สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]

        นี่เป็นยุคที่น่ารังเกียจที่สุดและเป็นยุคที่มีคนน่ารังเกียจมากที่สุด

        อันเจิงมีคำถามหนักอึ้งในใจ ตอนที่เขาอยู่จักรวรรดิต้าซีก็เคยเจอเรื่องราวมากมายแต่สิ่งที่เขาเจอและได้ยินในแคว้นเยี่ยน กลับไม่เคยเกิดขึ้นในจักรวรรดิต้าซีเลยสักครั้งจักรวรรดิต้าซีสงบสุขมาก องค์จักรพรรดิมีอำนาจยิ่งใหญ่ ทั้งจักรวรรดิก็มั่นคงเหมือนเครื่องจักรที่สงบนิ่งไม่มีการเปลี่ยนแปลงใหญ่โต

        แต่กับแคว้นเยี่ยน เรื่องราวทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างคาดการณ์ไม่ได้

        เขาไม่สามารถแยกแยะออกได้เลยว่า ขุนนางคนไหนเป็นคนดีและขุนนางคนไหนเป็นคนเลวเพราะสิ่งที่ขุนนางทุกคนทำ ต่างก็ส่งผลเสียต่อแคว้นทั้งนั้น

        จูเก๋อเหยียนขุนนางที่อยู่คู่ราชสำนักมาสามสมัยเป็นคนวางแผนทั้งหมดนี้และเริ่มแผนการโดยให้ตัวเองตายเป็นคนแรก

        ระหว่างทางที่อันเจิงเดินกลับสำนักเขาคิดมาตลอดทางว่าจะบอกซางโหยวเรื่องนี้อย่างไรดี นางหวังว่าเขาจะช่วยนางหาศัตรูจนเจอแต่อันเจิงกลับพบว่าที่จริงแล้วไม่มีศัตรูซ่อนอยู่ จูเก๋อเหยียนฆ่าตัวตายเช่นเดียวกับที่ซางไห่จิงทำ

        เมื่อรู้ความจริง อันเจิงจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมมู่ฉางเยียนจึงแบกโลงศพของจูเก๋อเหยียนด้วยตนเอง ทำไมตอนที่ห่าวผิงอันตายเขาถึงไม่ออกจากจวนเสนาบดีเป็นเวลาถึงสามวันและเพราะอะไรเมื่อซางไห่จิงตาย เขาต้องตรวจสอบเรื่องนี้เองกับมือ...จัดฉากตั้งแต่แรกมันก็เป็นเพียงการจัดฉากขึ้นมาทั้งนั้น เพราะมู่ฉางเยียนรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจูเก๋อเหยียนต้องตายและก็รู้อยู่แล้วว่าซางไห่จิงก็ต้องตายเหมือนกัน

        ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในสายตาของเหล่าขุนนางแคว้นเยี่ยนทั้งนั้นการกระทำเช่นนี้สามารถเรียกคะแนนจากเหล่าขุนนางได้ไม่น้อยเมื่ออันเจิงตั้งสติแล้วคิดทบทวนอย่างละเอียด เขาจึงคาดเดาได้ทันทีว่ามู่ฉางเยียนจะทำอะไรเป็นเรื่องต่อไป

        ไทเฮาซูชิงนวนเป็นคนของแคว้นจ้าวหากความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่เลวร้าย ความรู้สึกดี ๆ ที่คนแคว้นเยี่ยนมีต่อคนแคว้นจ้าวก็คงต้องหยุดลง

        ในคืนที่เงียบสงัด อันเจิงค่อย ๆเดินกลับสำนักวรยุทธ์เบิกสวรรค์ คืนนี้ราวกับเป็นค่ำคืนที่แสนยาวนาน

        เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น มีชายคนหนึ่งยืนรออยู่หน้าประตูสำนักวรยุทธ์เบิกสวรรค์เขาคนนั้นแบกกระเป๋าผ้าใบไม่ใหญ่มาก ท่าทางดูขัดสนยากจน

        ร่างของเขาใหญ่กำยำและมีกลิ่นอายของคนในชนเผ่าโยวมู่บนร่างสวมชุดที่ทำมาจากหนังสัตว์ ช่วงนี้เป็นฤดูร้อนเขาจึงมีเหงื่อไหลเต็มใบหน้า

        เมื่อตอนที่ผู้เฒ่าฮั่วเปิดประตูออกชายคนนั้นโค้งตัวลงเล็กน้อย มือขวาวางไว้ที่หน้าอก “สหายที่เคารพ ข้าเป็นคนรู้จักก่อนเก่าที่เดินทางมาจากแดนไกลหลังจากข้าได้รับพลังความกล้าจากสวรรค์ จึงอดทนเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาในที่สุดข้าก็หาที่นี่จนเจอ”

        ผู้เฒ่าฮั่วชะงัก “เจ้าคือใคร?”

