Legend of God Soul ตำนานจิตวิญญาณเทพเจ้า

               “ผู้ชนะ! ถังเฟยหู่!!!”สิ้นเสียงประกาศของผู้ควบคุมการประลองเสียงของผู้ชมดูทั้งตำหนักต่างร่ำร้องอย่างดีใจและตื่นเต้น ในตอนนั้นเองที่ศิษย์น้องผู้หนึ่งที่ด้านข้างสนามได้สอบถามศิษย์พี่ของเขา“ศิษย์พี่! มะ..เมื่อสักครู่เกิดอันใดขึ้น!ข้าไม่อาจมองตามได้ทันเพียงครู่เดียวสิงโตของศิษย์พี่ฉินก็ตายเสียแล้ว!!”

              ศิษย์พี่ที่ด้านข้างได้ลูบคางของตนพลางใช้ความคิดไปด้วย เขาขมวดคิ้วของตนเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวออกมา“นั่นเป็นการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและแม่นยำเป็นอย่างมากทุกการโจมตีในช่วงท้ายนั้นทั้งต่อเนื่อง แม่นยำและเด็ดขาดเป็นอย่างมาก! หากข้าคาดเดาไม่ผิด…จุดเปลี่ยนสำคัญก็คือตอนที่ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียว!ไม่แน่ว่านั่นอาจเป็นความสามารถของสายเลือดประเภทหนึ่งก็ได้!”

              ศิษย์พี่คนนั้นยังคงอธิบายเรื่องราวความรู้เกี่ยวกับสายเลือดให้ศิษย์น้องผู้นั้นฟังต่อไปในระหว่างนั้นเองที่ถังเฟยหู่ได้เก็บขลุ่ยหยกของตนกลับไปชายหนุ่มได้เดินออกจากบริเวณที่ใช้เป็นสนามประลองเพื่อเดินหลบฉากออกไปด้านข้างดวงตาของเขาได้เปลี่ยนสีกลับไปเป็นสีม่วงดำอีกครั้ง

              หลังจากนั้นยังคงมีการประลองอีกหลายคู่ที่ยังคงแลกเปลี่ยนฝีมือกันซึ่งทุกคนต่างก็ได้เรียนรู้เคล็ดลับต่างๆจากการต่อสู้ตรงหน้าไม่มากก็น้อยทุกอย่างล้วนเป็นการเรียนรู้เพื่อพัฒนาฝีมือของตนให้มากขึ้น แต่เมื่อมีคนที่ได้จับคู่ประลองกับหยวนหลิ่งจือก็มักจะยอมแพ้ไปเองเพราะต่างก็รับทราบฝีมือและได้เห็นความเฉียบขาดในการโจมตีของเขาด้วยสายตาตนเองมาแล้วซึ่งทางด้านถังเฟยหู่เองก็เช่นกัน ทุกคนต่างก็ยอมแพ้เมื่อได้จับคู่ประลองกับเขาเพราะกลัวเกรงในทักษะการโจมตีของเขา

              ศิษย์ของตำหนักที่หกต่างก็เห็นกระบวนท่าเตะของถังเฟยหู่ที่สามารถเตะจนทาสอสูรตนหนึ่งตายได้พวกเขาต่างเป็นผู้ฝึกยุทธ์ในศาสตร์วายุและดนตรี ทำให้ร่างกายบอบบางและฝึกร่างกายน้อยเป็นอย่างมากศิษย์ของตำหนักที่หกส่วนใหญ่เน้นศาสตร์ดนตรีที่สมดุลทางด้านการฝึก ซึ่งแตกต่างจากตำหนักที่สี่ซึ่งเน้นวิชาเครื่องดนตรีที่ใช้กำลังและยังฝึกวิชาบ่มเพาะกายาซึ่งโดยรวมเน้นหนักไปที่พลังกาย

              ในท้ายที่สุดแล้วผู้คนที่เหลืออยู่ในการประลองคัดเลือกก็มีเพียงสองคนเท่านั้นก็คือถังเฟยหู่และหยวนหลิ่งจือทั้งสองคนได้ถูกเรียกออกมายังลานตรงกลางอีกครั้งเพื่อประลองตามจริงแล้วนั้นเหลือผู้ประลองอยู่ทั้งหมดสี่คนแต่อีกสองคนที่เหลือเมื่อถูกจับคู่ให้ต่อสู้กับถังเฟยหู่และหยวนหลิ่งจือพวกเขาต่างก็ขอยอมแพ้ไปก่อนที่จะได้ประลองจึงทำให้ผู้ร่วมการคัดเลือกเพียงสองคนสุดท้าย

