การได้ยินเสียงประตูห้องทำงานปิดเบา ๆ
เมธาวีรู้สึกเหมือนทุกอย่างในตัวเธอกำลังะเื
ความรู้สึกที่ไม่มีคำอธิบายและเต็มไปด้วยอันตราย
เมื่อเธอก้าวออกมา ท่ามกลางความเงียบสงัด
ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนว่าหัวใจของตัวเองกำลังพยายามหลบหนีจากความจริงที่กำลังจะตามมาถึง
เธอเดินออกจากห้องทำงานของวริษฐ์
แต่ทว่าการออกจากห้องนั้นไม่ได้หมายถึงการหลบหนี
เพราะในตอนนี้...เกมของทั้งคู่เพิ่งเริ่มต้น
เสียงก้าวเดินของเธอดังก้องในใจ
ยิ่งเดินออกไปเท่าไร ความตึงเครียดที่ปะทุในตัวก็ยิ่งเบาลง
แต่เพียงไม่กี่ก้าวที่เธอเดินไปจนสุดทาง
เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็เริ่มดังขึ้นตามมา
เมธาวีรู้ดีว่าเขา...ไม่ยอมปล่อยให้เธอหนีไปง่าย ๆ
**
"หนีไปไหน?"
เสียงทุ้มของวริษฐ์ดังขึ้นจากด้านหลัง
เมธาวีหันกลับไปพบว่าเขายืนอยู่แค่ไม่กี่ก้าวจากตัวเธอ
การยืนอยู่ในท่าทางนั้น ทำให้เขาดูเหมือนนักล่าที่กำลังจะสะบัดเสือออกจากกรง
เขามองเธอด้วยสายตาอันคมกริบ ที่แฝงไปด้วยความท้าทาย
"ฉันบอกแล้วไง...เธอหนีไม่พ้น"
เมธาวีสูดหายใจลึก
ไม่ว่าจะยังคงรู้สึกเหมือนมีไฟลุกไหม้ในร่างกายหรือไม่
เธอเริ่มรู้สึกเหมือนว่าตัวเองตกอยู่ในพันธนาการที่เริ่มหนักขึ้นทุกที
"ไม่ได้หนี"
เธอพูดเสียงแข็ง
"แค่คิดว่าตัวเองจะเล่นเกมของคุณให้ได้"
คำพูดของเธอออกมาด้วยความมั่นใจ แต่หัวใจของเธอกลับกำลังเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ
**
วริษฐ์ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก
เขาก้าวใกล้ขึ้นมาอีกหนึ่งก้าว จนตอนนี้ระยะห่างระหว่างพวกเขาสั้นมาก
แค่ยกมือขึ้น เขาก็ััได้ถึงความร้อนจากร่างของเธอ
"อย่าทำเป็ไม่รู้ตัวไปหน่อยเลย"
วริษฐ์กระซิบใกล้หูเธอ
"เธอไม่เหมือนคนอื่น ที่สามารถออกจากเกมนี้ได้ง่าย ๆ"
มือเขาััไหล่เธอเบา ๆ
และทำให้เมธาวีรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ไม่อาจขัดขืนได้
"เธอรู้ไหมว่าเธอชอบอะไร?"
เขาหยุดคำพูดแล้วใช้ปลายนิ้วลากผ่านผิวเนียนละเอียดของเธออย่างแ่เบา
"เธอชอบให้ฉันล่า... และฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหนีไปไหน"
**
ความรู้สึกวูบวาบในร่างกายของเมธาวี ทำให้เธอเกือบจะหายใจไม่ออก
ความรู้สึกนั้นเหมือนจะควบคุมเธอมากเกินไป
เธอกลับมองเห็นความเข้มข้นในดวงตาของเขาได้ชัดเจน
และรู้สึกเหมือนกำลังโดนเหยื่อของเขาหมุนกลับไปมาในห้วงทะเลแห่งไฟ
"คุณ..."
เสียงของเธอขาดหายไป
แทนที่มันจะออกมาเป็คำพูดที่เฉียบขาด มันกลับกลายเป็เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ
"คุณ...จะทำอะไร?"
เธอพยายามข่มใจตัวเอง แต่ก็ไม่สามารถหยุดความรู้สึกในอกได้
**
วริษฐ์ยิ้มกว้างขึ้นอีกครั้ง
เขาเอื้อมมือไปจับข้อมือของเธอแล้วหมุนเธอไปหันหน้าเข้าหาเขาอีกครั้ง
"เล่นเกมกันนะ... เมธาวี"
**
ในวินาทีที่เขากระชับข้อมือเธอ
เมธาวีกลับรู้สึกเหมือนเธอไม่ได้เป็คนเล่นเกม
แต่เธอกลายเป็ส่วนหนึ่งของเกมนี้แล้ว
เขาดึงเธอให้เข้าใกล้กับเขามากขึ้น
มือที่ร้อนแรงของเขายึดเธอไว้อย่างแ่า
และในทันทีที่ร่างเธอัักับอกของเขา ความร้อนในร่างกายเธอก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
"ฉันจะทำให้เธอรู้..."
เขากระซิบข้างหูเธอ
"ว่าเธอไม่สามารถหนีจากฉันได้เลย... และเราจะเล่นเกมนี้ไปจนกว่าเธอจะเป็ของฉัน"
เมธาวีรู้ดีว่าเธอเข้าไปอยู่ในกับดักของเขาแล้ว
แต่ในใจของเธอ... เธอไม่อยากออกจากที่นี่เลย
232
