ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        เมื่อเขาลั่นวาจาดังนั้นแล้วก็ไม่มีใครกล้าออกเสียงอีกต่อไปพูดได้เพียงไป๋เซียงจู๋นั้นโชคร้าย ซ้ำยังไม่รู้กาลเทศะ เย่อหยิ่งอวดดีโดดเด่นเกินหน้าเกินตา หากคนแบบนี้มีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่งยังพอทำเนา นี่เดิมทีก็หัวเดียวกระเทียมลีบยังกล้าจองหองเช่นนี้อีก เหลือแต่ต้องรับความผิดแล้ว

        แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เห็นชัดเหมือนกันว่าไป๋เซียงจู๋ยื่นเท้าไปขัดขามู่จื่อรั่วจริงหรือไม่ก็ตาม

        ทว่าน้ำใจเอื้อเฟื้อที่มู่จื่อรั่วยอมขอความเมตตาให้บุตรีตระกูลวาณิชหลวงธรรมดาๆคนหนึ่งนี้ช่างหาได้ยากยิ่ง แม้แต่เหล่าฮูหยินพระราชทานบางส่วนยังอุทานชมเชยสตรีที่ทั้งใจกว้างและมีเหตุผลมู่จื่อรั่วสมกับเป็นยอดหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงจริงๆ

        เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ถูกพลิกผันในชั่วพริบตาโดยคำพูดไม่กี่คำของตนมู่จื่อรั่วเผลอยกยิ้มเล็กน้อย ทุกคนที่นี่ล้วนนิยมชมชอบผู้หญิงเช่นนาง นางเอาชนะใจได้ไม่ว่ากับใคร ดังนั้น ไป๋เซียงจู๋ถ้าเจ้าจะผิดก็ผิดที่วันนี้ไม่ควรปรากฏตัว ถึงฆ่าเจ้าไม่ตาย ข้าก็จะทำให้ชื่อเสียงของเจ้าป่นปี้ไม่มีชิ้นดีแทน!

        ไป๋เซียงจู๋เห็นความน่าสะอิดสะเอียนบนใบหน้าของมู่จื่อรั่วทั้งหมดนางเบนสายตาหนีไปอีกทาง ไม่แม้แต่จะชำเลืองมอง กลัวจะเป็นมลทินแก่ดวงตาของตน

        เมื่อมู่จื่อรั่วเห็นว่าเสียนกุ้ยเฟยพูดขนาดนี้แล้วแต่ไป๋เซียงจู๋ยังคงไม่ยอมคุกเข่า นางจึงเอ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างนุ่มนวลแสร้งว่าหวังดีต่อไป๋เซียงจู๋

        “คุณหนูใหญ่ไป๋เจ้ายั่วโมโหพระสนมเสียนเฟย พระนางน่าจะกริ้วมากแล้ว เจ้ารีบคุกเข่าขอโทษเถิดพระสนมเสียนเฟยท่านเป็นผู้ใหญ่ใจอารี จะไม่ถือสาหาความเจ้าแน่”

        มู่จื่อรั่วทำทีใจกว้างว่าข้านั้นหวังดีไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้าหลายๆ คนในเหตุการณ์ต่างคิดว่ามู่จื่อรั่วผู้นี้ได้รับการอบรมมาอย่างดีโดยแท้ไม่แปลกใจที่เจ้าตัวครองตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่งได้อย่างมั่นคง นางมิใช่บุคคลที่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปอย่างพวกนางจะเทียบเทียมได้เลยถ้าใครอื่นเจอเรื่องแบบนี้บ้างก็ต้องเคืองขุ่นกันทั้งนั้นมีแต่มู่จื่อรั่วนี่แลที่ตอบแทนด้วยความดีงาม

        “น้องใส่ใจนางไปทำไมผู้หญิงร้ายกาจเช่นนี้ สมควรโดนลากออกไปโบยห้าสิบไม้ นางถึงจะรู้จักยับยั้งชั่งใจไม่กระทำสิ่งเลวร้ายอีก!”เหยียนอี้หรานเจ็บปวดรวดร้าวหนักหนาเพราะน้ำตาของมู่จื่อรั่วอยากจะบดขยี้ไป๋เซียงจู๋ให้ย่อยยับเสียเดี๋ยวนี้

        ตู้เจวียนที่เฝ้ามองอยู่ไม่ไกลร้อนรนแทบทนไม่ไหวคุณหนูร่างกายไม่แข็งแรง ห้าสิบไม้จะคร่าชีวิตของนาง!ตนที่ยืนอยู่ข้างนอกยังเห็นเต็มสองตา มู่จื่อรั่วจงใจแกล้งล้มเองแท้ๆคุณหนูของนางมิได้ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียวไฉนจึงปดว่าคุณหนูขัดขามู่จื่อรั่วหวังให้หกล้ม นี่มันข่มเหงกันเกินไปแล้วแต่ชั่วขณะที่ตู้เจวียนจะรีบรุดเข้าไปช่วย จู่ๆข้างหลังก็มีแม่เฒ่าสองคนโผล่มาลากนางไป

