บทที่ 4 องค์ชายลำดับที่หนึ่ง
แสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องลอดใบไม้ช่องเล็ก ๆ แลดูวิบวับราวกับดวงดาวที่พร่างพราวในตอนกลางวัน เรนเดลทอดกายใต้ต้นหลิวต้นใหญ่ในสวนท้ายอุทยานของราชวัง มันเป็สวนที่สงบมาก มีพวกสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยอย่างนก หรือกระรอกมาหลบซ่อนตัว และอาศัยสวนหลวงแห่งนี้เป็บ้าน แม้ว่ามันจะมีบ้างบางครั้งที่เหล่าสมาชิกราชวงศ์มายิงปืนล่าพวกมันอย่างไม่ปรานีก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นความมีชีวิตชีวาของสวนหลวงแห่งนี้ก็ไม่ได้ลดลง
เขาจำได้ว่าสมัยเด็ก ๆ ที่ยังไร้เดียงสากว่านี้มาก เขามาวิ่งเล่นที่นี่บ่อย ๆ กับเหล่าพี่เลี้ยง หรือบางครั้งก็แอบออกมาเองคนเดียว มันเป็่เวลาที่สนุกเกินกว่าจะลืมได้ลงเชียวละ พอโตขึ้นมาหน่อยเริ่มเรียนขี่ม้า เขาก็เอาเ้าม้าคู่ใจอย่างเ้าเออร์วิล ม้าสีน้ำตาลเข้ม หางของมันมีสีขาว และที่หน้าผากของมันก็มีสีขาวแต้มอยู่เป็รูปคล้ายผีเสื้อสยายปีก มันเป็ม้าเพศผู้ที่ขี้บ่น แถมยังเอาแต่ใจไม่เบา แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็ม้าที่ดี มีพละกำลัง อึด และซื่อสัตย์ เกินกว่าที่มนุษย์จะเข้าใจ
วันนี้เป็วันที่สามแล้วหลังจากที่เขาตัดสินใจส่งจดหมายสู่ขอแต่งงาน การที่จดหมายจะถูกส่งไปยังอาณาจักรกราเซียนั้นต้องผ่านที่ทำการไปรษณีย์ของแต่ละพื้นที่เป็ทอด ๆ ยกเว้นจดหมายที่ออกจากพระราชวังจะมีคนส่งจดหมายของเราโดยเฉพาะ ซึ่งจะเร็วกว่าการส่งจดหมายแบบสามัญทั่วไป โดยปกติแล้วการส่งจดหมายไปยังกราเซียตามระบบไปรษณีย์เดิมจะต้องใช้เวลาเกือบสามสัปดาห์โดยเกวียนรถม้า หรือโดยม้าเอง หากเป็การเดินทางที่มีคาราวานติดตามก็จะเกือบเดือนเลยทีเดียว ด้วยระยะทางที่ห่างไกลและกว้างใหญ่ของจักรวรรดิ แม้ว่าเส้นทางการสัญจรจะสะดวกสบายด้วยถนนที่ปูด้วยหิน เราเชื่อมต่อกันด้วยถนนที่อำนวยความสะดวกให้กับนักเดินทางทั่วจักรวรรดิ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันยังต้องใช้เวลาอยู่ดีในการส่งจดหมายแต่ละฉบับ
นับจากวันที่ตัดสินใจส่งจดหมายไป เขาก็เข้าสู่่การรอคอยจดหมายตอบกลับอย่างใจจดใจจ่อ เขาไม่ได้บอกเื่นี้กับใครเลย เรนเดลคิดว่าเมื่อได้จดหมายตอบกลับการสู่ขอมาอยู่ในมือแล้ว เมื่อนั้นเขาจึงสามารถดำเนินการขั้นต่อไปได้ และเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งสัปดาห์ที่มารดาของเขาจะต้องออกไปใช้ชีวิตสามัญชนที่บ้านเกิด หนังสือประกาศการหย่าร้างของพ่อและแม่ของเขานั้นได้ถูกประกาศออกมาแล้วเมื่อวานนี้ เขาคิดว่าแม่จะเสียใจ แต่มันไม่ใช่เลย นางดูเรียบเฉยมาก เหมือนชาติที่แล้วไม่มีผิดเพี้ยน และเขาก็ดีใจที่เห็นผู้ให้กำเนิดเป็เช่นนั้น
