ผู้ร่วงหล่น

หู่เสวียพูดขึ้นพร้อมมีสีหน้าตกใจเพราะวิชาลบตัวตนเป็นวิชาที่ไม่ใช่จะฝึกฝนกันได้ง่าย ๆ อีกอย่างหนึ่งวิชานี้เป็นวิชาที่หายากกว่าวิชาเทพระดับสูงเสียอีก

วิชาลบตัวตนคือการลบตัวตนออกจากความคิด การมองเห็น การได้ยิน การสัมผัสอื่น ๆ มากมาย

ถ้าคนที่ฝึกฝนวิชาลบตัวตนเป็นนักฆ่าจะเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งของจักรวาลแห่งนี้ เพราะต่อให้นักฆ่าอยู่ตรงหน้าเป้าหมาย เป้าหมายก็ไม่มีทางรู้สึกตัว

แม้แต่ความตายยังไม่ได้สัมผัส วิชานี้มีแค่ในบันทึกเท่านั้นตลอดชีวิตของหู่เสวียเคยได้ยินแค่ตำนานเท่านั้น

วิชานี้เป็นเหมือนกับวิชามหาเทพสำหรับนักฆ่าทุกคน แต่ไม่เคยมีใครพบเห็นวิชานี้หู่เสวียไม่อยากจะเชื่อว่าตนได้เจอคนที่ใช้วิชานี้

แจ๊คตกตะลึงเหมือนกันที่จู่ ๆ เขาลืมเจ้าอ้วนไปเฉยเพราะเขาใช้ให้เจ้าอ้วนไปตามกลุ่มโมเอยะมา

แววตาของแจ๊คส่องประกายขึ้นก่อนจะหันไปหาโมเอยะ สีหน้าของโมเอยะตึงเครียดเมื่อเห็นแจ๊คจ้องมองมาทางตน

ส่วนพวกโจรตัวสั่นไปด้วยความหวาดกลัวเพราะแม้แต่จี้โมยังไม่สามารถทำอะไรชายคนนี้ได้

โมเอยะเห็นลูกน้องตนเริ่มเสียกำลังใจจึงตะโกนขึ้น

“แก เจ้าโจรชั่วลอบทำร้ายจี้โม แกใช้สมบัติอะไรบางอย่างมาปรากฏตัวด้านหลังโมเอยะใช่ไหม....”

เมื่อได้ยินดังนั้นแจ๊คหัวเราะขึ้นมาทันที สีหน้าของโมเอยะบิดเบี้ยวก่อนจะคำรามขึ้น

“แม้ว่าแกจะใช้สมบัติอะไรก็ตาม แต่หลังจากนี้สมบัตินั้นจะเป็นของฉัน.... ไปฆ่ามันแล้วสมบัตินั้นจะเป็นของแก”

โมเอยะตะโกนใส่ลูกน้องทันที แววตาของโจรเมื่อได้ยินว่าแจ๊คใช้สมบัติบางอย่างเอาชนะจี้โมทำให้แววตาของมันเริ่มมีความหวังและความโลภขึ้นมา

แจ๊คเริ่มที่จะชอบโมเอยะเพราะคำพูดของมันเริ่มกำลังใจของลูกน้องได้ดี มันรู้ว่าพวกโจรต้องการอะไรแล้วควรจะให้อะไรกับลูกน้อง

โมเอยะอาจจะเป็นผู้นำที่ดีได้เลยถ้าไม่ขาดความจริงใจไป แจ๊คสัมผัสได้ว่าโมเอยะต้องการเลือดเนื้อของโจรพวกนี้เท่านั้น

ในแววตาของโมเอยะมันรู้สึกหวาดกลัวแจ๊คมาก โมเอยะเป็นปรมาจารย์เวทเท่านั้นแต่เพราะมีธงมารสีดำจึงทำให้สามารถสู้กับจอมเวทได้

แต่สิ่งที่ต้องแลกมาคือเลือดเนื้อ จึงทำให้โมเอยะเก็บผู้หญิงชาวบ้านที่มันปล้นมา โมเอยะเก็บเด็กผู้หญิง หญิงชรา หรือหญิงวัยกลางคนทั้งหมด

ให้ลูกน้องข่มขืนถ้าผู้หญิงคนไหนใกล้จะตาย โมเอยะจะเป็นคนลงมือฆ่าเองทั้งหมดหรือบางครั้งมีคนหลบหนีออกจากกรงจึงถูกสิงโตลมทมิฬกินเข้าไป

เลือดเนื้อในธงมารสีดำเริ่มจะหมดลง ถ้าเลือดเนื้อที่เก็บเอาไว้ในธงมารสีดำหมดลง

ธงมารสีดำจะกินเลือดเนื้อของโมเอยะแทนซึ่งโมเอยะไม่ยอมแน่ ๆ มันเห็นพละกำลังของแจ๊คที่โจมตีจี้โมทีเดียว จี้โมได้รับบาดเจ็บสาหัส

