MELINDA : เกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงแล้วใครมีปัญหา

9

ลักพาตัว

        สุดท้ายก็ได้ดูการประมูลแค่ไม่กี่ชิ้นเพราะรู้สึกว่าน่าเบื่อเกินไป ถึงจะอยากอยู่เป็นเพื่อนดีแลนหลังจากเหตุการณ์นั้นอีกสักหน่อยก็เถอะ แต่ถ้าฉันไม่เผื่อเวลากลับบ้านไว้หน่อย ตัวฉันเองอาจมีปัญหาได้นะสิ แต่แค่เริ่มที่ชิ้นแรกก็ให้ราคาที่สูงขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่อยากจะคิดถึงชิ้นสุดท้ายที่เป็นตุ๊กตาของคุณปู่ดีแลนเลยว่าราคาจะสูงขนาดไหน แต่เรื่องของหินที่ว่าเหมือนจะเคยอ่านเจออยู่นะ คล้ายว่าจะชื่อทานา หรือจะเป็นทาร์น่า ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ เอาไว้กลับถึงปราสาทแล้วค่อยเปิดหนังสือหาข้อมูลเพิ่มเติมดีกว่า

        แต่ตอนนี้ความรู้สึกเสียววูบวาบที่น่ากลัวมันคืออะไรกันล่ะ หรือว่าท่านพ่อกับท่านแม่จะจับได้แล้วเรื่องที่ฉันออกมานอกปราสาทโดยที่ไม่ได้ขออนุญาต แต่ตอนนี้ก็พึ่งจะห้าโมงเย็นเอง ยังไม่น่าจะถึงเวลาเลิกงานเลี้ยงนี่นา ยังไงก็เถอะ ฉันควรจะรีบกลับปราสาทให้เร็วที่สุดดีกว่า ว่าแต่เส้นนี้ดูไม่เหมือนทางที่มาเลย ฉันมองดูนอกหน้าต่างเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกคุ้นเลย หรือว่าตอนนี้ฉันกำลังจะถูกลักพาตัว! แต่เดี๋ยวก่อนสิ เขาไม่น่าจะรู้ว่าฉันเป็นเจ้าหญิงนี่นา หรืออาจเพราะเห็นฉันเดินออกมาจากงานประมูลเลยคิดว่าฉันเป็นลูกสาวของคนใหญ่คนโต หรือจริงๆ แล้วจะจับฉันไปเป็นทาสแล้วเอาฉันไปขายยังอาณาจักรอื่น ไม่ว่าจะกรณีไหนก็เลวร้ายทั้งนั้นเลย ตอนนี้ฉันควรจะหนียังไงดี ถ้ากระโดดลงไปด้วยความเร็วของรถม้าขนาดนี้คงต้องเจ็บตัวแน่นอน หรือรอให้รถหยุดก่อนแล้วค่อยหาทางเอาตัวรอดดี ถ้าจะสู้กันซึ่งๆ หน้า ฉันในตอนนี้ยังเด็กเกินไปที่จะต่อสู้กับผู้ใหญ่ได้ อีกอย่างเราไม่รู้ความสามารถฝ่ายตรงข้าม เพราะฉะนั้นตอนนี้ควรทำตัวปกติไปก่อนอย่าให้โดนจับได้ว่ารู้ตัวแล้วน่าจะเข้าท่ากว่า ฉันนั่งนิ่งๆ รวบรวมสมาธิเหมือนที่ท่านโจเซฟเคยบอก ใกล้แล้วๆ รถม้าเริ่มชะลอความเร็วเพราะทางแยกข้างหน้า ตอนนี้แหละ! กระโดดลงเลยละกัน

“ฮึบ” ฉันรีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่หันหลังกลับมามองเลยละค่ะ บาย

“เฮ้! แม่หนูจะไปไหนนะ กลับมานี่นะ” ใครจะยอมกลับไปกันละ ฉันจะสู้ให้ถึงที่สุดเลย ไม่ยอมให้มาโดนจับในขณะที่พึ่งจะหกขวบหรอกนะ

แต่จะว่าไปแล้วที่นี่คือที่ไหนกันล่ะ ฉันมองซ้ายมองขวาและสับสนกับเส้นทาง แต่ถึงยังไงก็ยังเป็นตึกรามบ้านช่องอยู่แล้วละนะ ฉันน่าจะลองถามทางคนแถวนี้อาจทำให้ฉันกลับปราสาทได้นะ แต่ทำไมถึงดูเงียบงันจนน่ากลัวขนาดนี้กันละ ฉันค่อยๆ เดินไปตามทางข้างหน้า แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งหลงแถมไม่มีคนอยู่ให้ถามทางเลย นี่สินะอันตรายที่รู้สึกได้นะ ถึงแม้จะหนีจากการลักพาตัวมาได้แล้วก็เถอะนะ ในสถานการณ์แบบนี้อย่างน้อยถ้าฉันใช้เวทมนตร์ต่อสู้ป้องกันตัวเองได้ก็คงดี จะใช้การต่อสู้ที่ฝึกแค่ไปสอบมาใช้ต่อสู้จริงก็คงไม่ได้มีหวังได้จบเห่แน่ๆ ทำยังไงดีละทีนี้

