Pioneer Era

***ภูติน้อยที่มีความรัก [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

“พบเด็กนักเรียน ดูจากชุดแล้วคิดว่าเป็นนักเรียนจากโรงเรียนไพโอเนี่ยร์ครับ กำลังตรวจสอบตัวตนอยู่ครับท่าน! ”

คุณตำรวจสุดเฮียบกำลังรายงานให้เบื้องบนทราบอยู่ละดอง

จะทำยังไงดีละเนี่ยดอง?

เนื่องจากแฟตกำลังถูกลอบสังหาร พวกเราเลยจับเธอสวมฮูท แล้วให้แกล้งทำเป็นเผ่ามนุษย์ไปในระหว่างที่เดินมุดตามตรอกซอยเพื่อไปที่จุดศูนย์กลางของเมือง

แต่ดันมาถูกตำรวจจับตัวได้เสียก่อนนี่สิดอง…

ซวยชะมัดเลยดอง!

แต่ไม่เป็นไร เพราะทุกเหตุการณ์ที่เอาชีวิตไปเสี่ยง ฉันมักจะรอดด้วยเหตุผลแปลก ๆ เสมอ

ฉันคือภูติน้อยสุดน่ารักผู้มีดวงดีเป็นที่ตั้ง!

ฉันคือตัวนำโชคของกลุ่ม!

เพราะฉะนั้น มันจะต้องมีความช่วยเหลือส่งตรงลงมาจากพระเจ้าแน่นอนดอง!

“เอาละ เอาบัตรประจำตัวออกมาแสดงให้ดูหน่อยสิ? แล้วตามพวกลุงไปโรงพักกัน”

หรือว่าครั้งนี้จะดวงจู๋กันนะ…

“ (เอายังไงดีแฟต อาละวาดแล้วหนีออกไปกันเลยไหมดอง?) ”

“ (... ถ้าถึงเวลา คงต้องยอมแสดงตัวตนค่ะ แล้วยอมถูกพาตัวไปหายัยนั่นตรง ๆ ถึงจะมีความเสี่ยงที่จะถูกฆ่าสูง แต่ก็ยังดีกว่าอาละวาดแล้วถูกตามล่าจากทั้งเมืองค่ะ) ”

“ (งั้นแล้วแต่เธอตัดสินใจเลยนะดอง) ”

“ (อีกเรื่อง ถ้าหากเห็นว่ามีความเสี่ยงต่อชีวิตมากเกินไป พวกคุณลิลลี่สามารถถอนตัวไปช่วยพ่อแม่ของคุณกันก่อนได้เลยค่ะ ฉันไม่อยากให้พวกคุณมายุ่งเกี่ยวกับการเมืองของพวกฉันไปมากกว่านี้ค่ะ) ”

“ (ปากพูดแบบนั้น แต่จ้างผมให้มาเสี่ยงหน้าตาเฉยเนี่ยนะ?) ”

“ (คุณโฮปค่ะ สำหรับอมนุษย์อย่างคุณมันเป็นอีกเรื่องค่ะ) ”

“ (นั่นปากเรอะ!? แล้วนี่ผมกลายเป็นอมนุษย์ตั้งแต่เมื่อไหรฟะ!?) ”

“ (แค่หลบลูกปืนได้โดยไม่ใช้อาวุธหรือชุดเกราะช่วย แค่นั้นก็เป็นอมนุษย์มากพอแล้วค่ะคุณโฮป) ”

“ตรงนั้นซุบซิบอะไรกัน! เงียบ แล้วรีบแสดงบัตรประจำตัวออกมาซะ! ”

คุณตำรวจโกรธใหญ่แล้วงะ

แต่บังอาจมาตวาดใส่แบบนี้ มันต้องเจอฉันแก้เผ็ดซักหน่อยแล้วดอง!

