-4-
#ความใกล้ชิด
ปัจจุบัน
"มาทางนี้เลยค่ะน้องๆ รีบๆเลยค่ะ" เสียงรุ่นพี่ผู้หญิงะโบอกว่าให้รีบมานั่งต่อเเถวกัน เพื่อจะเริ่มกิจกรรมรับน้อง
"ยินดีต้อนรับน้องๆเฟรชชี่ปี 1 ทุกคนเข้าสู่คณะบริหารธุรกิจนะค่ะ"
"วันนี้เราจะมาเริ่มรับน้องกันนะค่ะ ก่อนอื่นพี่ๆขอเเจ้งเื่กิจกรรมพิเศษคือทางคณะเราจัดค่ายสานสัมพันธ์น้องปี1 กับรุ่นพี่ปี2 ด้วยนะค่ะ โดยเป็ค่ายนี้จะจัดขึ้นที่จังหวัดกาญจนบุรีนะค่ะ เป็เวลา 2 วัน 1 คืนนั่นเองค่าา เเต่วันนี้เราจะเริ่มเเค่กิจกรรมเล็กๆก่อนนะค่ะ คือจับสายรหัสเเล้วไปเเนะนำตัวกับรุ่นพี่รหัสของเรานะค่ะ"
"กูไม่อยากได้พี่รหัสอ่ะ" เพื่อนข้างๆพูดเเล้วหันมาทางผม ผมก็เเค่รับยิ้มๆ
"มึงชื่อไรว่ะ กูชื่อบูมนะ" ไอ้คนที่บอกว่าไม่อยากได้พี่รหัสเอ่ยถามชื่อขึ้น
"เราชื่อตะวัน เรียกว่าวันสั้นๆก็ได้" บอกบูมเเล้วก็ยิ้มๆให้
"วันกูขอเเลกที่ได้ป่ะ"มิกซ์เอ่ยขึ้นมา
"มึงจะนั่งตรงไหน" ผมถามออกไป
"กูอยากนั่งตรงกลางระหว่างมึงกับไอ้บูม"
"ทำไมวันนี้มึงเื่มาก"ผมกล่าวเบาๆเเล้วก็ยอมเเลกที่กับมันทำให้บูมที่หันมาคุยถึงกับหันหน้าไปอีกฝั่งนึง
"ตะวันๆมึงจับได้ใครวะ" บูมถามขึ้น
"กูได้ 613 ไม่รู้ว่าพี่คนไหน เเล้วมึงอะบูม"
"กูได้614 เเต่กูรู้เเละว่าใครเดี๋ยวกูไปเเนะนำตัวก่อน"
"อ้าวมิกซ์มึงจับสายยัง" ผมได้เอ่ยถามมิกซ์ที่กำลังจะนั่งลงด้านหน้า
"กูจับเเล้วไปรายงานตัวมาเเล้ว มึงหล่ะวัน นั่งทำไรอยู่ตรงนี้"
"กูไม่รู้ว่าพี่กูคนไหน"
"เอามานี่กูจัดการเอง" มิกซ์ดึงกระดาษรหัสไปจากมือพร้อมกับะโ
“ใคร รหัส613 ครับ" มิกซ์ะโถามไปได้ 2 ครั้งก็มีเสียงะโตอบกลับมา
"กูเองนี่แหละ.. "
"มึงมีสายเเล้วมาะโทำไรตรงนี้"เสียงผู้ชายร่างสูง เดินมาหาไอ้มิกซ์" แต่ต้องทำให้ผมแทบช็อค
“เชี้***” ผมใพูดออกไปทันที" ไม่คิดว่าจะกลับมาเจอพี่เขาอีกครั้ง คิดว่าพี่เขาอาจจะอยู่ปี4อะไรเเบบนี้ ในขณะที่อีกฝ่ายก็ดูใไม่เเพ้กัน
“มึงด่าใครเชี้**” พี่ภูผาเอ่ยถามมาทางผม แล้วมองด้วยสายตาประมาณคิดว่าผมต้องเข้าคณะเดียวเพื่อตามจีบเขาแน่ๆ
"สะ... สะ..สวัสดีครับพี่ภูผา" ผมพูดด้วนน้ำเสียงสั่นๆในลำคอ
"อือ เเนะนำตัวเลยดิ มึงได้ 613 ไม่ใช่เหรอ" พี่ภูผาดูเหมือนจะไม่ค่อยสบตากับผมเท่าไรนัก หรืออาจจะเป็เพราะว่าเขายังจำเื่ที่ผมไปสารภาพวันนั้นได้"
“ผมชื่อนาย...”