        ชายกำยำเงยหน้าขึ้น “ตามมารยาทแล้วควรเชิญข้าเข้าไปดื่มชาก่อนไม่ใช่รึ?”

        ผู้เฒ่าฮั่วลังเลเล็กน้อยเขาหันกลับไปมองด้านหลัง เห็นว่าชายกำยำในบ้านต่างตื่นมาออกกำลังกายกันแล้ว น่าจะสะดวกให้เข้ามาได้“เข้ามาสิ”

        ชายร่างกำยำโค้งตัวอีกครั้ง “ขอบคุณท่านสหายที่เคารพ”

        ผู้เฒ่าฮั่วเดินนำเข้าไปในบ้านผ่านไปไม่นานอันเจิงก็ออกมาพบชายกำยำคนนี้

        เมื่อชายคนนั้นเห็นอันเจิง เขาคุกเข่าลงหนึ่งข้างทันที“ในที่สุดก็หาท่านจนเจอ ในดินแดนทุ่งหญ้าที่ได้รับพลังจากฟ้าข้าแบกความหวังของคนนับล้านมาที่นี่หากท่านยินยอมเดินทางกลับไปเป็นหัวหน้าเผ่าคนใหม่แล้วละก็ธงประจำเผ่าทั้งหมดก็จะเปลี่ยนเป็นชื่อของท่าน”

        ตู้โซ่วโซ่วชะงักไป “ความหมายของเจ้าคืออันเจิงจะเป็นผู้สืบทอดชนเผ่าอย่างงั้นรึ?”

        ชายร่างกำยำตอบกลับอย่างจริงจัง “ท่านยอดนักรบความหมายที่ท่านพูดก็ถูกเหมือนกัน”

        ตู้โซ่วโซ่วถาม “ทรัพย์สินเยอะหรือไม่?”

        “ทุ่งหญ้ากว้างนับหมื่นกิโลเมตรที่มีประชาชนนับล้านแล้วยังมีฝูงแกะฝูงวัวนับไม่ถ้วน และแน่นอนว่าต้องมีทหารที่ทรงพลังและหญิงงามมากมาย”

        ตู้โซ่วโซ่วมองไปที่อันเจิง“ข้าไม่เห็นจะจำได้ว่าบิดามารดาเจ้าเคยไปดินแดนลึกลับนั่นเลย...ตอนนั้นเจ้าก็ไม่เห็นจะเหมือนคนเลี้ยงวัวเลี้ยงควายเลยด้วย”

        อันเจิงไม่อยากพูดอะไรมากจึงเดินตรงไปจับหัวของชายกำยำผู้นั้นแล้วดึงหนวดออก“บอกให้ตั้งใจฝึกฝนหน่อย นี่เจ้าไม่ตั้งใจเลยสักนิด ถูกคนอื่นจับได้หมดแล้ว”

        ชายกำยำร้องครางด้วยความเจ็บ “เบาหน่อยได้หรือไม่ข้าเจ็บ ให้ข้าลงมือเองไม่ได้หรือ?”

        เขายืนขึ้นถอดเสื้อผ้าแล้วยกมือขึ้นแกะหนวดที่หน้าออกทั้งหมด ใบหน้าที่แท้จริงของเขาจึงเผยให้เห็นทันที

        ตู้โซ่วโซ่วเบิกตาโต “จง...จงจิ่วเกอนี่?”

        จงจิ่วเกอถอนหายใจยาว “สวรรค์ ข้าร้อนจะตายอยู่แล้วเจ้าอ้วนตู้โซ่วโซ่ว...นึกไม่ถึงว่าเจ้ายังจำข้าได้ ดูไปแล้วเจ้าตัวกำยำขึ้นเยอะเลยนะแต่ก่อนเป็นหมูอ้วน ส่วนตอนนี้เป็นหมูที่หุ่นดีขึ้นมาหน่อยแล้ว”

        ตู้โซ่วโซ่วกำหมัด “เดี๋ยวเถอะ ข้าจะอัดเจ้าให้น่วมเลย”

        จงจิ่วเกอดื่มน้ำก่อนจะพูดขึ้น“แบบนี้ไม่สนุกเลย ไม่สนุกเลยสักนิด”

