บทที่ 32 ผิดคิวแล้ว?
ขณะนี้คนของลู่เฉิงเหวินกับเจียวซื่อเหิงออกไปหมดแล้ว
ชายหนุ่มหันกลับมามองพนักงานของเหลิ่งชิงชิว “พวกคุณมายืนกันอยู่ตรงนี้ทำไม? รอให้ผมแจกเงินงั้นเหรอ?”
หานเยว่ตกใจ
เธอรู้ความน่ากลัวของคุณชายลู่คนนี้ดีที่สุด เวลาที่เขาหน้าด้านขึ้นมา ทุกคนสามารถหัวเราะและหยอกเล่นได้ แต่เวลาที่ทำหน้าบึ้งตึง เขาจะไม่ไว้หน้าใครหน้าไหนทั้งสิ้น
หานเยว่หันไปมองเหลิ่งชิงชิว และเห็นอีกฝ่ายส่งสายตามาให้
ดังนั้นเธอจึงรีบออกคำสั่ง “ออกไปให้หมด ประธานเหลิ่งจะคุยกับคุณชายลู่ตามลำพัง!”
ทุกคนออกไปกันหมดแล้ว
ลู่เฉิงเหวินยังคงนั่งทำท่าทางเป็นเจ้าพ่ออยู่ตรงนั้น
“หยุดเขย่าขาสักที!” เหลิ่งชิงชิวตีอีกฝ่าย
ลู่เฉิงเหวินร้องออกมาอย่างไม่พอใจ “นี่เป็นลักษณะของเจ้าพ่อ!”
“ถ้าคุณมาทำท่าเป็นเจ้าพ่อมาเฟียต่อหน้าฉันอีกละก็ ...ฉันจะไม่สนใจคุณอีก!”
“อ้าว!? อย่างอนสิ ผมล้อเล่น”
“ว่ามาสิ คุณรู้ได้ยังไงว่าเขาหลอกลวงฉัน?”
“ฮะ? เขามาหลอกลวงคุณงั้นเหรอ? ให้ตายสิ! ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ถ้าผมรู้แบบนี้ตั้งแต่แรกคงจะอัดเขาต่ออีกสักหลายชั่วโมงแน่”
เหลิ่งชิงชิวหรี่ตามองลู่เฉิงเหวิน “พูดความจริงออกมา คุณรู้ได้ยังไง?”
“ผมไม่รู้”
“ยังไม่พูดความจริงออกมาอีก!”
“ก็ผมไม่รู้จะพูดยังไง”
เหลิ่งชิงชิวเริ่มโกรธ “ไม่รู้ใช่ไหม? วันหลังอย่าเอาเรื่องของคุณมากวนใจฉัน ไม่ต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก!”
“ฮ่า ๆ ตกลงตามนี้!”
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน “เรื่องหมั้นต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด คุณคุยกับครอบครัวของคุณรึยัง?”
“คุยแล้ว วันที่สิบเดือนหน้า”
“ไม่ใช่สิ! ที่ผมพูดหมายถึงว่าเราต้องยกเลิกงานหมั้น และไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก”
“อ๋อ... แล้วแต่อารมณ์”
“คุณอย่าแล้วแต่อารมณ์สิ! แบบนี้ผม... เอาแบบนี้ คุณโทรศัพท์ไปหาคุณพ่อกับคุณแม่ของคุณ พูดคุยกันให้รู้เรื่องตอนนี้เลย ”
“ลู่เฉิงเหวิน คุณจะเอายังไงกันแน่? สามปีก่อนหน้านี้เป็นคุณเองที่ตามจีบฉัน!”
“คุณไม่เห็นด้วยไม่ใช่เหรอ?”
“ตอนนี้ฉันเห็นด้วยแล้ว!”
“ทำไมล่ะ?”
“ชอบ พอใจ รัก”
ลู่เฉิงเหวินร้องเสียงหลงขึ้นมา “คุณอย่ามาแกล้งผมเลย! คุณเกลียดผม ไม่ชอบผม อยากจะฆ่าผมให้ตายด้วยซ้ำ คนทั้งเมืองเสวี่ยต่างก็รู้ ผมไม่เข้าใจเลย คุณเหม็นขี้หน้าผมมาก ตอนนี้ผมไม่ตามรังควานคุณ ต่างคนต่างอยู่ ทำแบบนี้น่าจะเป็นเรื่องที่ทุกคนพึงพอใจไม่ใช่เหรอ? ทำไมตัดขาดกับคุณถึงได้ยากเย็นแสนเข็ญอย่างนี้นะ?”
“คุณอยากจะตัดขาดกับฉันจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่”
“บอกเหตุผลมา”
ลู่เฉิงเหวินคิดในใจ
‘ถ้าบอกคุณได้ ผมบอกคุณไปตั้งนานแล้ว! เรื่องนี้มันบอกกันไม่ได้น่ะสิ!’
‘แล้วมันสำคัญนักรึไงฮะ? ที่สำคัญคือคุณไม่ชอบผม! คุณชอบหลงอ้าวเทียน!’
เหลิ่งชิงชิวกล่าวอย่างสงบ “ฉันไม่สนใจว่าในสมองทึบ ๆ ของคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้าคุณไม่พูดความจริงกับฉัน ฉันจะไม่ให้คุณได้ทำตามความปรารถนา”
ลู่เฉิงเหวินมองดูเธอพลันหัวเราะขึ้นมา
‘ถ้าไม่ให้คุณได้เจอของจริงสักหน่อย คุณคงไม่รู้ว่าผมร้ายกาจแค่ไหน!’
