ตำนานวิญญาณแฟนซี (Seirei Gensouki)

        “มันมาทางนี้แล้ว เอายังไงล่ะอัลฟรอนส์!!!!”

        โรอาน่าตะโกนเรียกลีดเดอร์แต่ตอนนี้หัวหน้ากลุ่มของพวกเขาสติหลุดกระเจิงไปแล้ว

        “เอ๊ะ? เอ่อ...ทำยังไงดี....เหรอ?”

        “จะสู้หรือจะหนี???!!!!! รีบๆสั่งมาสิ!!!!”

        โรอาน่าเร่งเร้าอัลฟรอนส์ที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

        ระหว่างที่หัวหน้าของพวกเขายังควบคุมจิตใจตัวเองไม่ได้นั้นเงามหึมาของสิ่งมีชีวิตปริศนาก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา

        “เฮือก...!”

        ใบหน้าของทุกคนบิดเบี้ยวและขาสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว

        เงาลึกลับค่อยๆ ก้าวเข้ามา ทีละก้าว ทีละก้าว ภาพของมันค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

        ในที่สุดก็ได้เห็นร่างที่แท้จริงของมัน

        เจ้ายักษ์ประหลาดมีใบหน้าดังวัวปีศาจ บนหัวมีเขาขนาดใหญ่ นัยน์ตาเป็นประกายสีแดงเพลิง ดูเกรี้ยวกราด

        ร่างกายสูงใหญ่ราวๆ 4 เมตร ผิวหนังหนาและสีดำขลับ กล้ามเนื้อเป็นมัดใหญ่

        มีหางวัวยาวออกมาจากตรงบนบั้นท้าย

        “ป...ปีศาจ!!!”

        เด็กๆ ตื่นตระหนกกันทั้งกลุ่ม

        มีเพียงคริสติน่าเท่านั้นที่ยังมีสติพอจะต่อสู้

        “มัวเหม่ออะไรกัน เดี๋ยวก็ได้โดนมันฆ่าตายกันหมดหรอก!!!”

        ว่าแล้วคริสติน่าก็ยื่นไม้เท้ามาข้างหน้าก่อนจะร่ายมนตร์

        “《บอลสายฟ้า》”

        ทันใดนั้นก็ปรากฏสัญลักษณ์เวทมนตร์อยู่เบื้องหน้าไม้เท้า

        พลันลูกบอลสายฟ้ามากมายก็พุ่งออกมาจากวงแหวนสัญลักษณ์มนตรานั้น

        ลูกบอลสายฟ้าพุ่งตรงไปยังหัวของปีศาจวัว

        ดวงตาของทุกคนเปี่ยมไปด้วยความหวัง

        ทว่า

        “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”

        ปีศาจวัวคำรามออกมาพร้อมกับฟาดดาบหินในมือ

        เมื่อดาบหินฟาดโดนบอลสายฟ้า พวกมันก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆและระเบิดออก

        ก่อให้เกิดฝุ่นตลบไปรอบบริเวณ

        “อุ่ก...”

        คริสติน่าอึ้งไป

        《บอลสายฟ้า》 เป็นเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาเวทมนตร์ทั้งหมดที่คริสติน่ามี

        เมื่อเวทที่เธอภูมิใจที่สุดถูกทำลายโดยง่าย คริสติน่าจึงอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก

        “ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆ”

        ปีศาจหัวเราะเย้ยหยันหน้าเหวอของคริสติน่า

        “เฮือก...”

        องค์หญิงผู้พี่ขนลุกเมื่อได้ยิน

        “ฆ...ฆ่ามัน!  ช...ใช้เวทแช่แข็งสิ!!  กองหน้าใช้เวท 《คาถาเพิ่มพลัง》!!”

        อัลฟรอนส์ตะโกนออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

        ปีศาจค่อยๆ เยื้องย่างเข้ามาพร้อมกับความอกสั่นขวัญแขวนของทุกคน

        《หอกน้ำแข็ง》

        ฟลอร่า โรอาน่า และเอลิเซ่ซึ่งเป็นกองหลังร่ายเวทพร้อมกัน

        เบื้องหน้าของไม้เท้าบังเกิดสัญลักษณ์เวทมนตร์ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหอกน้ำแข็ง

        “《คาถาเพิ่มพลัง》!!”