        เอ๊ะ! ตรงนั้นมีคุณยายอยู่ด้วยแหละ แต่ทำไมคุณยายคนนี้แต่งตัวได้ลึกลับดูน่ากลัวจังเลย แต่ยังไงก็ต้องถามเธอละนะ

“ขอโทษนะคะคุณยาย หนูขอรบกวนถามอะไรหน่อยจะได้ไหมคะ” ฉันถามคุณยายคนนั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่คุณยายนิ่งไปสักพักก่อนจะหันมาตอบฉัน

“ได้สิ แต่หนูช่วยอะไรฉันสักอย่างก่อนได้ไหม”

“อะไรเหรอคะ” ฉันทำหน้าสงสัยและมองไปตามมือที่คุณยายชี้ไป

“ช่วยเก็บสมุนไพรให้ฉันหน่อยนะ” เอ๋! เก็บผักอย่างงั้นเหรอ ตั้งแต่ฉันเกิดมาเป็นเจ้าหญิงยังไม่เคยทำอะไรแบบนั้นเลยนะ แต่จะว่าไปแล้วตั้งแต่โลกเดิมฉันก็ไม่เคยทำเลยนี่นา แฮะๆ

“จะลองดูนะคะ” ถึงจะไม่เคยทำก็ไม่เป็นไร ลองดูสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันเดินไปที่สวนเล็กๆ ข้างบ้านที่คุณยายนั่งอยู่ เป็นสวนที่สวยและน่ารักมากๆ เลยแหละ กลับไปที่ปราสาทแล้วลองทำสวนเล็กๆ แบบนี้ดูดีมั้ยน้า เห็นแล้วมันน่ารักมากจนอยากจะดูแลทุกวันเลย ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ และใช้สองมือดึงที่ใบของสมุนไพร แต่ดึงเท่าไหร่ก็ดึงไม่ออกแฮะ

“หนูนะ ไม่เคยทำสวนมาก่อนใช่ไหม” รู้ได้ยังไงอะคุณยาย

“ก็... ค่ะ” ฉันได้แต่ยอมรับไปโดยไม่มีข้อแก้ตัว

“สิ่งสำคัญที่หนูควรรู้ก็คือสมุนไพรชนิดนี้คือซากา เป็นพื้นฐานของสมุนไพรที่เอาไว้ใช้ทำยาหลายๆ ชนิด และส่วนที่สำคัญที่สุดก็คือใบของมัน ถ้าทำใบขาด มันจะเสียหายจนอาจใช้การไม่ได้” ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ดีนะที่ฉันดึงแล้วใบไม่ขาดนะ

“หนูขอโทษนะคะ ที่เกือบจะทำสมุนไพรเสียหาย”

“ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนย่อมมีครั้งแรกกันทั้งนั้น ทีนี้หนูลองใหม่ดูนะ ลองเริ่มจากจับส่วนลำต้นจนเกือบถึงรากของสมุนไพรแล้วออกแรงดึง” ฉันลองทำแบบที่คุณยายบอกจนสามารถเอาสมุนไพรขึ้นมาจากดินได้

“หนูทำได้แล้วค่ะ”

“ดีใจด้วยนะ แล้วเรื่องที่หนูจะถามคือเรื่องอะไรล่ะ”

“คือหนูจะถามว่า...”

“เจอตัวแล้ว เจ้าเด็กคนนี้” ฉันหันไปตามเสียงและก็ตกใจจนเผลอปล่อยสมุนไพรในมือ ใช่แล้วละ เขาคือคนร้ายที่คิดจะลักพาตัวฉัน มือเขากำลังเอื้อมจะโดนฉันอยู่แล้ว ในจังหวะที่มือเขาเกือบจะถึงของตัวฉัน คุณยายก็ยืนขึ้นมาห้ามระหว่างฉันกับคนร้าย

“มีเรื่องอะไรกันแน่” คุณยายเห็นไปถามกับชายคนนั้น

“ก็เด็กคนนี้นะสิครับ คิดจะเบี้ยวค่ารถม้าของผม” โกหกเห็นๆ เลยนะนาย

“ไม่ใช่ซะหน่อย นายกำลังจะลักพาตัวฉันต่างหากละ”

“ลักพาตัว? ”

“ก็นายพาฉันออกจากเส้นทางนี่นา ฉันกำลังจะไปที่เขตหนึ่ง แต่นายพาฉันไปที่ไหนก็ไม่รู้”