“จาวิส! ยิงระเบิดถังขี้มังกรมาได้เลย! ขอแบบ [สด ๆ] ที่ฉันแช่เย็นเตรียมเอาไว้เลยดอง! ”

“รับทราบค่ะ”

เสียงของจาวิสดังขึ้นผ่านหูฟังที่สวมเอาไว้ตรงหูข้างขวา

เนื่องจากจาวิสต้องไปเติมพลังงานราวหนึ่งชั่วโมงที่บ้าน เลยทำให้ไม่สามารถมาอยู่ตรงนี้ได้

แต่เธอยังสามารถสนับสนุนด้วยการใช้เครื่องยิงหินแบบโบราณมาจากสวนหลังบ้านของฉันได้อยู่

ไม่ได้จะโม้ แต่เครื่องยิงหินนี้ฉันสร้างเอาไว้ตั้งแต่สมัยเด็ก เพื่อเอาไว้ใช้แกล้งชาวบ้านเองแหละดอง

กระสุนก็แน่นอนว่าคือกองขี้ของมังกรที่คุณแม่เลี้ยงเอาไว้ในธุรกิจเมล็ดกาแฟของท่านแม่นะ

“ระเบิดถังขี้อะ---”

*แพละ*

ก้อนขี้มังกรขนาดเท่าหัวคนตกใส่หัวของคุณตำรวจทั้งสิบคนอย่างแม่นยำ ราวกับมีคนถือมาบรรจงวางลงบนหัวของพวกเขา

กลิ่นแสนเย้ายวนหอมรัญจวนจนแทบสลบ กำลังส่งกลิ่นลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ส่วนพวกคุณตำรวจนั้น… ถึงกับยืนอึ้งนิ่งไปเลยดอง~

“...ทำบ้าอะไรของเธอกันฟะยัยบ้อง! ”

“หาเหามาให้พวกเราแล้วยังไงละคะ...”

"ฉันบอกว่าอย่าหาเรื่อง…"

“ทะ--- ทุกคนรีบใช้จังหวะนี้เผ่นเร็วเจ้าค่ะ! ”

“ใช่~ ใช่~ เผ่นกันเร็ว~ ดอง~ ด้อง~”

“““ไม่ต้องมาทำเป็นร่าเริงเลยนะ! ”””

พวกเรารีบวิ่งหนีกลับเข้าไปในตรอกซอย โดยมีคุณตำรวจวิ่งไล่ตามหลังมาด้วยความโกรธ

“หยุดนะไอพวกเด็กแสบ! ”

“อย่าเห็นว่าเป็นเด็กแล้วพวกตรูจะไม่กล้ายิงนะเฟ้ย! พวกเราได้รับอนุญาตให้ยิงทิ้งได้! ถ้าไม่หยุด พวกเราจะยิงเอาชีวิต! ”

“จาวิส! ขอแบบจัดหนักเลยดอง! ถ้าขี้มังกรหมด ก็ใช้ปลาร้าที่ฉันดองเอาไว้มาใช้ได้เลยดอง! ”

“ได้ค่ะนายน้อยหญิงของฉัน~”

เสียงของจาวิสเองก็ดูเหมือนจะสนุกด้วยเหมือนกัน

“แม่งลอยมาอีกชุดแล้วเฮ้ย! ”

“เหม็น! นี่มันเชี่ย--- ปลาร้า? ทำไมถึงมีปลาร้าลอยข้ามท้องฟ้ามาได้กันฟะ! ”

ปลาร้าที่ฉันทำอร่อยนะเออ

“ไม่ต้องสนใจแล้ว ยิง! ยิงพวกมันเลย! ”

กระสุนอากาศจำนวนมากถูกลั่นยิงออกมาจากรังเพลิงโลหะสีดำ

ไร้ซึ่งสี กลิ่น เสียง

มันคือปืนอัดอากาศที่ถูกออกแบบมาให้ตำรวจใช้งาน

สามารถปรับความแรงได้ตั้งแต่เท่าแรงคนชก ไปจนถึงแรงระดับหัวกระสุนปืนเจาะเกราะรถถัง

กระสุนอากาศจำนวนมากถูกยิงถมเข้ามาทุกตารางนิ้วของตรอกซอยที่มีความกว้างเพียงแค่สองเมตร

สรุปคือไม่มีที่หลบ…

เกิดเสียงกระแทกอย่างรุนแรงของกระสุนอากาศที่ยิงไปกระทบผนังกับถังขยะเหล็กที่วางเรียงราย

