คนที่ถามคำถามนั้นออกไปจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก“นักปรุงมือใหม่”
ตัวเขาและพี่ชายหยางหรือ“โอสถคือชีวิต”หลังจากที่ได้รับข่าวว่าท่านจักรพรรดินีโอสถมาถึงที่งานแห่งนี้แล้วล้วนตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่งพวกเขารวมถึงเหล่าแฟนคลับของท่านจักรพรรดินีไปรวมตัวกันอยู่ที่บริเวณลานกว้างด้านข้างเฝ้ารอให้ท่านจักรพรรดินีของพวกเขาปรากฏตัว เพื่อที่จะได้ไปเอาเรื่อง“ปรมาจารย์ไป่ฟานเซียน” ที่มาสวมรอยเป็นจักรพรรดินีโอสถพร้อมๆกัน
ไม่คาดคิดว่าในตอนเที่ยงจะมีข่าวเรื่องการทดสอบของปรมาจารย์ไป่ออกมาเสียก่อนพวกเขาจึงเปลี่ยนแผนและตัดสินใจมาสังเกตการณ์ที่นี่เช่นเดียวกับคนอื่น
ในหอประชุมแห่งนี้มีเหล่าแฟนคลับของจักรพรรดินีกระจายตัวกันอยู่เป็นหย่อมๆ
การแสดงพลังรวมถึงความสูงส่งของไป่ฟานเซียนที่นางแสดงออกมาทำให้หลายคนมีความคิดที่จะล้มเลิกเพราะหากว่านางกลายเป็นนักปรุงโอสถขั้นสี่ได้จริงๆพวกเขาก็จะมีปัญหาตามมาได้
แต่ก็ไม่มีใครคาดคิดว่าคำถามแรกที่เปิดประเดิมไปจะเป็นคำถามเช่นนี้!
ผู้อาวุโสฟางขมวดคิ้วนางกำลังจะพูด แต่ก็ถูกไป่ฟานเซียนขัดขึ้นมาเสียก่อน
“...รู้จัก”
คำพูดของนางแม้จะไม่ต้องตะโกนแต่กลับสามารถได้ยินอย่างชัดเจนท่ามกลางความวุ่นวายภายในหอประชุม!
แน่นอนว่าคำตอบของนางทำให้หอประชุมแตกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง!
“นางรู้จักท่านจักรพรรดินี?”
“แน่นอนอยู่แล้วท่านจักรพรรดินีย่อมมีชื่อเสียงเลื่องลือแม้แต่ตัวตนระดับปรมาจารย์ก็ยังรู้จักท่านเช่นกัน”
“แต่ทั้งที่รู้จักแต่นางก็ยังเลียนแบบวิธีของท่านจักรพรรดินีอีกเหรอ?”
“นั่นสินะเรื่องนี้นี่ยอมไม่ได้จริงๆ”
ผู้อาวุโสฟางเหนียงเห็นสถานการณ์เริ่มจะวุ่นวาย เธอจึงเริ่มดำเนินการทดสอบต่อก่อนที่มันจะโกลาหลไปมากกว่านี้
“เชิญคำถามต่อไปค่ะ”
การเลือกแน่นอนว่าเป็นการสุ่มอีกครั้งคราวนี้คนที่ถูกเลือกอยู่ห่างจากจุดแรกที่เลือกไปคนละมุม
“เอ่อ...ท่านปรมาจารย์ไป่คิดยังไงกับจักรพรรดินีโอสถครับ?”
ใครจะไปคิดว่าจะยังหลีกหนีเรื่องนี้ไปไม่พ้น!
ดูเหมือนการกระจายตัวกันออกไปเป็นหลายๆกลุ่มในหอประชุมของเหล่าแฟนคลับของจักรพรรดินีจะกลายเป็นความบังเอิญที่คาดไม่ถึง พวกเขาถึงกับถูกสุ่มเลือกถึงสองครั้งติดๆกันและในเมื่อมีคนเปิดประเด็นเรื่องนี้ไปแล้ว พวกเขาจึงไม่ลังเลที่จะสานต่อไปให้ถึงที่สุด
ไป่ฟานเซียนเลิกคิ้วกับคำถามแบบนี้มันไม่ต่างกับการโดนถามว่า “รู้สึกอย่างไรกับตัวเองครับ” เลยไม่ใช่หรือไง?
แล้วข้าควรจะตอบกลับไปอย่างไรดี?