"ยังไม่เซ็นต์รับสายให้นะ เจอกันวันรับน้องสานสัมพันธ์"อีกฝ่ายพูดจบเเล้วหันหลังเดินไปเเบบไม่ใยดี" ทำผมยืนนิ่งไปเลยสิ..
“กูขอโทษ" มิกซ์พูดขึ้น
"มึงขอโทษทำไม"
"ก็กูะโหาพี่รหัสให้มึง ไม่คิดว่า..จะทำให้มึงไม่ได้ลายเซ็นต์เลย"
"ไม่เป็ไร ดีเเล้ว กูจะได้ไม่ต้องหาไง เจอเเล้วจบๆไป"ผมเห็นสีหน้ามิกซ์จากที่ดูกังวล เปลี่ยนสีหน้าคลายกังวลได้
“ภูๆ น้องมาแนะนำตัวกับมึงยัง” คิวถามขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ
“มาแล้ว แต่..กูว่าดวงกูไม่ดีแน่ๆ” ภูตอบมาด้วยความกังวลเล็กน้อย
“ทำไมว่ะ น้องมึงสวยเกินไปหรอวะ”
“มึงไม่โอเคกับน้องเหรอ” แป้งก็ถามขึ้นพลางสงสัยไปด้วย
“พวกมึงจำเื่ที่กูเคยเล่าให้ฟังได้ปะ เื่ที่มีเด็กผู้ชายมาสารภาพชอบกูอ่ะ”
“เชี้****!!!” คิวใและรู้ว่าที่ผมพูดมันหมายความว่ายังไง
“น้องตามมาจีบมึงถึงคณะเลยเหรอ” แป้งก็ใไม่น้อยไปกว่าคิว
“กูควรทำไงวะ กูทำตัวไม่ถูกอ่ะ ถ้าเป็ผู้หญิงกูจะไม่สะทกสะท้านเลย แต่นี่เป็...”
“มึงก็ต้องทำตัวให้ปกติให้ได้” แป้งตอบขึ้น
“เออกูก็คิดแบบแป้งนะ มึงต้องยอมรับ เื่แบบนี้มันห้ามใจกันไม่ได้หรอกอีกอย่างมันน้องรหัสมึง ตอนน้องบอกชอบมึงมันก็นานแล้วนะ ตอนนี้มันอาจจะมีแฟนแล้วก็ได้”
“ตกลงกูต้องเป็ฝ่ายยอมรับน้องมันให้ได้ใช่ปะ”
****************************
“ทำไรอยู่ค้าบคนเก่งของแม่ แล้วเก็บของใส่กระเป๋าหรือยัง”แม่เดินเข้ามาถามผมในห้องนอน
“เก็บแล้วแม่ ไม่อยากไปเลยอ่ะ ไปตั้ง 2 วัน”
“เอาน่าถือว่าไปเที่ยวเนอะ ถ้าพ่อรู้ว่าเราไปคงจะดีใจ พ่อเค้าอยากให้วันไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้าง”
“ผมคงคิดถึงมามากๆๆๆๆแน่เลย” ผมพูดอ้อนๆแม่แล้วเข้าไปกอดแม่
“ไม่เลิกนิสัยขี้อ้อนสักทีนะเราอ่ะ รีบนอนได้แล้วลูก” แล้วแม่ก็ลูบหัวเบาๆ ก่อนแม่ออกจากห้อง
ในขณะที่กำลังจะนอนก็เกือบลืมเลยเอาโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งนาฬิกาปลุก แต่ก็เผลอกดเข้าไปในเฟสแล้วเปิดดูหน้าไทม์ไลน์เฟสพี่ภูผา
(ยังไม่ได้เป็เพื่อนกันในเฟสนะ) ผมดึงผ้าห่มมาปิดที่ร่างกายตัวเองเเล้วปิดไฟพร้อมที่จะนอน.. ...พรุ่งนี้จะเจอพี่แล้ว..