สองมือเรียวประสานกันอยู่บนหน้าท้อง ใบหน้าของเขาถูกหนังสือที่กางออกเล่มหนึ่งปกปิดใบหน้าอยู่ แผ่นหลังพิงอยู่กับลำต้นหลิว รองเท้าทั้งสองข้างถูกถอดออกและวางอยู่ข้าง ๆ กับปลายเท้าอย่างไม่ใส่ใจนัก พื้นหญ้านุ่มเปรียบได้ดั่งเสื่อรองนั่งผืนใหญ่ที่ไร้จุดสิ้นสุด องค์ชายลำดับที่สองของจักรวรรดิกำลังเอกขเนกอย่างผ่อนคลายอยู่ใต้ต้นหลิวแห่งนี้นี่เอง
ขณะที่เขากำลังคิดอะไรเพลิดเพลินอยู่นั้น เสียงใบหญ้าเสียดสีกันก็ดังใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เป็จังหวะสม่ำเสมอไม่รีบร้อนก็ดังใกล้เข้ามา และมันมาหยุดตรงที่ปลายเท้าของเขาพอดิบพอดี
“ไม่นึกว่าจะเจอเ้าที่นี่” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น
“...” เรนเดลเลิกหนังสือออกจากใบหน้าเล็กน้อยพอให้ดวงตาข้างหนึ่งได้มองภาพตรงหน้า เมื่อเขาเห็นว่าเป็ใครจึงได้เอาหนังสือปิดหน้าลงเช่นเดิม
“ข้าก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจะเจอท่านพี่ที่นี่พี่ชาย” ชายหนุ่มตอบกลับอีกฝ่ายออกไป ผู้เป็พี่ชายของเขาองค์ชายลำดับที่หนึ่ง
“เราไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วนะ” เสียงสวบสาบดังขึ้นใกล้ ๆ ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายคงนั่งลงข้าง ๆ เขาเรียบร้อยแล้ว เรนเดลรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ในชาติที่แล้วเขานี่แหละที่ทำตามแผนขององค์รัชทายาท จนอีกฝ่ายและพระชายารวมถึงบุตรชายตัวน้อย ผู้เป็หลานชายของเขาตกลงไปในเหวด้วยอุบัติเหตุทางรถม้าที่คิดมาแล้วอย่างดีและแยบยล ทั้งสามคนเสียชีวิตทั้งหมด ศพของครอบครัวนี้ถูกพบอีกครั้งเมื่อร่างกายพองอืดนั้นลอยตามสายน้ำไปติดกับชะง่อนหินจนมีชาวบ้านแถวนั้นไปพบเข้า เขาไม่รู้หรอกว่าสภาพศพของทั้งสามรายเป็อย่างไร แต่คงไม่น่ายลนักหรอก
“ขอโทษนะ” เรนเดลเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ อย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ด้วยความรู้สึกผิดที่เขาเป็ส่วนหนึ่งที่ทำลายชีวิตของผู้เป็พี่ชาย อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ อย่างผ่อนคลาย
“ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเื่อะไร เรนเดล แต่เราไม่เคยโกรธกันเสียหน่อย”
“...ข้า แค่พูดไปเรื่อยน่ะ”
“คงงั้น พอได้กลับมาในที่แบบนี้เหมือนตอนเด็กอีกครั้ง รู้สึกแปลกเหมือนกันนะว่าไหม”
“อืม ใช่”
“อันที่จริงข้าได้ข่าวว่าเ้าส่งจดหมายสู่ขอไปที่แดนเหนือหรือ”
“ข่าวไวเสียจริง” เขากล่าวกึ่งประชดประชันอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะหยิบหนังสือออกจากใบหน้าของตนแล้ววางมันลงไปข้าง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง เอาหลังพิงกับต้นหลิว อากัปกิริยาเดียวกันกับผู้เป็พี่ชาย
