ในทุก ๆ ความสัมพันธ์ ทุกคนมักคาดหวังว่า
ความรักของเรามันจะอยู่ตลอดไป แต่ทุกคนคงลืมไปว่าทุกอย่างมันมีเวลาของมัน โดยเฉพาะเื่ราวของความสัมพันธ์ เริ่มต้นดีไม่ได้แปลว่าตอนจบจะสวยงาม บางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปจนเราไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ว่าที่ผ่านมาจะดีแค่ไหนแต่บทสุดท้ายของการจากลา ต้องมีฝ่ายหนึ่งเ็ปกว่าเสมอ ไม่มีคำว่าตลอดไป ไม่มีคำว่าชั่วนิจนิรันดร
หลายเดือนที่ผ่านมา ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นความเงียบสงบของพวกเขาก็กลับมา ทำให้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะกลับมาด้วยเช่นกัน วรุศไม่เคยรู้เื่ที่แม่ถูกทำร้าย เพราะทุกคนไม่อยากให้เขาต้องเป็กังวล อคิราห์และวศินตอนนี้ได้หลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนซักแห่งซึ่งยังหาพวกเขาพบ วรุศยอมรับและสนิทใจกับพ่อมากขึ้น ทุกคนที่เขารู้จักมักจะแวะเวียนมาหาเขาสองคนแม่ลูกบ่อย ๆ เพราะกลัวจะเกิดอันตรายอีก
วายุก็แทบจะเป็มนุษย์คนนึงแล้ว เพราะเ้าตัวจะมานอนที่บ้านวรุศทุกคืน จะไปช่วยพ่อคุมปรโลกก็แค่ตอนกลางวันหรือตอนที่มีิญญาร้ายหลบหนีมาเมืองมนุษย์ เขาจะจับกลับไปส่งลงนรกแล้วรีบกลับมาหาวรุศทันที เพราะตอนนี้เขาคลั่งรักหนักมาก
"วันนี้ไม่ต้องไปช่วยงานพ่อพี่หรอ?" เล่นมานอนด้วยทุกคืนแบบนี้ พ่อแม่คงงอลแล้วมั้ง ตอนนี้ห้องของเ้าตัวก็ไม่กลับไปนอน กลับมาคลุกนอนอยู่กับผมตลอด
"ไม่เอาอ่า~ วันนี้ขอหยุดวันนึง คิดถึง อยากนอนด้วย" ห่างได้ไม่ถึงห้านาทีผมก็คิดถึงคุณแฟนแล้วครับ ทำไงได้เ้าตัวน่ารักขนาดนี้ ผมเคยตามไปมหาลัยครั้งหนึ่ง มีคนเข้ามาจีบแถมเ้าตัวยังยิ้มหวานให้เขาอีก ทำเอาเทวทูตอย่างผมต้องเืขึ้นหน้าด้วยความโกรธ เกือบได้กระชากคุ์หนุ่มคนนั้นล่ะ!!
"คิดถึงอะไรก็นอนด้วยกันทุกคืน" จะเฝ้าอะไรขนาดนั้น ผมนิแทบไม่ได้ออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ เลยครับั้แ่ตกลงคบกัน วันไหนให้ไปเ้าตัวก็จะขอติดสอยห้อยตามไปด้วยตลอด จนเพื่อน ๆ ผมสนิทกับเขาหมดละ ขนาดองครักษ์อย่างไอตรีเมฆก็แทบสนิทจนจะเป็เพื่อนกันอยู่ล่ะ ถ้าไม่ติดว่ามันต้องคอยทำงานให้นะ
"อืม แล้วแต่ แต่หยุดบ่อยระวังพ่อดุนะ ตอนพ่อพี่ดุโครตหน้ากลัว"
อ่อผมลืมบอกไปตอนนี้ผมควบคุมพลังได้ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วครับ ผมเลยมีโอกาศได้ไปหาพี่วายุและทุกคนอยู่บ้าง แต่ปรโลกร้อนมากกกก!! หน้ากลัวอีกต่างหาก แต่ผมไม่ค่อยได้ไปบน์หรอกนะ เพราะผมไม่อยากให้พ่อมีปัญหากับเทวดาตนอื่น พวกเขายังไม่รู้เื่ของผม ซึ่งผมเองก็ไม่ได้อยากบอกอยู่แล้ว
มาต่อเื่พ่อพี่วายุ ตอนผมไปหาพี่วายุนะแอบเดินหลงเข้าไปในที่ ๆ เขาห้ามเข้า เห็นพ่อพี่วายุกำลังอารมณ์เสียไม่รู้ไปโกรธใครมา องครักษ์พี่วายุโดนดุจนหัวหดกันเลยทีเดียว อ่อ! พี่วายุก็มีองครักษ์ด้วยนะ เท่ชะมัดแต่ส่วนมากเ้าตัวจะออกโรงเองเสียมากกว่า ให้องครักษ์ทำงานของตัวเองแทนเพื่อมาอยู่กับผมไม่หน้ารักเลย แต่ก็...ชอบนะ!
