ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

เวลาไหลผ่านไป6วัน อี้เฉินที่นั่งบำเพ็ญเพียรสะสมประสบการณ์อยู่ เขาเริ่มรู้สึกว่ามันช้าเกินไปหากไม่มีของล้ำค่าช่วยเสริม

เขาลืมตาตื่นขึ้นมามองพวกซีเผิง ซีเยว่ เวินรั่วเจียง กงหนาน หริ่นหลัน

ตอนนี้พวกเขาอยู่ในช่วงกระบวนการสำคัญในการชำระล้างการเปลี่ยนไขกระดูก

 ของเหลวสีดำปะปนออกมากับกระดูกจนหมด เหลือเพียงดูดซับสมุนไพร ระดับ จักรพรรดิเข้าไปหล่อเลี้ยงกายาทั้งหมด

หากล้มเหลวพวกเขาจะต้องเสียเวลาไปเสียเปล่า ร่างของพวกเขาค่อยๆ เปล่งประกายผิวพรรณดูอ่อนเยาว์ลงไป1-2ปี

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป1ชั่วยามก็สำเร็จการชำระล้างการเปลี่ยนไขกระดูก พวกเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา
หลายๆ คนเริ่มสำรวจกายาตัวเอง รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย

สาวๆ ที่ลืมตาขึ้นมา เห็นเสื้อผ้าบางส่วนของนางถูกเผาไหม้ไปบางส่วนพวกนางถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

ก่อนที่คิดจะไปเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ แต่ทันทีที่เห็นอี้เฉินมองมาที่พวกนางอย่างไม่วางตา

พวกนางต่างเดือดดาล กงหนานเปล่งเสียงออกมาด้วยความไม่พอใจ "อี้เฉินเจ้าหันไปทางอื่นซะถ้ายังไม่อยากตาย เจ้าก็ด้วยซีเผิง"

หริ่นหลันกับเวินรั่วเจียงที่เห็นอี้เฉินมองไม่วางตาขนาดกงหนานเตือนแล้วก็ยังไม่ละสายตา พวกนางพุ่งดิ่งไปหาอี้เฉินทันที

อี้เฉินเตรียมจะเอ่ยพูดบางอย่าง "พวกเจ้าเป็น"

ทันทีที่ หริ่นหลันกับเวินรั่วเจียงมาอยู่ต่อหน้าอี้เฉินพวกนางตบหัวอี้เฉินไปคนละทีสองที "แปะๆ"

"พวกเจ้าทำบ้าอะไร ข้าแค่อยากรู้พวกเจ้าปลอดภัยหรือไม่"อี้เฉินพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้ออุตส่าห์ห่วงใยดันมาตบหัวข้าได้

พวกนางที่เห็นหน้าตาของอี้เฉินตอนนี้ พวกนางเริ่มรู้สึกผิด แม้แต่ซีเผิงยังส่ายหัว

"ข้าก็นึกว่าเจ้าแอบดูเรือนร่างของพวกเรา"

อี้เฉินทำหน้าตาใส่ซื่อ "พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นคนแบบนั้นหรือ"

พวกนางบางคนถึงกับหนังตากระตุกเล็กๆ พวกเขาอ่านทางอี้เฉินไม่ออกแม้แต่น้อย

ซีเผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พวกเจ้ารีบไปเตรียมตัวเร็วเข้า พวกเราจะได้เดินทางไปสำรวจต่อ

นี่ยังไม่ถึง1ใน3ที่พวกเราจะไปเลยด้วยซ้ำ เราเสียเวลาไปมากแล้ว"

   ไม่นานพวกเขาก็เริ่มออกเดินทางไปต่อ ทางด้านหน้าที่พวกเขาจะไปเต็มไปด้วย กรดกัดกร่อนบางอย่างอยู่เต็มพื้น

ทำให้พวกเขาต้องใช้ปราณพลังห่อหุ้มกายาเพื่อเดินทางไปต่อในทิศทางข้างหน้า ทางที่พวกเขาผ่านไม่มีของล้ำค่าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