สายลมที่พัดเอื่อย ๆ ชวนให้ผ่อนคลายเหมือนกับยอดหญ้าที่กำลังพลิ้วไหวอยู่ตอนนี้
“ข้าก็เพิ่งได้รับจดหมายตอบกลับแต่งงานมาเหมือนกัน เรนเดลข้าจะแต่งงานล่ะ”
“โอ้...ยินดีด้วย ข้าจะตั้งตารอพบพี่สะใภ้เลยเชียว” เรนเดลเอ่ยก่อนจะยิ้มบาง ๆ เป็เพราะเขาเปลี่ยนไปจากชาติที่แล้วใช่ไหมนะ ่เวลาที่ไม่เคยมีแบบนี้จึงได้เกิดขึ้น โดยที่เขาไม่ได้คาดหวัง
ความทรงจำในวัยเด็กในวันวานก็พลันผุดออกมาจากส่วนลึกของความทรงจำที่เลือนลาง ภาพที่เขาและพี่ชายคนนี้รวมถึงพี่น้องคนอื่น ๆ ที่วิ่งเล่นกันตามประสาเด็กที่พระราชตำหนักของมารดา เนื่องจากแม่ของเขาเป็คนใจดีที่ทั้งรักและเอ็นดูลูก ๆ ของเสด็จพ่อเหมือนลูกของตัวเอง เพราะแบบนั้นไม่ว่าจะองค์ชายหรือองค์หญิงต่างก็ชอบมาวิ่งเล่นและกินขนมที่แม่เขาทำ นั่นทำให้เขาพลอยสนิทกับพี่น้องคนอื่น ๆ แน่นอนรวมองค์รัชทายาทด้วย ไม่รู้เลยว่าพวกเขาพี่น้องเลือกทางผิดพลาดไปตอนไหน ทำให้มือคู่นี้ต้องเปื้อนเืพี่ ๆ น้อง ๆ ของตัวเอง...อ่า
เอลริค ไวส์เซนเบิร์ก เดอ ลอมบาร์เดีย องค์ชายลำดับที่หนึ่ง ผู้ประสูติแต่พระนางวิกตอเรีย บุตรสาวจากตระกูลแกรนด์มาร์ควิส อาณาจักรทางฝั่งตะวันออก อดีตราชินีผู้โดนปลดด้วยเหตุที่ไร้สาระที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา อย่างที่เกริ่นไป พ่อของเขาเ้าชู้มาก พระชายาองค์แรกของพระองค์ก็คือพระมารดาขององค์ชายลำดับที่หนึ่ง ซึ่งพระนางทรงมีทั้งลูกชายและลูกสาวให้แก่จักรพรรดิ ทั้งยังได้รับการแต่งตั้งเป็ราชินีผู้ปกครองฝ่ายในของราชวงศ์ ว่ากันว่าต้นกระกูลแกรนด์มาร์ควิสของพระนางสืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์ของลอมบาร์เดียในยุคก่อตั้ง จึงเป็ตระกูลที่เก่าแก่และมีอิทธิพลมากตระกูลหนึ่ง
สำหรับตระกูลแกรนด์ดยุก และแกรนด์มาร์ควิสในจักรวรรดิลอมบาร์เดียนั้น จะเป็ตระกูลที่สืบเชื้อสายมาจากพี่น้องของจักรพรรดิลำดับที่หนึ่งซึ่งพระองค์ทรงเป็พี่ชายที่มีน้องชายสี่คนและน้องสาวอีกสามคน น้องชายทั้งสี่จะได้รับพระราชทานอิศริยายศเป็แกรนด์ดยุก ส่วนน้องสาวจะได้รับพระราชทานเป็แกร์นมาร์ควิส ซึ่งในปัจจุบันจักรวรรดิลอมบาร์เดียก็ยังคงมีผู้สืบเชื้อสายของตระกูนแกรนด์ดยุกและแกร์นมาร์ควิส ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีอำนาจ หรืออิทธิพลเทียบเท่ากับตระกูลดยุกผู้ปกครองทั้งสี่ แต่ก็เป็ตระกูลที่มีสายเืของราชวงศ์ แม้ว่าจะผ่านมาหลายพันปีและสายเืนั้นจะบางเบามากแล้วก็ตาม แต่ก็นับเป็ตระกูลเก่าแก่และมีศักดิ์ศรี คู่ควรกับบัลลังก์ของราชินี ทว่าพระนางวิกตอเรียนั้น เป็หญิงสาวที่ยอมหักไม่ยอมงอ พระนางทนไม่ได้เมื่อองค์จักรพรรดิรับลูกสาวเศรษฐีเข้ามาเป็สนม ทั้งยังหลงใหลนาง จนเื่ในราชสำนักหย่อนยาน พระนางจึงตั้งแง่กับพระสนมคนนั้น และยังหาเื่ลงโทษอยู่บ่อยครั้ง และเพราะแบบนั้นจึงได้ถูกใส่ความ โดยใช้ประโยชน์จากความใจร้อนของพระองค์เอง ซึ่งนี่เป็เื่ที่เขารู้หลังจากเข้าร่วมกับฝ่ายองค์รัชทายาทเต็มตัว
