พวกเขาทั้งสองมาหยุดอยู่ที่ป่าแห่งหนึ่งที่นี้เหมือนไม่มีคนอยู่สักนิด จ้าวยูร์มองซ้ายมองขวา
“ออกมา!” สิ้นคำพูดไม่นานชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืดของป่ากลิ่นเหล็กที่ติดตัวอีกฝ่ายลอยเข้าจมูก
“หือ...เ้ามาทำอะไรที่นี้” ผู้าุโเหล็กเอ่ยขึ้น
“ข้าพาศิษย์ผู้าุโทั้งสามมาหาท่าน”สายตาของผู้าุโเหล็กเลื่อนมามองคนข้าง ๆ
“ถึงเวลาอีกแล้วหรือ เ้าหนูมานี่สิ” ผู้าุโเหล็กกวักมือเรียกจ้าวยูร์
“ข้าน้อยจ้าวยูร์คารวะผู้าุโเหล็กขอรับ”
“ตาแก่สามคนนั้นสอนศิษย์ได้ดีทีเดียว” ผู้าุโเหล็กยิ้มอย่างพอใจ
“ได้ยินมาว่าเ้าทำอาหารอร่อยคนแก่อย่างข้าพอมีโอกาสได้ชิมฝีมือเ้าหรือไม่”
“ข้าทำได้เพียงแค่อาหารธรรมดา หากท่านผู้าุโไม่รังเกียจข้ายินดีขอรับ”
“ตามข้ามา”
“ข้าเองก็หิวแล้วเหมือนกัน”
“........” จ้าวยูร์นิ่งเงียบไม่ได้มองหรือตอบอะไรจอมมารผู้นั้น
หลังมื้ออาหารผ่านไป
“ครั้งนี้ตาแก่สามตัวนั้นถึงกับยกของล้ำค่าขนาดนี้ให้เชียวหรือ”
“มันล้ำค่ามากขนาดนั้นเลยหรือขอรับ” จ้าวยูร์เอ่ยถามหลังจากที่มื้ออาหารผ่านไป จอมมารปล่อยให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันสองคนเพื่อพูดคุยธุระ
“นอกจากล้ำค่าแล้วยังเป็ของหายากทีเดียวแปลว่าครั้งการประลองพวกเขามั่นใจในตัวเ้ามาก แล้วเ้าอยากได้อาวุธชนิดไหนละ”
“ดาบคู่ขอรับ ด้ามหนึ่งหลอมรวมแก่นพิษหมื่นปีด้ามหนึ่งหลอมรวมกับแก่นต้นกำเนิดอัคคี” ผู้าุโเหล็กครุ่นคิดอยู่เป็นาน
“เ้าแสดงวิชาดาบให้ข้าดูหน่อย”แม้ไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ จ้าวยูร์ก็ทำตาม
“อือ...ข้าพอเข้าใจแล้วว่าทำไมเ้านั้นถึงมอบเขากิเลนให้เ้าอีกสามเดือนเ้าค่อยมาเอาแล้วกัน ระหว่างนี้เ้าอยากไปไหนทำอะไรก็ไป”
“ข้ารอที่นี้ไม่ได้หรือขอรับ”
“ไม่ได้ ข้าไม่ชอบให้ใครมารบกวน”
“ขอบคุณผู้าุโเหล็กขอรับอีกสามเดือนข้าจะกลับมาใหม่” จ้าวยูร์เดินออกจากเขตป่าของผู้าุโเหล็กสถานที่แห่งนี้ลึกลับ มิน่าเขาถึงหาเบาะแสไม่พบสักที
“คุยธุระเสร็จแล้วใช่ไหม”
“ทำไมท่านยังอยู่อีก”
“ข้ารอเ้า”
“รอข้าทำไม”
“.........”
...นั้นสิ เขารอทำไม......
“ตาเฒ่านั้น้าเวลานานแค่ไหน”
“ไม่ใช่ว่าท่านรู้คำตอบอยู่แล้วหรือ” จอมมารหัวเราะออกมาเบาๆ
“ถึงข้าสามารถทำได้เกือบทุกอย่างแต่ไม่ใช่ทุกอย่างที่ข้าทำได้ โดยเฉพาะกับผู้าุโเหล็กคนนั้น” จ้าวยูร์รี่ตามองในที่สุดเขาถอนหายใจออกมา
“3 เดือน”
“ระหว่างนี้เ้าว่างใช่ไหม”
“ไม่เกี่ยวกับท่าน”
“ปีนี้เ้าอายุเท่าไหร่” จอมมารเอ่ยถามระหว่างที่เดินออกจากป่าของผู้าุโเหล็ก
“.......”
