ในป่าไม่มีอะไรสูญเปล่า จางเหว่ยลงมือชำแหละสุนัขป่าหลังเงินอย่างชำนาญ ถลกหนัง นำเครื่องในออก ถึงร่างกายใหญ่โตแต่โดยรวมสุนัขป่าหลังเงินมีเนื้อไม่มากนัก เนื่องจากยังเป็เพียงสัตว์วิเศษชั้นสองในตัวยังไม่มีเม็ดพลัง หลังจากชำแหละเสร็จก็เหวี่ยงส่วนที่ไม่้าลงไปในหลุมตื้นๆหลุมหนึ่งโบกมือเล็กน้อยก็เกิดเนินดินเล็กๆปิดหลุมไว้ ตลอดเวลาเทียนหลง เฝ้ามองอย่างสนใจในโลกก่อนนี้เขาไม่กินเนื้อสุนัข แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ วัฒนธรรมการกินแตกต่างอย่าว่าแต่สภาพการดำรงชีวิตยังเป็ไปแบบธรรมชาติ สัตว์ที่อ่อนแอย่อมตกเป็เหยื่อสัตว์ที่เข้มแข็งเขาไม่สามารถเลือกกินหรือปฏิเสธการดำรงชีวิตในโลกนี้ได้สองปู่หลานช่วยกันแบกเนื้อกลับ ก่อนเข้าบ้านยังแวะเอาเนื้อไปแบ่งให้ป้าฟางจื่อวันนี้เมนูอาหารเป็ น่องสุนัขป่าย่างกับ ซุปเนื้อสุนัขป่าร้อนหอมกรุ่น
เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้เทียนหลงขอร้องให้จางเหว่ยสอนวิชาตัวเบาให้ เพราะเห็นประโยชน์อย่างที่สุด อย่างน้อยก็ใช้หลบหนีในยามคับขัน จางเหว่ยคิดแล้วก็ตกลง เดิมทีเขาอยากให้เทียนหลงฝึกปราณัขนดให้เป็รูปร่างเสียก่อน จึงจะสอนวิชาตัวเบาให้เพราะวิชาตัวเบาประจำตัวเขา ต้องเดินกำลังปราณในการเคลื่อนไหวแต่ก็ใช่ว่าวิชายุทธ์ในโลกนี้จะพึ่งพลังปราณภายในไปเสียทั้งหมดยังมีวิชาตัวเบาที่ใช้กำลังภายนอกหลายแขนง เพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบกับวิถีัขนดเขาเลือกที่จะสอนวิชา
“เทวราชข้ามลำธาร” เป็วิชาตัวเบาขั้นพื้นฐานวิชานี้มีต้นกำเนิดจาก วัดเว่ยต้าหลงซู่ วัดนี้เป็วัดพุทธตัววัดตั้งอยู่ในหุบเขาสูงทางทิศใต้ของอาณาจักรหยกขาว เข้าออกยากลำบากหลวงจีนของวัดส่วนใหญ่มีพลังยุทธ เน้นฝึกกำลังภายนอกวัดนี้มีประวัติมายาวนานหลายพันปีจ้าวอาวาสทุกรุ่นเป็จอมยุทธ์ที่มีพลังวัตรสูงส่ง มีผู้คนเลื่อมใสไปสมัครเป็ศิษย์ฆราวาสสายนอกมากมายเนื่องจากเคล็ดวิชารวบง่าย ไม่มีเงื่อนไขด้านพลังปราณ มาเป็ข้อจำกัด ดังนั้นวิชาหมัดัหลับ, ทวนทะลวงฟ้า, ดาบกำราบเสือ,วัชระคงกระพัน และ เทวราชข้ามลำธาร จำนวนห้าวิชานี้จึงแพร่หลายไปทั่วอาณาจักรหยกขาว เป็วิชาที่ในทุกสถานศึกษาประจำเมืองนำไปสอนเป็แบบเรียนวรยุทธ์ ให้เด็กน้อยที่ยังไม่มีพลังวัตรเริ่มฝึกปรือ
