เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

ในดันเจี้ยนลับการประลอง

“หัวหน้า พอจะแบ่งคู่ต่อสู้ของหัวหน้าในตาที่สองให้พวกเราคนหนึ่งได้ไหม?”

จ้าวลี่เอ่ยถามหวังเฉินพร้อมกับถูมือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

เมื่อสิ้นเสียงโจวอู่ที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองมาเช่นกัน

ในการแข่งขันรอบแรกที่มีคู่ต่อสู้สามตาพวกเขาทั้งสองคนต่างก็อยากจะลงสนามให้มากขึ้นอีกสักครั้ง

เห็นท่าทางที่คาดหวังของทั้งสองคนหวังเฉินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน การต่อสู้ตาแรกกับมหาวิทยาลัยเฟิงหั่วฉันจะแบ่งให้พวกนายทั้งสองคน”

หวังเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยปากกล่าว

การลงสนามน้อยลงไปหนึ่งครั้งไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการช่วงชิงตำแหน่งนักศึกษาปีหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับเขาเลย

เมื่อได้อันดับหนึ่งในรอบคัดเลือกเขาก็มีแต้มสะสมส่วนตัวนำผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ไปไกลแล้ว

“หัวหน้า! ผมรักหัวหน้าที่สุดเลยครับ!”

เมื่อได้รับคำตอบจ้าวลี่ก็ตะโกนออกมาอย่างดีใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุข

แม้แต่โจวอู่ที่ปกติจะหน้าบึ้งตลอดเวลาใบหน้าของเขาก็ยังคลายความเคร่งเครียดลงไปหลายส่วน

“ผมจะลงสนามแล้วนะ!”

“เจ้าโจว รอให้ฉันแข่งจบสองรอบแล้วค่อยเปลี่ยนกับนายเถอะ”

จ้าวลี่ยักคิ้วให้โจวอู่อย่างท้าทายด้วยท่าทีเหนือกว่าพลางก้าวเท้าออกไปในวินาทีถัดมาเขาก็ปรากฏตัวอยู่บนเวทีกลางสนามประลองเรียบร้อยแล้ว

ในเวลาเดียวกัน

คู่ต่อสู้ของเขาก็ปรากฏตัวอยู่ฝั่งตรงข้ามเช่นกัน

การต่อสู้

กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

...

ภายนอก

ภายในสนามกีฬาใหญ่

หน้าจอถ่ายทอดสดห้าสิบจอที่เรียงรายอยู่บนท้องฟ้าต่างก็แสดงภาพของแต่ละทีมในดันเจี้ยนลับการประลอง

ตูมตูม ตูม!

เสียงกลองศึกอันกึกก้องทำให้หัวใจของผู้ชมทุกคนที่อยู่ในสนามต่างก็ฮึกเหิมตามไปด้วย

ทว่า...

สายตาของผู้ชมส่วนใหญ่กลับจับจ้องไปที่หน้าจอที่แสดงภาพการแข่งขันของมหาวิทยาลัยอันดับท้ายๆของปีก่อนๆ

“แน่นอนว่าการดูพวกลูกกระจ๊อกจิกตีกันมันสนุกที่สุดแล้ว!”

“ใช่แล้วๆผู้เข้าแข่งขันของมหาวิทยาลัยชั้นนำเหล่านั้นแข็งแกร่งเกินไปจริงๆไม่ว่าจะสู้กับใครก็ชนะขาดลอย ไม่เห็นจะน่าตื่นเต้นตรงไหน!”

“ใช่เลย ดูมหาวิทยาลัยเฟิงหั่วที่เป็นคู่ต่อสู้ของมหาวิทยาลัยเหยียนหลงสิพวกเขาเป็นมหาวิทยาลัยที่เคยติดอันดับเจ็ดสิบกว่าๆ มาหลายปีแต่กลับไม่สามารถรับมือกับหวังเฉินได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว”

“น่าเสียดายจริงๆฉันยังอยากเห็นว่ามังกรระดับสัตว์อสูรเทพบรรพกาลหน้าตาเป็นอย่างไรแต่คู่ต่อสู้ของหวังเฉินกลับอ่อนแอจนไม่เปิดโอกาสให้สัตว์อสูรของตัวเองออกมาเลยพวกเขากลับถูกกดลงพื้น และถูกบดขยี้อย่างเมามัน”

“มหาวิทยาลัยเหยียนหลงน่าจะเป็นทีมที่จบการแข่งขันเร็วที่สุดฉันเดาว่าพวกเขาคงจะจบทั้งสามตาแล้ว ในขณะที่มหาวิทยาลัยอื่นๆยังแข่งขันไม่จบเลยด้วยซ้ำ”

“ดูท่าการแข่งขันรอบแรกในวันนี้ที่น่าจับตามองที่สุดคงจะเป็นการต่อสู้ของมหาวิทยาลัยหนานเซิ่งกับมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวสินะ”

...