ต้องมีพละกำลังขนาดไหนถึงจะสามารถทำให้จี้โมได้รับบาดเจ็บสาหัสในทีเดียว

ต้องรู้ว่าจี้โมเคยฉีกกระชากสัตว์อสูรที่มีระดับอสูรเริ่มต้นได้ด้วยมือเปล่าจากตอนที่จี้โมยังไม่ได้ฝึกฝนอะไรมากนัก

เพราะเห็นว่าจี้โมเป็นเด็กพิเศษโมเอยะจึงคิดแผนเพื่อให้จี้โมมาอยู่ใต้บังคับบัญชาตนเองและโมเอยะทำได้สำเร็จถึงแม้จะเกือบตายก็ตาม

โมเอยะไม่สามารถสัมผัสได้ว่าแจ๊คอยู่ระดับอะไรราวกับเป็นคนธรรมดาเท่านั้น แต่คนธรรมดาอะไรสามารถฆ่าจี้โมและสร้างตัวสัตว์ประหลาดเหล่านั้นได้

แจ๊คเห็นโจรวิ่งออกมาจากค่ายกล 1000 ธงเพราะไม่มีตัวสาปแห่งความเกลียดชังแล้ว จึงไม่ค่อยรู้สึกหวาดกลัวอะไรมาก

พวกโจรเหมือนกับโมเอยะที่คิดว่าแจ๊คเป็นคนธรรมดาเท่านั้นเพราะสัมผัสถึงพลังไม่ได้

“ตายซะ”

“มอบชีวิตของแกมาดี ๆ”

“จงตายอย่างทรมานเสีย....”

แจ๊คเลียปากเขารอบหนึ่งและสัมผัสได้ถึงความหวานของไอศกรีมที่ตกค้าง ก่อนจะชี้นิ้วไปทางโจรทั้งหลาย

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

เหล่าโจรทั้งหมดเห็นแจ๊คชี้นิ้วมาทางตนจึงเกร็งร่างกายเพื่อรับมือทว่าไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น พวกมันมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะขึ้นมา

“แกกำลังเล่นอ....”

ปัง ตูม

โจรคนหนึ่งกำลังพูดทว่าหัวของมันถูกอะไรบางอย่างระเบิดอย่างสยอง พวกโจรได้เห็นดังนั้นสีหน้าของมันเปลี่ยนแปลงไป

“หนีเข้า...”

มีโจรนักเวทคนหนึ่งสายตาดีมองเห็นเข็มขนาดเล็กหลายสีจำนวนมากกำลังพุ่งด้วยความเร็วสูงสุดมาทางโจรทั้งหมด

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ตูม ปัง ปัง ปัง

ทว่าไม่มีใครสามารถหลบหนีโจรทั้งหมดถูกระเบิดหัวอย่างสยองขวัญ ร่างกายของพวกมันกระตุ้นพร้อมเลือดสาดกระจายกลางอากาศอย่างสวยงาม

โมเอยะไม่คิดว่าพวกโจรเหล่านี้จะตายภายในไม่ถึงวินาทีเดียว ร่างกายของโมเอยะถอยหลังตามสัญชาตญาณความหวาดกลัว

ตูบ ตูบ ตูบ ตูบ

ร่างกายของโจรร่วงหล่นเป็นจังหวะหลงเหลือแต่แจ๊คท่ามกลางซากศพจำนวนมาก แจ๊คมองโมเอยะก่อนจะหัวเราะขึ้น

“มีอะไรจะมาแสดงอีกไหม ถ้าไม่มีฉันจะมีทางเลือกให้คือทรมานดวงวิญญาณกับทรมานร่างกาย....”

สีหน้าของโมเอยะบิดเบี้ยวเมื่อได้ยินดังนี้ก่อนจะสงบลงพร้อมพูดขึ้นมา

“แก... ท่านพวกเราไม่เคยมีเรื่องอะไรกัน เดียวฉันจะมอบสมบัติของฉันให้กับท่าน ขอแค่ท่านปล่อยฉันไปพอได้ไหม...”

“โฮ.......”

แจ๊คลูบคางของตนเองพร้อมคิดสักพักหนึ่ง

“ฉันไม่ต้องการสมบัติเพราะถ้าแกตายฉันก็สามารถกลับไปเอาได้ ส่วนฉันจะให้ขอเสนอหนึ่งกับแกไปถ้าอยากจะรอด”

โมเอยะกำธงมารในมือจนแน่นเพราะมันไม่คิดว่าแจ๊คจะปฏิเสธของเสนอของมัน สามารถนำกลับมาได้หรือคนที่รู้ว่าสมบัติของฉันซ่อนเอาไว้ที่ไหนมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น

โมเอยะพยายามจะใจเย็นพยายามพูดขึ้น

“ขอเสนอของท่านคืออะไร”

“กลายเป็นตัวสาปแห่งความเกลียดชังหรือตัวที่เจ้าเด็กนั้นฆ่าไป”

“อย่าให้มันมากนัก-------------------------!!!!!!”