พระสนมคนนั้นใส่ร้ายว่าพระนางเป็คนผลักตนตกลงจากบันไดทำให้แท้งลูกคนที่สอง และเพราะแบบนั้นองค์จักรพรรดิที่เบื่อหน่ายกับการหึงหวงขององค์ราชินีจึงได้ทรงปลดองค์ราชินีเป็สามัญชน และหย่าร้างในที่สุด นั่นทำให้องค์ชายลำดับที่หนึ่ง หมดสิทธิ์ในตำแหน่งรัชทายาทไปโดยปริยาย เนื่องจากพระองค์ถูกตราหน้าเป็ลูกนอกสมรส
ต่อมาไม่นาน พระสนมจากตระกูลพ่อค้าที่ได้เป็เศรษฐีก็ขึ้นมานั่งในตำแหน่งจักรพรรดินีของแผ่นดิน ด้วยความโปรดปรานจากองค์จักรพรรดิที่ครอบครัวของพระนางไม่ใช่ขุนนาง และอำนาจของเงินที่ทางตระกูลของพระนางให้การสนับสนุนราชสำนักมาตลอด แต่ถึงอย่างไร ความรักของจักรพรรดิผู้มากรักก็มีวันหมดอายุ เพราะปัจจุบันพระแสงอันอบอุ่นของจักรวรรดินั้นได้มีพระสนมมากถึงเจ็ดพระองค์ ซึ่งมากที่สุดนับั้แ่ก่อตั้งจักรวรรดิลอมบาร์เดียมา
ตำนานที่ไม่ควรเอาเป็เยี่ยงอย่างคือบิดาผู้ให้กำเนิดของเขานี่แหละ
และเพราะแบบนั้นเขาจึงมีพี่น้องมากมายเหลือเกิน มีองค์ชายถึงสามพระองค์รวมตัวของเขาผู้เป็องค์ชายลำดับที่สอง มีองค์หญิงอีกแปดพระองค์ ซึ่งน่าเสียดายที่องค์รัชทายาทในชาติที่แล้วไม่ปล่อยให้พวกเขารอดเลยแม้แต่คนเดียว
อ่า...รวมถึงตัวเขาเองที่ไม่รอดเหมือนกับพวกพี่น้องคนอื่น ๆ ด้วยเหมือนกัน
รอยยิ้มบิดเบี้ยวผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ น่าสมเพชจริง ๆ ด้วยสินะตัวเขาเนี่ย
“พี่สะใภ้ข้ามาจากตระกูลไหนล่ะ” เรนเดลถามออกมา นิ้วของเขาดึงยอดหญ้าอ่อนเล่น ถึงแม้จะรู้ข้อมูลของว่าที่พี่สะใภ้อยู่แล้วจากความทรงจำของชาติก่อน แต่ในครั้งนั้นเราไม่ได้นั่งจับเข่าคุยเล่นกันแบบนี้ และเขาไม่อยากพลาดโอกาสแบบนี้ไปเลย
“นางเป็ลูกสาวคนที่สาม ของเซอร์คล็อกน่ะ”
“รองหัวหน้าหน่วยอัศวินรัติกาลงั้นเหรอ เจ๋งไปเลยนี่ท่านพี่ ข่าวว่าบ้านเซอร์คล็อกผู้มีแต่ลูกสาวถึงห้าคน ดุอย่างกับอะไรดี ท่านพี่นี่ไม่เบาเหมือนกันนะเนี่ย” เรนเดลเอ่ยยิ้ม ๆ
สิ่งที่น้องชายพูดออกมาทำเอาเอลริคอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “เ้านี่นะ”
สองพี่น้องพากันหัวเราะเบา ๆ
“จริงสิแล้วของเ้าละ เป็ใคร ลูกสาวหรือโอเมก้าชายบ้านไหน”
“อืม...ท่านลองเดาดูสิ”
“...ยากแหะ เ้าไม่ค่อยออกไปไหนเสียด้วย ลานฝึกดาบก็ไปตอนเช้ามืด ขี่ม้าก็ขี่ในป่าเสียนี่ ถามจริงเถิดเ้าเจอผู้คนเหมือนกับคนอื่นเขาด้วยหรือ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า” เรนเดลหัวเราะ นั่นสินะเขาเจอคนค่อนข้างน้อยจริง ๆ นั่นแหละ ถึงได้กลายเป็เงาขององค์รัชทายาทได้อย่างไรเล่า