พลังพื้นฐานของวิชาตัวเบาเทวราชข้ามลำธารมาจากกำลังขาและเอว เวลาฝึก ผู้ฝึกต้องทรงตัวบนหลักไม้แปดหลัก ครอบคลุมแปดทิศ สูงต่ำ ซ้าย ขวา หน้า หลัง บน ล่าง หมุนเวียนสลับสับเปลี่ยนไปมานับความแปรเปลี่ยนได้ถึงหกสิบสี่รูปแบบ เล่ากันว่า หากฝึกถึงขั้นสูงล้ำ ”สามารถขึ้นเขาข้ามผาสูงแบกพุทธรูปข้ามแม่น้ำ” แต่ก็เพียงเล่าขานยังไม่เคยมีใครฝึกถึงขั้นสูงล้ำ เข้าใจว่าเนื่องจากเคล็ดวิชาตกทอดออกสู่ภายนอกเคล็ดวิชาขั้นสูงล้ำจึงถูกปกปิด คนส่วนใหญ่นำมาฝึกเป็พื้นฐานเพื่อปรับความแข็งแรงของร่างกาย่ล่าง หลังจากฝึกผ่านบรรลุขั้นต้นผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่จะหันไปฝึกวิชาตัวเบาอื่นๆ ที่มีอานุภาพมากกว่า
จางเหว่ย ปักหลักสนเป็ฐานด้านหน้า หนึ่งคู่เป็หลักสำหรับฝึกฐานยื่นท่าม้าย่อง กับอีก แปดหลักสูงต่ำเรียงแบบ แปดทิศสำหรับฝึก วิชาเทวราชข้ามลำธาร จากนั้นก็เริ่มสอน เทียนหลง ทุกเช้าเทียนหลงเปลี่ยนเป็ฝึกท่าเท้าบนหลัก แปดทิศแต่เขาไม่ยอมทิ้งการฝึกวิถีัขนด ถึงกับฝึกไปพร้อมๆกับท่าร่างเทวราชข้ามลำธาร
ในที่สุดเวลาผ่านไปอีก หนึ่งเดือน ท่าเท้าเทวราชข้ามลำธารก็ฝึกจนบรรลุขั้นต้นแล้วเป็เื่ที่น่ายินดีเพียงแต่วิชาปราณวิถีมังขนด ยังไม่มีความคืบหน้าเทียนหลงก็ไม่ย่อท้อจางเหว่ยเองก็ช่วยแนะนำอะไรเื่การฝึกปราณไม่ได้ ทุกๆระยะหนึ่งเขาจะตรวจสอบพลังวัตรที่สะสมในตัวเทียนหลงถึงกับพบว่าพลังวัตรที่สะสมในตัวเทียนหลง มากมายมหาศาลยิ่งนักและยังเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่ตรวจสอบเพียงแต่จนใจที่เทียนหลงยังไม่สามารถนำพลังวัตรมาเดินลำปราณใช้ประโยชน์ได้
เทียนหลงอยู่ในโลกนี้สามเดือนกว่าแล้วเช้าวันนี้ยังไม่ทันเริ่มฝึก เขาก็โห่ร้องวิ่งออกไปนอกบ้าน ” หิมะ..หิมะ..ตกแล้ว..” โดยไม่รู้ตัวเวลาผ่านไปฤดูหนาวมาถึงแล้วอย่างสมบูรณ์หลังจากเล่นหิมะอยู่พักหนึ่งจางเหว่ยที่เฝ้ามองดูก็ส่ายหัวพร้อมหัวเราะอย่างเอ็นดู “..อย่างไรก็เป็เด็กน้อย.....ทำยังกับไม่เคยเห็นหิมะตกที่บ้านอย่างงั้นละ...” โดยไม่รู้ว่าสิ่งที่พูดพึมพำออกมานั้นเป็ความจริง เทียนหลงเกิดและอาศัยอยู่ในโลกเขตร้อนบ้านเขามีหิมะที่ไหน อย่าว่าแต่หิมะเลยนานๆหลายปีจะมีลูกเห็บขนาดเท่าเม็ดถั่วตกลงมาให้เห็นสักครั้ง
ผ่านการฝึก่เช้าพอตกบ่ายวันนี้จางเหว่ยนำหุ่นมนุษย์จากที่ใดไม่ทราบมาตั้งไว้กลางห้องบนตัวหุ่นมีภาพอวัยวะภายในและยังวาดจุดเส้นทับลงไปอีก “ั้แ่วันนี้ไปข้าจะเริ่มสอนทักษะทางการแพทย์ให้เ้าโดยเริ่มสอนจาก โครงสร้างภายในร่างกายของมนุษย์” หลังการสอนผ่านไปเพียงชั่วขณะคำถามที่ เทียนหลง ถามกลับออกมาถึงกับทำให้ตื่นตระหนก ยิ่งสอน ก็ยิ่งใระคนดีใจที่แท้เื่โครงสร้างร่างกายและอวัยวะภายในเทียนหลงถึงกับรู้ดีพอๆกับเขาหรือรู้ดีกว่าด้วยซ้ำหวนนึกถึงเื่ที่เทียนหลงเคยเล่าเกี่ยวกับอุปกรณ์ใช้ดูกระดูกกับอวัยวะภายในจางเหว่ยจึงผ่านเื่นี้ไปอย่างรวดเร็ว
