สรรพธาตุสังหารเทพ

        "พี่ชาย..พวกเราจะไปกันตอนนี้เลยไหม?" หลินเสี่ยวโหยวที่ถูกสวี่หยุนอุ้มอยู่กล่าวถามออกมาขณะที่สวี่หยุนกำลังเดินออกมาจากหอโอสถสวรรค์..ขณะนี้เป็นยามเย็นอีกสักพักดวงอาทิตย์ก็จะลับขอบฟ้าแล้ว..

        "อืม..ตอนแรกข้าก็กะว่าจะเดินทางไปเลย..แต่ถ้าเสี่ยวโหยวอยากนอนขนาดนั้นงั้นเราไปพักกันก่อนเถอะ" สวี่หยุนกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินไปทางโรงเตี๋ยมในทันที..คำกล่าวของสวี่หยุนทำให้หลินเสี่ยวโหยวหน้าแดงไปเล็กน้อยก่อนจะมุดศีรษะเข้าไปในอกของสวี่หยุนทันทีเพื่อไม่ให้สวี่หยุนมองเห็นสีหน้าของตนเอง..สวี่หยุนเห็นท่าทีของเด็กสาวก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวหลินเสี่ยวโหยวอย่างอ่อนโยน..ที่สวี่หยุนไม่ได้เลือกเข้าไปพักที่กระท่อมในมิติศิลาเพราะในมิติแห่งนั้นไม่มีเวลากลางคืน..

        "เสี่ยวโหยวอยากจะทำอะไรอีกหรือไม่? วันนี้ข้าจะทำตามที่เสี่ยวโหยวพูดทุกอย่างถือว่าเป็นการขอโทษเสี่ยวโหยว.." สวี่หยุนกล่าวออกมาก่อนจะวางเด็กสาวลงบนเตียงไม้ในห้องพักของโรงเตี๋ยมอย่างนุ่มนวล..

        "งั้น! งั้น! ข้าอยากอาบนํ้า..ได้หรือไม่พี่ชาย?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย..สวี่หยุนเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาทันทีก่อนจะหยิบเอาถังไม้ออกมาจากผลึกลมปราณธาตุและใช้ลมปราณธาตุวารีในการควบแน่นธาตุวารีในอากาศให้กลายเป็นหยดนํ้าจนเต็มถังไม้..

        "พี่ชาย..พี่ชายคงไม่น่าจะมาอาบนํ้ากับข้าแน่ๆเลย..งั้นพี่ชายช่วยนั่งข้างๆถังไม้ได้หรือไม่? ข้าจะได้กอดพี่ชายได้ด้วย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส..สวี่หยุนมีรอยยิ้มซับซ้อนยากอธิบายออกมาก่อนจะหันหลังและนั่งลงพิงกับถังไม้..หลินเสี่ยวโหยวรีบถอดเสื้อผ้าอยากรวดเร็วก่อนจะกระโดดลงถังนํ้าไปด้วยความสนุกสนาน..นํ้าที่กระเซ็นออกมาจากถังไม้โดนสวี่หยุนเล็กน้อยทำให้สวี่หยุนถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม..

        สวี่หยุนสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อพยายามให้ตนเองไม่สนใจหลินเสี่ยวโหยวในตอนนี้..สวี่หยุนปล่อยลมปราณธาตุอัคคีออกมาบนฝ่ามือซ้ายก่อนจะเปลี่ยนไปลมปราณธาตุวารีอย่างรวดเร็ว..สวี่หยุนทำสลับไปสลับมาจนมันมีความเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ..สวี่หยุนตรวจสอบลมปราณทั้งคู่ไปได้สักพักก่อนที่จะมือแขนเล็กๆสองข้างมากอดคอของสวี่หยุนไว้จากด้านหลัง...

        "พี่ชาย..ข้าชอบพี่ชายที่สุดเลย..หากท่านแม่มาเห็นข้าในตอนนี้ก็คงจะมีความสุขเป็นแน่.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างโศกเศร้าเล็กน้อยขณะกอดคอของสวี่หยุนอยู่จากข้างหลัง..

        "..เสี่ยวโหยว..เสี่ยวโหยวบอกข้าได้หรือไม่ว่าท่านแม่ของเสี่ยวโหยวอยู่ที่ใด..?" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างอ่อนโยนก่อนจะแตะแขนของหลินเสี่ยวโหยวเล็กน้อยเพื่อปลอบประโลม..คำถามนี้เป็นคำถามที่สวี่หยุนอยากจะถามมานานแล้ว..แต่เมื่อสวี่หยุนเห็นหลินเสี่ยวโหยวโศกเศร้าขณะพูดถึงมารดาของตนเองทำให้เขาไม่มีความกล้าพอที่จะถามไปทุกครั้ง..รอบนี้สวี่หยุนสงบจิตใจพยายามให้สงบนิ่งที่สุดก่อนจะกล่าวถามออกมาอย่างยากลำบาก...