พวกเขาใช้เวลาเดินขึ้นด้านบนไปเรื่อยๆ จนรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติเหมือนลมภายในทางที่เดินถูกดึงเข้าดึงออก

มีกลิ่นเหม็นสาบความตายออกมา ราวกับมีคนหายใจอย่างไรอย่างนั้น
แม้แต่พวกเขายังใจสั่นสะท้านแต่ก็ไร้ทางเลือกมีเพียงแค่ต้องไปต่อเท่านั้นถอยกลับไม่ได้

  ซีเผิงเอ่ยเตือนก่อนจะยกมือเป็นสัญญาณ"พวกเจ้าระวังตัวกันด้วยปราณพลังของสัตว์อสูรตัวนี้เองก็ไม่ธรรมดา"

มันหายใจแรงมากแม้แต่พวกเขายังรู้สึกถึงตัวตนมันได้ พวกเขาต่างพยักหน้าให้กัน หมายมั่นลดการปะทะกับศัตรู
พวกเขา ลดเสียงฝีเท้าลงหมายเข้าไปตรวจดูศัตรูเป็นตัวอะไรกันแน่

  รอบบริเวณเต็มไปด้วยซากโครงกระดูกเหมือนสัตว์อสูรตัวนี้มันจะเจาะต้นไม้รอบๆ ออกไปหาอาหารรอบทิศ

พลังของมันเยอะมากขนาดพวกเขายังไม่สามารถทำให้ต้นไม้สะเทือนได้ พวกเขาเดินลัดเลาะอยู่นานก่อนจะเห็นเส้นทางที่จะไปต่อรอบๆ

เต็มไปด้วยซากศพ ไกลๆพวกเขาเห็นสัตว์อสูรนอนขวางทางเดินที่พวกเขาจะไปอยู่1ตัว

พวกเขาที่เห็นสัตว์อสูรตัวนี้ก็ต้องเบิกตากว้างอ้าปากค้าง กับภาพที่เห็น มันคือสัตว์อสูรช้างบรรพกาล งาทั้ง2ข้างยาวจนน่ากลัว

ที่น่าตกใจคือช่วงหัวมันเป็นช้างบรรพกาล แต่ลำตัวเป็นมนุษย์ ปราณพลังที่มันปลดปล่อยออกมาไม่ธรรมดา

  พวกเขาที่เห็นต่างหน้ามืดทะมึน ตอนแรกพวกเขาคิดอ้อมผ่านสัตว์อสูรไป แต่ดันมาเจอสัตว์อสูรนอนขวางทางเดินไปเสียได้
พวกเขาไร้ทางเลือกต้องฆ่ามันไม่อย่างนั้นผ่านไปไม่ได้แน่ ซีเผิงชี้นิ้วสั่งการ ก่อนจะให้พวกเขายืนตำแหน่งที่พร้อมโจมตี

สัตว์อสูรตัวนี้ปราณพลังไม่อ่อนแอหน้าจะอยู่ขั้นวีรชนระดับปลาย แต่หากประมาทพวกเขาได้บาดเจ็บหนักแน่

พวกเขายังอยู่ขั้นวีรชนระดับกลางกันอยู่

ก่อนที่ซีเผิงจะพยักหน้าเป็นสัญญาณ

พวกเขาทั้ง6 ระเบิดปราณพลังออกมาอย่างบ้าคลั่งหมายจบการต่อสู้ให้ไวที่สุด ปราณพลังรอบบริเวณพุ่งสูงอย่างฉับพลันก่อนจะปล่อยการโจมตีออกไป ปราณพลังหลั่งไหลก่อรูป เปลวเพลิง หอก ดาบ กระบี่ น้ำแข็ง อักขระ พุ่งเข้าใส่ช้างบรรพกาล อย่างบ้าคลั่ง