“ท่านก็พูดเกินไปแล้ว ข้าสนิทกับเงาของตัวเองจะตายไป” สิ้นประโยคของผู้เป็น้องชาย เอลริคก็ส่ายศีรษะเบา ๆ อย่างเอ็นดู เขากับน้องคนนี้ห่างกันแค่ปีเดียวเท่านั้นเอง ตอนเด็ก ๆ เขาแอบท่านแม่ไปเล่นที่ปราสาทของพระสนมยามาเรียอยู่บ่อย ๆ จะลงน้ำ ขึ้นเขา ปีนต้นไม้กับน้องชายคนนี้เขาก็ทำมาหมดแล้ว แม้ว่าเราจะโตขึ้นมามีชีวิตเป็ของตัวเองและห่างเหินกันตามกาลเวลา แต่น้องชายของเขาคนนี้ก็ยังคงร่าเริงสดใสเหมือนเคย สมแล้วที่เติบโตมาอย่างดี ด้วยความรักที่บริสุทธิ์ของพระสนมยามาเรีย
“ข้าคิดว่าเขาเป็คนดี ไม่ว่าเธอหรือเขาคนนั้นจะเป็ใครก็ตาม ข้าเชื่อว่าเ้าจะได้พบกับคนที่คู่ควร”
เรนเดลยิ้ม “ขอบคุณ” เขาเอ่ยเบา ๆ
สายลมยังคงพัดหวนพาเื่ราวในอดีตคืนกลับให้สองพี่น้องได้ลำลึกกันอีกพักใหญ่ ก่อนทที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันกลับไปยังที่ของตนในพระราชวังที่กว้างใหญ่นี้
ร่างสูงโปร่งโยกย้ายไปตามการเยื้องย่างของเ้าม้าสีน้ำตาลอย่างเ้าเออร์วิล เรนเดลไม่รีบร้อนนักเขากำบังเหียนเ้าเออร์วิลไว้หลวม ๆ อย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยให้มันเดินไปช้า ๆ
ยามเส้นผมสีบลอนด์สว่างพลิ้วไหวคลอเคลียกับแก้มขาว ยามใบหน้าที่ถูกสร้างสรรค์มาอย่างดีต้องแสงอาทิตย์ที่กำลังจะอัสดงนั้น ยิ่งเสริมให้คนผู้นี้ดูราวกับเทพบุตรที่เสด็จลงมาจาก์ ช่างสวยงามล้ำค่าเสียยิ่งกว่าภาพวาดที่รังสรรค์โดยจิตกรชั้นนำของจักรวรรดิเสียอีก ไม่ว่าใครที่ได้เห็นภาพเช่นนี้คงล้วนแต่ต้องมนตร์สะกดทั้งสิ้น แต่น่าเสียดายเพราะไม่มีผู้ใดเห็นจริง ๆ
“เ้าเดินเข้าดงดอกหญ้าแล้วเออร์วิล ดอกหญ้าติดเต็มขาไปหมดแล้ว แม่บ้านประจำห้องซักรีดคงได้ก่นด่าข้าในใจอีกแน่” พูดเป็เล่นไป อีกฝ่ายคงด่าเขาออกมาตรง ๆ เหมือนครั้งนั้น ตอนที่เขาอายุได้สิบสองปี เขาได้แอบไปวิ่งเล่นหลังจากทที่ฝนตกมานานหลายวัน แน่นอนว่าเมื่อกลับมาเสื้อผ้าของเขาเต็มไปด้วยโคลน ด้วยความที่เกรงว่าพระมารดาจะคาดโทษที่เขาไปเล่นเลอะเทอะ เขาจึงได้ย่องเข้าไปที่ห้องซักรีดในตอนเย็น ซึ่งโชคดีหน่อยที่ไม่มีคนอยู่ในห้องซักรีด นอกเสียจากหัวหน้าห้องซักรีด พอนางเห็นสภาพของเขา ดวงตาของนางเบิกโพลงแทบจะเท่าไข่ไก่ ก่อนจะบ่นงุ้งงิ้งไม่หยุดเลย บ่นจนเขาหูชาแล้วชาอีก นับแต่นั้นเป็ต้นมา หากไปเล่นซนเขาจะะโลงคลองล้างสิ่งสกปรกเสียก่อน แล้วจึงไปหานาง ซึ่งก็โดนบ่นน้อยลงหน่อย แต่คิดว่าเสียงบ่นของนางน่าจะดีกว่าการทำโทษของท่านแม่เป็แน่แท้ รายนั้นถ้าเขาทำผิด เขาจะถูกกักบริเวณท่องตำรา น่าสยองเสียยิ่งกว่าโดนบ่นอีก
เรนเดลลูบหัวเ้าเออร์วิลเบา ๆ ก่อนจะตบขาเข้าที่ฝั่งซ้ายของลำตัวมันให้มันเดินอ้อมดงดอกหญ้าที่ยาวเกือบถึงเอวหากลงไปยืน
เมื่อไหร่จดหมายตอบกลับจากแดนเหนือจะมาหนอ...รอแทบไม่ไหวแล้วสิ
627K