              หยวนหลิ่งจือได้เดินออกมาก่อนและกระชับซอในมือเอาไว้จากนั้นถังเฟยหู่จึงได้เดินตามออกมาบ้างพร้อมกับปลดปล่อยละอองปราณสีเขียวออกมาร่างละอองปราณของจิตวิญญาณได้ถูกรวบรวมเอาไว้ในมือและก่อร่างเป็นขลุ่ยหยกสายตาของทั้งสองจดจ้องอีกฝ่ายกันอย่างไม่วางตา

              “การประลองระหว่างถังเฟยหู่และหยวนหลิ่งจือเริ่มได้!!” สิ้นเสียงของผู้ควบคุมการประลองทั้งสองต่างได้ระเบิดพลังปราณในร่างของตนออกมาลมปราณวายุของทั้งสองได้เข้าปะทะกันที่ตรงกลางราวกับพายุสองลูกปะทะกันอย่างรุนแรงคลื่นลมราวกับจะพัดพาให้เกิดภัยธรรมชาติขนาดย่อมขึ้นยังตำหนักที่หกแห่งนี้!

              แต่ในตอนนั้นเองหยางเฟยเทียนได้ขมวดคิ้ว เขาได้โคจรลมปราณและวาดฝ่ามือออกไปทำให้เกิดพายุหมุนครอบคลุมบริเวณตรงกลางลานที่ใช้ประลองพายุหมุนที่หยางเฟยเทียนได้สร้างขึ้นได้พัดพาเอาอากาศพุ่งขึ้นสู่ด้านบนชายชราได้ตะโกนให้ศิษย์ของตำหนักที่หกที่ชมการประลองอยู่ถอยออกมาให้หมดใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยสีหน้าจริงจังท่าทีของหยางเฟยเทียนทำให้แม้แต่หยางถิงที่ด้านข้างก็หน้าเสียขึ้นมาหยางถิงได้กล่าวถามออกมา “ท่านตา! เกิดอะไรขึ้นกันแน่มีอะไรผิดปกติหรือไม่?” น้ำเสียงของหยางถิงเต็มไปด้วยความกังวลซ่อมงำเอาไว้

              หยางเฟยเทียนได้ขมวดคิ้วพร้อมกับกล่าว“ในตอนแรกที่เฟยหู่ประลองกับฉินเฟยอินไม่ได้ใช้พลังของออกมามากมายจึงทำให้ตาไม่ได้สังเกตแต่เมื่อครู่เมื่อเขาระเบิดพลังปราณทั้งหมดออกมาในคราเดียวทำให้ตาสามารถสังเกตสิ่งผิดปกติปราณวายุของเขาได้เปลี่ยนแปลงไป มันได้แฝงเอาไว้ด้วยพิษอยู่ภายในไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพราะวิชาพิษของตระกูลถังหรือไม่ก็ลักษณะพิเศษของสายเลือดตระกูลที่หลอมรวมเข้ากับปราณ…หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะวิชาสายเลือดดวงตาที่เฟยหู่ฝึกจึงทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้!”

              หยางเฟยเทียนได้กล่าวข้อสันนิษฐานของตนออกมาหยางถิงรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากเป็นที่ทราบดีว่าการผสานธาตุอื่นเข้ากับวิชาปราณของสำนักก็สามารถทำได้แต่ก็อาจไม่เป็นที่ยอมรับเท่าไหรนัก

              อย่างเช่นที่ซ่างกวงเหวินเจ้าตำหนักที่สี่ได้สร้างวิชาปราณเจ็ดสำเนียงอัคนีขึ้นแม้ท่านเจ้าสำนักหรือศิษย์พี่น้องรุ่นเดียวกันคนอื่นจะไม่ได้สนใจเอาความนัก แต่ในระดับศิษย์รุ่นหลังด้วยกันเองกลับมองแปลกแยกและไม่เข้าใจ

              ถังเฟยหู่โคจรลมปราณอย่างเร่งร้อนที่เบื้องหลังของเขาราวกับจะบังเกิดมายาปราณอันเลือนลางของฉ่างฟูแม้จะมองไม่ออกว่าเป็นสิ่งใดแต่ก็ยังพอเห็นเค้ารางของรูปร่างนกสามหัวและปีกหกข้างอยู่บ้างเขากระชับขลุ่ยหยกในมือก่อนจะพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วด้วยท่าเท้าเจ็ดสำเนียงท่องลม!