“ก็ยังไม่เก่งกาจนักหรอก...มีอีกหลายเรื่องที่นางยังต้องเรียนรู้”
ไป่ฟานเซียนเลือกที่จะตอบไปแบบถ่อมตัวสักหน่อย ถึงอย่างไรนางก็พึ่งจะรู้จักโลกในยุคนี้ได้ไม่นานมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่นางยังต้องค่อยๆเรียนรู้ ไม่ว่าจะเป็นประวัติศาสตร์วัฒนธรรม หรือพวกเทคโนโลยีที่นางเองก็ยังไม่สันทัดเท่าไรนัก
ว่าแต่คำถามมันจะแปลกประหลาดไปหน่อยหรือไม่?
...มันไม่เห็นจะเกี่ยวกับศาสตร์โอสถเลยสักนิดเดียวเลยนี่
แต่คำตอบที่นางตอบไปอีกครั้งนั้นกลับทำให้ผู้ชมในห้องประชุมแตกตื่นโดยเฉพาะกับเหล่าแฟนคลับของจักรพรรดินีที่ถึงขนาดขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจกันทั้งสิ้น
คำตอบแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร มันไม่ได้หมายความว่าจักรพรรดินีโอสถก็ยังสู้นางไม่ได้หรือไง?
ก่อนที่พวกเขาจะระเบิดความโกรธออกมาไมค์ก็ถูกส่งไปอย่างสุ่มๆอีกครั้ง คราวนี้มันไปอยู่ในมือของหญิงสาวคนหนึ่ง
ผู้อาวุโสเฉินที่จิบชาอยู่ข้างเวทีได้เห็นก็รู้สึกเบาใจลงไปได้หน่อยเพราะเธอคนนั้นเป็นหนึ่งในนักเรียนของเขาที่เป็นพวกคงแก่เรียน เธอทุ่มเทให้กับการเรียนรู้เป็นอย่างยิ่งจนแม้แต่เขาก็ยังชื่นชม ทั้งยังเป็นเด็กผู้หญิงอีกด้วยคงจะไม่ใช่แฟนคลับของจันพรรดินีแน่นอน
“ท่านหมายความว่าท่านเหนือกว่าจักพรพรรดินีโอสถใช่ไหมคะ?”
พรวด!
ทำไมถึงกลายเป็นคำถามแบบนี้อีกแล้วเล่า!
อย่าบอกนะว่าแม้แต่กับเด็กผู้หญิงแบบนี้ก็ยังเป็นแฟนคลับของจักรพรรดินีด้วย!
ไป่ฟานเซียนทำสีหน้าครุ่นคิดก็ในเมื่อทั้งสองคนมันก็คือนางทั้งคู่ แล้วจะให้นางตอบกลับไปอย่างไรดี?
“ไม่ใช่...ความสามารถของเราพอกันนั่นแหละ”
ก็ในเมื่อจักรพรรดินีโอสถก็คือนางและนางก็คือจักรพรรดินีโอสถการที่นางตอบออกไปแบบนี้ก็คงจะตรงประเด็นและถูกต้องที่สุดแล้ว
คำตอบของนางแน่นอนว่ามันทำให้หลายๆคนรู้สึกไม่พอใจจักรพรรดินีโอสถคือตัวตนที่พวกเขาเทิดทูนและเคารพนับถือความรู้ความสามารถที่นางแสดงออกมาสามารถทำให้พวกเขายอมศิโรราบและกลายเป็นแฟนคลับที่ภักดี
แต่ในความคิดของคนที่วางตัวเป็นกลางและไม่ได้ติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิดกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้มันดูแปลกๆ
จักรพรรดินีโอสถที่ไม่เคยเปิดเผยตัวเองกับไป่ฟานเซียนที่พึ่งจะปรากฏตัวขึ้นมาในวงการ ทั้งสองคนชำนาญในศาสตร์แห่งโอสถในระดับสูงทั้งสิ้นทั้งยังมีนิสัยบางอย่างที่คล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาด
ไม่ใช่ว่าทั้งสองคนมันน่าจะเป็นคนเดียวกันหรือไง!?
แต่ความคิดของพวกเขากลับถูกเหล่าแฟนคลับของจักรพรรดินีปัดตกไปอย่างไม่ใยดีทั้งแววตาของพวกเขายังทั้งหนักแน่นและมั่นใจเป็นอย่างยิ่งอีกด้วย
“ไม่มีทางที่ปรมาจารย์ไป่จะเป็นท่านจักรพรรดินีไม่มีทาง!”
