เทพสงครามสายเลือดมังกร

การโจมตีที่อันตรายถึงชีวิตพุ่งเข้ามาหาหลงเฉินในทันที

‘นี่เขาไม่ฟังเหตุผลและจะเอาชีวิตข้าให้ได้เลยรึ?’

หัวใจของหลงเฉินมิได้สั่นไหว ทว่ามันกลับสงบนิ่งอย่างที่สุด

เขารู้ดีว่าเขายังมีค่าในสายตาของหลิวหลานและนางคงไม่ยอมให้เขาตายด้วยน้ำมือฉู่ยวิ๋นซีเป็นแน่

ดังนั้น เขาจึงนั่งลงขัดสมาธิและใช้ทักษะฟื้นฟูร่างกายระดับลึกล้ำ --- [กายาย้อนกลับ] ทันที

และก็เป็นไปตามคาด  ฉู่ยวิ๋นซีกำลังกระโจนเข้าใส่หลงเฉินด้วยความเกรี้ยวกราด แต่แล้วในทันใดนั้น  ร่างเพรียวบางก็พุ่งตัวออกมาจากห้องและยืนอยู่เบื้องหน้าหลงเฉินก่อนจะตบหน้าฉู๋ยวิ๋นซีฉาดใหญ่  มือของนางนั้นเต็มไปด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาลจนส่งให้ฉู่ยวิ๋นซีกระเด็นออกไป 

เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหลิวหลานลงมือ  ความแข็งแกร่งของผู้ที่บรรลุระดับแก่นปฐพีขั้นสมบูรณ์นั้นมิอาจอำพรางได้  เพียงแค่การเคลื่อนไหวแสนธรรมดาก็ทำให้ยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเหล่ามรกตกระเด็นไปไกล!

“พี่หลาน ท่านลงมือกับข้าเพื่อเขางั้นหรือ?”

ดวงตาของฉู่ยวิ๋นซีแดงก่ำอย่างน่ากลัว

“ยวิ๋นซี อย่าคิดมากจนเกินไปนัก”

หลิวหลานหันกลับมา  ดูราวกับหัวใจของนางแตกสลายเมื่อเห็นสภาพย่ำแย่ของหลงเฉิน  สีหน้าของนางเจ็บปวดพลางเอ่ยกับฉู่ยวิ๋นซี

“ในเมื่อเจ้าก็เห็นกับตาแล้ว ข้าจะไม่ปิดบังอะไรเจ้าอีก  แต่ไหนแต่ไรมาข้าไม่เคยตกลงปลงใจกับใคร  และตอนนี้ข้าก็มีใครบางคนอยู่ในใจแล้วด้วย...”

หลงเฉินแทบจะกระอักเลือดออกมาเมื่อได้ยินคำพูดไร้ยางอายของนาง

เขากำลังจะว่ากล่าวหลิวหลาน  แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือหลิวหลานดูเหมือนจะรู้ว่าเขาต้องการทำสิ่งใด  นางจึงหันกลับมาและวางมือลงบนไหล่ของหลงเฉินในมุมที่ฉู๋ยวิ๋นซีมิอาจเห็นได้  และทันใดนั้นเอง คำพูดทั้งหมดที่หลงเฉินต้องการจะพูดก็ราวกับถูกกลืนหายลงไปในคอ

“ท่านหมายถึงเขางั้นหรือ?”

ราวกับฉู่ยวิ๋นซีจะกินเลือดกินเนื้อหลงเฉินเสียให้ได้   จู่ ๆ หลงเฉินก็มีศัตรูและเกือบจะถูกฆ่า ความเกรี้ยวกราดในใจของเขามิได้น้อยไปกว่าฉู่ยวิ๋นซีเลยแม้แต่น้อย  อย่างไรก็ตาม หลิวหลานก็แข็งแกร่งกว่าเขามาก ภายใต้การควบคุมของนางเขาจึงพูดอะไรออกมาไม่ได้แม้สักคำ

“ข้ารู้จักเขา ได้ยินว่าเขากำลังจะเข้าร่วมการคัดเลือกคนเข้าเหล่าคนในด้วยเหมือนกันสินะ? ดี... ดี...  ดีมาก...!”