        เหล่านักเรียนชายร่ายมนตร์บ้าง

        แหวนบนนิ้วของพวกเขาส่องประกาย พร้อมบังเกิดสัญลักษณ์เวทก่อนจะเปลี่ยนเป็นพลังกายซึมเข้าสู่ร่าง

        เมื่อรู้สึกว่าพลังในตัวพลุ่งพล่านขึ้นก็วิ่งตามหอกน้ำแข็งไปเพื่อจัดการกับอสูรตัวโต

        ปีศาจวัวมีขนาดตัวใหญ่ยักษ์แต่กลับหลบหอกน้ำแข็งได้อย่างรวดเร็ว

        มันเปลี่ยนเป้าหมายเป็นเด็กชายคนหนึ่งก่อนจะฟันด้วยดาบในมือ

        เด็กชายคนนั้นหน้าซีดเผือด เมื่อรู้ชะตากรรม

        เขาจับโล่ขึ้นกำบังทันที

        แต่แรงเหวี่ยงของดาบหินนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เด็กตัวเล็กๆอย่างเขาจะต้านทานได้ จึงกระเด็นตัวลอยจนหลังกระแทกเข้ากับต้นไม้ต้นหนึ่ง

        “อั่ก...!”

        โลหิตแดงไหลจากปากพร้อมกับที่ร่างของเขาค่อยๆ ไหลร่วงลงสู่พื้น

        คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็ขวัญหนีดีฝ่อพากันหมดหวังที่จะสู้ต่อ

        พวกที่คิดจะพุ่งเข้าไปสู้ในตอนแรกก็พลันเปลี่ยนใจหยุดกันหมด

        พวกเขาเพิ่งจะรู้ตัวบัดนี้ว่าคู่ต่อกรคราวนี้ไม่ธรรมดา

        “ถ...ถอยยยย หนีเร็ววว!!!!!”

        อัลฟรอนส์ตะโกนสุดเสียง

        ทุกคนวิ่งหนีเข้าป่ากันอลม่าน

        ปีศาจวัวตามพวกเด็กๆ ไปพลางหัวเราะชอบใจ ”ฮี่ฮี่ฮี่”ราวกับกำลังมีความสุขที่ได้เห็นพวกเด็กๆ ตื่นกลัว

        อีกด้านหนึ่ง คริสติน่ายังคงช็อกกับเรื่องลูกบอลสายฟ้าจึงได้แต่ยืนแน่นิ่ง

        “องค์หญิง ตั้งสติสิเพคะ!!!”

        โรอาน่าเขย่าร่างเรียกสติองค์หญิงผู้พี่

        “เอ่อ... อือ ขอบใจนะ น้องข้าล่ะ?”

        คริสติน่าได้สติแล้วจึงเอ่ยถาม

        “ไม่เห็นเลยเพคะ น่าจะหนีไปแล้วพวกเราเองก็รีบหนีกันเถอะเพคะ!”

        “อือ”

        คริสติน่าวิ่งหนีไปพร้อมโรอาน่าด้วยสีหน้าหลากหลายอารมณ์

        .............................

        ย้อนไปก่อนหน้านั้นเล็กน้อยตอนที่ริโอะกลิ้งตกลงมาจากหน้าผาด้วยความเร็วสูง

        เขาตกลงมายังป่าที่อยู่ต่ำกว่าหน้าผาถึง 30 เมตร

        ความรู้สึกโหวงราวกับหัวใจหลุดลอยไปในอากาศแล่นเข้ามาตรงหน้าอกทางซ้าย

        แม้รู้ว่าตัวเองจะต้องไม่เป็นอะไร เด็กชายก็ยังอดกลัวไม่ได้อยู่ดี

        ริโอะสูดหายใจลึกทั่วปอด ร่างกายของเขาปล่อยพลังเวทออกมา

        คลื่นพลังไหลไปตัวรวมกันอยู่ในกล้ามเนื้อ

        คนปกติเมื่อใช้เวทมนตร์จะต้องมีนำคาถาเข้าสู่ร่างกายก่อนทว่าริโอะกลับไม่ต้องทำอะไรเช่นนั้นก็สามารถใช้พลังได้ตามใจนึก

        ที่แปลกอย่างคือไม่มีสัญลักษณ์เวทออกมาตามส่วนต่างๆเหมือนคนอื่นเวลาที่เด็กชายใช้พลัง

        ตอนนี้เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ เขาใช้พลังเวทของตัวเอง

        วิธีเสริมความแข็งแกร่ง มี 2 วิธี คือ เพิ่มสกิลต่างๆ ของร่างกายและ เพิ่มความแข็งแกร่งให้กล้ามเนื้อ

        แต่ระหว่างทั้ง 2 วิธีนั้นมีเพียงการเพิ่มสกิลเท่านั้นที่ใช้เวทมนตร์เพิ่มได้

        การเพิ่มสกิลของร่างกาย เราจะสามารถใช้ทักษะต่างๆ ได้ดีขึ้น เช่นเคลื่อนไหวเร็ว แต่ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อจะคงเดิมเมื่อใช้การเพิ่มสกิลติดต่อกันมากๆร่างกายก็จะรับผลกระทบจากสกิลที่เพิ่มขึ้นไม่ไหว จนบาดเจ็บในที่สุด