“ใช่แล้ว! ไม่มีทางหรอก”
พวกเขาล้วนยืนยันมาอย่างนี้ทั้งที่ระหว่างที่พูดยังมีท่าทางแปลกๆ ทำให้เหล่าคนวงนอกไม่เข้าใจสักนิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น
สถานการณ์แห่งความวุ่นวายกำลังจะก่อตัวเหล่าแฟนคลับของจักรพรรดินีโอสถค่อยๆขยับไปรวมตัวกันอยู่ที่จุดหนึ่งจนเป็นกลุ่มก้อนเพื่อปรึกษากันต่อว่าจะทำอย่างไรกันดี
“เราควรรอให้ท่านจักรพรรดินีโอสถมาถึงก่อนหรือเปล่า?”
“ใช่แล้วนั่นน่าจะเป็นทางที่ดีที่สุด”
“ท่านบอกว่ามาถึงแล้วนี่”
ขณะที่พวกเขากำลังสุมหัวกันอยู่ เพราะความบังเอิญอย่างคาดไม่ถึงอีกครั้งที่ไมค์มันถูกส่งไปให้หนึ่งในพวกเขาในนั้น
“ท่านปรมาจารย์ไป่ ท่านช่วยรอให้คนๆหนึ่งมาถึงก่อนจะได้ไหมครับ?” คนที่ได้รับไมค์ไปก็คือ “โอสถคือชีวิต”หรือพี่ชายหยางที่เป็นหนึ่งในแกนนำของกลุ่มแฟนคลับนี้นั่นเอง
“เอ่อ...งานยังต้องดำเนินต่อไปเรื่องงนี้เกรงว่า...” ก่อนที่ผู้อาวุโสฟางจะพูดจบเธอก็ถูกไป่ฟานเซียนขัดไว้อีกครั้ง
“ได้...”
ไป่ฟานเซียนพยักหน้า เก้าอี้ตัวหนึ่งลอยขึ้นมาบนเวทีมาอยู่เบื้องหลังนางอย่างพอดิบพอดีหญิงสาวเอนกายลงบนเก้าอี้นั้นด้วยท่าทีที่ดูสูงส่งราวกับนั่งอยู่บนบัลลังก์
เหล่าผู้ชมบางส่วนถูกภาพนี้สะกดเอาไว้จนไม่สามารถละสายตาผู้กำกับหวังถึงขนาดสั่งให้กล้องทุกตัวจับภาพในช่วงเวลานี้เอาไว้ให้ดีที่สุด
เพราะไม่คาดคิดว่าหญิงสาวจะตอบรับง่ายๆเหล่าแกนนำของกลุ่มแฟนคลับจึงรีบเข้าไปดูในเว็บบอร์ดพร้อมทั้งพิมพ์ข้อความรีบเร่งขอร้องให้ท่านจักรพรรดินีของพวกตนปรากฏตัวอย่างเร็วที่สุด
หวงจื่อหานที่ยืนอยู่ข้างเวทีได้ยินเสียงแจ้งเตือนเด้งระรัวมาจากคอมพิวเตอร์พกพาของท่านปรมาจารย์ไป่เขาได้แต่ส่ายหัวให้กับความเข้าใจผิดที่เริ่มจะไปไกลขึ้นเรื่อยๆ
หวังว่าเรื่องราวทุกอย่างมันจะจบลงในวันนี้!
และเขาก็คิดว่าท่านปรมาจารย์ไป่ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรหรอก! นางก็แค่เป็นอย่างปกติและคงจะไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่าเกิดเรื่องเข้าใจผิดเช่นนี้ขึ้น!
การเฝ้ารอกินเวลาไปกว่าห้านาทีไม่ต้องรอให้ผู้อาวุโสฟางเหนียงพูดอะไรเพราะเป็นไป่ฟานเซียนที่เริ่มขมวดคิ้วบางแล้วถามขึ้นมาเอง
“...ข้ายังต้องรออีกนานหรือไม่?”
คำถามของไป่ฟานเซียนทำให้เหล่าแฟนคลับของจักรพรรดินีสะดุ้งพวกเขาเหลือบสายตาไปดูกระทู้ด้วยหวังว่าจะมีข้อความจากท่านจักรพรรดินีตอบกลับมา
“เอ่อ...ช่วยรออีกสักนิด?”พี่ชายหยางพยายามต่อรอง เขาเองก็เป็นกังวลว่าทำไมท่านจักรพรรดินีของพวกตนถึงมาช้านักเช่นเดียวกัน
“...ก็ได้”ไป่ฟานเซียนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายนางไม่คิดว่าการทดสอบต่อหน้าสาธารณชนอะไรนี่จะน่าเบื่อถึงเพียงนี้แต่เพราะนางเห็นว่าทั้งฟางเหนียงหรือแม้แต่เฉินเต๋อหมิงก็ไม่มาขัดแปลว่าสิ่งเหล่านี้มันถูกต้องแล้วสินะ?