        “อื้อๆๆ…”ตู้เจวียนดิ้นไม่หยุด ทว่าไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงดวงตาที่เบิกโพลงของนางมองไปทางไป๋เซียงจู๋ บ่งบอกว่าเป็นห่วงยิ่ง

        คุณหนู คุณหนูคุณหนูอย่าเป็นอะไรไปเลยนะเจ้าคะ

        ไป๋เซียงจู๋ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนรอบข้างล้วนคือสายตาหยามเหยียด ด้วยรูปร่างที่ผอมบาง กอปรกับเครื่องแต่งกายเรียบง่ายไม่ฉูดฉาดบัดนี้ ตัวนางที่ยืนอยู่ตรงนั้นดูโดดเดี่ยวดุจดังดอกไห่ถังเบ่งบานเพียงลำพังที่ปลายกิ่ง

        เฟิ่งเจาเกอนิ่วหน้าเล็กน้อยเวลานี้เขาค่อยๆ วางจอกสุราในมือลงแล้วความคิดที่อยากดูเรื่องตื่นเต้นในตอนแรกก็หมดไปเช่นกัน สถานการณ์แบบนี้ไม่เป็นผลดีต่อไป๋เซียงจู๋ชัดเจนว่าเสียนกุ้ยเฟยจะใช้สถานะของตนข่มเหงนาง

        ถึงกระนั้น…เฟิ่งเจาเกอก็สงสัยทีเดียว ในภาวะวิกฤตเช่นนี้ นางจะยอมศิโรราบโดยดี หรือต่อต้านต่อไปอย่างไม่เกรงกลัว อย่างไรเสียแค่เสียนกุ้ยเฟยคนเดียวก็เอาชีวิตของนางได้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามีชนชั้นสูงมากมายมารวมตัวกันที่นี่!

        ริมฝีปากบางของเขาเผยอออกเบาๆแต่แล้วก็เม้มเงียบเหมือนเดิม ในใจมีความเชื่อมั่นอย่างหนึ่ง เขาไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะยอมแพ้เร็วขนาดนั้น!ไป๋เซียงจู๋ อย่าทำให้ข้าผิดหวังนะ!

        อยู่ดีๆไป๋เซียงจู๋ก็กลายเป็นเป้าโจมตีของศรนับร้อยพัน ภาพนางยืนโดดเดี่ยวอ้างว้างทำให้มู่จื่อรั่วตาเป็นประกายด้วยความระเริงส่วนพระสนมเสียนกุ้ยเฟยผู้ทรงเกียรติที่สุดของงานก็ฉายแววอำมหิตนางโปรดปรานสถานการณ์เช่นนี้นัก เมื่อครู่ยังเกรงว่าเฟิ่งเจาเกอจะเข้ามาก้าวก่ายทว่าเขากลับไม่ทักท้วงใดๆ แบบนี้ก็เป็นเรื่องง่ายแล้วทั้งยังประจวบเหมาะได้โอกาสหักหน้าเขา ซึ่งฮองเฮาก็จะต้องเสียหน้าด้วยเช่นกัน

        เสียนกุ้ยเฟยมองไป๋เซียงจู๋ด้วยสายตาที่ดุดันพูดด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยัน “ทุกท่านโปรดรับรู้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็ขออบรมแทนผู้อาวุโสจวนไป๋รู้กันอยู่ว่านางมีมารดาให้กำเนิดแต่ไร้บิดาคอยสั่งสอนจะสอนอย่างไรก็คงรักดีไม่ได้แน่ มา ลากตัวนางออกไปโบยห้าสิบไม้!”

        ขันทีสี่คนเดินเข้ามาเพื่อจะจับไป๋เซียงจู๋

        “ช้าก่อน!”

        “เจ้ายังมีสิ่งใดอยากจะพูดอีกหรือ” เสียนกุ้ยเฟยถามด้วยอารมณ์หงุดหงิด

        ไป๋เซียงจู๋คลี่ยิ้มละไมแล้วเริ่มร่ายช้าๆ“หม่อมฉันจะพูดว่า พระสนมทรงสูงส่งกว่าทรงสรุปความอย่างไรว่าหม่อมฉันไร้บิดาอบรมสั่งสอน คุณหนูจื่อรั่วมีบิดาสั่งสอนแต่กลับใส่ความคนบริสุทธิ์พวกท่านทุกคนโดนนางลวงหลอกจนไม่ลืมหูลืมตาแล้วยังสรรเสริญยินดี ช่างน่าขันเสียจริง”

