20
เล่นเกมในรอบหลายปี
วันสอบวัดผลระดับชาติ วันที่ 2 ซึ่งเป็วันสุดท้ายกลับมีฝนตกหนัก เด็กนักเรียนมัธยมปี 3 ของอำเภอY นั่งอัดกันในรถสองแถวที่มีผ้าใบกันน้ำปิดช่องลมไว้ แต่แม้ว่าจะมีผ้าใบ นักเรียนทั้งคันรถก็เปียกปอนไปด้วยน้ำฝนเช่นเดิม
ฟ้าฝนช่างไม่เป็ใจให้เด็กไปสอบเสียจริง
เต้และฟูมองหน้ากันปริบๆ เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรดี นอกจากเสียสละเสื้อแขนยาวให้เด็กผู้หญิง แล้วทั้งสองคนก็ต้องมานั่งกอดอกทนหนาว มองตากันปริบๆ อย่างนี้
“ไอ้เต้มึงอย่าตายนะ แข็งใจไว้ ตัวมึงยิ่งผอมๆ ถ้ามึงตายไปแล้วพ่อมึงจะอยู่ยังไง” ฟูพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ
“มึงหนาวจนเพ้อหรอไอ้ฟู นั่งหันหน้าไปตรงนู้นเลยไป”
“ไม่เอาเว้ย เดี๋ยวมึงสลบขึ้นมา กูจะได้ช่วยทัน”
“........”
“มึงเงียบแบบนี้แปลว่ามึงจะไม่ไหวแล้วใช่ป่ะ” ฟูเอียงคอ
“เออ กูไม่ไหวแล้ว”
“ไม่ไหวกับมึงเนี่ยแหละ!” เต้จับคอฟูให้หันไปทางอื่น พร้อมกับเอามือดันหน้าไว้ ส่วนฟูนั้นก็พยายามจะหันไปมองเต้ให้ได้
“มึงไม่ต้องหันมาเลยนะ รำคาญ” เต้พูด
“ไอ้เต้มึงใจร้ายกับกูขนาดนี้ได้ยังไง ชะตากูช่างอาภัพ มาสอบก็เปียกฝน แล้วยังเจอเพื่อนใจร้ายใจดำอำมหิตอีก พ่อครับฟูทำกรรมอะไรไว้น้อ” ฟูโอดครวญ
”เอ้อ แล้วแต่เลย” เต้กลอกตา ก่อนจะหันมากอดอกเช่นเดิม เสื้อนักเรียนสีขาวของเขาเปียกชุ่ม พาลทำให้มองเห็นกล้ามเนื้อลางๆ
ผลจากการที่เขาออกกำลังกายมาหลายอาทิตย์ บวกกับกินอาหารที่โปรตีนเยอะๆ ทุกวัน ทำให้ตอนนี้เริ่มที่จะมีเนื้อมีหนังและกล้ามขึ้นมาบ้างแล้ว
“โธ่มึงก็คุยเล่นกับกูหน่อยซิ เดี๋ยวนี้ชอบทำตัวเก๊กขรึมเป็ผู้ใหญ่ไปได้ เกมก็ไม่ยอมไปเล่นกับพวกกู” ฟูบ่นออกมา
เต้กลอกตา ก็เขาเป็ผู้ใหญ่จริงๆน่ะซี!
กว่าจะถึงโรงเรียนที่เป็สนามสอบ นักเรียนก็ตัวสั่นไปด้วยความหนาว ปากของนักเรียนบางคนซีดจนเกือบม่วงดูน่าสงสาร แต่ยังดีที่เมื่อมาถึง แดดก็ออกจ้า สามารถทำให้คลายหนาว และทำให้เสื้อเริ่มแห้งได้
คุณครูที่เป็ผู้ดูแล แจกยาพาราให้นักเรียนคนละเม็ด ให้กินก่อนเข้าห้องสอบเผื่อเอาไว้ เพราะกลัวจะไม่สบายกันขึ้นมา เพื่อนโรงเรียนเดียวกันที่ขับรถมากับผู้ปกครองนั้นต่างมองมาทางนี้ด้วยความสงสาร ซึ่งหนึ่งในนั้นมีโมด้วย วันนี้เธอโชคดีเพราะเธอและกลุ่มเพื่อนสาวติดรถมากับจอห์นด้วย เธอแกล้งมองไปยังเพื่อนๆด้วยสายตาเป็ห่วงพร้อมกับกระซิบกระซาบคุยกับจอห์น
