เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        วันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย เมื่อหยางเฉินกลับไปถึงบ้าน หลินรั่วซีกับป้าหวังได้นอนหลับไปแล้ว       

        หลังจากอาบน้ำแต่งตัว หยางเฉินก็เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ในห้องพักของเขาขึ้นมาและนัดพูดคุยกับโซรอนอีกครั้ง

        หลังจากป้อน URL ที่ซับซ้อน กล่องโต้ตอบวิดีโอก็ปรากฏต่อหน้าหยางเฉิน แต่ครั้งนี้ต่างออกไป นอกจากสัญลักษณ์นกอินทรีสีฟ้าแล้วยังมีสัญลักษณ์รูปเรือโจรสลัดสีแดงเพิ่มขึ้นมาอีก

        ริมฝีปากหยางเฉินโค้งขึ้นทันที

        ใบหน้าของชายสองคนปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ซึ่งนอกจากเครื่องแบบทหารสีแดงของโซรอนแล้ว อีกคนแต่งกายด้วยเสื้อคลุมสีขาว ผมบางเบาเผยให้เห็นศีรษะล้านขนาดใหญ่ และคาดที่คาดตาสีดำข้างเดียว ส่งยิ้มให้หยางเฉิน

        อย่างไรก็ตามผู้ชายสองคนนี้ถึงแม้ว่าจะกำลังยิ้มแย้ม แต่คนส่วนใหญ่ก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะเป็นคนดี

        "ท่านเฮดีส มาซิโดเนียยินดีที่ได้พบท่านอีกครั้ง!" ชายตาเดียวมาซิโดเนียถือถ้วยเครื่องดื่มร้อนกล่าวต้อนรับหยางเฉินด้วยความภาษาฮีบรู

        หยางเฉินเอนหลังพิงกับเตียง ดูหน้าจอและหัวเราะอย่างสบายๆ

        "มาซิโดเนีย นายเมาค้างหรือไง?"

        "ผมยังไม่ชินกับโซนเวลาที่ต่างกันต่างหากล่ะท่านเฮดีส" มาซิโดเนียกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        โซรอนหัวเราะกล่าวอย่างดูหมิ่นว่า "อีแร้งอย่างแกมีดีแค่ผายลม ทุกวันนี้นอกจากเหล้ากับผู้หญิงแล้ว แกทำอะไรเป็นบ้าง! ท่านเฮดีสท่านส่งข้อมูลให้กับผมเถอะ เจ้านี่ไม่เหมาะจะให้ท่านเสียเวลาด้วยหรอก!"

        "นกกระจอกอย่างแกกำลังอิจฉาข้าอยู่สิท่า! เหล่าเด็กๆ ของข้าไม่เชื่อฟังใครทั้งนั้น พวกเขาจะไม่ออกทะเลหากไม่มีข้าเป็นผู้นำ!" มาซิโดเนียกล่าวตอบโต้เป็นภาษาอังกฤษ "โซรอน ฉันรู้ว่านายลำบากใจ แต่นายควรรู้ว่าไม่มีใครแทนที่มาซิโดเนียในตำแหน่งนี้ได้"

        "ท่านเฮดีส ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก ดังนั้นผมจึงส่งงานสอบสวนให้มัน ตาแก่นี่อ้วนขึ้นทุกวัน ส่วนผมก็บางลงทุกวันๆ ด้วย” โซรอนกล่าวขึ้นอย่างไม่พอใจ

        "นกกระจอก แกต้องการที่สู้กับข้าอย่างงั้นหรือ!?"

        "แล้วคิดเหรอว่าหัวรบนิวเคลียร์ของข้าจะกลัวเรือโจรสลัดง่อยๆ ของแก!?"

        "หยุด!!" หยางเฉินรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาทันที

        "โซรอน รายงานสถานการณ์ตอนนี้มา"

        โซรอนได้ยินดังนั้นก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที "ท่านเฮดีสครับ ผมส่งหน่วยเหยี่ยวทะเลไปประเทศจีนตามที่ท่านสั่ง กองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของผม 12 คน จะเดินทางไปถึงท่าเรือจงไห่ในคืนวันพรุ่งนี้"

        "เยี่ยมมาก แล้ววิธีติดต่อล่ะ?" หยางเฉินถาม

        "มีครับ แต่ว่า..." โซรอนขมวดคิ้ว

        "แต่กองพลน้อยเหยียนหวงของจีนได้ตรวจพบเบาะแสของเรือรบของผม ผมคิดว่าคืนวันพรุ่งนี้ท่านอาจต้องไปรับพวกเขาเอง แม้จะดูไม่สุภาพไปบ้าง แต่ผมกังวลว่าพวกเขาจะเกิดอันตราย... โอ้... เชื่อผมเถอะท่านเฮดีส แม้กองพลน้อยเหยียนหวงจะไม่ใช่องค์กรที่เข้มแข็งที่สุด แต่แน่นอนว่าพวกเขาเป็นองค์กรที่น่ากลัวที่สุดเหมือนกัน"