        หยวนหลิ่งจือเผยรอยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะดึงกระบี่ออกจากซอในมือเขาพุ่งตัวออกไปพร้อมกับหมุนตัวกลางอากาศอย่างรวดเร็วไปราวกับพายุในแนวขวางกระบี่ในมือพุ่งไปตามสายลมในอากาศอย่างไหลลื่นร่างของทั้งสองคนเคลื่อนเข้าใกล้กันภายในชั่วพริบตาเดียว! ถังเฟยหู่สะบัดข้อมือของตนเพื่อวาดขลุ่ยในมือออกไปในแนวขวางเพื่อเข้าปะทะกับกระบี่ของหยวนหลิ่งจือที่วาดเข้ามา!เสียงกระบี่ปะเข้ากับขลุ่ยหยกได้ดังก้องกังวาลขึ้นภายใต้การวาดกระบี่ของทั้งสองราวกับได้บังเกิดอำนาจที่มองไม่เห็นได้กดดันโดยรอบแต่เนื่องจากพลังทั้งสองเป็นแบบเดียวกันจึงหักล้างกันเองอย่างหักหาญสิ่งที่พวกเขากำลังสำแดงออกมานั้นก็คือ…สำนึกกระบี่!

              เคร้งงงง!!

              แขนของหยวนหลิ่งจือสั่นสะท้านไปทั้งแขนเพราะแรงฟาดฟันของถังเฟยหู่แต่หยวนหลิ่งจือยังคงกัดฟันทนเอาไว้ เขาได้ปล่อยร่างกายของตนไปตามแรงโดยไม่ต่อต้านร่างของเขาพลิกไปทางอีกด้านและใช้แรงของถังเฟยหู่เพื่อหนุนการโจมตีของตนหยวนหลิ่งจือได้วาดกระบี่ที่เคลือบปราณวายุเอาไว้ออกไป!

              ฉัวะ!

              กระบี่ในมือหยวนหลิ่งจือฟันเข้าใส่ร่างของถังเฟยหู่แต่แปลกยิ่งนักที่ไม่มีเลือดติดมาแม้แต่น้อย! นั่นก็เพราะในจังหวะเดียวกันนั้นเองที่ถังเฟยหู่ได้เรียกใช้เคล็ดกายหยาบมารของเกล็ดปลาปีศาจออกมาในบริเวณหยวนหลิ่งจือหมายจะฟัน!นั่นจึงทำให้การโจมตีอย่างฉุกละหุกของหยวนหลิ่งจือไร้ผล!

              แต่ในตอนนั้นเองที่หยวนหลิ่งจือได้ชักมือกับพร้อมกับแทงกระบี่ออกไปอย่างรวดเร็วราวกับพายุทุกกระบี่แทงเข้าจู่จุดเดียวกันกับเมื่อครู่!ในชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไปกว่าร้อยกระบี่!ในกระบี่สุดท้ายในเองที่ได้แฝงเอาไว้ด้วยลมปราณวายุและสำนึกกระบี่อย่างเต็มเปี่ยม!เกราะของเกล็ดปลาปีศาจได้ถูกทำลาย! กระบี่ของหบวนหลิ่งจือแทงเข้าสู่กายเนื้อของถังเฟยหู่ลึกลงไปหนึ่งชุ่น!

              แต่ในจังหวะเดียวนั้นเองที่ถังเฟยหู่ได้นำลมปราณวายุครอบคลุมมือเอาไว้และใช้ออกด้วยกรงเล็บมารกระดูกขาวและคว้าไปยังกระบี่ของหยวนหลิ่งจือเพื่อหยุดมันเอาไว้!ในตอนนั้นเองที่ถังเฟยหู่ออกแรงถีบออกไปยังแผ่นอกของหยวนหลิ่งจือเพื่อแยกจากอีกฝ่ายอีกทั้งเป็นการนำกระบี่ที่แทงเข้ามาออกจากร่างอีกด้วย

              ถังเฟยหู่ใช้ท่าเท้าอสรพิษลี้ลับพลิ้วร่างหลบหลีกไปอย่างรวดเร็วเลือดออกบริเวณท้องเล็กน้อยก่อนที่เขาจะทำการสกัดจุดเพื่อห้ามเลือดเอาไว้ดวงตาของเขาจดจ้องไปยังอีกฝ่ายอย่างนับถือทางด้านหยวนหลิ่งจือเอกก็พลิกร่างลงกลับมายืนอย่างมั่นคง ปลายกระบี่ชี้ต่ำไปทางพื้นเบื้องล่างมืออีกข้างถือซอที่เป็นฝักกระบี่เอาไว้