        "...คุกใต้ดินของสำนักกระบี่ล่องนภา..." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงสั่นสะท้านก่อนจะร้องไห้ออกมา..สวี่หยุนตกตะลึงไปในทันทีที่ได้ยินคำกล่าวของหลินเสี่ยวโหยวก่อนที่จะระงับอาการตกตะลึงอย่างรวดเร็วแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวของเด็กสาวโดยที่สวี่หยุนไม่ได้หันหน้าไปมองแม้แต่น้อย..

        "..ข้าขอโทษเสี่ยวโหยว..ข้าจะไม่ถามออกมาอีกแล้ว.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยนก่อนจะขยับมือลงมาเล็กน้อยมาลูบใบหน้าของเด็กสาวที่เต็มไปด้วยคราบนํ้าตา..

        "อืม..ข้าขอโทษพี่ชายเช่นกันที่ทำให้พี่ชายต้องรู้สึกไม่ดีเพราะข้า.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาก่อนจะดึงแขนของสวี่หยุนลงมากอดแน่นในทันที..สวี่หยุนสะดุ้งเล็กน้อยเพราะสัมผัสได้ถึงผิวอันนุ่มลื่นของเด็กสาวที่กำลังเปียกนํ้าอยู่ถูกแขนของเขา..แขนของสวี่หยุนกลายเป็นเกร็งแน่นในทันทีและเขาก็ไม่กล้าจะขยับมือแม้แต่น้อย..

        "พี่ชาย!! พี่ชายเขินอายได้น่ารักเป็นอย่างยิ่ง! แต่..ทำไมพี่ชายถึงเขินอายขนาดนี้ล่ะ? พี่ชายนอนกอดข้าทุกคืนเลยไม่ใช่หรือ..?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้นขณะมองท่าทีน่ารักน่าเอ็นดูของสวี่หยุนที่เด็กสาวไม่เคยพบเห็นมาก่อน..

        "..เสี่ยวโหยว..นั่นมันไม่เหมือนกัน.." สวี่หยุนยิ้มแห้งออกมาก่อนจะกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก..หลินเสี่ยวโหยวเห็นท่าทีกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกของสวี่หยุนก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะปล่อยแขนของสวี่หยุนไป..

        "พี่ชาย..พี่ชายน่ารักมากจริงๆนะ! ข้าว่าสตรีคนไหนเห็นพี่ชายต้องตกหลุมรักพี่ชายเป็นแน่!!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้นหลังจากเห็นท่าทีของสวี่หยุน..สวี่หยุนดึงแขนกลับอย่างรวดเร็วก่อนจะหัวเราะแห้งออกมา..

        "เสี่ยวโหยว..ข้าเป็นบุรุษนะ..ถ้าความน่ารักข้าคงจะสู้เสี่ยวโหยวไม่ได้เลยสักนิด.." สวี่หยุนยิ้มแห้งๆขณะกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก..

        "บู่ว..พี่ชายเป็นบุรุษแล้วอย่างไร..บุรุษก็น่ารักได้เช่นกัน!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างไม่เห็นด้วย..สวี่หยุนหัวเราะแห้งออกมาและพยายามไม่สนใจคำพูดของเด็กสาวอีก..เวลาผ่านไปประมาณสามพริบตาก็ทำให้สวี่หยุนกลับมามีสีหน้าปกติเช่นเดิม..สวี่หยุนครุ่นคิดเกี่ยวกับคำกล่าวของหลินเสี่ยวโหยวทันทีที่สงบสติได้..

        'คุกใต้ดินของสำนักกระบี่ล่องนภา? ทำไมมารดาของเสี่ยวโหยวถึงไปอยู่ในคุกใต้ดินของสำนักกระบี่ล่องนภา? จะเกี่ยวกับพี่น้องตระกูลหลินทั้งสองที่หวงซือเหยียนเล่าให้ฟังหรือไม่?' ยิ่งสวี่หยุนครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่เขาก็พบแต่คำถามที่เยอะขึ้นเท่านั้น..นอกจากจะไม่ได้อะไรเพิ่มเติมแล้วยังทำให้สวี่หยุนปวดศีรษะเล็กน้อยอีกด้วย..