*************************
“น้องๆค่ะมาทางนี้เลยค่ะ เราจะติดรหัสที่นั่งแต่ละคนที่จับได้เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนะค่ะ ไว้ตรงบริเวณเบาะของรถบัสนะค่ะ ดูรหัสให้ดีนะค่ะ พี่รหัสนั่งรอบนรถแล้วค่ะ”
“วันๆงั้นกูแยกกับมึงตรงนี้นะ กูนั่งคันที่ 2 มีไรโทรหากูนะ”มิกซ์รีบบอกแล้วเดินไปขึ้นรถคันหลังทันที
“แต่กูนั่งคันเดียวกับมึง แต่น่าจะเป็ชั้นล่างวะ มึงดูแลตัวเองให้ดีนะ อย่าไปข่มขืนใคร ไอ้มิกซ์เล่าให้กูฟังแล้วเื่มึงกับพี่รหัส” บูมพูดเสียงแ่ๆ แล้วก็เดินไปขึ้นรถ
“น้องตะวันค่ะไม่ขึ้นรถหรอค่ะ” เสียงพี่ผู้หญิงะโบอกมาจากด้านหลัง
“กำลังจะขึ้นแล้วครับพี่” ทำไมต้องจัดให้นั่งคู่กับสายตัวเองด้วยว๊า
“นั่งดิจะยืนโชว์หรอ” พี่ภูผาเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโหดๆ
“เอ่อ..พี่ภูผาครับ คือเื่วันนั้นผมขอ...”
“มึงรีบนอนพักเหอะ ไปถึงค่ายมึงได้เจอรับน้องหนักแน่” ผมบอกไอ้น้องรหัสพลางหลับตาแล้วเบนหน้ามาอีกฝั่งนึง
ผมหลับไปได้ 2 ตื่น เลยสะดุ้งตื่นพราะรู้สึกคอแห้งหิวน้ำขึ้นมา เลยค่อยๆเหลือบมองไปหาคนที่นั่งข้างๆ มันหลับเอาเป็เอาตายมาก แต่หัวมันมาอยู่ที่ไหล่ั้แ่เมื่อไรเนี้ย ถึงว่าตอนที่หลับรู้สึกหนักๆไหล่ แต่ก็ช่างมันก่อน เพราะตอนนี้หิวน้ำมากเลยค่อยๆเอื้อมหยิบน้ำจากกระเป๋า้า แต่ยิ่งขยับ..หน้ามันยิ่งขยับมาใกล้กว่าเดิมอีก หิวน้ำก็หิวน้ำ ถ้ากูลุกไปนั่งที่อื่นได้กูไปนานแล้ว ไม่ต้องมานั่งเป็หมอนข้างให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืน
*****************************
“พี่จะทำอะไร” อีกฝ่ายถามขึ้นจากตื่นนอนแล้ว
“อะไรมึง กูทำไรมึง” ผมบอกมันด้วยสีหน้าไม่พอใจทันที
“ก็เมื่อกี้พี่ภูเอาหน้ามาใกล้ผม”
“กูก็แค่จะเอื้อมหยิบน้ำ้า มึงเสือกมานอนทับกูเนี้ย” สีหน้าพี่ภูจากไม่พอใจ ตอนนี้คงจะโมโหแล้วแหละไหนๆก็ไหนๆเลยแกล้งด้วยการยื่นหน้าไปใกล้ แล้วบอกพี่ภูเบาๆว่า
“แล้วถ้าใกล้แบบนี้หล่ะครับ พี่ให้ผมใกล้มากกว่านี้ได้ไหม..” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้แทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของพี่ภูผา
“มึงอย่ามาทำแบบนี้ใส่กูอีกนะ กูไม่ชอบ”ผมผลักไอ้เด็กเมื่อวานซืนออกไปทันที
#PhuPhaTawan
369
![[จบ] คุณแม่ที่รัก [Dear Mother]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935766_83711266.webp)
![ใจปรารถนา [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c5d22a760ee3bbf643c84bdefee9d303.webp)