        หยางเฉินยิ้มออกมา ดูเหมือนว่ากลุ่มมังกรจะทำให้โซรอนปวดหัวน่าดู เขาพยักหน้าและหันไปกล่าวกับมาซิโดเนีย

        "ทางนายล่ะเป็นไงบ้าง"

        มาซิโดเนียหยิบขึ้นมากระดาษขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้มะฮอกกานี และก้มหน้ากล่าวว่า

        "ตามพระประสงค์ของท่านเฮดีส หัวหน้าของนิกายยามาตะจากญี่ปุ่น โทกุงาวะ โชวจิ ได้ฝึกฝนวิชาถึงขั้นสูงสุดแล้ว ความสามารถของเขานั้นสามารถต่อกรกับหน่วยรบพิเศษได้แปดร้อยคนพร้อมกัน ที่สำคัญเขาเคยเป็นสมาชิกขององค์กรซีโร่ ซึ่งหมายความว่าเขาน่าจะมีความเข้าใจในศิลาเทพเจ้าพอสมควรครับ”

        ดวงตาของหยางเฉินส่องประกายวูบหนึ่ง

        "แม้ซีโร่จะไม่มีอยู่แล้ว แต่มันก็ยังมีสาขาต่างๆ อยู่มากมาย และผมไม่สามารถกำจัดพวกมันทั้งหมดได้ ถ้าโทกุงาวะต้องการเริ่มล่ะก็ มันก็เป็นสัญญาณเริ่มสงครามที่ดีเหมือนกัน"

        มาซิโดเนียและโซรอนจมอยู่ในความคิดอย่างเคร่งเครียด

        "ส่วนอีกเรื่องหนึ่ง ผมสืบได้แล้วว่าคุณอันซินทำงานอยู่ที่สายการบินระหว่างประเทศเส้นทางหลักคือ โตเกียว ปารีส และฝรั่งเศส ผมคิดว่าไม่ใช่เรื่องยากหากท่านต้องการพบเธอ” มาซิโดเนียกล่าวขึ้นอย่างผิดหวังอยู่ลึกๆ

        หยางเฉินยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาเพียงแค่ต้องการตรวจสอบว่าอันซินมีปัญหาอะไรหรือเปล่า และตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะมีความสุขดี

        "จับตาดูเธอต่อไป หากมีความผิดปกติเกิดขึ้นให้แจ้งผมด้วย" หยางเฉินกล่าว

        "ครับท่าน" มาซิโดเนียกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

        ในขณะที่กำลังจะล่ำลาทั้งสอง มาซิโดเนียก็กล่าวขึ้นว่า

        "ท่านเฮดีส ผมยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ตอนนี้ท่านอาศัยอยู่ในประเทศจีน และยังอยู่ในเมืองชายฝั่งทะเลระหว่างประเทศ ดังนั้นผมเลยขอเตือนท่านไว้หน่อย”

        "เกิดอะไรขึ้น?" หยางเฉินถามขึ้นด้วยความงงงวย จ้าวแห่งโจรสลัดผู้ที่เหยียดหยามคนอื่นไปทั่วกล่าวเตือนเช่นนี้ แสดงว่าต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่ๆ

        มาซิโดเนียยิ้มให้ยิ้มกล่าวว่า "ตามที่เครือข่ายข่าวกรองของผมรวบรวมข้อมูลมา 'จอกศักดิ์สิทธิ์' ได้ปรากฏขึ้นที่ประเทศจีนแล้ว ฮ่าๆๆ!"

        ใบหน้าของหยางเฉินแข็งค้างไปในทันที "สิ่งนั้นมีจริงอย่างงั้นหรือ?"

        มาซิโดเนียขมวดคิ้วกล่าวว่า "ตามตำนานกล่าวไว้ว่า จอกศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกใช้โดยพระเยซูในพระกระยาหารค่ำมื้อสุดท้าย หลังจากที่เขาถูกตรึงบนไม้กางเขน หากใครก็ตามที่ได้ดื่มน้ำจากจอกศักดิ์สิทธิ์ คนผู้นั้นจะมีชีวิตอันเป็นนิรันดร์..."

        "ไอ้อีแร้งหน้าโง่ มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง นั่นมันเป็นตำนานของฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนหรือตะวันออกกลาง มันจะเกิดขึ้นที่ประเทศจีนได้อย่างไร?" โซรอนกล่าวด้วยความมั่นใจ

        มาซิโดเนียกล่าวอย่างฉุนเฉียวว่า "ก่อนที่จะได้พบกับท่านเฮดีส แกก็ไม่เชื่อในพระเจ้าไม่ใช่หรือไง?”