              หยวนหลิ่งจือเสียบกระบี่กลับคืนฝักพร้อมกับเปลี่ยนไปจับคันชักของซอเอาไว้แทบจะในจังหวะเดียวกันเขาได้ออกแรงกรีดสายในมืออย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่นออกมา! เสียงเล็กแหลมพุ่งออกไปทางด้านหน้าเพื่อจู่โจม!วิชาเสียงกระแทกถูกใช้ออกมาเพื่อโจมตีอย่างรวดเร็วคลื่นกระแทกกวาดทำลายล้างไปทางเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว!

              ครืนนนน!!

              ผิวหน้าพื้นดินถูกทำลายจนแตกเป็นเสี่ยง! คลื่นกระแทกตรงไปอย่างรวดเร็วถังเฟยหู่ได้ยกขลุ่ยในมือของตนขึ้นและเป่าเสียงเล็กแหลมออกมา! เสียงกระแทกอีกเส้นสายถูกสร้างขึ้นเพื่อต่อต้านเสียงกระแทกของซอ! แต่วิชาเสียงกระแทกของถังเฟยหู่กลับตกเป็นรองและผลักดันต่อไปแต่พลังเสียงกระแทกของหยวนหลิ่งจือก็เบาบางไปกว่าหลายส่วนเพราะการต่อต้านของชายหนุ่ม

              ถังเฟยหู่พริ้วร่างหลบไปในจังหวะที่เสียงกระแทกพุ่งเข้ามาแต่ในตอนนั้นเองที่หลังจากเขาหลบพ้นแล้วยังมีคลื่นวายุกระแทกจู่โจมมาอย่างต่อเนื่องอย่างบ้าคลั่งถึงเจ็ดครั้งซ้อนเขาไม่อาจหลบได้พ้นจึงถูกจู่โจมเข้าอย่างเต็มเปาร่างของถังเฟยหู่ถูกกระแทกจนลอยไปในอากาศและกระแทกเข้ากับกำแพงวายุของอาจารย์ก่อนที่จะร่วงลงมา!

              ชายหนุ่มกัดฟันพร้อมกับฝืนยืนขึ้นสายตาของเขาจับจ้องไปทางอีกฝ่ายที่กำลังยิ้มเล็กน้อยและมองมา หยวนหลิ่งจือได้กล่าวออกมา“คิดว่านี่คงมิใช่ความสามารถทั้งหมดของท่านหรอกนะศิษย์พี่เมื่อไหรท่านจะเอาจริงเอาจังกับการต่อสู้สักทีไม่เช่นนั้นผู้ที่แพ้ในการประลองครั้งนี้อาจจะเป็นท่าน!”

              “เหอะๆ ดูเหมือนข้าจะดูถูกเจ้ามากจนเกินไป!”ถังเฟยหู่ตะโกนออกมาพร้อมกับปลดปล่อยพลังปราณเจ็ดสำเนียงออกมาอย่างบ้าคลั่งแต่ในพริบตานั้นเองที่ปราณของถังเฟยหู่ได้เปลี่ยนไป สีเขียวหยกของปราณได้เปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้มจนสามารถสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่าภาพมายาปราณเบื้องหลังของชายหนุ่มปรากฏเงาเลือนลางของฉ่างฟูและอสรพิษมรกตขึ้น!

              ความเป็นพิษในลมปราณเจ็ดสำเนียงของถังเฟยหู่ได้ปลดปล่อยออกมามากขึ้นจนในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงนี้! แต่เขาไม่มีเวลาให้ตกผลึกความคิดได้มากนัก ทุกอย่างที่มีอยู่ในมือเขาจำต้องใช้ออกมาให้มีประโยชน์อย่างสูงสุด!ขลุ่ยหยกในมือได้สลายหายไปพร้อมกับกลับคืนสู่ร่างของอสรพิษร่างยักษ์!

              ศิษย์พี่น้องที่รับชมโดยรอบต่างร่ำร้องออกมาอย่างตื่นเต้นจิตวิญญาณของถังเฟยหู่เป็นที่ตื่นตาตื่นใจสำหรับทุกคนยิ่งนัก การประลองอสูร!อสูรที่ถูกเรียกออกมาในครานี้แข็งแกร่งเสียกว่าสิงโตวายุของฉินเฟยอินเสียอีก! ดูเหมือนว่าถังเฟยหู่เริ่มจะเอาจริงบ้างแล้วทุกอย่างต่างรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก!