หัวใจของฉู่ยวิ๋นซีบีบแน่นขณะนึกไปถึงภาพที่เขาเห็นก่อนหน้านี้  เขาพูดคำว่า ‘ดี’ ถึงสามครั้ง พลางจ้องเขม็งไปที่หลงเฉินและเย้ยหยัน

“ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่านในเวลานี้  แต่ในเมื่อท่านต่อต้านข้าเพราะเขา เช่นนั้นก็จงรู้ไว้ว่าในวันคัดเลือกคนเข้าเหล่าคนในจะเป็นวันตายของเจ้าเด็กนี่!”

แววตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่ามองไปที่หลงเฉินครู่หนึ่ง  จากนั้นก็มองหลิวหลานด้วยแววตาเจ็บปวด  เขากัดริมฝีปากอย่างขุ่นเคืองและจากไป

สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เขาโกรธจนแทบเสียสติ

หลังจากฉู่ยวิ๋นซีไปที่หอพักต้นหลิวมรกต  หลิวเยวี๋ยนและฉู่เฟิ่งชิงก็ไม่มีอะไรทำนอกจากดื่มกินและพูดคุยกันอย่างออกรส

“พี่หลิว ข้าได้ยินว่าบุตรสาวของท่านต้องการพบบุตรชายของข้าตามลำพัง เพราะเหตุใดกันรึ?”

หลิวเยวี๋ยนเองก็รู้สึกงุนงง  เขาหัวเราะด้วยความละอายใจ

“นางไม่เคยทำอะไรที่ข้าสามารถคาดเดาได้อยู่แล้ว  ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า?”

“บางที นางอาจจะต้องการให้บุตรชายของข้าได้เห็นห้องของนางก็เป็นได้?”

ฉู่เฟิ่งชิงทำเสียงจึกจักในปากอย่างเย้าหยอก

ด้วยอายุวัยนี้ ฉู่เฟิ่งชิงตระหนักว่าคำพูดของเขาไม่ได้ถูกต้องเหมาะสมเสียทีเดียว และหลิวเยวี๋ยนเองก็พูดไม่ออก  เขาจึงพูดคุยเล่นกับฉู่เฟิ่งชิงไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งยวิ๋นซีเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลิวเยวี๋ยนผงะไป

“ยวิ๋นซี แล้วหลานเอ๋อร์ล่ะ?”

“ท่านยังมีหน้ามาถามข้าอีกรึ?”  ฉู่ยวิ๋นซีเอ่ยพลางหันไปหาฉู่เฟิ่งชิง

“ท่านพ่อ ไปกันเถอะ พวกเราจะไม่มาเหยียบสำนักสุริยันมรกตอีกแล้ว!”

ผู้ที่อยู่ในห้องนั้นต่างตกตะลึงไปตาม ๆ กัน  หลิวเยวี๋ยนคาดเดาได้ทันทีว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับหลิวหลาน  เขาจึงรีบเอ่ยถาม

“ยวิ๋นซี หลานเอ๋อร์พูดอะไรงั้นหรือ?”

ฉู่ยวิ๋นซีมองเขาตาเขม็ง

“ท่านกล้าบอกว่าไม่รู้เรื่องที่ลูกสาวของท่านทำจริง ๆ หรือ?”

ก่อนที่จะทันได้โต้ตอบ  ฉู่ยวิ๋นซีก็จากไปเสียแล้ว  เมื่อเป็นเช่นนี้ ฉู่เฟิ่งชิงก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

อันที่จริงแล้ว หากมิใช่เพราะการดึงดันของบุตรชาย  เขาย่อมไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ นับประสาอะไรกับการที่ต้องทนผ่านเรื่องราวไร้สาระไปกับหลิวเยวี๋ยน --- ผู้ที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาผู้อาวุโสใหญ่ทั้งแปดผู้นี้

เมื่อได้ยินคำพูดของบุตรชาย  เขาจึงตระหนักได้ว่าหลิวหลานได้ทำให้ฉู่ยวิ๋นซียอมตัดใจจากนางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

‘ดีจริง  หลิวหลานเองก็ไม่ได้มีชื่อเสียงดีนักหนา หากนางแต่งเข้าตระกูลเราละก็ นางคงทำให้พวกเราต้องอับอายขายหน้าแน่ ๆ!’