ผนังปูนอาคารถึงกับร่อนแตกออก ถังขยะเหล็กเองก็ถึงกับกระเด็นปลิวขึ้นท้องฟ้าสูงสองเมตรพร้อมกับรอยยุบน่ากลัว

“เหวอ! เกือบทำขนร่วงแล้วไหมละ!? ขอบคุณนะพรุน! ”

“เดียวฉันอยู่รั้งท้ายให้เองค่ะ หนูลี่ รบกวนออกไปจากร่างกายของฉันก่อนด้วยค่ะ”

*ปี้~*

เพราะไม่มีที่หลบ พรุนเลยยอมสละตัวเองยืนท้ายแถวเพื่อเป็นโล่เนื้อให้กับพวกเรา

“ดูท่าเขาไม่ตั้งใจจะสังหารพวกเราค่ะ กระสุนถูกปรับในระดับความแรงแค่หมัดชกของเผ่ายักษ์ ของแค่นี้สำหรับฉันแล้วมันก็แค่การนวดตัวธรรมดาค่ะ”

สมกับเป็นเผ่ายักษ์ ของแค่นี้ไม่สามารถทำอะไรเธอได้เลย

ถ้าเป็นฉันละก็ แค่นัดเดียวก็คงได้ไปเฝ้าพระเจ้าแล้วละดอง~

มันคือฉากการไล่ล่าที่เร้าใจ

ห่ากระสุนสาดไล่หลังกระจายไปทั่วหล้า

กำแพงอาคารปริแตกกระจายไปทั่ววิสัยทัศน์

เสียงกระแทกของหัวกระสุนอากาศดังกึกก้องมิขาดสาย

เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นหินดังสะท้อนก้องกังวาล

อีกทั้งยังเสียงกรีดตะโกนอย่างโกรธแค้นของเหล่าผู้ล่า

ใช่… มันเป็นฉากไล่ล่าที่ราวกับหลุดมาจากหนังภาพยนต์ชั้นนำ

*แพละ*

ถ้าหากว่าไม่มีฝนขี้มังกรกับปลาร้าร่วงใส่เป็นระยะอะนะ…

“หัวหน้า ขอคำสั่งเพิ่มความแรงปืนเพื่อจัดการอีเด็กเวรพวกนั้นครับ! ”

“แต่พวกมันเป็นแค่เด็ก จะให้รุนแรงไป---”

*แพละ*

“...”

อุ้ย~?

ขี้มังกรก้อนใหญ่เข้าปากคนที่เป็นหัวหน้าเต็ม ๆ เลยดอง~

สมกับเป็นจาวิส เล็งได้แม่นยำมากเลยดอง

แต่ไม่ต้องกลัวเชื้อโรคหรอกนะ เพราะขี้แต่ละก้อนที่ฉันเตรียมเอาไว้นั้น ได้นำมาแยกฆ่าเชื้อโรคทิ้งไปหมดแล้ว

ขี้มังกรสำหรับแกล้งคนตรา [ลิลลี่ ออฟซิเดียน]

สะอาด ปลอดภัย สบายใจหายห่วง

เพิ่มเติมคือกลิ่นแสนรัญจวรชวนสลบ~

มีขายแล้ววันนี้ทั่วราชอาณาจักร ขอเชิญเผ่าภูติผู้ชื่นชอบการกลั่นแกล้งมาซื้อได้ ติดต่อตอนนี้ ยินดีลดราคาให้เป็นพิเศษเลยดอง!

“ทุกหน่วยปรับความแรงสูงสุด! เป่าให้แขนขามันขาดกระจุยไปเลย! ไม่ต้องกลัว! ยังไงก็ต่อกลับได้อยู่แล้ว! ต้องจับอีเด็กเวรพวกนี้ให้ด้ายยยย! ”

ดูท่า… จะฟิวขาดแล้วดอง

“ทางนี้! ”

“ปิดล้อมมันเอาไว้! ”

แถมดูท่าจะมีกำลังเสริมวิ่งมาดักจากทางข้างหน้าด้วย

แย่แล้วดอง!