              อสรพิษมรกตอ้าปากของมันพร้อมกับพ่นเพลิงพิษออกมา! เพลิงพิษสีเขียวมรกตพุ่งตรงออกไปทางเบื้องหน้าราวกับเสาเพลิงหยวนหลิ่งจือหน้าถอดสีพร้อมกับดึงคันชักและสีซอในมืออย่างรวดเร็วเพื่อสร้างคลื่นลมไปทางเบื้องหน้า!คลื่นกระแทกเจ็ดวังวนถูกสร้างขึ้นอย่างต่อเนื่องราวกับกำแพงวายุอันบ้าคลั่ง!

              เสียงเพลงบรรเลงออกมาอย่างต่อเนื้องราวกับท่วงทำนองของภัยพิบัติอันบ้าคลั่งกำแพงลมที่หยวนหลิ่งจือสร้างขึ้นได้สะท้อนเพลิงพิษกระจายออกไปทางด้านข้างเพลิงสีเขียวแตกกระจายออกไปด้านข้างตามรูปร่างของกำแพงวายุ แต่ในทันทีที่เพลิงพิษสีเขียวได้กระจายออกไปก็ได้สัมผัสกับพายุหมุนที่กั้นสนามประลองเอาไว้

              ในพริบตานั้นเองที่เพลิงพิษได้โหมกระหน่ำพุ่งสู่ท้องฟ้าเพลิงพิษได้ถูกจุดติดและโหมใส่พายุหมุนโดยรอบก่อกำเนิดเสาเพลิงพิษขนาดใหญ่เป็นที่รับรู้กันว่าธาตุลมสามารถหนุนเสริมธาตุไฟได้!นั่นจึงทำให้เพลิงพิษของถังเฟยหู่ถูกจุดขึ้นด้วยเหตุไม่คาดฝัน! หากปล่อยไว้เช่นนี้อาจทำให้พิษกระจายไปทั่วทั้งตำหนัก!

              ดวงตาของถังเฟยหู่ได้เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต ชายหนุ่มได้ใช้วิชาเนตรสวรรค์ผลาญภพขั้นพื้นฐานออกมาเขาใช้การดูดกลืนเพลิงพิษทั้งหมดเข้าสู่ดวงตาของเขาเพื่อระงับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นก่อนที่พี่น้องในสำนักจะได้รับผลกระทบ! จากนั้นแทบจะในพริบตาเดียวเขาก็ได้เพ่งมองไปยังหยวนหลิ่งจือดวงตาของเขาจดจ้องไปและปล่อยเปลวเพลิงลูกใหญ่ออกมา!

              เปลวเพลิงที่ถูกอัดแน่นด้วยวิชาสายเลือดดวงตาพุ่งตรงไปราวกับดาวตกสีเขียว!มันพุ่งชนใส่กำแพงวายุจนแตกกระจายก่อนกระแทกใส่ร่างของหยวนหลิ่งจืออย่างถนัดถนี่!แต่หยวนหลิ่งจือได้ฝือโคจรลมปราณขึ้นต่อต้านและคลุมรอบกายเอาไว้เขาร่ำร้องตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งพร้อมชักกระบี่ออกมาฟันใส่ดวงไฟสีเขียวจนแตกกระจาย

              แต่ร่างของเขายังคงถูกแรงกระแทกส่งไปยังด้านหลังเขาได้พลิกกระบี่ลงเบื้องล่างพร้อมกับปังกระบี่ฝังแน่นลงไปบนพื้น กระบี่ถูกลากไปเป็นทางยาวพร้อมกับความเร็วของร่างเขาที่ชะลอจนหยุดลงในที่สุดที่มุมปากของหยวนหลิ่งจือมีเลือดไหลซึมออกมา เขาได้ลุกขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างพอใจ

              หยวนหลิ่งจือยิ้มและชี้นิ้วออกไป“ฮ่าๆๆ ข้าคิดอยู่แล้วว่าท่านต้องมีดี! ช่างน่าสนุกยิ่งนักที่เจอการต่อสู้ที่น่าสนุกเช่นนี้” เขาร่ำร้องตอนโกนออกมาอย่างพึงพอใจพร้อมกับปล่อยมือจากซอของตนซอในมือร่วงหล่นพร้อมกับสลายกลายเป็นละอองปราณละอองปราณสีม่วงแตกกระจายพร้อมก่อตัวขึ้นที่ด้านหลังของเขา!