“เ้ารู้จักหอคอยผู้พิชิตหรือเปล่า” เท้าของจ้าวยูร์หยุดลงสายตาของอีกฝ่ายทำให้จอมมารอธิบายเพิ่มเติม
“หอคอยผู้พิชิตคือสถานที่ฝึกฝนของผู้ที่้าพัฒนาฝีมือยิ่งเลื่อนขั้นมากเท่าไหร่พวกเขายิ่งได้รับการนับถือจากคนอื่นมากยิ่งขึ้นรวมไปถึงชื่อเสียงเงินทองด้วย มีคนมากมายแสวงหาสิ่งเ่าั้”
“ไม่ใช่ทุกคนที่อยากได้สิ่งเ่าั้”
“ที่เ้าพูดมามันก็ถูกแต่สิ่งเ่าั้สำหรับบางคนมันจำเป็อย่างมาก พวกเขาถึงได้พยายามพิชิตหอคอยให้ได้มากที่สุด”
“รางวัลของหอคอยคืออะไร”
“สิ่งที่ได้อย่างแน่นอนคือแก่นอสูรผู้พิทักษ์ของแต่ละชั้นและของมีค่าอย่างอื่นไม่สามารถระบุได้ มูลค่าของมันขึ้นอยู่กับชั้นที่พิชิต”
“ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถเข้าไปได้สักหน่อย”
“ถูกต้อง คนที่สามารถเข้าไปได้ต้องระดับเชี่ยวชาญเป็อย่างต่ำเ้าอยากเข้าไปหรือไม่”
“ท่านรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน?”
“ในที่สุดเ้าก็มองข้าเสียที...”เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย ห่างกันเพียงแค่ก้าวเดียว
“ท่านพูดเื่หอคอยผู้พิชิตให้ข้าฟังเพื่ออะไร”
“เ้าไม่อยากลองไปทดสอบดูหน่อยหรือ”
“ข้าไม่เห็นความจำเป็ที่ข้าต้องไป”
“ลองไปดูสักครั้งหากเ้าไม่ชอบค่อยออกมามันก็ไม่เสียหายเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”
“บอกเหตุผลจริง ๆ ที่ท่านอยากให้ข้าไปมาดีกว่าไหม”
“ข้าเชื่อว่าที่นั้นสามารถพัฒนาความสามารถของเ้าได้มากกว่าอยู่ด้านนอก”
“เหตุผลแค่นั้น?”
...แค่นั้น...นั้นสิเขามีเหตุผลอะไรอีกที่อยากให้จ้าวยูร์ไปที่หอคอย....
“ข้าอยากเห็นความสามารถของเ้า”
“ด้วยเหตุผลแค่นี้ข้าคงต้องขอปฏิเสธ” จ้าวยูร์ออกเดินอีกครั้งจอมมารรีบเดินตามทันที
“ข้าเป็คนสร้างหอคอยในดินแดนแห่งนี้”เท้าจ้าวยูร์หยุดเดินอีกครั้ง
“ท่านพูดว่าอะไรนะ”
“หอคอยผู้พิชิตข้าเป็คนสร้างมันขึ้นมา”
“ท่านเป็คนสร้าง?”
“ใช่”
“ที่นี้มีหอคอยกี่แห่ง” จอมมารยิ้มออกมา
“สองแห่ง แต่ละแห่งมีทั้งหมด 100 ชั้นหากเ้าเดินทางด้วยตัวเองอาจใช้เวลาเกือบสิบวัน หากเ้าไปกับข้าข้าสามารถพาเ้าไปได้ชั่วพริบตา เ้าอยากไปไหม”
“ท่านอยากให้ข้าไปเพื่อฝึกหรือ้าเห็นความสามารถของข้ากันแน่”
“ทั้งสองอย่าง”
“........ท่านนี่แปลกเกินกว่าจะเป็จอมมาร”
“ตกลงเ้าจะไปใช่ไหม”
“ต้องใช้เวลาเดินทางนานแค่ไหน”
“จากที่นี้คงใช้เวลาหนึ่งเดือนแต่ว่าข้าพาเ้าไปถึงได้ในทันที”
“ท่าน้าให้ข้าขอร้องงั้นใช่ไหม”
“สำหรับเ้าไม่จำเป็ต้องขอร้องข้าสักนิด....พร้อมนะ”จอมมารก้มลงกระซิบข้างหู จ้าวยูร์เผลอถอยห่างด้วยความใ เอวของเขาถูกคว้าเข้าหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจนเขาตั้งตัวไม่ทัน
“หือ?”