        หลายประเทศจึงได้ทำการวิจัยเพื่อจะหาวิธีที่เพิ่มกำลังกายเพื่อไม่ให้ร่างกายต้องได้รับความเสียหายจากกรณีนี้

        ทว่าจนถึงปัจจุบันก็ยังไม่มีประเทศใดที่วิจัยได้สำเร็จ

        ที่น่าแปลกคือหนูน้อยริโอะผู้นี้ใช้พลังบางอย่างที่ไม่ได้เรียกว่าเวทมนตร์เพิ่มพลังกายได้โดยไม่ต้องผ่านอุปกรณ์เวทใดๆตั้งแต่เมื่อ 5 ปีก่อนในวันที่ริโอะได้ความทรงจำของฮารุโตะกลับคืน นับตั้งแต่ที่เขาได้ยินเสียงปริศนาดังมาจากในหัว

        นอกจากนั้นยังมีอีกหลายอย่างที่ริโอะผิดแผกแปลกไปจากมนุษย์คนอื่นๆบนโลกใบนี้

        เช่น เขาใช้เวทมนตร์ไม่ได้ แต่กลับมีพลังเวทและยังเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายจากพลังนั้นได้ด้วยยังมีเรื่องที่เขามองเห็นพลังเวทเป็นแสงสว่างเรื่องที่เขาทำพันธสัญญากับคาถาไม่ได้แต่กลับเลียนแบบการใช้เวทมนตร์ได้ และสุดท้ายเขาตกลงมาจากที่สูงแต่กลับใช้เพียงฝ่ามือ 2 ข้างยันพื้นไว้ก็รอดมาได้

        ลมแรงถูกปล่อยออกมาจากฝ่ามือทั้ง 2 ของเด็กชาย

        ถึงร่างที่ร่วงลงมาจะไม่หยุดภายในทันทีแต่ลมที่ออกมาจากฝ่ามือนั้นก็ช่วยให้เขาตกลงสู่พื้นได้อย่างนิ่มนวล

        เมื่อตัวถึงพื้น ริโอะก็ค่อยๆยืนโดยใช้มือจับต้นไม้ใหญ่เพื่อตั้งหลักไว้

        เขาผละออกจากต้นไม้หลังจากที่ทรงตัวได้

        “ฮึบ!”

        ปลอดภัยแล้วสินะ...

        ริโอะเงยหน้ามองขึ้นไปยังบนหน้าผา

        หากเพิ่มสกิลร่างกายก็คงจะปีนขึ้นไปบนผาสูง 30เมตรโดยไม่ตกลงมาได้ไม่ยาก

        แต่ถ้าคนที่ใช้เวทมนตร์ไม่ได้อย่างเขากลับขึ้นไปข้างบนโดยไร้รอยขีดข่วนคงไม่พ้นตกเป็นผู้ต้องสงสัยอีกแน่ๆ

        แม้จะขี้เกียจแก้ตัว แต่ก็ต้องกลับขึ้นไปดูสถานการณ์ของทีมอยู่ดี

        “ขึ้นก็ขึ้น!”

        ริโอะถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเริ่มปีนขึ้นไป

        ใช้เวลาไม่นานก็กลับขึ้นมาบนหน้าผาได้

        ริโอะซ่อนตัวหลังต้นไม้แล้วมองหาเพื่อนๆ ในทีม

        ขณะนั้นเป็นเวลาที่คนอื่นๆ เพิ่งจะฆ่าก็อบลินกันเสร็จ

        ทุกคนเริ่มถกเถียงกันเรื่องแผนการกลุ่ม

        สิ่งที่ได้ยินนั้นค่อนข้างทำร้ายจิตใจริโอะพอสมควร

        อัลฟรอนส์ซึ่งเป็นหัวหน้าและสเตรียดที่ชนฟลอร่าต่างก็พากันปกป้องตัวเอง

        สเตรียดแก้ตัวเพื่อกลบเกลื่อนความผิดโดยฉวยโอกาสที่คนอื่นๆไม่ทันได้เห็นเหตุการณ์ในตอนนั้นป้ายสีให้ริโอะ

        เด็กชายผู้ถูกใส่ร้ายเมื่อได้ฟังก็พอจะเดาเรื่องออก เขาระบายรอยยิ้มจางๆที่มุมปาก

        สุดท้ายลูกขุนนางใหญ่เจ้าเล่ห์ก็ผลักความรับผิดชอบที่ฟลอร่าเกือบตกหน้าผาทั้งหมดมาให้ริโอะดังคาด

        ฟลอร่าพยายามปกป้องริโอะอย่างเอาเป็นเอาตายแต่สุดท้ายก็หาหลักฐานมาแย้งสเตรียดไม่ได้

        ริโอะได้ยินทุกอย่าง...