        'เฮ้อ..อย่างน้อยก็รู้ว่ามารดาของเสี่ยวโหยวอยู่ในคุกใต้ดินของสำนักกระบี่ล่องนภา..รอข้าแข็งแกร่งกว่านี้สักนิดค่อยลองลอบเข้าไปในคุกใต้ดินของสำนักกระบี่ล่องนภาก็ได้..หากข้าลอบเข้าไปตอนนี้แค่เจอผู้อาวุโสคนเดียวของสำนักกระบี่ล่องนภาข้าก็ต้องตกตายเป็นแน่..' สวี่หยุนถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะปลอบใจตนเองพร้อมตั้งเป้าหมายใหม่ไว้ในใจ..

        เวลาผ่านไปเล็กน้อยสวี่หยุนใช้เวลาที่เหลือในการเปลี่ยนลมปราณธาตุอัคคีและลมปราณธาตุวารีไปมา..ถึงแม้มันจะดูไร้ประโยชน์แต่สวี่หยุนก็พบว่าเขากำลังเข้าใจการผสานธาตุและธาตุเพิ่มขึ้นทีละเล็กล่ะน้อย..หากเป็นธาตุที่เกื้อหนุนกันสวี่หยุนอาจจะไม่ต้องลำบากมากขนาดนี้..แต่นี่กับเป็นธาตุอัคคีและธาตุวารีที่เข้ากันไม่ได้เลยแม้แต่น้อยทำให้สวี่หยุนผสานลมปราณทั้งสองยากเข้าไปอีก..

        "พี่ชาย!! ข้าอาบนํ้าเสร็จแล้ว..ข้าต้องพยายามอย่างยิ่งเลยล่ะที่จะไม่กอดพี่ชายขณะอาบนํ้าอยู่!" หลินเสี่ยวโหยวที่สวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่เสร็จแล้วรีบกระโจนขึ้นมาบนตักของสวี่หยุนอย่างรวดเร็วก่อนจะกอดสวี่หยุนทันที..สวี่หยุนถอนสมาธิกลับมาจากการผสานลมปราณธาตุอัคคีและลมปราณธาตุวารีก่อนจะยิ้มออกมา..

        "..เสี่ยวโหยวอยากเข้านอนเลยหรือไม่? หรือเสี่ยวโหยวอยากเล่นอะไรก่อน?" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างอ่อนโยนก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวของเด็กสาว..

        "อืม..ลี่ผิงบอกว่าพี่ชายวาดรูปเก่งมากเลย..ช่วยสอนข้าบ้างได้หรือไม่?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม..

        "ได้แน่นอน..ถึงข้าจะสอนไม่เก่งมากนักแต่ก็จะพยายามนะ" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยนก่อนจะเก็บถังไม้เข้าไปในผลึกลมปราณธาตุและอุ้มหลินเสี่ยวโหยวมาตรงโต๊ะตัวหนึ่ง..

        "ข้าขอนั่งตักพี่ชายนะ! พี่ชายจะได้ช่วยสอนข้าง่ายยิ่งขึ้น!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างรวดเร็วขณะที่สวี่หยุนกำลังจะวางเด็กสาวลงบนเก้าอี้..สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็ฝืนยิ้มเพราะความเอาแต่ใจของหลินเสี่ยวโหยวที่เริ่มหนักขี้นเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้และวางหลินเสี่ยวโหยวไว้บนตักอย่างอ่อนโยน..

        สวี่หยุนหยิบเอาพู่กัน หมึกและกระดาษออกมาจากผลึกลมปราณธาตุก่อนจะเริ่มสอนหลินเสี่ยวโหยวที่นั่งอยู่บนตักเกี่ยวกับการวาดรูปในทันที..มีบางจุดที่หลินเสี่ยวโหยวไม่เข้าใจสวี่หยุนก็จะใช้วิธีการจับมือเล็กๆของเด็กสาวพร้อมกับวาดรูปไปด้วย..หลังจากสวี่หยุนทำเช่นนั้นหนึ่งครั้งหลินเสี่ยวโหยวก็ดูเหมือนจะชื่นชอบเป็นอย่างยิ่งก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจจุดที่สวี่หยุนสอน..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะจับมือเล็กๆของเด็กสาวอย่างอ่อนโยนตลอดการวาดภาพ...

        "เสร็จแล้ว! นี่มันสวยมากเลย! พี่ชายคิดเหมือนกับข้าไหม?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น..

        "อะ..อืม..ข้าว่ามันก็สวยแบบที่เสี่ยวโหยวบอก.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มซับซ้อน..ภาพนี้ที่จริงแล้วสวี่หยุนแทบจะเป็นคนวาดด้วยตัวเองถึง 7 ส่วนเลยทีเดียว..