“ฉันว่าเธอน่าจะเข้าใจอะไรผิดไปนะ นี่แหละเขตหนึ่ง และที่ขาไปกับขากลับคนละเส้นกันเพราะมันทุกกำหนดไว้แบบนั้นด้วยกฎบังคับการขนส่งอยู่แล้ว” ฉันเริ่มประมวลความคิดทุกอย่างว่าตอนที่ไปฉันไม่ค่อยได้สังเกตทางเท่าไหร่เพราะมัวแต่สนใจดีแลน อีกอย่างขากลับก็ไม่เห็นมีความจำเป็นที่จะต้องกลับทางเดิมเลยนี่นา อีกอย่างดูเขาก็ดูไม่น่าจะใช่คนที่มีพิษภัยอะไรด้วย สรุปคืองานนี้หน้าฉันแตกแถมหมอไม่รับเย็บให้สินะ

“ขอโทษค่ะ ค่ารถเท่าไหร่คะ” ฉันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากระโปรง แต่ไม่มีเงินสักบาท ทำหายหรือเปล่านะ ใช่แล้ว! จะว่าไปวางกระเป๋าไว้บนเตียงว่าจะเดินไปล้างมือแล้วมาเอานี่นา ตอนมาก็มากับดีแลน แล้วเหมือนเขาจะจ่ายให้ด้วยสินะ ฉันลืมไปได้ยังไงกันนะ

“หนึ่งเหรียญเงินครับ” ฉันได้แต่ล้วงหาไปทั่วกระโปรงเผื่อว่ามันอาจจะอยู่ในนี้แต่แค่ฉันหาไม่เจอ

“หนึ่งเหรียญเงินสินะ” คุณยายยื่นมือไปหาชายคนนั้น นี่คุณจ่ายเงินค่ารถม้าให้ฉันเหรอเนี่ย

“ขอบคุณนะครับ แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีกผมคงต้องส่งตัวเด็กคนนี้ให้ทางการจัดการ” เขาพูดเสร็จก็เดินหันหลังกลับ ทางการจัดการอะไรละนั่น ฉันเป็นถึงเจ้าหญิงนะ... แต่ถึงยังไงฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนผิดอยู่ดี ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ เลยละ

“ขอบคุณนะคะ ได้คุณยายช่วยไว้แท้ๆ ไว้ครั้งหน้าหนูจะเอาเงินมาชดใช้คืนให้นะคะ”

“เรื่องแค่นี้เอง ว่าแต่เรื่องที่หนูจะถามคืออะไรล่ะ” เกือบลืมไปซะสนิทเลย ตอนแรกกะจะถามว่าที่นี่คือเขตไหน แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ถ้าอย่างนั้นถามทางไปปราสาทละกัน

“ที่ตั้งของปราสาทเอร์โดมันอยู่ที่ไหนเหรอคะ” คุณยายไม่ตอบแต่ชี้นิ้วไปที่ข้างหลังของฉัน ฉันจึงหันมองไปตามที่คุณยายชี้และพร้อมกับยิ้มแห้งๆ ให้ตัวเองหนึ่งที อะไรกันเนี่ย แค่หันหลังก็เห็นเลยไม่ใช่เหรอ ฉันนี่ละก็ แฮะๆ

        ฉันได้ขอบคุณในน้ำใจที่ได้ช่วยเหลือฉันไว้ของคุณยาย และรับปากว่าถ้ามีโอกาสมาหาอีกฉันจะมาให้ได้ เพราะคุณยายเองก็ให้สมุนไพรฉันมาซะเยอะเชียว ครั้งหน้าต้องตอบแทนให้ได้เลย พร้อมกับเรื่องค่าใช้จ่ายรถม้าด้วย แล้วสมุนไพรนี่ฉันจะเอาไปทำอะไรดีน้า แต่จะว่าไปแล้วพวกเราก็ยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลย ฉันยังไม่รู้ชื่อของคุณยายเลยด้วย ครั้งหน้าฉันคงต้องถามชื่อคุณยายด้วยสินะ

        ฉันกลับเข้ามาในปราสาทอย่างปลอดภัยละ และเหมือนท่านพ่อกับท่านแม่จะยังไม่กลับมาซะด้วย เพราะฉะนั้นฉันแต่งกายให้เรียบร้อยสะอาดสะอ้านรอต้อนรับราชาจากคาซสินะ เรื่องทุกอย่างก็ราบรื่นดีอยู่นะในวันนี้ ทั้งได้รู้จักเพื่อนใหม่ ได้คิดไปเองว่าจะโดนลักพาตัว ได้ลองทำอะไรที่ไม่เคยทำ แถมยังโดนอีเวอลีนดุซะยกใหญ่ที่แอบออกไปข้างนอกด้วย อาจไม่มีเรื่องน่ากลัวอะไรแล้วละนะ สุขใจจริงเลยตัวฉันนี่ ฮุฮุ