        โซรอนนิ่งอึ้งไปในทันที

        หยางเฉินถอนหายใจกล่าวว่า "อันที่จริงพระเจ้าไม่ได้มีชีวิตอมตะอย่างที่ทุกคนคิด อย่างน้อยฉันก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ตลอดไป แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้อยู่บนโลกนี้จริงๆ"

        "ใช่ครับ ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อ แต่ตามที่คนของผมสืบมาได้ จอกศักดิ์สิทธิ์ได้ถูกมองโกเลียปล้นไปจากบ้านขุนนางในตะวันออกกลาง และไปปรากฏตัวที่สุสานของขุนนางจีนในสมัยราชวงศ์หยวน ที่ผ่านมานักโบราณคดีได้ค้นพบมันที่ใกล้กับเมืองจงไห่" มาซิโดเนียกล่าว

        "มีวิธีตรวจสอบหรือเปล่าว่าจอกศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านี่เป็นของจริง?" หยางเฉินถาม

        มาซิโดเนียกล่าวว่า "แม้ว่าเราจะไม่สามารถทราบประวัติความเป็นมาของจอกศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่กองกำลังโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และศัตรูของพวกเขาต่างคุ้นเคยกับจอกศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นอย่างดี"

        "นายหมายถึง พวกสภามืดนั่นใช่หรือเปล่า?" หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        มาซิโดเนียตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด "ท่านเฮดีสก็รู้เหรอครับ ผมนึกว่าท่านไม่รู้จักการดำรงอยู่ของพวกเขาเสียอีก!"

        "หลายปีก่อนน่ะ แน่นอนว่าย่อมไม่เหมือนในตำนานที่พูดเกินจริง พวกเขามีเชื้อสายที่พิเศษนั่นจึงทำให้มีความสามารถบางอย่าง ทหารธรรมดาแน่นอนว่าย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ แต่ถ้าโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พวกองครักษ์ และพวกทหารครูเสดมาล่ะก็ มันอาจยับยั้งอำนาจของฝั่งยุโรปได้"

        หลายปีก่อนหยางเฉินได้มีโอกาสพบกับพวกนั้นมาก่อน ถ้าคนพวกนั้นมาถึงประเทศจีนจริงๆ แน่นอนว่ากองพลน้อยเหยียนหวงจะต้องเข้าปะทะอย่างแน่นอน และจะเกิดความสูญเสียมากมายตามมา

        "เครือข่ายของผมไม่สามารถติดตามการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้ แต่ผมได้ข่าวมาว่าสภามืด และโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้ส่งคนไปยังประเทศจีน... นั่นแสดงว่าเรื่องจอกศักดิ์สิทธิ์อาจไม่ใช่ข่าวลือ” มาซิโดเนียยิ้ม

        "ถ้าเป็นอย่างงั้นแล้วตอนนี้จอกศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ไหน?" หยางเฉินถามเพราะถ้าหากเขาเอามันไปโยนทิ้งทะเล มันอาจหลีกเลี่ยงเรื่องวุ่นวายที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตได้

        ใครจะมีชีวิตอมตะ? เขาไม่สนใจมันเลยสักนิด!

        มาซิโดเนียกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ผมขอโทษครับ เครือข่ายข่าวกรองของผมอ่อนแอมากในประเทศจีน พวกกองพลน้อยเหยียนหวงช่างต่อกรด้วยยากจริงๆ เจ้านกกระจอกโซรอนก็เห็นพ้องกับผมในเรื่องนี้เช่นกัน..."

        "จีนฝึกฝนวิชาการต่อสู้แบบดั้งเดิมด้วยความอดทนและยากลำบาก ซึ่งต่างกับฝั่งยุโรปที่ใช้ทางลัดเพื่อให้ได้มาซึ่งความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว นี่เป็นข้อแตกต่างที่ใหญ่ที่สุด"

        "ข้อมูลของนายเป็นประโยชน์อย่างมาก ฉันจะไปสืบดู ไม่ว่าจอกศักดิ์สิทธิ์จะเป็นสิ่งมหัศจรรย์หรือไม่ แต่มันจะปล่อยให้ทำลายความสมดุลระหว่างองค์กรต่างๆ ในโลกไม่ได้โดยเด็ดขาด"

        "ท่านเฮดีส ผมมีข้อสงสัยบางอย่าง" มาซิโดเนียกล่าว

        "อะไรเหรอ?"

        มาซิโดเนียลังเลเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า "ตั้งแต่การปรากฏตัวของเหล่าทวยเทพ ทำไมพระเจ้าองค์อื่นๆ ถึงไม่มีผู้สืบทอดเป็นผู้ควบคุมโลกนี้เช่นท่าน?"

        หยางเฉินก้มศีรษะลง และยิ้มขึ้นกล่าวว่า "พวกนายคิดว่าผมบังคับให้คนอื่นทำตามคำสั่งงั้นเหรอ?”        

        โซรอนและมาซิโดเนียต่างตกตะลึงจากนั้นก็พากันส่ายหัว

        "คำถามนี้ ตอนที่ฉันเลือกแหวนของเฮดีสฉันก็ถามเขาเช่นกัน" หยางเฉินกล่าว

        "ถามเฮดีส?" มาซิโดเนียและโซรอนตะโกนออกมาเสียงดัง

        "ในความเป็นจริงคำตอบนั้นง่ายมาก" หยางเฉินรำลึกถึงตัวเองในกาลก่อน

        "มันคือ?...”

        “ลึกๆ แล้วเราทุกคนต่างรักโลกใบนี้เหมือนกัน"