        "พี่ชาย..พวกเราไปนอนกันเถอะ..ข้าเริ่มเหนื่อยแล้ว.." หลินเสี่ยวโหยวหาวออกมาเล็กน้อยก่อนจะทิ้งตัวเอาศีรษะพิงกับอกของสวี่หยุน..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวของเด็กสาว..สวี่หยุนเก็บภาพวาดและอุปกรณ์ทั้งหมดเข้าไปในผลึกลมปราณธาตุก่อนจะอุ้มเด็กสาวอย่างอ่อนโยนไปที่เตียงไม้..สวี่หยุนวางหลินเสี่ยวโหยวอย่างนุ่มนวลก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียงไม้เช่นเดียวกับหลินเสี่ยวโหยว..หลินเสี่ยวโหยวเข้ามากอดสวี่หยุนก่อนจะหลับตาลงในทันที..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกอดเด็กสาวตอบ..

        เวลาผ่านไปสักพักลมหายใจของหลินเสี่ยวโหยวก็เริ่มคงที่..เด็กสาวได้หลับไปแล้วสวี่หยุนก็เริ่มใช้ลมปราณธาตุวารีและลมปราณธาตุอัคคีต่อทันที..สวี่หยุนไม่ได้หยุดพักเลยตั้งแต่หลินเสี่ยวโหยวหลับไปจนถึงเช้า..ตอนนี้สวี่หยุนใช้ลมปราณธาตุวารีและลมปราณธาตุอัคคีได้รวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง..สวี่หยุนแบ่งเวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วยามมาใช้ในการพยายามผสานลมปราณธาตุอัคคีและลมปราณธาตุอัคคี..แต่สวี่หยุนก็ผสานมันได้เล็กน้อยเป็นอย่างยิ่ง..ตอนนี้สวี่หยุนมีลมปราณที่เป็นลมปราณธาตุผสานของลมปราณธาตุอัคคีและลมปราณธาตุวารีแล้วเล็กน้อย..หากใช้หมดไปสวี่หยุนก็ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งในการนำลมปราณสองธาตุกลับมาอย่างยากลำบาก..

        สวี่หยุนทดลองแยกธาตุออกจากลมปราณธาตุอัคคีและลมปราณธาตุอัคคีที่ผสานแล้วก็พบว่าเขาทำมันได้เช่นกันถึงแม้จะเชื่องช้าอยู่มาก..ที่สวี่หยุนพยายามแยกลมปราณธาตุออกมาเพียงหนึ่งธาตุจากลมปราณผสานเพราะเขาอยากให้หลินเสี่ยวโหยวได้ใช้ลมปราณแต่ล่ะธาตุในการป้องกันตัวได้..ลมปราณของหลินเสี่ยวโหยวในตอนนี้ไม่ได้ผสานกันแต่อย่างใด..มันแยกชั้นออกเป็นห้าชั้นเท่าๆกันแต่หลินเสี่ยวโหยวกลับไม่สามารถปลดปล่อยลมปราณออกมาเพียงธาตุเดียวได้..สวี่หยุนที่สามารถปลดปล่อยลมปราณที่แยกชั้นออกมาได้อย่างอิสระไม่สามารถช่วยเหลือหลินเสี่ยวโหยวได้แต่อย่างใด..สวี่หยุนจึงเลือกที่จะลองพยายามแยกลมปราณธาตุออกมาจากลมปราณที่ผสานแล้วเผื่อว่ามันอาจจะสามารถช่วยเหลือหลินเสี่ยวโหยวให้ปลดปล่อยลมปราณออกมาเพียงธาตุเดียวได้..

        แต่สวี่หยุนก็ไม่ได้เร่งรัดในการทดลองแยกธาตุออกจากลมปราณที่ผสานแล้วเพียงเล็กน้อยแต่อย่างใด..หากสวี่หยุนคำนวณได้ไม่ผิดพลาดเขาต้องใช้เวลาถึง 3 วันกว่าจะสามารถแยกธาตุออกจากลมปราณที่ผสานแล้วได้..สวี่หยุนลองปลดปล่อยลมปราณธาตุผสานที่มีจำนวนน้อยนิดเป็นอย่างยิ่งออกมา..สวี่หยุนปรับเปลี่ยนลมปราณธาตุผสานให้กลายเป็นลูกแก้วเล็กๆ..เมื่อเขาสังเกตมันก็พบว่ามันเป็นลูกแก้วที่มีสีฟ้าและสีแดงวิ่งวนไปมาอย่างช้าๆในลูกแก้ว..ถึงแม้ลูกแก้วนี้จะมีลมปราณน้อยนิดเป็นอย่างยิ่งแต่กลับปล่อยกลิ่นอายความกดดันออกมาอย่างน่าเหลือเชื่อ..สวี่หยุนหยิบเอาลูกแก้วเข้ามาใกล้เล็กน้อยก่อนที่สวี่หยุนจะรู้สึกเหมือนกับตอนอยู่ใต้ธาราขนาดใหญ่นั่นแต่ก็ราวกับใต้ธาราที่สวี่หยุนอยู่นั้นมีภูเขาไฟที่ร้อนระอุอยู่ด้วย..