"นั่งคิดอะไร มานอนได้แล้วง่วงแล้วคร้าบ"
"ไปแล้ว ๆ "
เดี๋ยวนะนอนกอดเฉย ๆ ไม่ได้รึไง มือจะเคลื่อนลงต่ำทำไม! หมับ!! "จะทำอะไร!" น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันของวรุศ ทำให้คนที่ลวนลามอยู่ถึงกับทำหน้าบูดบึ้งพร้อมทำปากคว่ำ
"โห่! ขอหน่อยนะ หลายวันแล้วอ่า นะ ๆ นะครับที่รัก"
เอาอีกละมาทรงนี้อีกละเรียกที่รัก พร้อมทำตาวิ้ง ๆ ออดอ้อนคล้ายลูกแมวก็ไม่ปราน พอโดนเรียกงี้ทีไรผมก็ใจอ่อนทุกที!
"อื้ม ก็-" ยังไม่ทันจะพูดจบก็โดนจู่โจมขโมยจูบไปซะละ ยอมซักวันก็ได้!
จูบหวานที่เร้าร้อนของเรายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ทำให้นึกถึงวันแรกที่เรา.... อุ้ยยยเขิล ตัดภาพไปพรุ่งนี้เลยดีกว่า
วันนี้ฝนตกแต่เช้าเลยทำให้บรรยากาศดูอึมครึม ไม่สดใสแต่อากาศก็เย็นสบายดี ผมชอบนะเวลาฝนตก นอนบนเตียงนุ่ม ๆ และมุดอยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่ นี้แหละความสุขแต่จะดีกว่านี้ถ้ามีคนให้นอนกอด วันนี้พี่วายุไปทำงาน(เราตกลงจะเรียกกันแบบนี้เพื่อไม่ให้สงสัยเวลาที่มีใครถาม)แต่เช้าเช่นเคย
'อรุณสวัสดิ์ครับ ที่รัก' โน๊ตที่แปะอยู่บนหัวเตียงในทุก ๆ วัน เวลาที่พี่วายุต้องออกไปทำงานแต่เช้าโดยที่ผมยังไม่ตื่น ข้อความก็เปลี่ยนไปทุกวันเช่นกัน พี่เขาจะทำแบบนี้เสมอั้แ่เราคบกัน
"แม่ วันนี้มีอะไรกินบ้าง รุศหิวแล้วครับ" วรุศพูดพร้อมกับเอามือลูบท้องปรอย ๆ
"ข้าวต้มกุ้งของโปรดรุศไงลูก มานั่งก่อนเดี๋ยวแม่ตักให้" หันมายิ้มหวานให้เ้าลูกชายที่นอนตื่นสายเป็ประจำ
"ถ้าไม่มีแม่รุศจะทำยังไง รุศจะอยู่ได้มั้ย แม่อยู่กับรุศตลอดไปเลยนะ " เสียงพูดออดอ้อนของผมมักจะให้ทำให้แม่ยิ้มร่าออกมาได้ตลอด ผมพูดจริงนะ ผมคงอยู่ไม่ได้แน่ ๆ ถ้าไม่มีแม่อยู่ ผมคงจะผอมแห้งเป็ไม้เสียบลูกชิ้นแน่นอน ถึงจะอายุยี่สิบสองแล้วแต่ผมก็ยังติดแม่มากกกกก
"เ้าลูกคนนี้ รีบทานเลย เอ่อ วันนี้แม่จะไปบ้านป้าทับทิมนะลูก คงกลับค่ำหน่อย"
ผมไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวเลย พี่วายุก็ไม่อยู่ แม่ก็จะไม่อยู่อีก หรือจะลงไปหาพี่วายุดีนะ!