สองคนนั้นเหลือบมองไปที่เต้ พลางลอบส่งสายตาสมเพชไปให้
แต่แน่นอน เต้ไม่ได้รับรู้สายตาสมเพชอะไรนั่นหรอก เขารับยาจากคุณครูแล้วก็รีบเดินขึ้นตึกไปกับฟู
วันนี้สำหรับเขาแล้วเป็วิชาที่ค่อนข้างจะสบายๆ เพราะวิชาที่เขาเป็กังวลอย่างวิชาสังคมนั้นได้สอบไปเรียบร้อยแล้วั้แ่เมื่อวาน เต้จึงนั่งทำข้อสอบแบบไม่รีบร้อนอะไร
และนักเรียนคนอื่นในห้องก็ไม่ได้ต่างกัน บางคนทำเสร็จั้แ่ 10 นาทีแรก หรือบางคนตอนนี้ก็นอนหลับไปแล้ว เป็การสอบวัดผลระดับชาติ ที่เหมือนจะไม่ใช่วัดผลระดับชาติสักเท่าไหร่
และเมื่อถึงเวลาบ่าย 2 โมง การสอบวิชาสุดท้ายก็ได้สิ้นสุดลง ฟูนั้นแทบจะเดินตัวลอยออกมาจากห้องสอบ คราวนี้เขาจะได้ไปร้านเกมที่รักสักที
“ไอ้เต้ วันนี้ไปร้านเกมกับกูเลย”
“ไม่เอาอ่ะ จะกลับบ้าน”
“ไม่ได้ มึงต้องไป!! ไม่ต้องพูดแล้ว ไป!” พูดจบ ฟูก็ลากเต้ขึ้นรถโรงเรียน ไม่รอให้เต้ได้ตอบอะไรทั้งสิ้น
“................” เต้ทำหน้าเหนื่อยหน่าย
พวกเขานั่งรถกลับถึงอำเภอ Y ตอนบ่าย 3 โมงกว่าๆ ทันทีที่ถึงเต้ก็โดนเพื่อนๆ ลากไปร้านเกมทันที
เขาและเพื่อนๆ นั่งลงเล่นคอมกันคนละเครื่อง เสียงกดแป้นพิมพ์ เสียงคลิกเมาส์ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
“ไอ้ฟูมาเลยให้ไว” น้ำเสียงจริงจังของเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
“เออๆ ไปแล้วๆ เห็นกูยัง”
“เคๆ กดเลย” เสียงแป้นพิมพ์ดังขึ้นทันที
เต้มองไปยังเพื่อนตาปริบๆ เขารู้ว่าเกมที่เพื่อนเล่นนั้นคือเกมอะไร แต่เขาจำ ID เกมของตัวเองไม่ได้น่ะสิ! เขานั่งดูเพื่อนเล่นเกมไปสักพัก ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยอยากจะเล่นเท่าไหร่ เขาจึงปิดหน้าแท็ปเกม แล้วค้นหาดูมูลค่าหน่วยลงทุนของกองทุนรวมที่เขาซื้อไว้แทน
เต้นั่งอ่านข้อมูลราคาอย่างเงียบๆ มีเพียงเสียงเลื่อนเมาส์เท่านั้นที่ดังขึ้น
เมื่อดูเสร็จ เขาก็ไปหาดูราคาหุ้นๆ ต่างในปัจจุบันต่อ ในชาติก่อนเขาก็พอมีหุ้นที่ซื้อไว้บ้าง ซึ่งมันก็ให้กำไรค่อนข้างดีเลยทีเดียว ตอนนี้เขาก็อยากซื้อเก็บไว้เช่นกัน แต่ว่าทั้งอายุ และเงินของเขาที่มีตอนนี้ ยังไม่พร้อมเท่าไหร่ ทำได้แค่ดูข่าวและสถานการณ์ของหุ้นไปก่อนเท่านั้น
แต่เเน่นอน เขามาจากอนาคต เขาก็พอจำได้อยู่บ้างว่าหุ้นตัวไหนจะเติบโตขึ้นบ้างใน่ปีต่อๆไปที่กำลังจะมาถึงนี้ แค่คิด เขาก็ใจเต้นแรงแล้ว!