              กลุ่มก้อนปราณสีม่วงได้ขยายขนาดจนใหญ่ขึ้นปราณสีม่วงได้ยื่นขยายรยางค์ออกไปถึงแปดส่วน รูปร่างนั้นค่อยๆก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนปรากฏกายเนื้อของสิ่งมีชีวิตประเภทแมลงตนหนึ่งขึ้นขาทั้งแปดมีปลายขาที่แหลมคมดุจดั่งอาวุธ ตาทั้งแปดกรอกไปมาอย่างน่าสยดสยองที่บริเวณหลังของมันมีใบหน้าของอสูรอยู่บนนั้นเป็นลวดลายของเปลือกแข็งที่คล้ายกับหน้าของปีศาจ

              มันคือจิตวิญญาณแมงมุมหน้าอสูรใบหน้าของมันดูช่างน่าหวาดกลัวยิ่งนักศิษย์หญิงหลายคนที่รับชมการประลองอยู่ถึงกับร้องออกมาด้วยความกลัว หยวนหลิ่งจือได้สั่งการออกไปแมงมุมหน้าอสูรพุ่งร่างไปอย่างรวดเร็ว ขาทั้งแปดขยับไปมาอย่างรวดเร็วร่างของมันพริ้วไหวและเคลื่อนตัวไปมาอย่างรวดเร็วปากของมันอ้าออกพร้อมกับพ่นใยแมงมุมออกมาใส่ร่างของถังเฟยหู่!

              แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเองที่อสรพิษมรกตได้พุ่งร่างเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างของมันขดรอบตัวถังเฟยหู่และหมุนไปโดยรอบอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันใยแมงมุมใยเหล่านั้นต่างถูกร่างกายของอสรพิษมรกตปัดออกไปจนสิ้น!อสรพิษมรกตเชิดหัวขึ้นพร้อมกับพ่นเปลวเพลิงพิษสีเขียวออกมาลูกใหญ่!

              เปลวเพลิงสีเขียวก้อนใหญ่พุ่งไปอย่างรวดเร็วแต่แมงมุมหน้าอสูรก็พริ้วไหวร่างเพื่อหลบรอดได้อย่างไร้รอยขีดข่วนการเคลื่อนไหวของมันยากที่เปลวเพลิงพิษของอสรพิษมรกตจะตามได้ทัน แต่ในพริบตานั้นเองที่อสรพิษมรกตได้เงยหน้าขึ้นพร้อมคายเปลวเพลิงพิษสีเขียวลูกใหญ่ขึ้นสู่เบื้องบน!

              ถังเฟยหู่เหยียบร่างของอสรพิษมรกตพุ่งขึ้นสู่ด้านบน มือของเขาได้คว้าออกไปทางอสรพิษที่เบื้องล่างในพริบตานั้นเองที่ร่างของอสรพิษมรกตได้สลายไปเป็นละอองปราณสีเขียวและถูกรวบรวมเอาไว้ภายในมือของชายหนุ่มร่างของจิตวิญญาณอสรพิษได้เปลี่ยนร่างกลับเป็นทวนกระดูกมังกรสายฟ้า!

              ดวงตาของชายหนุ่มเปล่งแสงสีเขียวมรกตเรืองรองออกไปร่างของเขาพริ้วไหวในอากาศและหมุนตัวพร้อมกับทวนในมือ ดวงตาของเขาควบคุมเพลิงพิษเอาไว้ด้วยสายเลือดดวงตาและใช้ปลายทวนชักนำเพลิงพิษในอากาศเปลวเพลิงสีเขียวได้ถูกควบคุมเอาไว้ด้วยปลายทวน เพลิงสีเขียวได้รวบตัวกันเป็นรูปร่างมังกรสมุทร

              เพลงทวนทัณฑ์มังกรทัณฑ์มังกรทลายสมุทร

              ถังเฟยหู่พลิกหมุนร่างกลางอากาศเพื่อสร้างแรงเหวี่ยงสะสมภายในทวนเพลิงพิษรูปมังกรสมุทรบินเป็นวงกลมรอบร่างกายของชายหนุ่มตามแรงเหวี่ยง จากนั้นเมื่อหมุนครบรอบเขาก็ได้โครจรเคล็ดกายหยาบมารของหมึกปีศาจที่ข้อมือของตนรอยสักมารได้ปรากฏขึ้นในชั่วพริบตาที่เขาจะจู่โจม! ในทันใดนั้นเองที่เขาได้ปล่อยทวนในมือให้พุ่งออกไปพร้อมกับเพลิงพิษทวนพุ่งตรงไปอย่างรวดเร็วจนแทบไม่น่าเชื่อ! ราวกับลูกศรที่พุ่งออกจากธนูราวกับดาวตกบนฟากฟ้า! แสงสีเขียวพุ่งตรงไปอย่างรวดเร็ว!เดิมวิชานี้คือการโจมตีโดยการชักนำคลื่นสมุทรเพื่อจู่โจมแต่ชายหนุ่มกลับนำมันมาดัดแปลงเพื่อใช้ออกด้วยเพลิงพิษในช่วงเวลาฉุกละหุก!