        อันเจิงยื่นผ้าขนหนูให้ “มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

        “ข้ามาถึงเมืองฟางกู้สองวันแล้วแต่ไม่กล้าตรงเข้ามาหาเจ้าทันทีเลยอำพรางตัวรออยู่ข้างนอกข้าถึงได้เห็นว่านอกสำนักของเจ้ามีเรื่องสนุก ๆ ไม่น้อย มีคนมากมายจับตาดูคนในสำนักนี้อยู่ข้ารู้ว่าสำนักวรยุทธ์เบิกสวรรค์ไม่ขาดคนที่มีพลังวัตรแต่ยังขาดคนช่วยสังเกตการณ์ฉะนั้นข้าจึงไม่ได้รีบมาเจอเจ้า”

        เขาเช็ดเหงื่อบนใบหน้าแล้วนิ่งมองอันเจิง“ข้าหาที่ตั้งหลักที่น่าสนใจได้แล้ว เดี๋ยวยังต้องกลับไปที่นั่นอีก ส่วนตอนนี้ขอคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัวหน่อยได้หรือไม่?”

        อันเจิงพยักหน้าจากนั้นก็เดินนำหน้าออกไป

        จงจิ่วเกอเดินตามอันเจิงพลางหันกลับมาหัวเราะให้ตู้โซ่วโซ่ว“อีกประเดี๋ยวข้าจะมาหาเจ้านะเพื่อนยาก ได้ยินว่าตอนเจ้าอยู่ชายแดนมีมรกตเยอะเลยนี่รวมไปถึงคอกหมูกับแม่หมูอีกหลายสิบตัว...”

        ตู้โซ่วโซ่ววิ่งตามไปเตะบั้นท้ายจงจิ่วเกอเขาจึงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

        ตู้โซ่วโซ่วกัดฟันพูด “ไม่เจอกันมาหลายปีเจ้าก็ยังชั่วเหมือนเดิมเลยนะ”

        เมื่อทั้งสองอยู่ในศาลาด้านนอก จงจิ่วเกอจึงพูดขึ้น“เรื่องที่เจ้ามอบหมายให้ข้าไปทำ ข้าหาวิธีทำจนสำเร็จแล้วนะ แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้ตำหนักเทียนห่าวกงก็ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ราวกับถูกราชสำนักต้าซีตีตัวออกหากฉะนั้นไม่ว่าลูกศิษย์ของเทียนห่าวกงจะอยู่ที่ไหน ก็จะกลับมารวมตัวที่ตำหนักกันหมด แต่เดิมสำนักมากมายในจักรวรรดิต้าซีได้เชิญคนของเทียนห่าวกงมาเป็นอาจารย์ฝึกสอนในสำนักแต่หลังจากที่ข้าไปที่นั่นได้ไม่นาน ผู้ฝึกพลังวัตรหญิงทั้งหลายต่างก็ทยอยเดินทางกลับเทียนห่าวกงกันหมดแล้ว”

       “ตอนนั้นข้าเดาว่าคนในเทียนห่าวกงต้องทำอะไรบางอย่างให้ราชสำนักต้าซีไม่พอใจแน่นอนราชสำนักต้าซีถึงคิดจะกำจัดทิ้งเสีย แต่เมื่อตรวจสอบไปไม่นานจึงพบว่า ราชสำนักต้าซีไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นนอกจากให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องตัดขาดความสัมพันธ์กับเทียนห่าวกงให้หมดเท่านั้นเอง”

        อันเจิงขมวดคิ้ว “เสวี่ยเหมยไต้คงจะรู้อะไรบางอย่างแล้วกระมัง”

        จงจิ่วเกออดใจไม่ได้จึงถามอันเจิง“อันเจิง เจ้ากับเสวี่ยเหมยไต้เป็นอะไรกันแน่ เจ้าเป็นแค่เด็กธรรมดาที่อยู่ในเทือกเขาชางหมานแต่เสวี่ยเหมยไต้เป็นดั่งนางฟ้าที่สูงส่ง ไม่เพียงแค่ตำแหน่งที่ต่างกันแต่เจ้าทั้งสองก็อยู่ห่างกันหลายหมื่นกิโลเมตร เจ้าไปรู้จักนางได้อย่างไร?”