แต่ใครจะรู้ว่าเพราะความหวั่นเกรงและเกรงใจของอาจารย์โอสถทั้งสองท่านนั้นต่อตัวตนระดับปรมาจารย์เช่นกันที่ทำให้ยอมปล่อยจนสถานการณ์กลายเป็นแบบนี้!
ระหว่างที่เฝ้ารอผู้ชมก็เห็นพ่อบ้านชรากระโดดขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับคอมพิวเตอร์พกพา แค่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็รังสรรค์กึ่งกลางเวทีให้กลายเป็นโต๊ะน้ำชาพร้อมกับเสิร์ฟน้ำชาคุณภาพดีให้กับนายหญิงของเขาที่เริ่มเปิดเว็บไซต์ฆ่าเวลาเสียแล้ว
ไป่ฟานเซียนที่เข้าไปในชุมนุมของผู้ฝึกตนสังเกตเห็นแจ้งเตือนมหาศาลและยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆไม่หยุดเด้งอยู่ด้านข้างนางกดเข้าไปก็พบกับข้อความที่รีบเร่งให้นางมายังหอประชุมไม่หยุดนับร้อยข้อความ
หญิงสาวประหลาดใจนางพรมมือลงบนคีย์บอร์ดอย่างว่องไว
ความคิดเห็นที่2130 (จักรพรรดินีโอสถ)
- ข้าถึงตั้งนานแล้ว
คำตอบของจักรพรรดินีโอสถทำให้กระทู้แทบระเบิดพวกเขาโห่ร้องอย่างยินดีขณะที่พยายามถามว่านางอยู่ที่ไหนบ้างก็ขอให้นางแสดงตัวออกมาให้พวกเขาเห็น
ความคิดเห็นที่2138 (จักรพรรดินีโอสถ)
- พวกเจ้ายังไม่เห็นข้า?
ไป่ฟานเซียนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจตอนนี้นางนั่งอยู่กึ่งกลางเวทีที่ทั้งยกขึ้นมาสูงทั้งโดดเด่นจะมีใครในหอประชุมนี้ที่ตาบอดขนาดมองไม่เห็นนางได้อีกกัน?
แต่ก็ไม่นึกว่าพวกนั้นจะไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่เห็นนาง มีบางส่วนขอร้องให้นางช่วยถ่ายภาพสถานที่ซึ่งนางอยู่ในตอนนี้ออกมาให้ดูหน่อย
“หวงจื่อหานข้าจะถ่ายรูปต้องทำแบบนี้ใช่หรือไม่?” ไป่ฟานเซียนหันไปพูดกับพ่อบ้านชราอย่างสงสัยนางศึกษาเรื่องพวกนี้มาจากหนังสือหรือในอินเตอร์เน็ตแต่ก็ยังไม่เคยลองทำด้วยตัวเองสักครั้งเดียว
แน่นอนว่าหวงจื่อหานไม่ทำให้นายหญิงผิดหวังเขาเปิดกล้องของคอมพิวเตอร์พกพาขึ้นมา เครื่องรุ่นนี้มีทั้งกล้องหน้าและกล้องหลังทั้งยังมีขนาดเล็ก ทำให้สะดวกกับการใช้งานอย่างยิ่ง
เหล่าผู้ชมที่ด้านหน้าเวทีไม่รู้ว่าไป่ฟานเซียนกำลังทำอะไรเพราะอยู่ๆท่านปรมาจารย์ไป่ก็ยกคอมพิวเตอร์พกพาขึ้นมาแล้วเล็งมาทางพวกเขาเสียอย่างนั้น
“แบบนี้กระมัง?”
ไป่ฟานเซียนกดปุ่มถ่ายภาพอย่างเก้ๆกังๆ เพียงครู่เดียวนางก็ได้รับรูปกลุ่มฝูงชนกลุ่มใหญ่ที่อยู่หน้าเวทีมาหนึ่งรูปนางจัดการแปะรูปนั้นลงในช่องแสดงความคิดเห็นโดยไม่รอช้า
ความคิดเห็นที่2252 (จักรพรรดินีโอสถ)
- ใช้ได้หรือไม่?
ความคิดเห็นของนางเด้งขึ้นมาพร้อมกับแนบรูปมาด้วยรูปหนึ่งเหล่าแฟนคลับของจักรพรรดินีรีบเข้าไปดูในความคิดเห็นนั้นพร้อมกับจะช่วยกันหาว่านางอยู่ที่มุมใดของหอประชุมกันแน่
แต่เมื่อพวกเขาเห็นภาพเต็มๆกลับขมวดคิ้วเพราะมุมที่ถ่ายมันเป็นมุมตรง ทั้งยังถ่ายเห็นผู้ชมอย่างทั่วถึง
ไม่มีทางที่คนที่ยืนอยู่ในฝูงชนจะถ่ายภาพแบบนี้ได้
มันน่าจะเป็นมุมสูงขึ้นมาสักหน่อย?