เมื่อคิดเช่นนี้ ทัศนคติของฉู่เฟิ่งชิงจึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ  เขาหัวเราะและตามฉู่ยวิ๋นซีออกจากสำนักสุริยันมรกตไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

‘รีบไปหาหลิวหลานและดูว่าเกิดอะไรขึ้นดีกว่า!’

เขาเองก็เป็นถึงผู้อาวุโส แต่หลิวเยวี๋ยนกลับถูกดูแคลนถึงเพียงนี้  เขาทุบโต๊ะด้วยสีหน้าแข็งกร้าวและยืนขึ้น!

เมื่อเห็นว่าหลิวเยวี๋ยนบันดาลโทสะ  ผู้อาวุโสและผู้คุมกฎที่อยู่รอบ ๆ ต่างนิ่งเงียบด้วยความหวาดกลัว

“เกิดอะไรขึ้นกับผู้คุมกฎหลิวนะ?  แม้นางจะไม่เห็นด้วยกับการสู่ขอจากสำนักจักรพรรดิมรกต แต่นางก็ไม่จำเป็นต้องทำให้สถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ สำนักจักรพรรดิมรกตเป็นสำนักอันดับหนึ่งของเหล่ามรกตและมีชื่อเสียงดีงามในหมู่เหล่าคนนอก  เหตุใดหลิวหลานจึงไม่รู้เลยว่าเรื่องนี้สำคัญมากเพียงใด?”

เหล่าผู้อาวุโสต่างพากันสับสน

แม้จะบาดเจ็บสาหัส  หลงเฉินก็ใช้เคล็ดวิชา [กายาย้อนกลับ]ได้ทันท่วงที  พร้อมกับที่หลิวหลานนำยาระดับลึกล้ำขั้นกลางออกมาจากถุงมิติจำนวนหนึ่ง  หลังจากดูดกลืนพวกมันแล้ว  อาการของหลงเฉินก็ค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ

เขาเงยหน้าขึ้นมองหลิวหลานด้วยท่าทีนิ่งเฉยพลางหัวเราะ

“ดูท่าความบาดหมางระหว่างพวกเราช่างยิ่งใหญ่เหลือเกินนะ”

“เช่นนั้นรึ?”

หลิวหลานเอ่ยออกมาอย่างไม่สนใจไยดี

“แค่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ข้าก็ให้เจ้าเห็นจนพอใจแล้วมิใช่รึ?”

“เรือนร่างของท่านมีค่าถึงเพียงนั้นเชียว?” หลงเฉินลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

“เข้ามาในห้องเถอะ หลังจากบาดแผลของเจ้าได้รับการเยียวยาแล้วข้าถึงจะยอมให้เจ้าไป”

 “อย่าคิดว่าสิ่งที่ท่านทำจะระงับโทสะของข้าได้ล่ะ  ไม่ว่าจะเป็นท่านหรือฉู่ยวิ๋นซี ข้าจะต้องแก้แค้นอย่างแน่นอน หากท่านกล้าพอก็สังหารข้าเสียตั้งแต่ตอนนี้เถอะ ไม่ต้องรอจนถึงวันที่ข้าจะขยี้ท่านจนแหลกคามือหรอก...”

หลงเฉินเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวและหันกลับมา

“ข้าเล่นงานท่านแน่”

หลิวหลานผงะไป  แต่แล้วก็หัวเราะออกมาพลางยั่วยุเขา

“อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย  หากเจ้าเอาชนะฉู่ยวิ๋นซีและเข้าเหล่าคนในได้  เจ้าจะเล่นงานข้าอย่างไรก็ได้ตามที่เจ้าต้องการ”

หลงเฉินกำหมัดแน่น  แต่แล้วก็คลายออก  เวลานี้เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิวหลาน  ดังนั้นแม้ว่านางจะหลอกใช้เขา  เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้อยู่ดี

“ท่านคิดว่าปรารถนาในตัวท่านรึ?”  หลงเฉินยิ้มเยาะ

“ข้ามีผู้หญิงมากกว่าที่ท่านรู้  เหตุใดข้าจะต้องพยายามอย่างหนักให้ได้ผู้หญิงแก่อย่างท่านด้วยล่ะ?”

“ผู้หญิงแก่งั้นหรือ?”

หลิวหลานแทบจะเป็นลมด้วยความโกรธ นางกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา ทว่าหลงเฉินจากไปไกลแล้ว 

นางมองหลงเฉินขณะที่เขาเดินจากไป  แม้ว่าจะบาดเจ็บ  แต่เขาก็ยังดูผึ่งผายและสง่างาม

‘การที่ข้าหลอกใช้เขาเช่นนี้มันเกินไปหรือไม่นะ? เมื่อเขาแข็งแกร่งขึ้น เขาคงแก้แค้นข้าเข้าสักวัน...’

เมื่อนึกไปถึงจุดจบของหวงเฟยหยางและจ้าวลัทธิ  หลิวหลานรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาทันที

‘ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ทำให้ฉู่ยวิ๋นซียอมตัดใจได้แล้ว  แม้ว่าเขาจะรูปงามแต่ก็อารมณ์รุนแรงและหยิ่งยโสนัก  หากข้าตบแต่งกับเขาจริง ๆ ละก็  อนาคตของข้าคงถูกทำลายแน่ ๆ แล้วข้า...หลิวหลาน...จะฝากชีวิตไว้กับคนเช่นนั้นไปตลอดชีวิตได้อย่างไรกัน?’

ทั้งหมดนั้นคือความรู้สึกที่แท้จริงของนาง  เป็นเพราะนางรู้สึกไม่ชอบฉู่ยวิ๋นซีอย่างมาก ดังนั้นนางจึงคิดแผนการนี้ขึ้นมาและทำให้เขายอมตัดใจในที่สุด

‘เมื่อเป็นเช่นนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างสำนักสุริยันมรกตและสำนักจักรพรรดิมรกตคงถูกทำลายลงแล้ว  อย่างไรก็ตาม ชะตากรรมนี้ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ที่ฉู่ยวิ๋นซีหมายปองในตัวข้าต่างหาก’

ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้ว  เมื่อนึกถึงหลงเฉินและความก้าวหน้าของเขา  หลิวหลานพยักหน้า

‘ข้าทำได้เพียงฝากความหวังทุกอย่างไว้ที่เขา  เขาเป็นคนที่น่าอัศจรรย์นัก  และยิ่งข้ากดดันเขามากเพียงใด เขาก็จะยิ่งพัฒนาได้เร็วขึ้น  ฉู่ยวิ๋นซีพยายามจะสังหารเขาในวันนี้ และด้วยนิสัยของเขา  เขาจะต้องวางแผนแก้แค้นระหว่างการคัดเลือกเข้าเหล่าคนในแน่ ๆ!’

หลิวหลานรู้ดีว่าหลงเฉินเองก็เป็นคนใจร้อนทั้งภายนอกและภายในเช่นกัน

สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้อาจจะกะทันหันเกินไป  แต่ทุกอย่างก็อยู่ในแผนการของหลิวหลาน  นางรู้จักฉู่ยวิ๋นซีและหลงเฉินดีพอว่าพวกเขาจะไม่ทำอะไรนาง  เห็นได้ชัดว่านางสามารถรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างดีเยี่ยม

‘แต่หากเขาโชคดีจนเข้าเหล่าคนในได้ล่ะ?  ข้ามิต้อง...’