“ทุกคน ทางนี้เจ้าค่ะ! ”

ในตอนนั้นเองที่เอทขึ้นไปวิ่งนำหัวแถว แล้วตัดไปทางขวาตรงซอยแยกด้านหน้า

“นั่นมันทางตันไม่ใช่หรือดอง? ”

“เชื่อใจฉันเถอะค่ะ”

เอทว่าเช่นนั้น แล้ววิ่งตรงไปที่กำแพงไม้สูงสามเมตรของบ้านหลังหนึ่ง

เธอคว้ามีดพร้ายาวหนึ่งฟุตออกมาจากเอวด้วยมือขวา แล้วฟันกำแพงที่ว่าจนขาดกระจุย

“ทางไม่มีก็สร้างขึ้นมาเองสิเจ้าคะ? ”

“ทำลายทรัพย์สินดอง! ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เพราะบริเวณนี้ดูแล้วน่าจะไม่มีกล้อง อีกอย่าง ข้าน้อยเตรียมหลักฐานที่ชี้ชัดว่าเป็นฝีมือของท่านโฮปเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีทางสืบสาวมาถึงตัวข้าน้อยได้แน่นอนเจ้าค่ะ”

“แล้วทำไมต้องมาเพิ่มหนี้ให้ตรูด้วยฟะ! ”

โฮปผู้น่าสงสาร~ ดอง~

เอาละ พักเรื่องแกล้งคนเอาไว้แค่นี้ก่อน

เพื่อที่จะหนีออกจากวงล้อม พวกเราเลยใช้วิธีของเอท ทะลวงผ่านกำแพงบ้านคนออกไปตรง ๆ เลย

พวกเราทำลายและบุรุกบ้านคนอื่นไปเกือบสามหลังติด จนกระทั้งออกมาที่ถนนใหญ่อีกครั้ง

“หยูดด---”

*แพละ*

อุ้ย~ คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า ถูกขี้มังกรยัดปากไปอีกก้อนแล้วดอง~

ว่าแต่จำนวนคนของพวกตำรวจลดลงหรือเปล่านั่น?

มันน่าจะมีเพิ่มขึ้นสิ แต่ทำไมถึงเหลือแค่ห้าคนแล้วละดอง?

ช่างมันเถอะ

ตอนนี้ต้องรีบหาทางสลัดให้หลุดก่อน

ฉันหันรีหันขวาเพื่อมองหาเส้นทางหลบหนี

ในตอนนั้นเอง---

“นี่… มีใครในพวกเราขับรถเป็นบ้างไหม? ”

---ที่ฉันได้เห็นถึงเส้นทางหนีของพวกเรา

***

ฉัน… ฉันคือความเร็ว

“เออ! รู้แล้วว่าคือความเร็ว! ซิ่งไปเลยไฮเจน! ”

“ยะฮูว์! เร็วสุด ๆ ไปเลย! ดอง~! ”

“พุ่งตรงไปที่ทำเนียบรัฐบาลทั้ง ๆ แบบนี้เลยค่ะคุณไฮเจน! ”

พวกเราทั้งเจ็ดคนกำลังนั่งอยู่บนรถบรรทุกสิบล้อขนาดใหญ่

ไฮเจนกับโฮปนั่งอยู่ที่นั่งข้างหน้า ส่วนที่เหลือนั่งอยู่ส่วนตู้คอนเทนเนอร์ข้างหลัง

พอดีว่าเมื่อกี้หันไปเจอรถส่งของมาจอดอยู่ริมถนนใหญ่หน้าห้าง พวกเราเลยไปขอยืมมาใช้ชั่วคราวนะดอง

ขอยืมแบบไม่บอกเจ้าของอะนะ

“มีอะไรก็ไม่รู้ส่องแสงวิ้ง ๆ วิ่งไล่ตามมาเป็นพรวนเลยเจ้าค่ะ! ”

“นั่นคือรถตำรวจนะเอท! จาวิส ช่วยสกัดให้หน่อย! ใช้ระเบิดสไลม์เหนี่ยวหนืดเลยดอง! ”