พวกเขาพยายามไล่สายตาทั้งยังเปรียบเทียบสิ่งต่างๆในห้อง พี่ชายหยางที่เปิดรูปนั้นขึ้นมาก็เช่นกันเขาหันไปรอบๆเพื่อพยายามหามุมที่เหมือนกันที่สุด
ก่อนที่สายตาของเขาจะไปสะดุดกึกเข้าที่กึ่งกลางเวที
ไม่ใช่ว่ามุมแบบนั้นองศาแบบนั้น คนที่ถ่ายได้จะมีเพียงคนที่อยู่บนเวทีหรอกหรือ...?
ความคิดของเขาไหลแล่นอย่างว่องไวความน่าจะเป็นที่ถูกพวกเขาปัดทิ้งย้อนกลับมาในหัวอีกครั้งพร้อมกับเหงื่อที่ไหลออกมาจนชุ่มตัว
มือที่ถือไมค์ของเขาสั่นเล็กๆแม้แต่เสียงที่พูดออกมาก็ยังสะท้านเบาๆ
“ทะ...ท่านปรมาจารย์ไป่ท่านรู้จักชุมนุมของผู้ฝึกตนไหมครับ?”
ไป่ฟานเซียนเงยหน้าขึ้นมาจากคอมพิวเตอร์พกพาและพยักหน้ารับเบาๆ
“รู้จัก...ข้ามักจะไปฆ่าเวลาเล่นในนั้นอยู่บ่อยๆ”นางตอบไปตามตรง
“ละ...แล้วไม่ทราบว่าชื่อบัญชีของท่านคือ?”
พี่ชายหยางรู้สึกว่าคำถามนี้เขาต้องเค้นความกล้าทั้งปีมาใช้แววตาของเขาสั่นเบาๆขณะที่กลั้นใจพูดออกไป
ไป่ฟานเซียนเองก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรขนาดนั้นตอนแรกหวงจื่อหานแค่กังวลว่ามันจะมีเรื่องวุ่นวายตามมาถ้าเลือกที่จะเปิดเผยตัวตนในเว็บบอร์ด แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย
“...จักรพรรดินีโอสถ”
คำพูดนั้นราวกับสะท้อนอยู่ในหัวของเหล่าผู้ชมแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังอะไรมากแต่ถ้ายังอยู่ในวงการนี้ก็ย่อมรู้จักชื่อที่โด่งดั่งในช่วงนี้ผ่านหูมาบ้าง!
จักรพรรดินีโอสถ!
ตัวตนลึกลับที่ออกมาถล่มกระทู้ในชุมนุมของผู้ฝึกตนเป็นว่าเล่นทั้งยังเต็มไปด้วยความดุร้ายและอหังการไม่มีใครสามารถต่อต้าน
กับไป่ฟานเซียน!
ปรมาจารย์หน้าใหม่ที่พึ่งปรากฏตัวทั้งยังสร้างความตื่นตะลึงมากมายในช่วงนี้แม้แต่ตัวตนอย่างนางพญาแม่ม่ายแดงยังพ่ายแพ้และเดินตามหลังนางต้อยๆเหมือนลูกแมวเชื่องๆ!
สรุปสองคนนี้คือคนๆเดียวกัน!
ไป่ฟานเซียนเมื่อเห็นว่าห้องประชุมกลายเป็นเงียบกริบนางก็ขมวดคิ้วบางด้วยความรำคาญใจเล็กๆขึ้นมา
“...ว่าแต่มีใครเห็นเจ้าพวกงี่เง่าที่ตามหาข้าอยู่ในกระทู้บ้างหรือไม่? ข้านั่งอยู่กลางเวทีถึงขนาดนี้ไม่รู้เจ้าพวกนั้นตาบอดกันไปหมดแล้วหรือไร?”
ประโยคนี้ราวกับเป็นสายฟ้าที่ฟาดใส่เหล่าแฟนคลับของจักรพรรดินี! พวกเขารู้สึกราวกับร่างกายกำลังถูกไฟช็อตแม้แต่เด็กสาวที่คงแก่เรียนคนนั้นยังอ่อนระทวยลงไปนั่งกับเก้าอี้ขณะที่สองมือกำลังกุมใบหน้าที่แดงก่ำ!
“ท่านจักรพรรดินี!!”
173K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