        แมงมุมหน้าอสูรได้อ้าปากของมันพร้อมกับพ่นใยออกมาจำนวนมากเพื่อป้องกันการโจมตีตรงหน้า! ในทันทีที่ใยแมงมุมสัมผัสเข้ากับทวนก็ได้ถูกบิดทำลายแทบจะในชั่วพริบตาร่างของหยวนหลิ่งจือพุ่งร่างเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็วในจังหวะเดียวกันร่างของแมงมุมหน้าอสูรได้สลายและก่อร่างเป็นกระบี่ในมือของเขา

              หยวนหลิ่งจือแทงกระบี่ออกไปด้วยสำนึกกระบี่อันแรงกล้าที่ถูกรวบรวมเอาไว้ภายในกระบี่เล่มนั้น! เบื้องหลังของเขาคล้ายปรากฏมายาปราณของใบหน้าอสูรปราณวายุสุดแกร่งกล้าถูกควบรวมเอาไว้ด้วยกระบี่เล่มนั้น! หยวนหลิ่งจือร่ำร้องตะโกนออกมาสุดเสียงพร้อมกับที่ปลายกระบี่ของเขาได้กระแทกเข้าใส่ทวนที่พุ่งลงมา!

              เปรี้ยงงงง!!

              เสียงกระแทกดังขึ้นอย่างหนักหน่วง แต่ร่างและกระบี่ของหยวนหลิ่งจือกลับเป็นฝ่ายที่ถูกผลักไปแทนเพราะการโจมตีที่หนักหน่วงนั่น!เปลวเพลิงและสายลมโหมกระหน่ำขึ้นและผลักร่างของหยวนหลิ่งจือให้กระแทกถอยหลังทวนหนักยังคงพุ่งต่อไปและกระแทกเข้ากับพื้นอย่างหนักหน่วยจนพื้นถึงกับสั่นสะเทือน!รอยแตกร้าวจากจุดที่ทวนพุ่งกระแทกได้กระจายออกไปโดยรอบราวกับเส้นใยแมงมุม

              ถังเฟยหู่พุ่งร่างมาเบื้องล่างอย่างรวดเร็วในเวลาเดียวกันมือทั้งสองคว้าออกไปจับทวนกระดูกมังกรสายฟ้าที่ปักบนพื้นพร้อมกับพุ่งร่างตามไปทางหยวนหลิ่งจือที่ถูกกระแทกลอยออกไป! ท่าเท้าเจ็ดสำเนียงท่องลมถูกใช้ออกมาทำให้ร่างของชายหนุ่มพุ่งตัวไปรวดเร็วดั่งวายุแม้จะถืออาวุธหนักเอาไว้ในมือก็ตามที!

        เพลงทวนสำเนียงสวรรค์มังกรอัสนีฟ้าคำราม!!

              ถังเฟยหู่พลิกทวนในมือสลับไปมาฟาดออกไปจนทำให้สายลมวาดผ่านกลไกภายในทวนจนทำให้เกิดเสียงดนตรีขึ้นสายลมวาดผ่านชิ้นกระดูกลำคอของมังกรภายในทวนทำให้เกิดเสียงดนตรีน่าสยดสยองเสียงร้องเล็กแหลมของมังกรได้ดังขึ้นจากทวนในมือการขยับเคลื่อนไหวทวนไปมาของถังเฟยหู่ทำให้เกิดเสียงที่ต่างกันและกลายเป็นการบรรเลงเพลงขึ้นจากการขยับทวน!

              ถังเฟยหู่ใช้เพลงทวนสำเนียงสวรรค์เพื่อบรรเลงบทเพลงอัสนีฟ้าคำรามออกมาโสตประสาทของหยวนหลิ่งจือราวกับถูกเสียงคำรามของสายฟ้ากระแทกใส่อย่างหนักหน่วงจนปวดแก้วหูไปเสียหมด! และในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเองที่ถังเฟยหู่ที่ได้พุ่งติดตามมาได้ตวัดทวนขึ้นเบื้องบนและวาดลงมากระแทกใส่ร่างของหยวนหลิ่งจืออย่างเต็มแรง!