        “สามหาว!เจ้ากล้าต่อว่าข้าเช่นนี้หรือ!” เสียนกุ้ยเฟยโกรธเกรี้ยวหน้าเขียวหน้าดำ

        หญิงสาวสูงศักดิ์ใจเสาะบางคนหวาดกลัวจนหน้าถอดสีในขณะที่ไป๋เซียงจู๋ยังคงยืนเป็นทองไม่รู้ร้อน กลับกันในดวงตาสีดำคู่นั้นกำลังส่องประกายเปลวไฟอันเจิดจ้า

        “หม่อมฉันเพียงแต่ทำใจเห็นพระสนมโดนหลอกไม่ได้เพคะไยพระสนมจึงต้องโมโห” ไป๋เซียงจู๋พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “เจ้า…”เสียนกุ้ยเฟยใบหน้าบูดเบี้ยวเพราะความโมโหไป๋เซียงจู๋คนนี้ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

        มีผู้คนมากมายกำลังมองอยู่นางจะกราดเกรี้ยวไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นจะกลายเป็นข้อครหาที่วกกลับมาทำร้ายตนได้นอกจากนี้เฟิ่งเจาเกอยังเฝ้าดูอย่างลุ้นระทึกนางจึงทำได้เพียงฝืนกลืนเพลิงพิโรธลงท้อง

        มู่จื่อรั่วนั่งไม่ติดแล้วนางโต้กลับพร้อมน้ำตาคลอเบ้าทันที “คุณหนูไป๋ ต่อให้เจ้าไม่พอใจข้าขนาดไหนก็ป้ายสีกันแบบนี้ไม่ได้นะข้าหลอกพระสนมเมื่อไร ข้ารู้ว่าเจ้าอยากพ้นผิดแต่มันคุ้มแล้วหรือที่เจ้าใส่ความข้า แม้ข้าไม่อยากถือสาหาความกับเจ้าทว่าหากเจ้าบีบคั้นกัน เช่นนั้น…”

        ไป๋เซียงจู๋ชายตาแลใบหน้าเสแสร้งของนางฉายความน่าสะพรึงกลัวผ่านหน้าต่างของจิตใจ “ลมปากยืนยันไม่ได้ในเมื่อคุณหนูจื่อรั่วยืนกรานว่าข้ายื่นเท้าขัดขาเจ้าข้าก็จะนำหลักฐานออกมาให้ทุกคนดู ว่าเป็นข้าที่จงใจขัดขาเจ้าหรือว่าเป็นเจ้าที่แกล้งหกล้มเพื่อให้ร้ายข้า!”

        เสียนกุ้ยเฟยไม่ต้องการฟังนางแก้ตัวใดๆทั้งนั้น ใจจริงอยากลงโทษนางบัดเดี๋ยวนี้ แต่มีผู้คนในเหตุการณ์มากมายมองอยู่ นางจึงทำไม่ได้ใครต่อใครอาจติฉินนินทาได้ว่าเสียนกุ้ยเฟยผู้สูงส่งเช่นนางกลับหาเรื่องเด็กสาวคนหนึ่ง

        “ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้งหากเจ้าอธิบายให้ตัวเองมิได้ บทลงโทษเมื่อครู่จะทวีคูณ!ห้ามใครขอร้องอ้อนวอนทั้งนั้น!”

        ทวีคูณหรือนางได้สิ้นลมที่นี่แน่

        ทุกคนกระวนกระวายแทนไป๋เซียงจู๋หากลงโทษโบยหนึ่งร้อยไม้จริง แม้แต่บุรุษยังทนไม่ไหวนับประสาอะไรกับผู้หญิงร่างผอมบางเช่นนาง?

        เหยียนอี้หรานเบิกบานกับสถานการณ์ตรงหน้ารอดูไป๋เซียงจู๋มอดม้วยอย่างภาคภูมิใจ แม้เหยียนอี้เลี่ยไม่ค่อยเชื่อนักว่าไป๋เซียงจู๋จะรอดพ้นไปได้ถึงกระนั้นก็มองนางให้คำปฏิญาณด้วยความสนใจยิ่งหรือว่านางมีทางหนีทีไล่พลิกผืนฟ้ากลับแผ่นดินจริงๆ 

        ไป๋เซียงจู๋ไม่ว่าเจ้ากำลังเล่นตุกติกหรือเก่งกล้าสามารถจริง แต่การบังอาจท้าทายพระสนมเสียนเฟยต่อหน้าธารกำนัลแบบนั้นได้ดูเหมือนเจ้าคงเบื่อที่จะมีชีวิตยืนยาวใช่หรือไม่

        ไป๋เซียงจู๋เห็นแววตาของทุกคนได้แจ่มแจ้งมุมปากยกขึ้นปรากฏรอยยิ้มบางๆ มันคือกลยุทธ์ยอมเสี่ยงตายดาบหน้าวันนี้นางจะให้พวกเขาได้ชมเป็นขวัญตาว่านางกอบกู้สถานการณ์เลวร้ายอย่างไรและสำหรับบทลงโทษพวกนี้ คอยดูเถิดว่าสุดท้ายจะตกอยู่ที่ใครกันแน่