“ไอ้เต้ ดูไรว่ะ” ฟูถามขึ้น
เต้หันไปหา ก็เห็นว่าฟูกำลังมองมาที่จอของเขาพร้อมกับทำคิ้วขมวด เต้รีบกดออกอย่างว่องไว ก่อนจะแสร้งกดเข้าดูคลิปใน Youtoob
“ไม่มีไรอ่ะ กดเข้าไปมั่วๆ ” เต้ตอบหน้าตาเฉย เขากลัวว่าถ้าตอบว่าดูราคาหุ้นอยู่ คงจะได้ตอบคำถามยาวๆของมันแน่
“แล้วมึงไม่เล่นเกมหรอ เข้าเกมเร็วๆ ดิ” เพื่อนอีกคนสะกิดไหล่เต้
“ไม่เอาว่ะ ไม่ค่อยมีอารมณ์เท่าไหร่” เต้ตอบ
“เห้ยยยได้ไง กดเข้าเกมเร็วๆ เลย!” ฟูพูดเสียงดัง
“เออๆ ก็ได้ ก็ได้! รอกูแป๊บหนึ่ง” เต้ว่า ก่อนจะกดเข้าหน้าเว็บเกมแล้วทำการสมัครบัญชีใหม่
“ชื่อมึงอะไรนะ จะแอดไป” เต้ถาม
“DragonZ_BarBegon ไง จำไม่ได้เรอะ” ฟูตอบพร้อมกับทำหน้างง
เต้ทำการพิมพ์แล้วกดแอดเพื่อนไป
‘TaeTae01 ได้เพิ่มคุณเป็เพื่อน’
ฟูหันขวับ “อ้าว นี่มึงสมัครไอดีใหม่หรอ”
“ใช่ มา เข้าเกมเลย” เต้บอก
ฟูกดชวนเพื่อน ก่อนจะเริ่มเล่นเกมออนไลน์ด้วยกัน
เต้ ฟู และเพื่อนอีกสามคน นั่งเรียงกัน สายตาแต่ละคนต่างจับจ้องไปที่จอคอม มือกดแป้นพิมพ์ สลับกับคลิกเมาส์ไปด้วย และเมื่อยิ่งเล่นไปเรื่อยๆ คิ้วของแต่ละคนก็เริ่มขมวดขึ้นเรื่อยๆ ปากสบถคำหยาบออกมาไม่หยุด
ใน่แรกเต้เล่นเกมได้ห่วยแตกมาก เขาทำให้ทีมแพ้เกือบทุกรอบ โดนฟูและเพื่อนๆ ด่าทุกวินาที
“เต้ มึงอย่า โอ๊ยยยย เนี่ยมึงเอาอีกแล้ว” เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้น
สักพักเพื่อนอีกคนก็พูดขึ้นตาม “เห้ยไอ้เต้ มาช่วยกันดิ”
“ไอ้เหี้ย มึงก็เดินมาสิเต้”
“โอ้โห้ ไอ้เหี้ยเต้!!!” ฟูร้องะโออกมาเสียงดัง
เต้คิ้วขมวด สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น นิ้วที่กดแป้นพิมพ์เริ่มกดแรงขึ้นเรื่อยๆ เขากัดปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว
“อีกนิดเดียว...” เต้พึมพำออกมาเสียงเบา มือก็รัวกดแป้นพิมพ์เร็วขึ้นเรื่อยๆ
ตึก! เสียงกดแป้นพิมพ์ตัวสุดท้าย
“DEFEAT!!” เสียงจากเกมดังทะลุออกมาจากหูฟังของแต่ละคน ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจเสียงดัง
ฟูทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ ก่อนจะหันมามองเต้ด้วยสายตาอาฆาต
“มึงกลับบ้านไปเลยไอ้เต้ แก๊งBarBegonไม่ต้อนรับนายอีกต่อไป”
“หน่า กูไม่ได้เล่นนาน มาๆ อีกตานึง” เต้ชวนเพื่อนเล่นอีก
ดังนั้นสมรภูมิการรบจึงได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงกดแป้นพิมพ์ดังขึ้นรัวๆั้แ่เริ่มเกม
เต้รัวกดแป้นพิมพ์ไม่ยั้ง ดวงตาจับจ้องไปที่หน้าจอคอมอย่างไม่ละสายตา เขามีท่าทีจริงจังยิ่งกว่าตอนเรียนหนังสือซะอีก
“เออ! ไอ้เหี้ยมันต้องอย่างนี้!!” เสียงฟูะโขึ้นมาอย่างดีใจ เพื่อนในทีมเริ่มมีกำลังใจเพิ่มขึ้น
“เอาว่ะ ทีมดีจัด!”
เสียงะโว่า ดี! เริ่มได้ยินบ่อยขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มผ่อนคลายสีหน้าลง แต่ตายังคงจับจ้องอยู่ที่จอคอมอย่างแน่วแน่
และแล้ว เสียงจากเกม ก็ดังขึ้นว่า Victory!!
เต้ทิ้งตัวลงกับเก้าอี้แบบคนหมดสภาพ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาตั้งใจเล่นแค่ไหน มือเขาตอนนี้ยังไม่หายสั่นเลย นี่นับเป็การกลับมาเล่นเกมออนไลน์ในรอบหลายปีของเขา กว่าจะขุดฝีมือออกมาได้ก็เกือบแย่
แต่ที่แน่ๆ แม่งเหนื่อยกว่าย่างไก่ย่างซะอีก!
229