โลกในอดีตของเทียนหลงมีวิทยาการก้าวหน้ายิ่งเขาเคยเจ็บป่วยเป็หลายโรค ต้องค้นคว้าหาข้อมูลดังนั้นเื่กายภาพและอวัยวะภายในเป็เื่ที่สามารถเรียนรู้เพื่อบำรุงและป้องกันได้ด้วยตัวเองกลับเป็เื่ตรวจวินิจฉัยโรคของแพทย์แผนจีน โดยเฉพาะการแมะชีพจร ชุ่น กวง เฉี่ย ไม่สามารถอ่านแล้วทำเป็ด้วยตัวเองได้ต้องมีอาจารย์สอนและผ่านการฝึกฝน
พูดให้เข้าใจง่ายๆ การตรวจโรคในตำราจีนว่าด้วยการแมะหนึ่งครั้ง ตรวจชีพจรสามจุด แต่ละจุดชีพจรมีลักษณะเปลี่ยนแปลงได้ถึง ยี่สิบสองแบบเช่น กลม แบน ลอย จม...ถึง สลับ ทำให้แพทย์แมะสามารถวินิจฉัยอาการของโรคได้ถึงหนึ่งหมื่นหกร้อยสี่สิบแปดอาการ ยังไม่รวมเคล็ดลับการสังเกตด้วย ตาดู หูฟังจมูกสูดกลิ่น และ การซักถามอาการคนไข้ นี่เป็ความสามารถพื้นฐานของหมอทั่วไป
จางเหว่ย นับเป็อาจารย์ชั้นยอดในเื่นี้คนสอนยอดเยี่ยมคนเรียนฉลาดตั้งใจ เทียนหลงเรียนรู้วิชาแพทย์ อย่างรวดเร็วอย่างไรก็ตามวิชาแพทย์ ต้องผ่านการเรียนรู้ภาคปฏิบัติ เวลานี้ปูพื้นฐานให้แน่นก่อนความเชี่ยวชาญและความชำนาญต้องใช้เวลาในการฝึกฝนอีกยาวไกลส่วนหมอที่สามารถใช้สามารถใช้ปราณตรวจสอบร่างกายของผู้ป่วยหรือถึงขั้นใช้ปราณกรุยเส้นลมปราณ ชะล้างจุดชีพจร ในโลกหล้าจัดเป็หมอเทวดายากจะหาพบได้สักคนหนึ่ง
ส่วนการรักษา ด้วยอิมเอี้ยงหรือหยินหยาง เป็วิชารักษาที่เน้นความสมดุลของธาตุหลังจากรู้ว่าคนป่วยเป็อะไร ก็จ่ายยาสมุนไพรที่มุ่งเน้นรักษาสมดุลภายในตำหรับยาการรักษามีตกทอดมาั้แ่โบราณกาล จางเหว่ยเริ่มถ่ายทอดตำหรับยาโบราณขั้นพื้นฐานที่ตกทอดมามากกว่า สองพัน ตำหรับยา
เทียนหลง เลือกตำหรับยารักษาอาการาเ็ง่ายๆเพื่อทดลองเข้าตำหรับยา เขามีความสนใจยารักษาาเ็เป็พิเศษเมื่อเขาฝึกวรยุทธ์หรืออยู่ในโลกนี้ การาเ็เป็สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้มีเตรียมไว้ดีกว่าไม่มี หลังจากคัดเลือกสมุนไพรที่เก็บภายในบ้านแล้วพบว่ายังขาดสมุนไพรเพื่อประกอบตำหรับยาไปหลายชนิดเนื่องจากใช้หมดไปแล้วั้แ่เขาาเ็คราก่อน
หลังหิมะแรกมาเยือนมันก็ตกหนักต่อเนื่องมาอาทิตย์หนึ่ง เช้าวันนี้ จางเหว่ยพาเทียนหลงเข้าป่าหาสมุนไพร เขาหมายตาโสมหิมะแดงที่พบเห็นจากคราวก่อนในบริเวณแนวป่าไผ่มันซุกซ่อนอยู่ในซอกหินขนาดใหญ่ ต้นเป็ไม้พุ่มขนาดเล็ก ที่มันได้ชื่อว่าหิมะแดงเพราะหลังจากหิมะตกได้ เจ็ดวันมันจะออกดอกที่ปลายใบสีแดงเต็มต้นแซมไปบนหิมะขาวที่ปกตลุม ดอกจะบานประมาณ 2 วันแล้วร่วงไปต้องขุดหัวของมันใน่ที่ออกดอกเท่านั้น หากเก็บช้าหรือเร็วไปหัวโสมจะมีสภาพเป็พิษเบื่ออย่างรุนแรง