ผู้ชมต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกอึ้งทึ่งพูดไม่ออก

ทุกคนต่างรู้สึกว่าวันนี้พวกเขาซื้อตั๋วมาดูเปล่าๆ

มหาวิทยาลัยที่เคยติดอันดับต้นๆของปีที่แล้ว โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งสี่แห่งต่างก็คว้าชัยชนะในรอบแรกได้อย่างง่ายดาย

บางทีมถึงกับส่งผู้เข้าแข่งขันเพียงคนเดียวออกไปก็สามารถกวาดล้างคู่ต่อสู้ได้ทั้งหมด

เรียกได้ว่าเป็นการประลองที่น่าเบื่อหน่ายสุดขีด

หากไม่ใช่เพราะการแข่งขันรอบแรกในวันนี้ที่มหาวิทยาลัยหนานเซิ่งกับมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวซึ่งเป็นศัตรูกันต้องเผชิญหน้ากันผู้ชมส่วนใหญ่ก็คงจะเลือกขอคืนเงินตั๋วแล้วกลับบ้านไปดูถ่ายทอดสดแทน

ในขณะนี้

ไม่ใช่แค่ผู้ชมเท่านั้นที่รู้สึกเบื่อหน่าย

ในดันเจี้ยนลับการประลอง

ปัง!

เสียงปะทะทึบๆดังอื้ออึง กำปั้นของหวังเฉินกระหน่ำซ้ำเติมคู่ต่อสู้อย่างต่อเนื่อง

ผู้เข้าแข่งขันคนที่สามจากมหาวิทยาลัยหงอวิ๋นในตอนนี้ไม่มีแม้แต่จะโอกาสตอบโต้ ทำได้เพียงถูกโจมตีเหมือนกระสอบทรายเท่านั้น

ปัง!

เมื่อหวังเฉินปล่อยหมัดสุดท้ายออกไปร่างกายของผู้เข้าแข่งขันจากมหาวิทยาลัยหงอวิ๋นก็สลายกลายเป็นจุดแสง

[มหาวิทยาลัยเหยียนหลง ชนะ!]

“อ่อนแอเกินไปแล้ว!”

เมื่อได้ยินเสียงเตือนจากระบบหวังเฉินก็บ่นพึมพำด้วยความเบื่อหน่าย

ตอนนี้เป็นตาสุดท้ายของการแข่งขันรอบแรกของมหาวิทยาลัยเหยียนหลงโดยเป็นการปะทะกับมหาวิทยาลัยหงอวิ๋น

มหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวและมหาวิทยาลัยเฟิงหั่วที่อยู่ก่อนหน้าถูกเขา โจวอู่ และจ้าวลี่กวาดล้างไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ตาที่3กับมหาวิทยาลัยหงอวิ๋นหวังเฉินคาดว่าจะได้รับการเซอร์ไพรส์บ้างเล็กน้อย

เพราะอันดับของมหาวิทยาลัยหงอวิ๋นนั้นสูงกว่ามหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวและมหาวิทยาลัยเฟิงหั่วอยู่บ้าง

แต่...

ประสิทธิภาพของผู้เข้าแข่งขันจากมหาวิทยาลัยหงอวิ๋นก็ยังคงย่ำแย่เหมือนเดิม

การต่อสู้ทั้งสามครั้งจบลงหวังเฉินยังไม่ทันได้เหงื่อออกด้วยซ้ำ มหาวิทยาลัยหงอวิ๋นก็พ่ายแพ้ไปหมดแล้ว

พูดตามตรงถ้าไม่ใช่เพราะต้องสะสมแต้มเพื่อชิงตำแหน่งนักศึกษาปีหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดหลังจากการแข่งขันกับมหาวิทยาลัยเฟิงหั่ว เขาก็ไม่อยากลงสนามแล้ว

การเผชิญหน้ากับผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเล่นกับเด็กน้อย นี่ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายสุดขีด

“หัวหน้าครับ หัวหน้าจบการต่อสู้เร็วเกินไปแล้วนะ!”

“ใช่แล้วๆ มังกรของหัวหน้ายังไม่ทันได้ออกโรงเลย!”

หวังเฉินเพิ่งเดินลงจากเวทีประลองโจวอู่และจ้าวลี่ก็รีบเข้ามาล้อมเขาไว้

“เหอะ...”

เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขาหวังเฉินก็เบะปาก

เขาก็อยากให้ปิงชิงออกโรงนะแต่คู่ต่อสู้ของเขาไม่ให้โอกาสเลยนี่!

“ไปกันเถอะ การแข่งขันของเราวันนี้จบลงแล้วหวังว่าพรุ่งนี้จะได้เจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อบ้าง”

“ลองคำนวณเวลาแล้วมหาวิทยาลัยหนานเซิ่งกับมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวน่าจะกำลังต่อสู้กันอยู่ออกไปดูความสนุกกันดีกว่า”

หวังเฉินส่ายหน้าพลางสื่อสารกับจิตวิญญาณแห่งดันเจี้ยนลับและเลือกที่จะออกจากดันเจี้ยนลับการประลองทันที

...

ภายในสนามกีฬาใหญ่

เมื่อเวลาผ่านไปจอภาพถ่ายทอดสดทั้งสี่สิบเก้าจอที่เรียงรายอยู่บนท้องฟ้าก็หยุดนิ่งเหลือเพียงหน้าจอที่แสดงภาพการถ่ายทอดสดของมหาวิทยาลัยหนานเซิ่งและมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวเท่านั้นที่ยังคงสว่างอยู่

“นายคิดว่าใครจะเป็นผู้ชนะระหว่างมหาวิทยาลัยหนานเซิ่งกับมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัว?”

ในเขตชมการแข่งขันเฉินเสี่ยวหลินมองหวังเฉินที่ดูไม่สนใจ แล้วยิ้มพร้อมถามว่า

“น่าจะเป็นมหาวิทยาลัยหนานเซิ่ง!”

เมื่อได้ยินดังนั้นหวังเฉินก็มีสีหน้ากระตือรือร้นขึ้น แล้วคาดเดาว่า

“จ้าวหมิงคงจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวที่สามารถเข้าร่วมรอบคัดเลือกได้น่าจะอยู่ในระดับแนวหน้าของทีมพวกเขา ดูจากเลเวลของเขาแล้ว คนอื่นๆในมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวก็คงไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่ากันเท่าไร”

“แหะๆ!”

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉินเฉินเสี่ยวหลินก็หัวเราะออกมาทันที พลางกล่าวว่า

“อาจจะไม่จริงเสมอไปนะ เรามาเดิมพันกันไหม?”

“เดิมพันงั้นหรือ?”

หวังเฉินตกใจเล็กน้อยสีหน้าของเขาดูแปลกๆ ไป

“อาจารย์ครับอาจารย์จะบอกว่าอาจารย์มองมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวดีกว่างั้นเหรอครับ?”

เขาถาม

“ถูกต้อง!”

เฉินเสี่ยวหลินพยักหน้าพลางกล่าวว่า

“หนุ่มน้อยเอ๋ย ที่นายรู้สึกว่าจ้าวหมิงคงอ่อนแอก็เป็นเพราะว่านายแข็งแกร่งเกินไป”

“ฝีมือของเจ้าเด็กจ้าวหมิงคงนั้นอยู่ในระดับเดียวกับโจวอู่และจ้าวลี่หากไม่ใช่เพราะในรอบคัดเลือกเขาต้องอยู่ในเขตเดียวกับนายละก็มหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวก็คงไม่หลุดไปอยู่อันดับที่ห้าสิบแปดหรอก”

“เป็นไง? เดิมพันกันไหมเล่า?”

“อย่างนั้นเหรอครับ?” เมื่อได้ยินดังนั้นหวังเฉินก็เลิกคิ้วขึ้น แล้วมองโจวอู่และจ้าวลี่ด้วยสายตาเคลือบแคลง

ข้างๆ

เมื่อรับรู้ถึงสายตาของหวังเฉินโจวอู่และจ้าวลี่ก็เชิดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

ท่าทางแบบนั้นทำให้หวังเฉินรู้สึกแปลกประหลาดยิ่งขึ้นไปอีก

สองคนนี้อยู่ในระดับเดียวกับจ้าวหมิงคงงั้นเหรอ?อ่อนแอเกินไปแล้ว!

มีอะไรให้น่าภูมิใจนักหนา?

เขาคิดในใจเช่นนั้นก่อนจะหันไปส่ายหน้าให้เฉินเสี่ยวหลิน

“ผมเชื่อสายตาของอาจารย์ครับ ไม่ต้องเดิมพันกันหรอก เงินเก็บเล็กๆ น้อยๆของผมคงไม่อาจนำมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายได้หรอกครับ”