เขาลุกขึ้นพลางเดินไปหาเหลิ่งชิงชิว และเดินเข้าไปใกล้มากขึ้นทุกที
เหลิ่งชิงชิวได้แต่ถอยจนบั้นท้ายแนบติดกับขอบโต๊ะ “คุณจะทำอะไร?”
“เห็นไหม พวกผู้หญิงนี่ร้ายจะตาย”
ลู่เฉิงเหวินหัวเราะ “ตอนที่ผมชอบคุณ คุณแสร้งทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ ตอนนี้ผมอยากจะสลัดคุณทิ้ง คุณกลับดื้อรั้นดึงดัน”
หญิงสาวเบิกตากว้าง “ลู่เฉิงเหวิน! พูดจาระวังปากหน่อย!”
เขาบีบคางเหลิ่งชิงชิว พร้อมพูดจาราวกับนักเลงอันธพาล “วันนี้ผมจะเอาจริงแล้ว”
สมองของเหลิ่งชิงชิวมีแต่ความว่างเปล่า
เขา... จะจูบฉันงั้นเหรอ?
อีตาบ้า คุณมันไม่ใช่คน!
บ้า! ดูท่าทางเขาสิ ทำอย่างกับพวกนักเลงอันธพาล เห็นแล้วหมั่นไส้มากจริง ๆ
เข้ามาแล้ว ใกล้เข้ามาแล้ว แย่แล้ว...
ฉันยัง... ไม่ค่อยพร้อม ปากฉันมีกลิ่นรึเปล่านะ?
บ้าไปกันใหญ่แล้ว! ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย? เขากำลังจะจูบฉันแล้ว!
ลู่เฉิงเหวินเขยิบเข้าใกล้เหลิ่งชิงชิวช้า ๆ พลางคิดในใจ
‘ทำไมถึงยืนนิ่งอยู่ล่ะ? ขยับหน่อยสิ! ตบหน้าผมสักฉาด! กรีดร้องโวยวายแล้วยกเลิกงานหมั้น แผนนี้ออกจะสมบูรณ์แบบ!’
‘เอ๊ะ! แล้วคุณจะหลับตาทำไม? คุณจะเอาจริงงั้นเหรอ? ลืมตาเดี๋ยวนี้ ลืมตาสิ! ทำแบบนี้หมายความว่าไงกัน? ไม่ดิ้นรนขัดขืนแล้วรึไง?’
ลู่เฉิงเหวินมองดูใบหน้าที่สวยทั้งยังหลับตาพริ้มในมือตัวเอง
ถ้าเป็นคนทั่วไป ขอเพียงเป็นคนปกติ ต่อให้โดนปืนยิงจนพรุนก็ยังคงดิ้นรนเพื่อประทับรอยจูบนี้ให้ได้
แต่ลู่เฉิงเหวินทำไม่ได้!
เพราะว่าเธอคือนางเอก เป็นนางเอกเบอร์หนึ่งของหลงอ้าวเทียน จะแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด!
แต่ตอนนี้เขาขึ้นมาอยู่บนหลังเสือแล้ว
เป็นช่วงเวลาที่แข่งกันว่าใครจะกะพริบตาก่อน
เหลิ่งชิงชิวได้ยินเสียงความในใจของลู่เฉิงเหวินแล้ว เธอไม่เพียงหายโกรธ แต่ใบหน้าที่อยู่ในมือเขายังเผยรอยยิ้มหวานหยด
ในใจหญิงสาวแอบคิดอย่างมีความสุข ฉันก็ยังคิดอยู่ แกล้งทำเป็นคนชั่วใส่ฉันงั้นเหรอ? ฉันไม่กลัวหรอก? แน่จริงก็จูบสิ จูบเลย
ลู่เฉิงเหวินรีบปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ พร้อมปล่อยมือจากใบหน้าของเหลิ่งชิงชิว “เข้ามาจูบผมสิ ใจกล้าหน่อย หวังว่าคุณคงจะไม่ทำให้ผิดหวังหรอกนะ!”
เหลิ่งชิงชิวลืมตามองอีกฝ่าย สายตาคนทั้งสองสบประสาน
ชายหนุ่มตกใจ
เขามองไม่เห็นเค้าความโกรธบนใบหน้าผู้หญิงคนนี้เลยแม้แต่น้อย มองไม่เห็นอาการรังเกียจ และมองไม่เห็นอาการขัดขืนใด ๆ
ในทางกลับกัน มือขาวสวยทั้งสองของเหลิ่งชิงชิวยื่นมาประคองใบหน้าของอีกฝ่ายเบา ๆ
คราวนี้ถึงตาที่ลู่เฉิงเหวินต้องหัวหมุนบ้างแล้ว
‘พี่สาวครับ... พี่จะทำอะไรครับ?’
‘ให้ตายสิ! คุณดีแตกแล้วรึไง! แบบนี้ก็ยังทนไหวอีกเหรอ? แถมยังเสนอตัวให้ถึงที่?’
‘ไม่สมเหตุสมผลเลย! ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลยสักนิด!’
‘เรื่องมันเลยเถิดจนถึงขั้นนี้ คุณ... คุณคิดจะทำอะไร!?’
ลู่เฉิงเหวินมองเห็นใบหน้าสวย ริมฝีปากแดงอวบอิ่มที่เข้ามาใกล้ริมฝีปากของตัวเองเรื่อย ๆ
‘ผิดคิวแล้ว?’
เขาไม่อยากจะเชื่อ
‘บทละครในวันนี้แตกกระเจิงจนถึงขั้นนี้เลยเหรอ?’
81K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