ฮื้อออร้อนไปหมด รู้แล้วแหละทำไมพวกิญญาถึงชอบหลบหนี แล้วนี้พี่วายุอยู่ไหนกันนะ
"ช่วย..ผม...ด้วย.."
"เห้ย!!" ครับพวกเหล่าิญญามักจะเข้าหาผมขอให้ช่วยตลอดเวลาที่ผมลงมาที่นี่ พวกเขาเป็คนบาปที่ทำกรรมหนัก เลยต้องโดนลงทัณฆ์อย่างหน้าสยดสยอง แต่ผมถูกสั่งห้ามไม่ให้ใช้พลังที่นี่ ไม่อย่างนั้นทุกคนจะรู้ตัวตนของผมแล้วจะเป็อันตราย เวลาผมมาหาพี่วายุจะต้องมีคนคอยมาคุ้มกันผมตลอด แต่วันนี้ผมแอบมาไม่ได้บอกใคร ผมเลยต้องเดินงง ๆ อยู่คนเดียว
'เอาบาปมันมาดู หึ! พวกมนุษย์ชั่วช้า ปล้น ฆ่า แม้กระทั้งเด็ก ผู้หญิง คนแก่ พวกเ้ามันเลวอย่างไร้ที่ติ! เอามันไปที่มหานรกขุมที่หนึ่ง สัญชีวมหานรก! ลากตัวพวกมันไป!!'
เสียงทุ้มน่าเกรงขามตวาดลั่นดังกึกก้อง จนทำให้องครักษ์และเหล่าบริวาลต้องหัวหดไปตาม ๆ กัน แต่เป็เสียงที่วรุศคุ้นเคยเป็อย่างดี ปกติวายุจะไม่ให้น้องเข้ามาในส่วนนี้ เพราะเป็พื้นที่หวงห้าม
'ขอแอบดูหน่อยละกัน' วรุศเด็กผู้ที่ไม่ชอบทำตามกฎระเบียบซักเท่าไร เขาแอบมองเข้าไปข้างในเห็นร่างที่คุ้นเคยนั่งอยู่บนบัลลังก์สีเืที่ดูหน้าขนลุก พร้อมกับท่าทางที่หน้าเกรงขาม บางทีเขาก็กลัวเหมือนกัน อยากะโเรียกจัง
หมับ!!
"เห้ย! ฮื้อออ!" ปล่อยเอามือออกไป เหล่าิญญาที่รอฟังคำพิพากษา มักจะพยายามหลบหนีอยู่ตลอด เขาเลยไม่ค่อยให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องมาวุ่นวายเท่าไรเพราะจะเกิดอันตราย ผมสบัดมือด้วยความกลัวพร้อมร้องดังลั่น ดวงตาสีสวยมีน้ำตาคลอเต็มทั้งสองข้าง ตอนนี้ผมได้แต่หลับตาปี้ ชีวิตผมคงจบแล้วสินะ
ออกไป!! ผมได้ยินเสียงที่ดังกังวาลจนขนลุก แต่มันเป็เสียงที่คุ้นเคยที่ ก่อนที่จะได้ยินเสียงกรีดร้องทรมารของิญญาที่มาจับแขนผมเมื่อครู่ ผมเลยเปิดตามองภาพตรงหน้า เหมือน์มาโปรดผมจริง ๆ
" ฮื้ออออพี่วายุผมกลัว" เมื่อเจอคนที่ผมตามหาอยู่ตรงหน้าน้ำตาก็ไหลดังสายฝน คิดว่าจะไม่มีชีวิตกลับไปกินข้าวอร่อย ๆ ฝีมือแม่อีกแล้ว
"จะมาหาพี่ทำไมไม่บอกจอมทัพหรือไม่ก็เพลิงนิลก่อน" เขาพูดดุเสียงเข้มด้วยความเป็ห่วง แต่คนตรงหน้ากลับทำหน้ามุ้ยปากคว่ำใส่เขาซะอย่างงั้น
เสียงที่ดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็เสียงอ่อนเสียงหวานทันที เพราะกลัวจะโดนงอลเพราะวรุศง้อยากมาก