“รับทราบค่ะนายน้อยหญิง”

ระเบิดสไลม์เหนี่ยวหนืดคือสารสกัดจากสไลม์ที่ฉันเอามาดัดแปลงให้กลายเป็นเมือกใส ๆ เหนี่ยว ๆ

มันคือของแกล้งคน (โดยเฉพาะกับนักเรียนหญิง) ที่ฉันเตรียมเอาไว้นะดอง

มันทั้งเหนี่ยว มีกลิ่นเฉพาะตัวที่แปลกประหลาด และยังสามารถละลายเสื้อผ้าที่ทอมาจากเส้นใยของธรรมชาติได้

ด้วยคุณสมบัตินี้ น่าจะช่วยทำให้รถแบบมีล้อวิ่งได้ยากขึ้น

ห่าฝนเมือกใส ๆ เริ่มถูกโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า

“เสร็จฉัน---”

แต่พริบตาที่คิดว่าพวกรถตำรวจจะลื่นไถล พวกมันก็หดล้อกลับเข้าไปในตัวถัง แล้วเปลี่ยนไปใช้ระบบบินเลียบผิวถนนแทนซะงั้น

ลืมไปเลยว่ารถเดียวนี้มันมีระบบลอยตัวอยู่ด้วย…

“ทางนั้นจะยิงสวนกลับมาแล้วดอง! ”

“ไม่เป็นไร เชื่อมือฉันได้เลย! ”

เสียงของไฮเจนตะโกนมาจากที่นั่งคนขับ

นำเสียงของเธอดูราวกับเป็นคนละคน

มันเป็นน้ำเสียงของคนที่--- เหมือนคนที่เมายาบ้าไปแล้ว…

“จับให้แน่นนะ! ”

“แว๊กกกก! ”

ตัวรถถูกเหวี่ยงอย่างรุนแรง

ไฮเจนเริ่มบังคับรถให้ปล่อยไปตามสัญชาตญาณของตัวเอง เพื่อหลบเลี่ยงลูกปืนอากาศสังหารของคุณตำรวจ

กระสุนอากาศถูกลั่นยิงออกมาเป็นจำนวนมาก โดยเล็งไปที่ตัวถังรถกับเครื่องยนต์ลอยตัวของรถบรรทุก

กระสุนพวกนั้นส่งเสียงกังวาลไปทั่วเมือง และยังถูกปรับความรุนแรงจนถึงระดับอาวุธสงครามอีกด้วย

พื้นถนนคอนกรีตถูกเจาะแตกพังทลาย เศษหินปลิวว่อนไปทั่วดั่งพายุทราย

ไฮเจนเองก็ขับอย่างเมามัน หลบหลีกไปมาโดยไม่คิดแม้แต่จะลดความเร็ว

ร่างกายถูกโยกไปทางซ้ายและขวาสลับกัน ถูกจับเหวี่ยงอย่างรุนแรงจนโลกทั้งใบหมุนติ้ว~ หมุนติ้ว~

ความรู้สึก… ราวกับถูกจับโยนไปในใจกลางของพายุทอร์นาโดเลย~

ดอง~

จะอ้วกแล้วดอง~

“เหวอ สล๊อตร่วงลงไปแล้วเจ้าค่ะ!? ”

“กลิ้งกระเด็นไปตามถนนแล้ว! ”

แม่สาวเมดขี้เซาถูกเหวี่ยงลงไปจากตู้คอนเทนเนอร์ด้วยความเร็วระดับ 180 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ร่างของเธอกลิ้งไปกับถนนอย่างรุนแรงจนชุดคลุมขาดกระจุย

ผมสีครามมัดเปียยาวสองข้างแนบหัวคล้ายเขาแพะถูกเผยออกมาให้เห็น พร้อมกับใบหูกับหางหมาป่าของเธอ

แต่เพราะมีม่านบาเรียสีแดงหุ้มปกป้องเธอเอาไว้ จึงทำให้ชุดเมดสีดำของเธอไม่ขาดกระจุย และไม่กลายเป็นเศษเนื้อไปก่อน

แถมเธอยัง---

“ZZzzz”