ระหว่างที่คิดเช่นนี้ หลิวหลานก็นึกไปถึงสายตาที่หลงเฉินจ้องมองเรือนร่างของนาง  จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าใบหน้าของตนร้อนผ่าวขึ้นมา…

เขาถูกหลอกใช้อย่างไร้เหตุผลและเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด  เป็นไปไม่ได้เลยที่หลงเฉินจะไม่รู้สึกโกรธ

‘ยัยผู้หญิงร้ายกาจนั่นน่ากลัวจริง ๆ นางต้องวางแผนเอาไว้นานแล้วแน่ ๆ และข้าก็ดันโง่ไปตกหลุมพรางที่นางขุดไว้  จู่ ๆ ข้าก็กลายเป็นศัตรูกับฉู่ยวิ๋นซี และยังทำให้ตัวเองบาดเจ็บ...’

ความคิดเกี่ยวกับฉู่ยวิ๋นซีทำให้หลงเฉินรู้สึกกระหายเลือดขึ้นมา

หลิวหลานทำให้เขากลายเป็นคนโง่และหลอกใช้เขาเป็นไม้กันหมา  อย่างไรก็ตาม ฉู่ยวิ๋นซีก็ต้องการชีวิตเขาจนเกือบจะทำสำเร็จไปแล้ว

‘ในเมื่อความแข็งแกร่งและสถานะของเขาสูงส่งกว่าข้า  เขาจึงไม่ได้ปฏิบัติต่อข้าอย่างเท่าเทียมและคิดว่าชีวิตของข้าเป็นเพียงต้นหญ้าไร้ค่าเท่านั้น...’

หลงเฉินพยายามคาดเดาถึงลักษณะนิสัยของฉู่ยวิ๋นซี  แม้เขาจะรู้ว่าเรื่องจริงเป็นเช่นไร  เขาก็คงไม่ปล่อยหลงเฉินไปอยู่ดี

‘อีกอย่าง  ตาแก่หลิวยังเคยพูดว่าพวกเราต้องจับคู่กันในการคัดเลือกเข้าเหล่าคนใน  แล้วข้าจะร่วมมือกับฉู่ยวิ๋นซีภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไรกัน?  เขาคงเอาชีวิตข้าก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มเสียอีก’

หลงเฉินขมวดคิ้ว

‘หลิวหลานคอยแต่ปลุกความเป็นศัตรูในตัวผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ข้าโดยเฉพาะในเวลานี้ อย่างไรก็ตาม ท่านไม่กลัวว่าเล่นกับไฟแล้วจะโดนไฟลวกงั้นรึ?  ข้า...หลงเฉิน ไม่ใช่ลูกแกะที่ท่านจะบงการได้ง่าย ๆ หรอกนะ!”

หลงเฉินไม่กล้าให้หลิงซีเห็นบาดแผลของเขา  แต่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้อย่างไร  และหลิงซีเองก็จงเกลียดจงชังหลิวหลานมากจนอาจจะออกไปสู้กับนางก็เป็นได้

เขาซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่งของหอพักต้นหลิวมรกต  หลงเฉินใช้เคล็ดวิชา [กายาย้อนกลับ] และดูดกลืนสมุนไพรวิญญาณระดับลึกล้ำขั้นกลางที่หลิวหลานมอบให้เขา  เมื่อนั้นบาดแผลของเขาจึงดีขึ้น  หากหลงเฉินพยายามอีกเล็กน้อยคงไม่มีใครดูออกอย่างแน่นอน

หลงเฉินมุ่งหน้าไปยังบริเวณที่พักของผู้ติดตามขั้นหนึ่ง แต่เมื่อเขากำลังจะเข้าไปเขาก็พบกับกานหลิน

เมื่อเขาเห็นหลงเฉิน  กานหลินก็มีสีหน้าแปลก ๆ พลางส่ายศีรษะ

“หลงเฉิน  ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะคบหากับผู้คุมกฎ  อย่างไรเสีย  ความกดดันที่เจ้าต้องพบเจอนั้นมากมายเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้  ข้าแน่ใจว่าฉู่ยวิ๋นซีคงไม่ปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ แน่...”

“ท่านว่าอย่างไรนะ?”  หลงเฉินเบิกตาโพลงด้วยความประหลาดใจ

*******************