        อันเจิงนิ่งไปครู่หนึ่ง “เคยมีคนขอร้องข้า...หลายปีก่อนเพื่อนคนหนึ่งของเสวี่ยเหมยไต้ได้รับบาดเจ็บในเทือกเขาชางหมานแล้วเขาก็เจอกับข้าพอดี ตอนนั้นเขากำลังจะขาดใจตาย เพราะไม่มีวิธีอื่นจึงขอร้องให้ข้านำคำพูดนี้ไปบอกเสวี่ยเหมยไต้”

        จงจิ่วเกอมองไปที่ดวงตาของอันเจิง “คนคนนั้นเป็นผู้ดูแลกรมตุลาการแห่งราชสำนักต้าซีหรือไม่?”

        อันเจิงพยักหน้า “ใช่”

        จงจิ่วเกอถอนหายใจยาว“เขาเป็นคนที่สำคัญขนาดนั้น ตายแล้วจริง ๆ หรือ”

        อันเจิงถามขึ้น “ทำไมคนที่จักรวรรดิต้าซีคิดว่าเขายังไม่ตาย?”

       จงจิ่วเกอพูดด้วยเสียงที่โกรธเคืองเล็กน้อย “จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิต้าซีเรียกเขาว่า...กบฏ....เขากุมความลับมากมายและหนีไปตอนนี้ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นหรือตาย”

        สีหน้าอันเจิงเปลี่ยนไปทันที ในแววตาเต็มไปด้วยรังสีสังหาร

        จงจิ่วเกอพูดต่อ“เรื่องเล่าของเขาคนนั้นยังคงพูดกันจนถึงวันนี้ได้ยินมาว่าเขาร่วมมือกับขุนนางในราชสำนักวางแผนปลงพระชนม์องค์จักรพรรดิ แล้วสนับสนุนให้องค์ชายอีกองค์ขึ้นครองราชย์เมื่อถูกจับได้เขาจึงหนีอย่างหัวซุกหัวซุน เหล่ายอดฝีมือมากมายของจักรวรรดิต้าซีออกตามล่าเขาแต่จนถึงตอนนี้ก็ยังหาตัวไม่เจอ ว่ากันว่าคนคนนี้หนีไปยังดินแดนทางตะวันตกฉะนั้นคนที่เกี่ยวข้องกับเขาต่างก็ไปสืบหากันอย่างลับ ๆ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววใครจะไปคิดว่าเขาจะมาตายที่ดินแดนทางเหนืออย่างเทือกเขาชางหมาน”

        ราวกับมีมีดปักเข้าไปในอกของอันเจิง

        ตัวเขาเองกลายเป็นเหยื่อเขากลายเป็นเหยื่ออย่างเต็มตัว

       จดหมายที่สั่งให้เขาไปแคว้นเยี่ยนในตอนนั้นเป็นจดหมายโดยตรงจากองค์จักรพรรดิตอนที่เจอหน้ากันก็มีเพียงเขาทั้งสองที่รู้เรื่องนี้ฉะนั้นคนที่รู้ว่าเขามาแคว้นเยี่ยนก็คงมีไม่มากแล้วหากเรื่องเล่าเหล่านี้ออกมาจากปากของจักรพรรดิ จะมีใครกล้าสงสัยล่ะ?กว่าสี่ปีผ่านมาแล้ว ไม่มีใครมาแคว้นเยี่ยนเพื่อสืบเรื่องนี้เลยเพราะทั้งเพื่อนและศัตรูเขาต่างมุ่งไปที่ดินแดนตะวันตกนั่นเอง

        “ทางด้านเทียนห่าวกงเดิมทีมีมากกว่าเก้าคนที่ไปดินแดนตะวันตกเพื่อสืบเรื่องนี้ แม้กระทั่งเสวี่ยเหมยไต้ก็ไปด้วยตัวเองเหมือนกันข้าไปจักรวรรดิต้าซีกว่าครึ่งปีถึงมีโอกาสได้เจอนาง ข้าบอกนางให้ระวังราชสำนักต้าซีนางจึงถามข้าว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เพราะข้าก็ไม่ได้รู้เรื่องราวเบื้องหลังฉะนั้นจึงไม่ได้อธิบายอะไรไปมากมาย ข้าเดาว่า...นางต้องแอบติดตามข้ามาด้วยอย่างแน่นอน”

        ทันใดนั้นก็มีเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นมา“เจ้าเดาไม่ผิด”

        หญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีขาวที่งดงามมากถึงมากที่สุดปรากฏตัวขึ้นนางดูสง่างามราวกับเทพธิดา ความเย็นชาที่ดูหยิ่งทะนงของนางราวกับความคมของดาบ ในโลกใบนี้ไม่มีชายคนไหนที่คู่ควรกับนางเลยแม้แต่น้อยความงามที่นางมีทำให้ใต้หล้าดูหม่นหมองไปหมด