ความมืดมิดปกคลุมร่างกายทั้งสอง ก่อนที่จ้าวยูร์รู้ตัวพวกเขามาถึงจุดหมายปลายทางเรียบร้อยแล้ว
“คารวะท่านจอมมาร”
เสียงกึกก้องดังไปทั่วบริเวณ จ้าวยูร์ลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ เอวของเขายังถูกอีกฝ่ายโอบกอดเอาไว้
“ทุกคนลุกขึ้นได้แม่ทัพเหนือรายงานสถานการณ์ตอนนี้” จอมมารดันตัวจ้าวยูร์ให้นั่งลงบนเก้าอี้ในตำแหน่งที่มารทั้งหลายแปลกใจส่วนตัวจอมมารนั้นเดินไปนั่งบัลลังก์ของตนเอง
ทั้งสีหน้าแววตาท่าทางของอีกฝ่ายแสดงถึงอำนาจในมือความกดดันถูกปล่อยออกมาจนทำให้เขารู้สึกอัดอัด จอมมารหันมามองไม่นานความกดดันนั้นดูเหมือนผ่อนคลายลงไปมาก
“ขณะนี้มีผู้พิชิตหอคอยชั้นที่ 50 ได้รับขอรับเป็องค์รัชทายาทของแดนเหนือพร้อมกับกลุ่มองครักษ์ขอรับ”
“แปลว่าพวกเขาบรรลุขั้นอาจารย์ขั้นสูงเป็อย่างต่ำสินะ”
“ถูกต้องแล้วขอรับองค์รัชทายาทอยู่ในระดับอาจารย์ขั้นสูงกำลังก้าวสู่ระดับปรมาจารย์ขั้นต้นขอรับ ส่วนปรมาจารย์ท่านอื่นกำลังก้าวสู่หอคอยชั้นที่70ขึ้นไปมีจำนวน10 คนขอรับ”
“เ้าบอกผู้รักษาหอคอยแต่ละชั้นให้ทำเต็มที่แล้วใช่ไหม”
“ขอรับ”
“ปัญหาอื่น ๆ เ้าจัดการได้เรียบร้อยดีแล้ว อายูร์..”
“หือ?”
“เ้า้าเริ่มจากชั้นไหน”เหล่ามารรวมไปถึงแม่ทัพหนือต่างแปลกใจ หันไปมองจ้าวยูร์เป็ตาเดียวกัน จ้าวยูร์มองเหล่ามารทั้งหลายสลับกับจอมมารไปมาสีหน้าของอีกฝ่ายทำให้จอมมารรู้สึกพอใจอย่างมาก
“ด้วยความสามารถของเ้าตอนนี้ เ้าเริ่มจากชั้น60 ได้เลยนะ”
“ไม่เอาละ ข้าอยากเริ่มั้แ่ชั้นหนึ่ง”
“ตามใจเ้า แม่ทัพเหนือฝากเ้าดูแลเขาด้วยสั่งผู้ดูแลแต่ละชั้นห้ามอ่อนข้อให้เขาเด็ดขาด หากข้ารู้พวกเขาทุกคนต้องถูกทำโทษรวมถึงเ้าด้วย”
“รับบัญชาขอรับ คุณชายเชิญด้านนี้ขอรับ” จ้าวยูร์ลุกขึ้นเดินตามหลังแม่ทัพเหนือออกไปโดยมีสายตาของจอมมารตามหลังไป
“พวกเ้าออกไปได้แล้ว อย่าลืมทำหน้าที่ของตนให้ดีเ้าใจหรือไม่”
“รับบัญชาท่านจอมมาร!”
80
![เกิดใหม่ครั้งนี้โดนเนรเทศไม่พอ...ยังมีสามีเป็นสตรีอีกหรือ [มีE-book]]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746622656_30645617.webp)