"จะกลับยังอ่า ผมอยากกลับแล้ว แม่ก็ไม่อยู่ ผมเหงา" เสียงออดอ้อนของวรุศทำให้วายุต้องใจอ่อน พูดเสียงสองเสียงสามกับน้องทุกที จนองครักษ์แอบยิ้มขบขัน แต่ก็ต้องหยุดยิ้มเพราะสายตาอำมหิตที่มองมายังพวกเขา จนต้องรีบก้มหน้าหลบสายตากันเป็แถว
"ไม่มีอะไรทำกันหรอ!? ไปทำงานกันได้แล้ว เพลิงนิลพี่ฝากจัดการต่อด้วยนะ เมียมาตามละ" วายุยิ้มยกปากร้าย จนวรุศหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความไม่พอใจ มือก็ไวดุจพายุ
เพี๊ยะ!! เมียหรอต้องโดนซักที
"โอ๊ย! เจ็บ ไม่พูดแล้วค้าบ" เ้าแห้งปรโลกที่หน้าเกรงขามเมื่อครู่กลายเป็ลูกแมวน้อยทันทีทันใด
ถ้าแม่ไม่อยู่บ้านผมก็จะเป็คนที่ทำอาหารเสมอ ส่วนพี่วายุก็เป็คนคอยเก็บล้างทำความสะอาด ผมเคยจะช่วยหลายครั้งแต่ก็ต้องโดนเบรก เพราะพี่วายุบอกว่าไม่อยากให้ผมเหนื่อย แค่ทำอาหารให้กินก็เหนื่อยแล้ว อีกอย่างเขาไม่อยากให้มือสวย ที่แสนจะนุ่มนิ่มของผมสาก จะบอกว่าพี่วายุคลั่งรักผมก็ไม่ผิดแปลกเพราะผมน่ารักยังไงละ
"ไหนคุณแม่บอกจะมาค่ำ ๆ นี้ก็จะสี่ทุ่มครึ่งแล้วนะ" คำพูดของพี่วายุทำให้ผมที่กำลังนั่งดูรายการทีวีเพลิน ๆ ต้องเหลือบมองนาฬิกาแทน
"อื้ม นั้นสิเดี๋ยวผมโทรหาแม่ก่อน เพื่อแม่นอนบ้านป้าทับทิม"
ตรูดดด~
ตรูดดด~
ตรูดดด~ ทำไมแม่ไม่รับโทรศัพท์
วรุศทำหน้ามุ้ยจนวายุสังเกตุเห็น "โทรไม่ติดหรอ"
"ติดอ่ะ แต่แม่ไม่รับสาย" วรุศทำเสียงอ่อย
ผมเป็ห่วงแม่มากเลย ปกติแม่จะรับโทรศัพท์เร็วมากถ้าเห็นเบอร์ผมขึ้นโชว์ที่หน้าจอ ผมคงต้องออกไปตามแม่ที่บ้านป้าทับทิมสักหน่อยละ
"ป้าทับทิมสวัสดีครับ "
"สวัสดีลูก มีอะไรกันรึป่าวมาซะดึกเชียว" ป้าทับทิมขมวดคิ้วถาม
"แม่อยู่ไหมครับ"
"แม่เรากลับไปั้แ่ทุ่มกว่าแล้วลูก ยังไม่ถึงบ้านหรอ แม่แวะร้านค้าแถวบ้านรึป่าว"
ป้าพยายามพูดให้พวกผมใจเย็น แต่ใครจะเย็นไหว เพราะนี้มันดึกมากแล้ว แม่ไม่เคยกลับช้ากว่าที่บอก ถ้าจะกลับช้าก็จะโทรมาบอกก่อนทุกครั้ง อีกอย่างพวกผมเดินผ่านร้านค้าก็ไม่เห็นแม่
"ไม่เป็ไรครับป้า พวกผมกลับก่อนนะครับสวัสดีครับ"
ผมรีบบอกลาป้าเพื่อไปตามหาแม่ เป็ห่วงมากเลย ถ้าเจอจะตีซะให้เข็ด!! ผมกับพี่วายุหากันจนทั่วแต่ก็ไม่เจอ โทรหาก็แล้ว ส่งข้อความหาก็แล้วแต่ไม่มีการตอบกลับ ผมนั่งรออยู่ที่บ้านจนเกือบเช้าไม่เป็อันกินอันนอน