        งดงามอย่างไร้ที่ติ

        “เจ้าเคยเจอเขามาก่อนจริงหรือ?” หญิงสาวเดินมาหยุดตรงหน้าอันเจิง จากนั้นก็ถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

        ในใจอันเจิงตอนนี้ราวกับคนใกล้ตายที่ดิ้นทุรนทุราย

        นางก็คือเสวี่ยเหมยไต้ เสวี่ยเหมยไต้ที่มีเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้าสาวงามที่ชายทั้งจักรวรรดิต้าซีหลงใหล แต่นางกลับใส่ใจเพียงชายคนเดียวเท่านั้น ถึงแม้จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิต้าซีจะมีใจให้แต่นางก็ไม่เคยมีท่าทีสนใจเลยสักนิด ชายที่ตามทุ่มเทให้นางมีตั้งแต่ตำแหน่งสูงส่งไปจนถึงผู้ที่มีพลังวัตรแข็งแกร่งเลยทีเดียว

        อันเจิงพยายามทำให้ตัวเองสงบลง เพราะเขารู้ว่าตัวเองต้องช่วยให้เสวี่ยเหมยไต้หลุดพ้นจากสถานการณ์เลวร้ายนี้

        “ใช่ ข้าเคยเจอเขามาก่อน”

        อันเจิงถอนหายใจยาว ๆ จากนั้นก็ถามขึ้น“เจ้าเป็นองค์หญิงของตำหนักเทียนห่าวกงรึ?”

        เสวี่ยเหมยไต้สูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรเตี้ยกว่าอันเจิงเพียงนิดเดียวเท่านั้น นางมีใบหน้าที่งดงามอย่างที่สุด แม้กระทั่งจิตรกรที่เก่งกาจก็ไม่สามารถวาดภาพสตรีที่มีโฉมงามอย่างนี้ได้เพราะความงามของนางพิเศษและไม่เหมือนใคร สาวงามทุกคน เมื่อได้เจอนางต่างก็รู้สึกว่าตัวเองขี้ริ้วขี้เหร่ในทันที

        มีเพียงนางที่เรียกได้ว่างดงามอย่างแท้จริง

        เสวี่ยเหมยไต้ไม่ได้ตอบคำถามของอันเจิงแต่กลับถามต่อ “เขาตายแล้วหรือ?”

        อันเจิงส่ายหน้า “ยังไม่ตายแต่ข้าจำเป็นต้องบอกว่าเขาตายแล้ว”

        สีหน้าของเสวี่ยเหมยไต้เปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่องนางก้าวมาข้างหน้า ไหล่ของนางสั่นเทาตลอดเวลา “เขาอยู่ที่ไหน?”

        อันเจิงนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วกลั้นใจตอบกลับ“เขาไปแล้ว...เขาถูกเหล่ายอดฝีมือลอบโจมตีในเทือกเขาชางหมาน การต่อสู้ดุเดือดมากแม้เขาจะฆ่าคนพวกนั้นไปได้หลายคน แต่ทว่าตัวเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ฉะนั้นสภาพก็ไม่ต่างจากตายไปแล้วแต่ข้ารู้ว่าคนแข็งแกร่งอย่างเขาต้องไม่ตายแน่ ๆ คนอย่างเขาจะตายง่าย ๆ แบบนั้นได้อย่างไร”

        เสวี่ยเหมยไต้ก้าวมาข้างหน้าอีกก้าวแล้วจับไหล่อันเจิงเอาไว้“เขาไปไหนกันแน่?”

        อันเจิงส่ายหน้า “ข้าไม่รู้เขาบอกว่าต้องไปหลบซ่อนในที่ที่ปลอดภัย”

        เสวี่ยเหมยไต้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว นางมองอันเจิงด้วยแววตาที่สับสน“เจ้าเจอเขาจริง ๆ หรือ?”

        อันเจิงหยิบปิ่นแมลงปอทับทิมในกระเป๋าออกมาจากนั้นก็ยื่นให้นาง “เขาบอกว่าหากข้ามีโอกาสได้เจอเจ้า ให้ข้ามอบของชิ้นนี้ให้แก่เจ้าด้วยตัวเอง...ตอนนี้โอกาสนั้นก็มาถึงแล้ว”

        ทันใดนั้น ร่างของเสวี่ยเหมยไต้ก็สั่นเทาจนแทบจะล้มทั้งยืน