เสียง"ตูม"ดังก้อง เศษกระดูกเศษฝุ่นรอยคลุ้งทั่วบริเวณ

ร่างทั้งร่างที่เป็นไขมันของมันสั่นไหวอย่างรุนแรง เกิดแผลใหญ่ เลือดสาดกระจาย

พวกเขารออยู่ครูหนึ่งก็ไม่มีเสียงอะไรดังขึ้น ซีเยว่ไต่ถาม "พวกเจ้าว่า มันตายหรือยัง"

เวินรั่วเจียงส่ายหัว "ข้าไม่มั่นใจแต่ข้าเห็นมันเลือดสาดน่าจะบาดเจ็บหนัก"

  อยู่ๆช้างบรรพกาล ที่อยู่ในฝุ่นรอยคลุ้ง ก็ปลดปล่อยปราณพลังออกมา

อี้เฉินกับซีเผิงที่สัมผัสปราณพลังมันได้ ถึงกับหน้ามืดทะมึนเขาประเมิน ช้างบรรพกาล ต่ำเกินไปมันหน้าจะอยู่ขั้นพลัง กษัตริย์

โดนการโจมตีของพวกเขาไปมากขนาดนี้ยังบาดเจ็บไม่มาก กายาของมันแข็งแกร่งจริงๆ

ช้างบรรพกาลพุ่งออกมาอย่างรวดเร็วชนิดที่ตั้งตัวไม่ทัน

ซีเผิงตะโกนออกมาลั่น "กงหนานรีบถอยออกมาจากตรงนั้นเร็วเข้า"

ในเสี้ยววิ ช้างบรรพกาล พุ่งดั่งสายแสงความเร็วนั้นเหนือกว่าพวกเขาไปอีกระดับ ยกงาช้างขนาดใหญ่หมายพุ่งเข้าทิ่มแทง

กงหนานให้ตาย 

กงหนานตกใจเป็นอย่างมาก ตัวนางตั้งตัวไม่ทัน ไม่อาจหนีพ้นเป็นแน่

อี้เฉิน ซีเยว่ เวินรั่วเจียง หริ่นหลันตะโกนออกมาลั่น "ไม่ๆ รีบหลบเร็วเข้ากงหนาน" อี้เฉินอยู่ห่างเกินไป ตัวเขาพุ่งไปช่วยไม่ทันแน่ต่อให้สำแดงวิชามังกรทะยานนภาก็ยังมีช่วงเวลาหลายเสี้ยววิ มีเพียงซีเผิงเท่านั้นที่อยู่ใกล้นางมากที่สุด

   ซีเผิงคำรามก้องฟ้า เขาไม่เคยเดือดดาลแบบนี้มาก่อน ตัวเขาอยู่ใกล้กับ กงหนาน มากที่สุด

เขาสำแดง"วิชาก้าวเท้าสวรรค์" พุ่งทะยานดั่งสายแสง ก่อนจะผลักตัว กงหนานออกไปจากการโจมตีของช้างบรรพกาล

งาช้างบรรพกาล พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง ซีเผิงหลบไม่พ้นโดนงาช้างบรรพกาล เข้าเต็มๆ เสียง"ตูม"ดังก้อง อากาศรอบๆ แตกระเบิดเป็นทางยาว

ซีเผิงรอยกระเด็นกระดอนออกไปไกล ช่วงท้องของเขาถูกแทงเป็นรูใหญ่ บาดเจ็บสาหัสเป็นอย่างมากต้องรีบรักษาปิดขั้นพลังโดยด่วน

ช้างบรรพกาล คำรามก้องฟ้า "พวกเจ้ากล้ามากที่มาโจมตีข้าตอนกำลังนอน มาเป็นอาหารของข้าซะดีๆข้ากำลังหิวพอดี"

มันเลียปากอย่างกับคนหิวโหยน้ำลายหยดเป็นทาง  ก่อนจะเอาน้ำลายแปะแผลที่ท้องของมัน

อี้เฉินหน้ามืดทะมึน ซีเผิงไม่อาจต่อสู้ได้อีกต่อไป ตัวซีเผิงต้องรีบรักษาอาการบาดเจ็บหากฝืนสู้ได้ตายจริงๆ แน่