โมเอยะคำรามขึ้นพร้อมแสดงอาการโกรธแค้น มันรู้ว่ากลายเป็นตัวประหลาดนั้นไม่ขอสู้ตายไปดีกว่าหรือไงโมเอยะได้ยินเสียงตัวประหลาดนั้นพูดว่าต้องกินเลือดเนื้อเพื่อดับการทรมาน

อยากจะตายก็ตายไม่ได้ ใครมันจะอยากเป็นโมเอยะสะบัดธงมารสีดำในมือดูดเลือดเนื้อจากโจรเข้าไปในตัวธงทันที

“อย่าคิดว่าแกจะสามารถฆ่าฉันได้ สุดท้ายฉันนี้จะเป็นคนชนะ.....”

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ดวงวิญญาณของโจรที่ตายลงกำลังถูกดูดเข้าไปในธงมารสีดำอย่างทรมานจึงกรีดร้องออกมา แจ๊คตกใจเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่ามันจะลงมือเร็วขนาดนี้

“ดวงวิญญาณพวกนี้เป็นของฉัน”

แจ๊คกางมือดูดดวงวิญญาณของโจรกลับมาทันทีเพราะว่าแจ๊คมีหัวใจสุริยันปลอมจึงสามารถดึงดวงวิญญาณกลับมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

โมเอยะเห็นดวงวิญญาณถูกแจ๊คดึงกลับไปจึงตกตะลึง

“นี้.....”

สีหน้าของโมเอยะเปลี่ยนแปลงเป็นหวาดกลัวก่อนจะแสดงสีหน้าบ้าคลั่งเพราะว่าตนไม่สามารถหยุดธงมารสีดำได้แล้ว

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

โมเอยะกระตุ้นพลังเวทมนตร์สุดชีวิตเพื่อแย่งดวงวิญญาณกลับมา แต่สิ่งที่ทำทั้งหมดมันไร้ประโยชน์เพราะแจ๊คมีหัวใจสุริยันปลอมที่สามารถดึงดวงวิญญาณที่ต่ำกว่าจักรพรรดิปีศาจได้อย่างง่ายดาย

มุมปากของแจ๊คยิ้มขึ้นก่อนจะแกล้งปล่อยดวงวิญญาณเหล่านั้นไปทางโมเอยะเล็กน้อย

แต่ความเล็กน้อยนั้นเหมือนกับความหวังของโมเอยะ โมเอยะหัวเราะขึ้นก่อนจะกระตุ้นพลังอีกรอบหนึ่ง ทว่าคราวนี้ดวงวิญญาณกลับดึงไปหาแจ๊คอีกครั้งหนึ่ง

สีหน้าของโมเอยะบิดเบี้ยวจนน่ากลัวเพราะมันรู้ว่ากำลังถูกหลอก

“บัดซบ”

โมเอยะไม่มีทางเลือดมันกระอักเลือดคำโต เลือดจากปากโมเอยะไหลเข้าธงมารสีดำจนเกิดแสงประกายขึ้น

“ฮ่า ๆ แกต้องตายแน่ ๆ เมื่อสิ่งนั้นออกมา”

ร่างกายของโมเอยะเริ่มแห้งเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัดเจน แจ๊คหรี่ตาลงเพราะโมเอยะได้ใช้ปราณเลือดของตนเป็นเครื่องสังเวยให้แก่ธงมารสีดำ

หลังธงมารสีดำได้รับปราณเลือดจำนวนมากของโมเอยะ ภายในธงมีรูปคนปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนพร้อมกำลังขยับร่างกาย

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มีเสียงคำรามดังขึ้นภายในใบธงราวกับกำลังตื่นขึ้นมาและโมโหมากที่มีคนไปปลุกมัน

โมเอยะรีบพูดกับคนในธงมารสีดำทันที

“นายท่านช่วยฉันด้วย นายท่านต้องฆ่าไอเวรนี้และทรมานมันอย่างให้ไปเกิด....”

คนในธงจ้องมองโมเอยะดวงตาของมันแดงก่ำ โมเอยะผวาจนถอยหลัง 3 ก้าวพร้อมกำลังจะขว้างธงในมือทิ้งไป แต่ทว่าธงในมือไม่หลุดออกจากมือโมเอยะ

ราวกับติดมาตั้งแต่เกิด ปากของคนในธงขยับขึ้น

“ฉันยังต้องการดวงวิญญาณเพื่อออกไป ในเมื่อแกหาดวงวิญญาณมาให้กับฉันไม่ได้นั้นแกก็กลายเป็นอาหารของฉันแทนละกัน”

เมื่อโมเอยะได้ยินดังนั้นมันได้กรีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัว

“ไม่........................”

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม

...........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................