ส่วนเทียนหลงก็อยากเสาะหาสมุนไพร ตามตำรับที่ยังขาดอยู่ เดินไปค้นหาไป แต่มันไม่ใช่เจอได้ง่ายๆหลังจาก มาถึงจุดที่ จางเหว่ยจำได้ว่าเห็นโสมหิมะแดงก็พบต้นโสมออกดอกสีแดงเข้มดุจโมรา ดูจากสีของดอกโสมหิมะแดงต้นนี้ มีอายุถึง สามสิบปีเขาลงมือขุดหัวโสมในขณะที่เทียนหลง กวาดตามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวังจุดที่พวกเขาขุดสมุนไพรนี้ เดินลึกเข้ามาจากชายป่าเพียง หนึ่งกิโลเมตรกว่าๆแต่เสื้อคลุมหนังสุนัขป่าขนเงินบนตัวเทียนหลงเป็เครื่องกันหนาวที่ใช้เตือนใจชั้นยอดเขาระแวงว่าจะเจอสัตว์วิเศษดุร้ายเหมือนครั้งก่อน กวาดตามองไปรอบๆหลังหิมะตกหนักเป็อาทิตย์ โลกกลายเป็สีเงินยวง ดีที่แดดไม่แรงมากนักมีเพียงแสงสลัวๆลอดท้องฟ้าที่มืดครึ้มอยู่ตลอดเวลา ทิวไผ่สีเขียวสลับโขดหินสีเทามีหิมะเงินยวงปกคลุมเหมือนปูพรมราบเรียบนุ่มนวลไปทุกแห่งหนเป็ภาพอันสวยงามเหมือนอยู่ในฝัน เหลือบมองไปที่ไกลตา มีเงาแดงไหววูป เทียนหลงสะท้านเฮือกเกิดขวัญอ่อนขึ้นมากะทันหัน ตั้งใจมองไปที่แท้เป็กระต่ายตัวสีแดงฉานสามสี่ตัวะโอยู่ไกลๆ กระต่ายหิมะเป็สัตว์ที่มีััว่องไวต่ออันตรายสูงมากมันสามารถดมกลิ่นหรือสัมผ้ส สัตว์อสูรนักล่าได้ในระยะไกล การที่พวกมันออกมาะโโชว์โฉม เช่นนี้แสดงว่าในละแวกนี้ปลอดภัยพอสมควร
“ท่านปู่ข้าจะไปจับกระต่ายนะ “พลางชี้ให้จางเหว่ยดูกระต่ายฝูงนั้น จางเหว่ยพยักหน้า ตอนนี้เทียนหลงมีวิชาตัวเบาเทวราชข้ามลำธาร ขั้นต้นติดตัวสภาพป่ารอบข้างเป็ป่าไผ่โปร่งไม่น่าเป็ห่วง “อย่าไปไกลนัก “ เทียนหลงรับคำใช้วิชาตัวเบา อ้อมไปดักกระต่ายฝูงนั้นเขาหยิบตาข่ายที่ติดตัวออกมาผูกก้อนหินไว้สี่มุมเตรียมไว้ขว้างกระต่ายย่องๆอ้อมไปยังหลังก้อนหินสูงประมาณครึ่งเอว เพื่อหลบฝูงกระต่ายเขาก้มตัวลงต่ำอ้อมหลังก้อนหิน
พึ่งหมอบลง พื้นพลันยุบฮวบ...เขาหล่นลงไปในแนวดิ่งกระแทกกระทั้นดินหินและหิมะด้านข้างไปตลอดทาง หินและหิมะรอบๆหลุมก็ร่วงตามตัวเขาลงไป หล่นลงมาระยะสามลมหายใจก็กระแทกกับพื้นแข็งกลิ้งหลุนๆเฉียงลงต่อไปอีกหลายสิบเมตรทันทีที่เริ่มกลิ้งเทียนหลงเก็บคองอเข่าเพื่อป้องกันการาเ็ที่หัวกลิ้งหลุนๆตัวยังไม่ทันหยุดนิ่ง ก้อนหินผสมหิมะที่ร่วงตามมาก็ถล่มเข้าใส่เพียงชั่วพริบตาหินกับหิมะหนักเป็ตันก็ฝังเขาไว้ในโพรงเหวใต้พื้นดินลึกหลายสิบเมตรแรงกดดันรอบตัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆหินและหิมะ้ายังร่วงทับถมไม่หยุดเขาเริ่มอึดอัด อากาศเริ่มน้อยลง...ใจหายวาบ นี่...ความตายกำลังมาเยือน...
385
