เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่เจ็ดสิบเก้า บทนำเล่มที่สอง Path of Sorcery

เอ้ก อี้เอ้ก เอ้ก

หลังจากที่พวกอาจารย์คงและลูกน้องผมเมาหลับฉลองเมื่อคืน ผมก็เป็นคนดูแลโดยการสั่งให้ลูกน้องที่มีหลายคนทำความสะอาดต่างๆ

ลูกชายกำนันไม่ต้องทำความสะอาดด้วยตนเองแค่ชี้ไม้ชี้มือสั่งการชาวบ้าน

ทุกคนก็คิดว่าเราขยันและทำงานทำการแล้ว

สูด

ปล่อย

ผมตั้งสติสูดลมหายใจก่อนออกจากบ้านและจะก้าวเท้าออกไปตามที่จมูกแต่ละข้างบอก

จนต่อไปนี้ผมคิดว่าผมจะเริ่มดัดแปลงร่างกายให้จมูกคล่องทั้งสองข้างไม่เป็นโรคทางเดินหายใจติดขัดต่างๆล่ะ

แต่นี่ก็คือขั้นตอนสำคัญ

ในเรื่อง Warhammer บอกว่าเราต้องระวังนิสัยของตนเอง

นิสัยเล็กน้อยที่ไม่รู้ตัวอย่างการเลียริมฝีปากในตอนที่ใช้คาถาอาคม

อาจจะกลายเป็นความอยากกินเลือดเนื้อมนุษย์ไปได้โดยเราไม่รู้ตัว

และหากเราเอาแนวคิดเรื่องผีฟ้าปอบหรือเสือสมิง

ที่กินเลือดกินเนื้อชาวบ้านหลังจากฝึกวิชาผิดพลาดกลายเป็นผีปอบ

ผมคิดว่านักเวทย์ใน Warhammer ก็คงไม่ได้คิดผิดมากนัก

ในการที่เราต้องตั้งสติตลอดเวลาหากเรายุ่งเกี่ยวกับเวทย์ขึ้นมาเพราะการเสียสติของขึ้น นั้นเป็นข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

ผมจึงไม่ได้มองว่าการหายใจเข้าออกก่อนออกจากบ้านนั้นเป็นจุดอ่อนที่ผูกมัดผม

แต่ผมมองว่ามันคือเกราะป้องกันผมต่างหากที่จะเบรกไม่ให้ผมกลายเป็นปอบที่กินเลือดกินเนื้อหากฝึกวิชาผิดพลาด

พระผู้ใหญ่เกจิอาจารย์ชื่อดังนั้นที่จริงเป็นแบบพระเอกโชวเน็น

ที่ก่อนจะเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาลนั้น

พวกเขาก็เป็นอันดับหนึ่งของนักเลงแถวบ้านมาก่อนแล้ว

หลายท่านนั้นเป็นนักเวทย์ชื่อดังในท้องถิ่นมาก่อนที่จะมาบวช

บางท่านตอนเด็กก็มีฌานมองเห็นต่างๆตั้งแต่เด็กเพ่งจนจิ้งจกตกลงมาได้แบบโวลเดอมอร์

แต่กระนั้นพวกท่านก็ยังต้องเข้าคอร์สฝึกพลังจิตสมาธิด้วยธรรมะเพื่อทะลวงระดับให้เหนือขึ้นไปอีกขั้น

กระทั่งเกจิอาจารย์ชื่อดังที่เพ่งจนจิ้งจกตกลงมาตายได้ตั้งแต่เด็ก“ก่อน” ที่จะบวชเป็นพระยังมองว่าการฝึกสมาธิคือเรื่องสำคัญผมก็ไม่กล้าชักช้าในการทำตามพวกท่าน

“ฮู้ว ฮ้า”

ผมสูดลมหายใจเข้าและปล่อยออกไปตามตะวันขึ้นยามเช้าเพื่อฝึกสมาธิของตนเอง