        "อืม.." หลินเสี่ยวโหยวส่งเสียงออกมาเล็กน้อยเพราะสัมผัสได้ถึงความเย็นและความร้อนแปลกๆในอากาศ..สวี่หยุนตกใจไปในทันทีก่อนจะรีบดูดเอาลูกแก้วลมปราณธาตุผสานกลับเข้าไปในร่างเพราะกลัวว่าจะไปรบกวนการนอนหลับของหลินเสี่ยวโหยว..

        ธาตุในอากาศกลับมาเป็นปกติอีกครั้งทำให้หลินเสี่ยวโหยวมีสีหน้าสงบเหมือนเดิมก่อนจะขยับแขนกอดสวี่หยุนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว..สวี่หยุนยิ้มเชิงขอโทษไปให้เด็กสาวที่กำลังหลับอยู่ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวของเด็กสาวเป็นการขอโทษ...

        สวี่หยุนพยายามเข้าใจการแยกธาตุออกมาจากธาตุผสานเพียงไม่นานพระอาทิตย์ก็เริ่มขึ้นมาจากขอบฟ้า..หลินเสี่ยวโหยวค่อยๆลืมตาขึ้น..ถึงแม้จะยังงัวเงียอยู่บ้างแต่หลินเสี่ยวโหยวก็ยังกล่าวออกมา..

        "พี่ชาย..ข้าชอบพี่ชายที่สุดเลย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงเลื่อนลอยก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งและกอดสวี่หยุนแน่น..

        "วันนี้พระอาทิตย์พึ่งขึ้นเอง..ทำไมเสี่ยวโหยวถึงรีบตื่นล่ะ?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวของหลินเสี่ยวโหยว..

        "อืม..ข้าแค่อยากตื่นมาเพื่อเจอพี่ชายเท่านั้นเอง.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาก่อนจะเงยหน้ามามองสวี่หยุนด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนยังอยากนอนต่อเล็กน้อย..

        "ฮะฮะ..เดี๋ยวนี้เสี่ยวโหยวดูจะนิสัยเสียขึ้นนะ" สวี่หยุนหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวล้อหลินเสี่ยวโหยวออกมา..

        "อืม..ข้านิสัยเสียก็เพราะพี่ชาย..พี่ชายจะไม่ทิ้งข้าไปใช่หรือไม่?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงที่ยังคงงัวเงียอยู่เล็กน้อย..

        "แน่นอน..ถึงแม้เสี่ยวโหยวจะนิสัยเสียกว่านี้สิบเท่าข้าก็จะไม่ทิ้งเสี่ยวโหยวไปแน่นอน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวลทำให้หลินเสี่ยวโหยวยิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนจะกอดสวี่หยุนแน่นขึ้น..

        สวี่หยุนให้หลินเสี่ยวโหยวนอนต่ออีกเล็กน้อยก่อนจะพยุงเด็กสาวขึ้นมาในท่านั่งเพื่อจัดผมและเครื่องแต่งกายให้เด็กสาว..สวี่หยุนลุกขึ้นจากเตียงไม้หลังจากจัดเสื้อผ้าให้หลินเสี่ยวโหยวเสร็จแล้ว..เมื่อเขาหันกลับไปมองหลินเสี่ยวโหยวเด็กสาวก็อ้าแขนออกมาในทันที..

        "พี่ชาย..ข้าอยากเป็นเด็กนิสัยเสีย..พี่ชายช่วยอุ้มข้าทีได้หรือไม่?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู..

        "แน่นอน..เมื่อวานข้ากล่าวไว้แล้วไม่ใช่หรือว่าวันนี้จะทำตามคำพูดของเสี่ยวโหยว.." สวี่หยุนกล่าวออกมาก่อนจะก้มตัวลงไปอุ้มเด็กสาวขึ้นมา..

        "ข้าชอบพี่ชายที่สุดเลย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวขึ้นมาพร้อมกับกอดสวี่หยุนแน่นในทันที..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพาตัวเขาเองและหลินเสี่ยวโหยวออกมาจากห้องของโรงเตี๋ยมไป..

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------