(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่118: งานพาร์ตไทม์

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งรีบกลับข้าต้องตรวจดูเสียหน่อยว่าความรู้ด้านการปรุงยาของเจ้าถดถอยไปบ้างหรือเปล่า”

แลร์รี กล่าวพลางลุกขึ้นขยับตัว

“ข้ามีคำสั่งซื้อยาความทรงจำอยู่ชุดหนึ่งลองปรุงให้ข้าดูสักขวดสิ”

เฮรัค รู้สึกเหมือนตนเองย้อนเวลากลับไปเป็นลูกศิษย์ที่อยู่ภายใต้สายตาอันเข้มงวดของอาจารย์ในชีวิตก่อนไม่มีผิดเขาเดินตามแลร์รีเข้าไปในห้องทดลองที่จัดเตรียมวัตถุดิบไว้พร้อมสรรพกลิ่นอายของสมุนไพรเวทมนตร์อบอวลอยู่ในอากาศ

ยาความทรงจำคือยาวิเศษที่ช่วยให้พลังจิตคงที่มีประโยชน์มหาศาลสำหรับพ่อมดที่เพิ่งผ่านการทดลองอันหนักหน่วงหรือเผชิญกับสภาวะพลังจิตปั่นป่วน

ราคาในตลาดสูงถึงหกสิบถึงเจ็ดสิบหินเวทต่อขวดจัดว่าเป็นยาระดับสูงที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนในการปรุง

เฮรัคเริ่มขยับมือจัดการวัตถุดิบอย่างชำนาญ

“เริ่มต้นระบบสนับสนุนการปรุงยาตรวจพบพารามิเตอร์วัตถุดิบ... กำลังประมวลผลอุณหภูมิที่เหมาะสมที่สุดผ่าน ชิปพันธุกรรม”

เชนหลาน รายงานข้อมูลในครรลองสายตาของเขา

ระหว่างการปรุงเฮรัคจงใจไม่ทำอย่างแม่นยำเต็มที่เขาแสร้งทำผิดพลาดเล็กน้อยในบางจุดเพื่อให้ดูสมจริง ไม่โดดเด่นจนเกินไป

เมื่อปรุงเสร็จแลร์รีพยักหน้าพลางวิจารณ์

“ไม่เลวเลย แต่บางจุดยังติดขัดอยู่บ้างคงเพราะไม่ได้ลงมือมานาน”

แลร์รีช่วยชี้แนะจุดบกพร่องที่เฮรัคแกล้งทำพลาดไว้อย่างละเอียดเฮรัคแสร้งทำเป็นจดจำคำสอนนั้นอย่างตั้งใจ ก่อนจะขอทดลองอีกครั้งซึ่งคราวนี้เขาจงใจทำออกมาให้ดีกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัดจนยาออกมามีคุณภาพยอดเยี่ยม

แลร์รียิ้มกว้างอย่างพอใจพลางตบไหล่เขา

“ยอดเยี่ยมมาก!ข้ามีออร์เดอร์เหลืออีกตั้งห้าสิบขวด สองสามวันนี้เจ้าช่วยขยันหน่อยก็แล้วกันข้าจะให้ค่าตอบแทนยี่สิบหินเวท ถือซะว่าเป็นค่าเหนื่อยและเป็นการฝึกมือไปในตัว”

“ขอบคุณครับ อาจารย์แลร์รี!”

เฮรัคตอบรับทันทีแม้จะรู้ว่าเขากำลังถูกใช้เป็นแรงงานราคาถูกแต่การได้ฝึกฝนด้วยวัตถุดิบจำนวนมหาศาลเช่นนี้คือโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง

ตลอดสองวันถัดมาเฮรัคหมกตัวอยู่ในห้องทดลอง ปรุงยาอย่างต่อเนื่องวันละเกือบยี่สิบขวดเขาควบคุมคุณภาพยาให้คละเคล้ากันไป มีทั้งคุณภาพสูง กลางและต่ำกว่ามาตรฐานเล็กน้อยปนกันเพื่อไม่ให้ดูเหนือธรรมชาติเกินไปเพราะความช่วยเหลือของเชนหลาน

เมื่อยาทั้งห้าสิบขวดเสร็จสิ้นแลร์รีตรวจสอบผลงานด้วยความพึงพอใจ

“ดีมาก!ทักษะของเจ้าดีพอจะรับงานปรุงยาง่ายๆ แทนข้าได้เลยต่อไปถ้ามีงานข้าจะเรียกเจ้าอีก”

“ยินดีเสมอครับอาจารย์”

เฮรัคยิ้มตอบเขาได้ทั้งหินเวทและประสบการณ์ ซึ่งสำหรับศิษย์พ่อมดคนอื่นต่อให้ไม่มีค่าจ้างพวกเขาก็คงแย่งกันทำจนหัวแตก

“อีกอย่างตอนนี้เจ้ากลายเป็นศิษย์พ่อมดระดับสามแล้ว สิทธิ์ของเจ้าเพิ่มขึ้นตามไปด้วยเจ้าสามารถเข้าใช้ชั้นสองของหอสมุดได้แล้วนะ แต่จงระวังไว้... เมื่อตำแหน่งสูงขึ้นป่าแสงจันทร์อาจจะมอบหมายภารกิจพิเศษให้เจ้าเป็นระยะ”

แลร์รีเตือนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เฮรัคถามถึงการลงทะเบียนแต่แลร์รีบอกว่าระบบจะบันทึกระดับพลังของเขาโดยอัตโนมัติข้อมูลนี้ทำให้เฮรัคยิ้มฝืดๆเพราะเขาเพียงต้องการพัฒนาพลังอย่างเงียบเชียบจนถึงระดับพ่อมดทางการโดยไม่มีอุปสรรคมาขัดขวาง

หลังแยกจากแลร์รีเฮรัคแวะซื้ออาหารและของใช้จำเป็นในเมืองด้วยหินเวทที่มีอยู่มหาศาลถึงสามพันเจ็ดร้อยแปดสิบห้าก้อน

“ราคาของยาเวทโบราณอยู่ที่ประมาณเก้าร้อยหินเวทส่วนยาอแมนด้าเพียงร้อยหินเวท...ทรัพย์สินของข้าตอนนี้เพียงพอจะซื้อทรัพยากรที่จำเป็นต่อการเลื่อนระดับได้ทั้งหมดแล้ว”

เฮรัควางแผนในใจอย่างรวดเร็ว

เป้าหมายของเขาชัดเจนเขาจะไม่ก้าวออกจากป่าแสงจันทร์อีกหากไม่จำเป็นการเก็บตัวฝึกฝนและเรียนรู้ความรู้ขั้นสูงในหอสมุดชั้นสองคือสิ่งที่เขาต้องทำต่อไป

เขาเริ่มจัดระเบียบความรู้ด้านสมุนไพรศาสตร์และการปรุงยาเวทใหม่ทั้งหมดโดยอาศัยวัตถุดิบแปลกๆ ที่เขาเก็บมาจากเมืองวัลเลย์มาศึกษาเปรียบเทียบ

เฮรัคมองไปรอบๆ เมืองที่เงียบสงัดบรรยากาศหลังสงครามช่างวังเวงนัก เขาหมุนตัวเดินกลับไปยังบ้านพักในป่าลึกมุ่งมั่นที่จะใช้ความสงบนี้เป็นเชื้อไฟเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของเส้นทางพ่อมดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้