              ปังงงง!!

              ร่างของหยวนหลิ่งจือถูกแรงของทวนหนักกระแทกลงพื้นเบื้องล่าง ร่างของเขาปะทะเข้ากับพื้นอย่างแรงจนสั่นสะเทือนเพราะแรงโจมตีอันหนักหน่วงของทวนหนักและพลังกายที่เสริมด้วยอสูรในร่างกายของถังเฟยหู่ร่างของหยวนหลิ่งจือรู้สึกเจ็บปวดและแสบไปทั้งร่างเพราะปราณวายุพิษของถังเฟยหู่แทรกซึมเข้าสู่ร่างในการโจมตีครั้งสุดท้ายโดยตรงโดยไม่อาจป้องกันได้

              ในพริบตานั้นเองที่ทุกการเคลื่อนไหวได้หยุดลงและในตอนนั้นเองที่เสียงของศิษย์พี่ผู้ควบคุมการประลองได้ประกาศขึ้นว่าถังเฟยหู่คือผู้ชนะการประลองซึ่งนั่นทำให้เกิดเสียงตะโกนโห่ร้องอย่างยินดีของศิษย์พี่น้องโดยรอบพวกเขาไม่เคยพอเจอการต่อสู้ที่ดุเดือดเช่นนี้มาก่อน

              นอกจากที่พวกเขายังสนุกไปกับการประลองแล้วพวกเขายังสามารถซึมซับประสบการณ์ต่อสู้เหล่านี้เพื่อใช้ในอนาคตได้อีกด้วย! หยางเฟยเทียนได้พุ่งร่างไปหาหยวนหลิ่งจือที่นอนอยู่บนพื้นแล้วจับชีพจรของศิษย์เพื่อตรวจสอบเขาได้หันกลับไปพูดคุยกับถังเฟยหู่ว่าให้อีกฝ่ายลองถอนพิษที่อยู่ในร่างของหยวนหลิ่งจือ

              โดยหยางเฟยเทียนได้อธิบายให้แก่ถังเฟยหู่คร่าวๆว่าวิชาปราณของเขาได้เกิดการเปลี่ยนแปลงจึงทำให้มีพิษแฝงออกมากับปราณวายุทำให้เกิดธาตุพิเศษของปราณเจ็ดสำเนียงขึ้น ซึ่งถังเฟยหู่เองก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วและเดินไปทางหยวนหลิ่งจือถังเฟยหู่ได้คุกเข่าลงด้านข้างร่างของหยวนหลิ่งจือถังเฟยหู่ได้เอื้อมมือลงไปสัมผัสยังร่างของศิษย์น้องที่นอนอยู่เขาได้โคจรปราณห้าพิษและดูดกลืนพิษในร่างของหยวนหลิ่งจือออกไปอย่างรวดเร็วและหมดจด

              ถังเฟยหู่หันไปบอกยังอาจารย์ของตน“เรียบร้อยแล้วขอรับ ข้าดูดกลืนพิษในตัวของศิษย์น้องหมดแล้ว ต้องขอโทษท่านอาจารย์และศิษย์น้องหยวนจริงๆ” เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดเจือปนอยู่ในน้ำเสียง

              หยางเฟยเทียนโคจรปราณเข้าสู่ร่างกายของหยวนหลิ่งจือเพื่อรักษาร่างกายและบรรเทาอาการบาดเจ็บของศิษย์ตรงหน้าในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเองที่เขาได้กล่าวกับถังเฟนหู่ “เจ้าอย่าโทษตนเองไปเลยการทุ่มเทให้กับการประลองอย่างเต็มที่ก็เป็นหนึ่งในการฝึกฝนของทั้งตัวเจ้าและหยวนหลิ่งจือเช่นกันอย่ามัวแต่คิดมากเลย เจ้าจงพยายามให้มากขึ้นเพราะในตอนนี้เจ้าได้กลายเป็นตัวแทนของตำหนักเราแล้ว” หยางเฟยเทียนเอื้อมมือไปวางไว้บนไหล่ของศิษย์ตรงหน้า “จงแบกรับศักดิ์ศรีของเราตำหนักที่หกและประกาศให้ทั่วทั้งสำนักรู้ว่าพวกตำหนักของเราเก่งกาจแค่ไหน!”