“““ยังหลับได้ลงคออีกเรอะ! ”””

---ยังหลับได้ต่อทั้ง ๆ ที่กำลังกลิ้งไปตามถนนด้วยแรงเหวี่ยงนั้น

กลิ้ง กลิ้ง~

“เฮ้ย!? ตัวบ้าอะไรเนี่ย!? ”

เหมือนจะได้ยินเสียงของคุณตำรวจดังขึ้นด้วยความตกใจ

เธอกลิ้งไปพร้อมกับม่านบาเรียทรงไข่สีแดง จนไปชนกับรถตำรวจที่วิ่งไล่ตามมา

แต่แทนที่ร่างน้อย ๆ ของเธอจะเป็นฝ่ายกระเด็น กลับกลายเป็นฝ่ายรถตำรวจที่ลอยขึ้นท้องฟ้าไปแทน…

สล็อตยังคงกลิ้งไม่หยุด

“Zzzz”

เธอบังคับตัวเองให้ไปกลิ้งไล่ชนรถตำรวจที่ไล่ตามมา

ไล่ชน ไล่ชนรถทุกคัน จนรถตำรวจที่ไล่ล่าทั้งยี่สิบกว่าคัน ถูกทำให้พลิกคว่ำย่อยยับไปเสียสิ้น

เปลวไฟลุกโชนไปทั่วถนนพร้อมกับเสียงร้องโอดครวญแห่งความเจ็บปวด

โชคดีที่ไม่มีใครตายนะดอง…

หลังจากกวาดรถตำรวจหายไปจนเหี้ยน เธอก็กลิ้งกลับมาที่รถด้วยความรวดเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

กลิ้งแบบหลับตามาด้วยนะเออ

“ZZzzz”

“ยังนอนหลับหน้าตายได้อีกนะคะคน ๆ นี้…”

“ก็สมกับเป็นท่านสล็อตละนะเจ้าค่ะ”

“ปี้? ”

“มีอะไรหรือค่ะหนูลี่? ”

อยู่ ๆ เจ้ามังกรขี้เรื้อนก็เงยหน้ามองท้องฟ้าสีแดงฉานด้วยสายตาของนักล่า

“...เสียง? ”

ฉัน… ได้ยินเสียงของอะไรสักอย่าง

มันเป็นเสียงของเครื่องต่อต้านแรงโน้มถ่วง

นี่มัน…

“ยานหุ้มเกราะปราบจราจลนี่ดอง! ”

สิ่งที่กำลังบินตรงมาทางพวกเรานั้น คือยานหุ้มเกราะที่ใช้สำหรับปราบจราจลของตำรวจ

มันมีรูปร่างคล้ายกับปลากระเบนสีขาวที่มีขนาดกว้างห้าเมตร ยาวสี่เมตร

ตามลำตัวของมันจะมีแถบสีดำทาเป็นเส้นขนาดยาวจากหน้าไปถึงหลัง

ปีกทั้งสองฝั่งมีแก้วทรงกลมนูนติดเอาไว้ที่ข้างใต้

มันคือเครื่องต่อต้านแรงโน้มถ่วงที่กำลังเรื่องแสงสีฟ้า พร้อมกับระบายไอร้อนออกมา

ตรงกลางคือห้องควบคุมที่ติดกระจกกันกระสุน

ตัวยานถูกหุ้มด้วยม่านบาเรียสนามแม่เหล็กแรงสูง กับม่านพลังงานแสงเลเซอร์ เป็นบาเรียสองชั้นที่แข็งแกร่งทนทานมาก

ถ้าหากว่าโจมตีออกไปแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ คงได้ถูกพลังพวกนั้นย้อนโจมตีกลับใส่แทน

อาวุธของมันคือปืนกลอากาศ ที่สามารถปรับความแรงได้ตั้งแต่ระดับแรงคนชกเพื่อใช้ปราบฝูงชน ไปจนถึงระดับหัวกระสุนปืนใหญ่ทำลายล้างเพื่อใช้จับตายพวกผู้ก่อการร้าย

ดูท่า… จะเจอของแข็งเข้าให้เสียแล้วดอง