้วแผ่นไม้แผ่นนึงที่เก็บได้จากข้างทางและมันน่าจะดูดีที่สุดกลับมาด้วย

กลับมาถึงบ้านก็ใช้น้ำหมึกและพู่กันขีดเขียนป้ายของร้านลงไปทันที  

รับทำเครื่องนุ่งห่มอบอุ่น 30 ชิ้นต่อวัน เพียงแค่ชุดละ 100 อีแปะ!! เท่านั้น!!! 

เมื่อเขียนจนเสร็จเรียบร้อยเด็กน้อยก็ได้พยักหน้าขึ้นลงด้วยความพึงพอใจ เท่านี้ทุกอย่างก็จะเสร็จเรียบร้อยแล้วแล้วตัวของนางก็จะสามารถเปิดร้านในวันพรุ่งนี้ได้ทันที 

ตอนนี้นางก็มีเสื้อผ้าเก่าๆของนางที่ทำเป็นสินค้าทดลองเอามาไว้แล้วด้วย ถ้ามีคนถามก็ลองให้พวกเขาพิสูจน์กันเอาเองจะได้เชื่อ

ในวันถัดมาเป็นยามต้นเดือน 10 เรียบร้อยแล้วท้องนภาสีหม่นมีก้อนสีขาวร่วงหล่นลงมาตลอดเวลา ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองอู่หนานเต็มไปด้วยหิมะสีขาวโพลนที่ปกคลุมไปทั้งถนนหนทางหลังคาบ้านเรือนและพื้นที่บริเวณรอบๆ

เพราะว่าเมืองอู่หนานเป็นเมืองชนบทที่มีการค้าขายทางน้ำเจริญรุ่งเรือง บัดนี้ลำธารขนาดใหญ่ที่ตัดผ่านเมืองมันก็คือความหนาวเย็นปกคลุมและทำให้กลายเป็นน้ำแข็ง จนไม่มีเรือสินค้าใดที่สามารถวิ่งผ่านเข้ามาได้ แต่ก็ยังพอมีรถม้าของพ่อค้าวิ่งผ่านเข้ามาจำนวนนึง 

เด็กทั้งสองเดินมาถึงบริเวณใจกลางเมืองที่เป็นแผงที่ตนเองนั้นเช่าเอาไว้เพื่อทำการเปิดร้าน จูเฟยที่หิ้วป้ายไม้แผ่นเล็กๆที่เขียนตัวหนังสือบางอย่างมาด้วยก็ได้เดินมาอย่างห้าวหาญก่อนที่จะวางป้ายนั้นเอาไว้ด้านหน้าร้านราวกับประกาศศักดา

ตอนนี้ร้านก่อนนางได้เปิดอย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้ว จูเฟยนางเข้าประจำที่ของตนเองตอนนี้นางได้วางสินค้าตัวอย่างที่เป็นเสื้อผ้าเก่าๆของพวกหน้าประมาณ 3 ชุดวางเอาไว้บริเวณบนแผงเพื่อรอให้ลูกค้ามาทดลอง

ด้วยนี้เป็นช่วงแรกของนั้นนางเองที่เป็นเจ้าของร้านก็ต้องมายืนดูและอธิบายรวมไปถึงสอนงานให้กับอวี้หลินด้วย ตอนนี้ชุดที่นาสวมใส่ก็เป็นชุดสีแดงที่นางได้มาจากเมืองอื่นที่ไม่มีเครื่องนุ่งห่มภายนอกป้องกัน มันเป็นเพราะว่านางสลักค่ายกดลงไปแล้วเครื่องนุ่งห่มหนังสัตว์ภายนอกเลยไม่จำเป็น

ยืนเฝ้ามองอยู่ด้านหน้าร้านสักพักเพื่อรอลูกค้าคนแรก ก็มีท่านป้าผู้หนึ่งที่เดินผ่านไปผ่านมาแล้วจำยัยหนูตัวน้อยที่เป็นแม่ค้าของแผงผักได้เลยหยุดแล้วดูว่ามันมีอันใดกันแน่ 

ท่านป้าผู้นั้นเดินตรงเข้ามาที่หน้าแผงของจูเฟยแล้วได้ทำหน้าทำตาสนอกสนใจก่อนที่จะเปิดปากถาม “ นี่เป็นแผงอันใดกันหรือยัยหนู ” 

ลูกค้าคนแรกของร้านเขามาแล้ว จูเฟยได้ยิ้มรับทันที พร้อมกับคิดในใจว่าลูกค้าคนแรกนางจะไม่ปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด

จบตอน