ทีวีที่เปิดทิ้งไว้มีเสียงรายงานข่าวสดด่วนจากที่เกิดเหตุเข้ามา ผมยืนฟังไปซักพัก มันทำให้ผมเข่าทรุดลงกับพื้น มือไม้อ่อนแรง ร่ายกายที่เคยแข็งแรงตอนนี้มันอ่อนย้วบไปหมด สมองที่ไม่ทำการประมวลผล หัวที่หนักอึ้งราวกับมีคนเอาท่อนเหล็กมาตี อยู่ดี ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาเองอย่างควบคุมไม่ได้
รายงานข่าวด่วนจากที่เกิดเหตุวันนี้
เมื่อ่เช้ามืดของวันนี้มีชาวบ้าน พบศพหญิงวัยกลางคนนอนคว่ำหน้าเสียชีวิตอยู่ริมแม่น้ำห่างจากท่าเรือประมาณห้าร้อยเมตร สภาพศพถูกตีด้วยของแข็ง ตามร่างกายมีร่องรอยการถูกทำร้าย ตำรวจสันนิษฐานว่าเป็การปล้นชิงทรัพย์ เพราะทรัพย์สินมีค่าของผู้เสียชีวิตหายไป ทราบชื่อคือ นางวลัยลักษ์ ศิวานนท์ อายุสี่สิบสามปี คาดว่าหน้าจะเสียชีวิตมาแล้วประมาณสิบชั่วโมง ตำรวจจะทำการส่งศพชันสูตรและติดต่อญาติให้ทราบเื่ทันที
เรามาต่อกันที่ข่าว- ...
ตอนนี้สมองของผมปิดกั้นทุกอย่าง ไม่ได้ยินเสียงอะไร ผมไม่อยากได้ยินเสียงอะไรอีก! ทำไมทำไมต้องเป็แม่ผม!!
ฮึกก! ฮื้อออเสียงร้องไห้ของผมดังออกมาพร้อมกับทีวีที่ดับลงเพราะโดนปิดจากใครสักคน ก่อนที่ร่างนั้นจะพุ่งเข้ามากอดตัวผมไว้แน่น แต่ร่างกายของผมมันไม่ตอบสนองกับสิ่งรอบข้างอีกแล้ว 'รุศ! รุศ!' เสียงเรียกดังกึกก้องแต่ผมไม่สามารถตอบได้ ตอนนี้ผมเหมือนคนที่สติเลือนหาย ผมนั่งเหมือนร่างไร้ิญญาอย่างไงอย่างงั้น
Rrrrrrrr!
"สวัสดีครับ // ใช่ครับ // ได้ครับเดี๋ยวพวกผมรีบไป"
ผมได้ยินทุกอย่างนะ แต่ทำไมผมถึงไม่มีแรงขยับตัวเลย ผมอยากให้นี่มันคือความฝัน ตื่นได้แล้ว วรุศ ตื่นสักที!!
"รุศ ได้ยินพี่ไหม" วายุเขย่าตัววรุศไปมา พร้อมมือที่จับหน้าและตบเบา ๆ เพื่อเรียกสติ
ผมได้สติแล้ว แต่ผมไม่มีแรงจะลุกขึ้น
"ฮึก! พี่วายุ แม่.. แม่ผม..ฮื้อออ~"
ความเสียใจที่มันจุกอก มันทำให้ผมพูดไม่ออก ผมได้แต่กอดชายตรงหน้าไว้แน่นไม่ปล่อย ความสูญเสียที่ผมไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกันผม ผมจะรับมือกับมันยังไง
Talk
ไรท์ : ฮื้อออ สงสารไอต้าวของไรท์ มามะเดี๋ยวไรท์กอดปลอบ
วายุ : ไม่ต้องครับ แฟนผมเดี๋ยวผมดูแลเอง!! (ทำหน้าั์ใส่)
Talk : การดำเนินเื่อาจเปลี่ยนไปเรื่อยนะคะ เพราะแต่งไปแล้วก็อ่านของคนอื่นไปด้วย เลยเอาวิธีการเล่ามาผสมผสานกัน ใครไม่ชอบใจตรงไหนเม้นต์บอกได้นะคะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ????????????????
2K
