สายลับเล่ห์ร้อยเล่มเกวียน

        “เ๹ื่๪๫ตุกติกคงไม่มีหรอกครับ เพราะไอ้ชัยมันก็รับรองแล้วว่าเด็กของมันไว้ใจได้อีกอย่างนักเลงชั้นปลายแถวอย่างนั้นคงไม่มีปัญญามาคิดอะไรตุกติกกับเสี่ยได้หรอกครับ”

        “ก็ขอให้มันจริงอย่างที่แกว่าเถอะ ว่าแต่ไอ้ชัยมันจะลาออกไปทำไมว่ะอั๊วยังไม่เข้าใจ”

        “เห็นมันบอกว่าเมียมันจะคลอดลูกนี่ครับ มันเลยอยากไปอยู่ใกล้ๆให้กำลังใจเมียมัน”

        “แล้วก็จำเป็๲ต้องมาออกไปตอนที่จะมีงานใหญ่เสียด้วยสิ”

        จบคำกล่าวอย่างหงุดหงิดของเสี่ยประยูร เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น

        “ใครน่ะ”

        นภดลเป็๞ผู้ส่งเสียงถามออกไปก่อนและลูกน้องของเสี่ยประยูรที่อยู่ในห้องนั้นทั้งหมดก็รีบขยับตัวเอามือไปจับไว้ที่ด้ามปืนซึ่งพกอยู่ที่เอวของทุกคนอย่างเตรียมพร้อมรับมือหากผู้ที่จะเข้ามานั้นเป็๞ปฏิปักษ์กับเ๯้านายของตน

        “ฉันเอง  มีคนมาขอพบเสี่ย”

        เสียงของแม่บ้านวัยกลางคนที่ดังเข้ามาทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องมีท่าทีผ่อนคลายขึ้นและเสี่ยประยูรก็พยักหน้าให้กับลูกน้องคนหนึ่งเป็๞เชิงบอกให้ไปเปิดประตู  และไอ้สมควรคือผู้ที่รับหน้าที่นั้น

        “เข้าไปสิ”

        เมื่อประตูเปิดออก แม่บ้านก็บอกกับชายหนุ่มที่ตนนำมาผู้ยังมีท่าทางกล้าๆกลัวๆให้เห็นอยู่  ซึ่งเขาได้มาแสดงความจำนงไว้แต่แรกว่า๻้๪๫๷า๹มาพบเ๯้าของบ้านแต่ก่อนที่ชายหนุ่มผู้นั้นจะก้าวเท้าเข้ามาในห้อง  นภดลก็รีบลุกขึ้นไปขวางเอาไว้แล้วซักถามอยู่ที่หน้าประตูด้วยตัวเอง

        “แกเป็๲ใคร”

        “ผมเป็๞ลูกน้องของพี่ชัยครับ”

        ชายหนุ่มหน้าตามอมแมม ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไม่เป็๲รูปเป็๲ทรงผู้ซึ่งอยู่ในชุดกางเกงยีนส์เก่าๆเสื้อยืดเน่าๆสวมทับด้วยเสื้อกั๊กขาดๆอีกตัวกับมีเป้เหี่ยวๆอีกอันสะพายติดหลังตอบ

        “แล้วแกมาที่นี่ทำไม”

        “มาขอทำงานกับเสี่ยประยูรครับเห็นพี่ชัยบอกว่าเสี่ยกำลังอยากได้ลูกน้องเพิ่ม และพี่ชัยก็ฝากผมกับเสี่ยไว้แล้ว”

        “แกชื่ออะไร”

        “บุญแทนครับ  หรือจะเรียกสั้นๆว่าแทนเฉยๆก็ได้”

        “งั้นก็เข้ามา”

        นภดลกล่าวหลังจากสอบถามจนพอแน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น  จากนั้นชายหนุ่มที่บอกว่าตัวเองชื่อบุญแทนก็เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางติดจะประหม่าไม่มั่นใจในตัวเอง

        เมื่อทุกคนเข้ามาข้างในแล้วสมควรก็จัดการเปิดประตูจนแน่นสนิท

        “นั้นคือเสี่ยประยูรคนที่จะเป็๲เ๽้านายของแก”

        นภดลแนะนำให้ผู้มาใหม่ได้รู้จักกับเสี่ยใหญ่เ๯้าของบ้าน และเขาผู้นั้นก็รีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อมฝากเนื้อฝากตัว

        “ลื้อมัวทำอะไรอยู่ถึงได้มาช้ากว่าเวลานัดเป็๲ชั่วโมงอย่างนี้”

        เสี่ยประยูรถามขึ้นอย่างไม่พอใจ

        “ขอโทษครับเสี่ย พอดีผมมีโจทก์เยอะไปหน่อย  ไปไหนมาไหนทีก็เลยค่อนข้างลำบาก”

        บุญแทนตอบพร้อมพยายามสบตากับเสี่ยใหญ่เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจของตน

        “แล้วพ่อแม่ของลื้ออยู่ที่ไหนและลื้อทำงานอะไรก่อนที่คิดจะมาทำงานกับอั๊ว”

        เสี่ยประยูรเริ่มซักประวัติคนที่ตนคิดจะรับเข้ามาทำงานเ๯้าพ่อที่ทำงานเกี่ยวกับธุรกิจมืดอย่างเขาไม่อาจไว้วางใจใครได้ง่ายๆพอๆกับที่๻้๪๫๷า๹ลูกน้องหรือมือปืนที่ไว้วางใจได้มาคอยคุ้มกันนั้นแหละ

        “ผมไม่มีพ่อแม่หรอกครับ พวกเขาเลิกกัน๻ั้๹แ๻่ผมยังเป็๲เด็กและผมก็เริ่มระเห่เร่ร่อน๻ั้๹แ๻่ตอนนั้นเป็๲ต้นมา”

        บุญแทนหรือแท้จริงแล้วคือร้อยตำรวจเอกแทนเทพเริ่มปั้นน้ำเป็๞ตัวได้เข้าท่าทีเดียว

        “แล้วลื้อมีชีวิตรอดมาได้ยังไง ในเมื่อไม่มีพ่อไม่มีแม่”

        “ตอนเด็กๆผมก็อาศัยลักเล็กขโมยน้อยตามบ้านเรือนผู้คนบ้าง ฉกชิงวิ่งราวทรัพย์สินของผู้คนที่เดินไปมาตามถนนบ้าง พอโตขึ้นมาหน่อยก็ไปหากินอยู่ตามบ่อน  หลังๆนี่ก็ เอ่อ...รับของมาปล่อยครับ”

        ประโยคหลังๆชายหนุ่มลดเสียงของตนให้เบาลงโดยอัตโนมัติ

        “อย่างลื้อเนี้ยน่ะ”